passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Asked For A Second Wife - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

My Husband Asked For A Second Wife

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Serafina

Wpatruję się w Dona Verrellego, jakby właśnie powiedział mi, że księżyc jest zrobiony z sera. Wynik testu DNA wciąż drży w moich rękach i nie potrafię pojąć tego, co widzę.

„Dlaczego nic nie powiedziałeś?” Słowa wybuchają ze mnie, surowe i wściekłe. „Trzy lata. Trzy pieprzone lata patrzenia, jak twoja rodzina traktuje mnie jak śmiecia, a ty wiedziałeś? Wiedziałeś, kim jestem przez cały ten czas?”

Nie drgnie nawet. Siedzi za swoim tronem-biurkiem, jakby rozmawiał o pogodzie, a nie o tym, że całe moje życie jest kłamstwem.

„Dla twojego bezpieczeństwa”, mówi po prostu.

„Mojego bezpieczeństwa?” Wstaję teraz, krążę po pokoju jak zwierzę w klatce. Twoja żona przez trzy lata dręczyła mnie psychicznie. Twój syn jest na górze i pieprzy inną kobietę. Co w tym było bezpiecznego?”

„To, że nadal oddychasz.”

To mnie zamraża. „Co?”

„Wojna się nie skończyła, Serafina. Po prostu zeszła do podziemia.”

„Jaka wojna?”

Don Verrelli otwiera kolejną teczkę, przesuwa przez biurko kolejne zdjęcia. Zdjęcia z miejsc zbrodni. Ciała. Krew. „Wojna, która zaczęła się, gdy Antonio Dorian ukradł twoją matkę Castellanom.”

Opadam z powrotem na krzesło. „Ukradł ją?”

„Maria Castellano była sprzedawana przez własną rodzinę. Sprzedana temu, kto da więcej, jak kawałek mięsa.” Jego głos staje się lodowaty. „Antonio znalazł ją w magazynie na Brooklynie, pobitą niemal na śmierć, i zabrał ją.”

Pokój wiruje. „Uratował ją.”

„Uratował ją. Ożenił się z nią. Kochał ją. I wypowiedział wojnę wszystkim rodzinom, które ją tknęły.”

„I to rozpoczęło…?”

„Najkrwawsze pięć lat w historii Wschodniego Wybrzeża. Rodziny wybierały strony. Codziennie padały ciała. Castellanowie chcieli odzyskać Marię, chcieli zrobić z Antonio przykład. Chcieli udowodnić, że nikt im niczego nie kradnie.”

Patrzę na zdjęcia — spalone budynki, nagłówki gazet, kondukty pogrzebowe. „Jak to się skończyło?”

„Bomba w samochodzie. Przeznaczona dla Antonio. Maria jechała do sklepu spożywczego.” Jego głos się nie zmienia, ale coś mignęło w jego oczach. „Zginęła na miejscu. Siedziałaś na tylnym siedzeniu. Miałaś dwa lata.”

„Ale przeżyłam.”

„Ledwo. Wyrzucona z auta, kiedy dachowało. Cała we krwi twojej matki. Wszyscy sądzili, że zginęłaś razem z nią.”

Test ciążowy w mojej torbie waży teraz chyba tonę. „Więc przerwali wojnę.”

„Przerwali wojnę. Nie było sensu walczyć o martwą kobietę i martwe dziecko.”

„Ale nie byłam martwa.”

„Nie. Byłaś tajną bronią Antonio. Jego asem w rękawie. Dziedziczką, o której nikt nie wiedział.”

Płaczę teraz, brzydkimi łzami, których nie mogę powstrzymać. „Więc wszyscy po prostu… pozwoliliście mi myśleć, że jestem nikim.”

„Byłaś bezpieczniejsza jako nikt. Castellanowie nadal są na wolności. Wciąż potężni. Wciąż chowają urazy.” Pochyla się do przodu. „Ale wszystko się zmieniło.”

„Jak?”

„Antonio umiera. Sześć miesięcy, może mniej. I ma już dość ukrywania swojej córki.”

„Córki, która jest żoną twojego syna.”

„Córki, która zaraz będzie rozwódką mojego syna.” Uśmiech Dona Verrellego jest ostry jak brzytwa. „Nie masz tu już nic, Serafina. Nic, dla czego warto zostać.”

Ta prawda uderza jak cios fizyczny. Ma rację. Co ja tu mam? Męża, który pieprzy inną? Teściową, która mnie nienawidzi? Szwagierkę, która znęca się nade mną dla zabawy?

„Moja rodzina nie zasługuje, by poznać prawdę o tobie,” ciągnie. „Oni w ogóle na ciebie nie zasługują.”

„To czemu mówisz mi to teraz?”

„Bo ludzie Antonio czekają na zewnątrz. Od dwóch godzin. I mam już dość patrzenia, jak cierpisz przez nasze błędy.”

Patrzę na zdjęcia rozrzucone po biurku — moi prawdziwi rodzice, moja prawdziwa rodzina, moje prawdziwe dziedzictwo. „Jeśli pójdę z nimi…”

„Staniesz się tym, kim zawsze miałaś być. Doną Serafiną Dorian. Głową jednej z najpotężniejszych rodzin na Wschodnim Wybrzeżu.”

Dona. To słowo brzmi jednocześnie obco i znajomo.

„A jeśli zostanę?”

„Podpiszesz te papiery jutro rano i resztę życia spędzisz jako służąca tej rodziny.”

Wstaję, nogi mi się trzęsą. „Muszę pomyśleć.”

„Nie, nie musisz.” On też wstaje, obchodzi biurko. „Już się zdecydowałaś. Widzę to w twoich oczach.”

Ma rację. Jestem zdecydowana. Byłam od chwili, gdy zobaczyłam ten test ciążowy.

„Samochód czeka przy furtce w ogrodzie,” mówi. „Czarny sedan. Zawiozą cię do twojego ojca.”

Ściskam mocniej torbę. „A Matteo?”

„A co z nim?”

„Nie będzie mnie szukał?”

Śmiech Dona Verrellego jest zimny. „Niech spróbuje. Nie ma pojęcia, co zaraz straci.”

Dziesięć minut później idę przez ogród w ciemności, torba na ramieniu, serce wali mi w piersi. Czarny sedan stoi dokładnie tam, gdzie powiedział.

Kierowca wysiada, otwiera mi drzwi. Jest wysoki, barczysty, z twarzą, która widziała już niejedno.

„Dona Serafina,” mówi z szacunkiem. „Twój ojciec już na ciebie czeka.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Matteo

Ciało Anastazji jest przyciśnięte do mojego, każda jej krzywizna idealnie układa się pod moimi dłońmi, jakby została stworzona właśnie na tę chwilę. To powinienem mieć od początku — nie jakąś biedaczkę, którą ojciec wybrał jakby kupował bydło.

Boże, kocham tę kobietę. Sposób, w jaki się porusza, to, jak przyciąga uwagę bez najmniejszego wysiłku. Jest wszystkim, czym Serafina nigdy nie była, nigdy nie mogłaby być. Władza, wpływy, koneksje, które naprawdę coś znaczą. Kiedy wchodzę gdzieś z Anastazją, ludzie na nas patrzą. Gdy byłem z Serafiną, ludzie mi współczuli.

Jasne, Serafina była piękna. Prawdopodobnie piękniejsza od Anastazji, jeśli mam być szczery. Właśnie dlatego matka nie mogła jej znieść — zazdrość. Dlatego Bianca zamieniła jej życie w piekło — zagrożona przez kogoś, kto wyglądał jak pierdolony obraz renesansowy, ale pochodził znikąd.

Ale piękno bez pozycji to tylko dekoracja. A ja nie robię w dekoracjach.

Matka wbijała mi to do głowy od pierwszego dnia. „Status, Matteo. Status to wszystko. Pieniądze mówią, pochodzenie chodzi, a koneksje otwierają drzwi.” Upewniła się, że rozumiem, iż małżeństwo poniżej własnej klasy to najszybsza droga do bycia nikim.

Ojciec z kolei po prostu wydawał rozkazy. „Ożeń się z tą dziewczyną. Zabezpiecz potomstwo. Wykonaj swój obowiązek.” Koniec rozmowy. Zawsze taki był — obecny, ale jednak nieobecny. Jak duch, który czasem się pojawia, by wydać polecenie, a potem znowu znika w swoim gabinecie.

Nigdy nie miałem tych ciepłych, rodzinnych chwil, które mieli inni. Nie było rzucania piłką na podwórku ani szczerych rozmów o życiu. Były tylko oczekiwania i rozczarowanie, gdy nie spełniałem ich wystarczająco szybko.

„Mmm, dzień dobry, przystojniaku”, mruczy Anastazja, przeciągając się jak kot w porannym słońcu wpadającym przez okna sypialni głównej.

Mojej sypialni. Wreszcie.

„Dzień dobry, piękna.” Całuję jej szyję, czując resztki jej drogiego perfumu.

„Wczoraj był niesamowity wieczór”, wzdycha, przeciągając palcami przez moje włosy. „Muszę przyznać, że to łóżko jest dużo wygodniejsze, niż się spodziewałam. Biedna Serafina pewnie nigdy nie doceniła liczby nitek.”

„Serafina to już nie nasz problem.”

„A propos,” Anastazja siada, a prześcieradło zsuwa się z jej idealnego ciała, „chcę, żeby cały apartament główny został przemeblowany. Nowe meble, nowe kolory, wszystko nowe. Nie zniosę myśli o spaniu tam, gdzie ona spała.”

Ten rozkazujący ton powinien mnie irytować, ale nie irytuje. Tak wygląda władza — wiesz, czego chcesz, i to bierzesz. Serafina nigdy o nic nie prosiła, nigdy niczego nie żądała. Brała tylko to, co jej rzucili.

„Cokolwiek zechcesz.”

„I chcę, żeby niebieski pokój też został zupełnie odmieniony. Jeśli ona tu zostaje, musi zrozumieć swoje miejsce.”

Zastanawiam się, jak Serafina spała wczoraj w tym klitkowatym pokoju. Czy płakała. Czy w końcu zaczyna rozumieć, jak bardzo była zawsze do zastąpienia.

Nie jest mi jej żal. Przez trzy lata miała luksusy, na które nie zasłużyła.

„Chodź,” mówię, wstając z łóżka. „Ubierzmy się. Umieram z głodu.”

Dwadzieścia minut później schodzimy na dół trzymając się za ręce. Anastazja wygląda jak z okładki magazynu, nawet o ósmej rano. To właśnie nią powinienem był się chwalić przez te trzy lata.

Jadalnia jest już pełna, kiedy wchodzimy. Matka urzęduje na swoim końcu stołu, Bianca chłonie każde jej słowo jak oddana córka, którą tylko udaje. I co zaskakujące, ojciec też tam jest, czytając gazetę za filiżanką kawy.

Ojciec nigdy nie jada z nami śniadań. Nigdy. Co to za okazja?

„Dzień dobry, rodzino,” ogłasza Anastazja, siadając na krześle, które kiedyś należało do Serafiny.

„Kochana!” Matka aż promienieje. „Wyglądasz olśniewająco.”

„Dziękuję, pani Verrelli. Chociaż mam nadzieję, że niedługo przemeblujemy. Niektóre elementy wystroju są, hmm... trochę przestarzałe.”

Bianca parska. „Serafina zawsze miała kiepski gust. Bez rodowodu, wiesz.”

„Gdzie jest dziś rano nasza była szwagierka?” pyta Anastazja z udawaną troską.

„Pewnie płacze w swoim pokoiku,” mówi Bianca, krojąc owoce z chirurgiczną precyzją.

„Jakie to żałosne,” dodaje Matka. „Chociaż chyba rzeczywistość wreszcie do niej dociera.”

Chwytam gazetę ze stolika, potrzebując czegoś, co odwróci moją uwagę od ich plotek. Gdy otwieram ją na dziale finansowym, nagle pierwszy nagłówek rzuca mi się w oczy.

Filiżanka kawy wyślizguje mi się z ręki, rozbija się na marmurowej podłodze, gdy wpatruję się w tytuł.

„KSIĘŻNICZKA MAFII WRACA DO DOMU: Serafina Dorian odzyskuje rodzinne imperium”

„TO SERAFINA?!”

Wszyscy przy stole nagle patrzą na mnie.

„Co ty mówisz?” żąda Matka. „Serafina płacze w pokoju służby!”

Podnoszę gazetę drżącymi dłońmi. Ten nagłówek mógłby być napisany krwią.

„Nie płacze,” szepczę, a słowa kaleczą mi gardło niczym szkło. „Ona jest Serafiną, kurwa, Dorian.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Asked For A Second Wife

My Husband Asked For A Second Wife

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa