passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Chose Her Over Me - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

My Husband Chose Her Over Me

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA ELARY

Kryształowy kieliszek szampana drżał w mojej dłoni, gdy obserwowałam mojego męża od trzech lat, który poruszał się po tłumie niczym drapieżnik wśród ofiary. Wypolerowany i nieskazitelny w swoim granatowym stroju wieczorowym, książę Caden Verloren był ucieleśnieniem królewskiej doskonałości—arcydziełem, w którego powstaniu kiedyś wierzyłam, że miałam swój udział.

— Ledwo tknęłaś swój napój, Wasza Wysokość — wyszeptała Lady Mirabelle, jej głos ociekał fałszywą troską. — Coś Cię dziś trapi?

Zmusiłam usta do wyuczonego uśmiechu, który stał się częścią mojej królewskiej garderoby tak samo jak ciężka korona, która często zdobiła moją głowę.

— Wcale nie — skłamałam. — Po prostu rozkoszuję się chwilą.

Cóż za gorzka rzecz do smakowania. Wielka Sala Pałacu Verloren lśniła większą ilością klejnotów i sekretów niż gwiazd na nocnym niebie. Przywykłam do obu podczas lat spędzonych jako żona Cadena, choć żadne z nich nie dawało mi już pocieszenia.

— Wygląda dziś szczególnie przystojnie — zauważyła inna dwórka, śledząc ruchy mojego męża spojrzeniem, w którym kryła się słabo maskowana żądza. — Przyszły król w swoim żywiole.

— Istotnie — odparłam, a to jedno słowo niemal utknęło mi w gardle.

Pamiętałam czas, gdy uśmiech Cadena był zarezerwowany tylko dla mnie. Kiedy jego dłoń szukała mojej pod stołem podczas nużących kolacji państwowych. Kiedy jego oczy odnajdywały moje w zatłoczonych salach właśnie takich jak ta, nieme zapewnienie, że jesteśmy w tym razem.

Tamte dni zniknęły jak poranna mgła przed letnim słońcem.

— Elara. — Głos mojej teściowej przeciął moje myśli. Królowa Arielle podeszła z cichą gracją żmii. — Popraw postawę, kochanie. Królowa nigdy się nie garbi.

— Nie jestem królową, Wasza Wysokość — przypomniałam jej, choć mimo to wyprostowałam plecy. — Tylko księżniczką.

Jej wargi zacisnęły się w bezkrwistą linię. — Na razie. Ale wygląd zawsze ma znaczenie. Zwłaszcza dziś wieczorem.

Tajemnicza uwaga przeszyła mój idealnie wyprostowany kręgosłup chłodem.

— Czym dzisiejszy wieczór się wyróżnia? — zapytałam, starając się, by mój głos zabrzmiał lekko.

Uśmiech królowej nie sięgnął oczu. — Wkrótce się przekonasz.

Zanim zdążyłam nacisnąć bardziej, odpłynęła, zostawiając mnie z narastającym w żołądku węzłem niepokoju. Odstawiłam nietkniętego szampana i ruszyłam w stronę Cadena, zdeterminowana wydobyć jakieś wyjaśnienia.

Prawie do niego dotarłam, gdy królewski marszałek uderzył laską o marmurową podłogę trzy razy. Dudniący trzask natychmiast uciszył salę.

— Jego Królewska Mość, Król Darius Verloren Trzeci!

Tłum rozstąpił się, gdy mój teść wszedł do sali, a Caden natychmiast stanął u jego boku. Wzrok mojego męża przesunął się po sali, ale przeszedł po mnie, jakbym była tylko kolejną dwórką. Poczułam, jak policzki mi płoną.

— Drodzy goście i szlachetni przyjaciele — zaczął król, a jego donośny głos wypełnił każdy zakątek ogromnej sali. — Zebraliśmy się dziś wieczorem nie tylko, by świętować pomyślność naszego królestwa, lecz także, by podzielić się radosną nowiną.

Wstrzymałam oddech. Czy to traktat północny? Caden od miesięcy pracował nad zapewnieniem pokoju z naszymi tradycyjnymi wrogami. Gdyby się udało, oznaczałoby to koniec wieków rozlewu krwi.

Dłoń króla spoczęła na ramieniu Cadena z nietypową czułością. — Książę Caden zapewnił sojusz, który wzmocni nasze królestwo na pokolenia.

Duma na chwilę wezbrała mi w piersi. Udało mu się. Pomimo osobistego dystansu między nami, nie mogłam nie podziwiać jego dyplomatycznych umiejętności.

— Poprzez starożytną i honorową praktykę królewskiego małżeństwa — kontynuował król — zjednoczymy naszą linię krwi z Imperium Vassari.

Duma w mojej piersi natychmiast zamieniła się w coś zimnego i przerażającego.

— Małżeństwo? — słowo wyrwało mi się z ust, zanim zdążyłam je powstrzymać, na szczęście zbyt cicho, by ktokolwiek poza najbliższymi służącymi je usłyszał.

Od głównego wejścia zabrzmiały trąbki. Ogromne drzwi otworzyły się, ukazując kobietę, którą rozpoznałam z dyplomatycznych portretów. Lady Isolde Vassari—wysoka, posągowa, z włosami niczym przędzione złoto i pewnością siebie kobiety, która nigdy nie kwestionowała swojego miejsca na świecie.

— Mam zaszczyt — zabrzmiał głos Cadena, spokojny i wyraźny — ogłosić moje zaręczyny z Lady Isolde Vassari, córką Cesarza Konstantina. Nasz związek przyniesie pokój naszym krainom i pomyślność naszemu ludowi.

Sala wybuchła oklaskami. Kieliszki uniosły się w świętowaniu. Gratulacje rozbrzmiewały ze wszystkich stron.

A ja stałam nieruchomo, świat wokół mnie zamglił się, gdy krew dudniła mi w uszach.

— Ale on już jest żonaty — ktoś za mną wymamrotał zdezorientowany—jakiś zagraniczny dygnitarz nieobeznany z tradycjami naszego królestwa.

— Królewska rodzina Verloren praktykuje dyplomatyczną poligamię — padło wyjaśnienie od innej osoby. — Pierwsza żona zachowuje swoją pozycję, ale drugie małżeństwa są powszechne w celu zabezpieczenia sojuszy.

Pierwsza żona. Słowa te uderzyły mnie jak fizyczny cios. Byłam sprowadzana do przypisu we własnym małżeństwie.

Po drugiej stronie sali wzrok Cadena w końcu napotkał mój. Przez jedno, bezdechowe uderzenie serca wydawało mi się, że widzę w nim żal, może nawet przeprosiny. Wtedy Lady Isolde dotknęła jego ramienia, a on zwrócił się do niej z uśmiechem, który kiedyś wierzyłam, że należy tylko do mnie.

Uświadomienie spadło na mnie niczym lodowata woda: nigdy nie byłam dla niego żoną. Byłam traktatem, podpisem na pergaminie, politycznym układem udającym związek z miłości. A teraz, gdy pojawił się lepszy sojusz, po prostu mnie... uzupełniono.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA ELARY

Królowa Arielle pojawiła się u mego boku, jej palce zacisnęły się na moim ramieniu z zaskakującą siłą. „Uśmiechnij się, Elaro,” syknęła przez zęby. „Cały dwór patrzy.”

Ale nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam oddychać. Nie potrafiłam zmusić twarzy do uprzejmej maski, którą nosiłam przez lata.

W tej chwili, gdy szampan lał się strumieniami, muzyka znów rozbrzmiewała, a mój mąż stał obok swojej przyszłej żony, wreszcie pojęłam prawdę o swojej pozłacanej klatce: drzwi nigdy nie były zamknięte. Mogłam odejść w każdej chwili.

Ale dokąd idzie odrzucona księżniczka, gdy odkrywa, że całe jej małżeństwo było tylko misternym politycznym teatrem?

Obraz przed oczami mi się zamazał, migoczące światła sali balowej stopiły się w smugi złota i srebra. Triumfalne dźwięki królewskiej orkiestry zdawały się ze mnie szydzić, każda nuta przeszywała mnie jak maleńkie sztylety między żebrami. Chwyciłam się gorsetu, nagle pewna, że uduszę się pod ciężarem własnego upokorzenia.

„Potrzebuję powietrza”, wyszeptałam, wyrywając ramię z szponiastego uchwytu Arielle.

Jej oczy zwęziły się w groźne szparki. „Niczego takiego nie zrobisz. Gdybyś teraz wyszła, tylko potwierdziłabyś plotki, że jesteś niestabilna.”

„Plotki?” Słowo to zabrzmiało na moim języku jak popiół. „Jakie plotki?”

Uśmiech, ostry jak rana zadana nożem, przeciął jej umalowaną twarz. „Że powodem, dla którego książę Caden potrzebuje drugiej żony, jest twoja... nieudolność. Twoja niezdolność do wypełnienia królewskich obowiązków.”

Niewypowiedziane oskarżenie zawisło między nami. Trzy lata małżeństwa i żadnego następcy. Największe rozczarowanie królestwa, owinięte w jedwab i ukoronowane cierniami—tym właśnie się stałam.

Wyprostowałam się, zbierając resztki godności z najgłębszych zakamarków duszy. „Wybaczy Wasza Wysokość. Wydaje mi się, że jestem potrzebna gdzie indziej.”

Zanim zdążyła zaprotestować, wymknęłam się, przebijając przez tłum z wyćwiczoną gracją. Oczy śledziły mnie—pełne litości, ciekawości, kalkulacji—ale nie zwracałam na nie uwagi. Ogromny łukowaty portal prowadzący na wschodni taras kusił niczym wybawienie.

Jeszcze tylko trzy kroki do ucieczki, gdy zatrzymał mnie głos.

„Uciekasz tak szybko, najdroższa siostrzyczko?”

Księżniczka Kaela stanęła mi na drodze, olśniewająca w karmazynie, który pasował do okrutnego wygięcia jej ust. Młodsza siostra Cadena nienawidziła mnie od chwili, gdy pojawiłam się na dworze, i dziś nie kryła swej radości z mojego upadku.

„Nie uciekam,” odparłam chłodno. „Szukam jedynie świeższego towarzystwa.”

„Jakże pech, że tam go nie znajdziesz,” powiedziała, kręcąc kieliszkiem wina. „Wszyscy godni poznania świętują tu genialny mariaż Cadena. Lady Isolde wnosi w posagu trzy wschodnie prowincje. A ty? Co przyniosłaś? Małą wioskę nadbrzeżną i prawa do połowu?” Jej śmiech zabrzmiał jak tłuczone szkło. „Nic dziwnego, że matka nalegała na bardziej... znaczący sojusz.”

Przełknęłam ślinę. „Jeśli pozwolisz—”

„Ach, ale nie pogratulowałaś jeszcze szczęśliwej parze!” Chwyciła mnie za nadgarstek, jej paznokcie wbiły się w moją skórę. „Chodź, odprowadzę cię sama. Jedność rodziny jest tak ważna w takich chwilach, nie sądzisz?”

„Kaelo.” Mój głos stał się groźnym szeptem. „Zdejmij rękę albo przysięgam na wszystkich bogów—”

„Co zrobisz?” Pochyliła się bliżej, jej oddech był gorący przy moim uchu. „Zaczniesz płakać? Urządzisz scenę? Może zamkniesz się w komnatach jak wtedy, gdy ojciec ogłosił umowę handlową z Nordheim zamiast z twoją ojczyzną. Biedna mała zagraniczna księżniczka, zawsze na drugim planie.”

Wyrwałam się jej, ale nie zanim zdążyła dostrzec łzy grożące wypłynięciem z moich oczu. Jej triumfujący uśmiech mówił mi, że osiągnęła dokładnie to, czego chciała.

„Druga żona zawsze przyćmiewa pierwszą,” zawołała za mną, gdy wreszcie uciekłam na taras. „Zwłaszcza gdy ta pierwsza była tylko... wprawką.”

Nocne powietrze uderzyło mnie niczym fizyczny cios, zimne i ostre w moich płucach. Zachłannie je łapałam, opierając się o kamienną balustradę. Poniżej królewskie ogrody tonęły w ciemności, ścieżki oświetlały papierowe lampiony kołyszące się na jesiennym wietrze. Jak łatwo byłoby zejść po tych schodach, zgubić się wśród strzyżonych żywopłotów i kwitnących pnączy, i iść dalej, aż dotarłabym do zewnętrznych murów.

„Wasza Wysokość.”

Wzdrygnęłam się na dźwięk głosu. Odwracając się powoli, stanęłam twarzą w twarz z księciem Thornem, najbardziej zaufanym doradcą mojego męża i moim najwierniejszym sprzymierzeńcem na dworze.

„Szukają cię w środku,” powiedział cicho. „Król życzy sobie obecności wszystkich członków rodziny przy oficjalnym toaście.”

Zagorzały śmiech wyrwał mi się z ust. „Rodzina? Czy tym właśnie jestem?”

Jego poorana zmarszczkami twarz wyrażała prawdziwą troskę. „Księżniczko Elaro—”

„Wiedziałeś?” zapytałam drżącym głosem. „Wszyscy wiedzieli, tylko nie ja?”

Wahanie przed odpowiedzią było wszystkim, czego potrzebowałam jako potwierdzenia.

„To zostało postanowione niedawno,” odparł niepewnie.

„Jak niedawno? Kiedy wysłali mnie nadzorować wiosenne zasiewy na południowej prowincji?” Milczenie Thorne’a mówiło samo za siebie.

„Rozumiem.” Wyprostowałam ramiona, lata królewskiego treningu instynktownie prostowały moją sylwetkę, nawet gdy mój świat się rozpadał. „A więc wróćmy do świętowania mojej nieprzydatności?”

Zaproponował mi ramię z dworską precyzją. „Jeśli mogę pozwolić sobie na uwagę, Wasza Wysokość—jesteś daleka od nieprzydatności. Gra na dworze ma wielu graczy, lecz niewielu prawdziwych strategów.”

Zanim zrozumiałam sens jego słów, wróciliśmy do sali. Tłum utworzył krąg wokół rodziny królewskiej, gdzie król Darius unosił kielich do toastu. Caden stał po jego prawej stronie, z Lady Isolde—nie, teraz księżniczką Isolde—elegancko opartą na jego ramieniu. Jej alabastrowe piękno sprawiło, że jeszcze dotkliwiej poczułam swoją ciemniejszą karnację, południową krew, która od zawsze czyniła mnie tu, na północy, obcą.

Królowa Arielle od razu mnie dostrzegła, jej spojrzenie wyraźnie nakazywało. Posłusznie dopełniłam rodzinnej sceny, zajmując miejsce obok Kaeli, która uśmiechnęła się złośliwie, jakbyśmy dzieliły sekret.

„Za pokój między naszymi królestwami,” ogłosił król. „Za nowe początki i silniejsze sojusze!”

„Za nowe początki,” powtórzył dwór, unosząc kielichy.

Spojrzenie Cadena odnalazło moje po drugiej stronie kręgu. Coś nieczytelnego przemknęło w jego oczach—niezupełnie żal, ale może uznanie. Patrzyłam mu prosto w oczy, nie pozwalając sobie być tą, która pierwsza odwróci wzrok. Przez trzy lata kochałam tego mężczyznę, wierząc w możliwość prawdziwego partnerstwa, mimo naszego aranżowanego początku. Nauczyłam się jego języka, przyjęłam jego obyczaje, znosiłam subtelne okrucieństwa jego rodziny—wszystko w służbie przyszłości, która najwyraźniej nigdy nie miała być moja.

W końcu, po wieczności, on odwrócił wzrok, a moje serce zatonęło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA CADENA

Ciężar sygnetu następcy tronu wydawał się tej nocy szczególnie dotkliwy, gdy obserwowałem reakcję dworu na wieść o moich zaręczynach.

Strategia ojca rozwijała się bez zarzutu – sojusz z Vassari po raz pierwszy od trzech pokoleń zapewni naszym północnym granicom bezpieczeństwo bez rozlewu krwi. A jednak moja uwaga wciąż uciekała w kąt sali balowej, gdzie stała Elara, jej twarz była uważnie kontrolowaną maską, przez którą tylko ja potrafiłem się przebić.

– Twoja pierwsza żona znosi to zaskakująco dobrze – mruknął u mego boku doradca, lord Kellen. – Lepiej, niż można się było spodziewać, zważywszy, że dowiedziała się w ostatniej chwili.

Zakręciłem ciemnym winem w kieliszku. – Elara rozumie, czym jest obowiązek.

– Tak myślisz? Spójrz jeszcze raz, Wasza Wysokość.

Przez połyskującą przestrzeń wielkiej sali widziałem, jak moja siostra, Kaela, przyparła Elarę do jednego z marmurowych filarów. Nawet z tej odległości potrafiłem odczytać drapieżną postawę Kaeli i okrutny grymas na jej ustach, gdy pochylała się do ucha Elary. Moja żona, moja pierwsza żona, stała nieruchomo, jej białe kłykcie ściskały nietknięty kieliszek szampana.

– Nie powinieneś interweniować? – zapytał lord Kellen, podążając za moim spojrzeniem.

– I okazać słabość w noc, gdy ogłaszam strategiczny sojusz? – Utrzymałem neutralny ton głosu. – Dwór obserwuje wszystko.

– Rzeczywiście – potwierdził, skinąwszy głową w stronę królewskiego podwyższenia, gdzie moja matka prowadziła rozmowę z lady Isolde. – Wygląda na to, że twoja matka ma własne plany wobec księżniczki Elary tej nocy.

Ostry gest matki, przywołujący Elarę, nie mógł ujść niczyjej uwadze. Obserwowałem, jak moja żona przemierzała salę, lawirując wśród szeptów i spojrzeń z precyzyjną gracją, którą opanowała przez trzy lata naszego małżeństwa. Dworzanie rozstępowali się przed nią – nie z szacunku, lecz z ciekawości, pragnąc zobaczyć jej upokorzenie z bliska.

Powinienem to przerwać, pomyślałem. Zaraz jednak: Nie, to konieczne. Musi zrozumieć swoje miejsce w nowym porządku.

Przesunąłem się bliżej podwyższenia, tak by być w zasięgu głosu, jednocześnie prowadząc rozmowę z ambasadorem Thornem o północnych terytoriach. Z tej pozycji mogłem obserwować wydarzenia, nie sprawiając wrażenia, że zwracam uwagę.

– Księżniczko Elara! – Głos mojej matki niósł w sobie tę słodycz, która zawsze poprzedzała jej najokrutniejsze chwile. – Dołącz do nas. Lady Isolde właśnie dzieliła się fascynującymi uwagami na temat zwyczajów dworu Vassari.

Elara dygnęła z bezbłędną precyzją. – Z przyjemnością skorzystam z nauk lady Isolde.

Moja przyszła narzeczona – wysoka, złotowłosa, dokładnie taka, jakiej królestwo potrzebowało – oceniła Elarę z chłodem kolekcjonera oglądającego wadliwy klejnot. – Rozmawiałyśmy o roli małżonek w mariażach dyplomatycznych. U Vassari drugie żony mają pierwszeństwo podczas publicznych ceremonii, natomiast pierwsze zarządzają domem. Rozumiem, że tu jest inaczej?

– Tradycyjnie tak – wtrąciła moja matka, zanim Elara zdążyła odpowiedzieć. – Choć okoliczności bywają różne, zależnie od... wkładu w królewską linię.

Insynuacja zawisła w powietrzu jak trucizna. Trzy lata i żadnego dziedzica. Największe rozczarowanie ojca naszym związkiem.

– To interesujące – odparła Elara, jej akcent – ta śpiewna sorijska nuta, którą niegdyś uważałem za czarującą – stał się wyraźniejszy pod wpływem stresu. – W mojej ojczyźnie małżeństwo uznaje się za święty związek dwojga ludzi. Zupełnie inaczej niż na północy.

Po jej słowach zapadła ostra cisza. Damy dworu lady Isolde wymieniły zgorszone spojrzenia.

Uśmiech matki nie drgnął ani na moment. – Lady Isolde, koniecznie musi pani spróbować naszego zachodniego trunku. Elaro, bądź tak miła i przynieś kieliszek Crimson Reserve dla naszego zaszczytnego gościa.

Obserwowałem, jak Elara zesztywniała niemal niedostrzegalnie. Przez trzy lata na dworze nigdy nie poproszono jej o obsłużenie kogokolwiek – nawet podczas najintymniejszych rodzinnych spotkań.

– Może któryś ze służących mógłby to przynieść – zaproponowała ostrożnie Elara. – Nie chciałabym opuszczać tak stymulującej rozmowy.

Oczy mojej matki zwęziły się niebezpiecznie. – Nonsens. Lady Isolde zasługuje na osobistą atencję ze strony rodziny. Chyba że uważasz tę prośbę za poniżającą?

Pułapka została zastawiona doskonale. Odmów – wyjdziesz na małostkową i pełną żalu. Zgódź się – zostaniesz upokorzona na oczach całego dworu.

– Po prostu pomyślałam… – zaczęła Elara.

– I właśnie w tym problem – przerwała jej matka, zniżając głos do groźnego szeptu. – Nie sprowadzono cię tu, byś myślała, lecz byś scementowała sojusz – sojusz, który już został zastąpiony korzystniejszym układem.

Zobaczyłem coś, co przemknęło przez twarz Elary – ból, który szybko zamaskowała dyplomatyczną neutralnością, której sam ją nauczyłem w pierwszych miesiącach małżeństwa. Wspomnienie tamtych prywatnych lekcji w moim gabinecie, jej chęci do nauki, adaptacji, do zadowolenia mnie, uderzyło mnie niespodziewanie mocno.

– Może to książę Caden powinien przynieść wino – powiedziała nagle Elara, jej spojrzenie odnalazło moje pośród tłumu. – W końcu czyż nie powinien być chętny do obsłużenia swojej przyszłej narzeczonej?

Wokół nas rozmowy ucichły. Głowy się zwróciły. Ojciec, pogrążony w rozmowie z ambasadorem Vassari po drugiej stronie sali, nie zauważył narastającego konfliktu, ale wszyscy inni tak.

Czułem na sobie dziesiątki spojrzeń – kalkulujących, oceniających. Próba, więc. Nie tylko wobec uległości Elary, lecz także tego, gdzie naprawdę leżą moje lojalności.

Bez słowa odstawiłem kieliszek i ruszyłem w kierunku baru. Zbiorowe wstrzymanie oddechu na dworze było aż nadto słyszalne w tej nagłej ciszy. Książę Caden Verloren, następca tronu, serwujący wino jak zwykły sługa. Polityczne implikacje tego gestu będą roztrząsane szeptem jeszcze przez tygodnie.

Przy barze wybrałem Crimson Reserve – wino szczególnie lubiane przez Elarę, choć wątpiłem, by ktokolwiek oprócz mnie to pamiętał. Gdy odwróciłem się z napełnionym kieliszkiem, już tam była, podążając za mną przez całą salę.

– W jaką grę grasz? – spytałem cicho, upewniając się, że nikt nas nie podsłuchuje.

– Grę? – Jej oczy błysnęły ogniem, którego nie widziałem od miesięcy. – Naprawdę tak to postrzegasz?

– Ścisz głos – ostrzegłem. – Ta decyzja była nieunikniona. Wiedziałaś, że nasze małżeństwo to przede wszystkim układ.

– Układ, który szanowałam – wysyczała. – Każdy obowiązek, każdy protokół, każde upokorzenie – znosiłam wszystko, wierząc, że pod warstwą polityki tworzymy coś prawdziwego.

Poczułem w sobie niebezpieczne drżenie – może żal – i natychmiast je stłumiłem. – Wiesz, że poligamia jest legalna w Verdan, prawda? Czemu więc robisz z tego taką sprawę?

Jej twarz zmieniła się przede mną, szok ustąpił miejsca lodowatej furii, jakiej nie widziałem przez wszystkie lata naszego związku. Coś w niej się złamało – coś nie do naprawienia.

– Wybierz – mruknęła, niemal niesłyszalnie.

Pochyliłem się bliżej, pewien, że się przesłyszałem. – Co?

Elara odwróciła się, jej spojrzenie celowo powędrowało ku lady Isolde, siedzącej z moją matką i siostrą. Cała trójka obserwowała naszą wymianę z ledwo skrywaną fascynacją.

– Wybierz między mną a nią.

– Co?!

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Chose Her Over Me

My Husband Chose Her Over Me

213 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

213

Treść

Aa