PUNKT WIDZENIA ELARY
"Naprawdę powinnaś bardziej uważać na swoje rzeczy, Lady Elaro." Głos Kaeli ociekał fałszywą troską, gdy stała nade mną z pustą kałamarzem w dłoni, a na jej idealnej twarzy igrał uśmiech triumfu. "Czerń to taki nieprzebaczający kolor."
Patrzyłam na swoje zrujnowane ceremonialne szaty, nad którymi spędziłam godziny, przygotowując je na dzisiejszą sesję dworu. Granatowy atrament rozlewał się po misternych srebrnych haftach niczym trujące kwiaty. Delikatne nici, które wyłapywały konstelacje, znikały teraz pod ciemnymi plamami, których już nigdy nie da się usunąć.
"Ależ ze mnie niezdara," odpowiedziałam, starając się zachować opanowanie mimo wzbierającej we mnie wściekłości. "Chociaż przypuszczam, że wypadki się zdarzają, gdy ktoś jest... spragniony uwagi."
Jej szmaragdowe oczy zwęziły się. "Powinnaś uważać na swój język. Może ci przysporzyć kłopotów."
"Większych niż te, w których już jestem?" Zaśmiałam się, lecz nawet dla mnie samą ten dźwięk zabrzmiał pusto. "Wątpię, by to było możliwe."
"Lady Elaro." Głos królowej Arinelle przeciął pomieszczenie niczym lód. "Oczekują cię w Wielkiej Sali za dziesięć minut. Chyba nie zamierzasz stanąć przed dworem w takim... stanie?"
Odwróciłam się do niej, do tej kobiety, która zaplanowała tak wiele moich nieszczęść od chwili, gdy pojawiłam się na dworze. Stała w drzwiach, olśniewająca w szkarłacie i złocie, a jej korona łapała poranne światło. Piękna i przerażająca.
"Wasza Wysokość," dygnęłam, ruchem mechanicznym. "Właśnie miałam się przebrać."
"Lepiej, żebyś to zrobiła." Jej wzrok przesunął się po moich poplamionych szatach z kalkulowaną pogardą. "Nie możemy sobie pozwolić, byś znów przyniosła koronę wstyd."
"Oczywiście, że nie," odparłam. "Niech niebo broni, by ktoś przyćmił twój własny występ na tej arenie."
Uśmiech królowej zamarł. "Uważaj, dziewczyno. Pamiętaj, gdzie twoje miejsce."
"Które miejsce? Zakładniczki politycznej? Królewskiego kozła ofiarnego? Mam tyle ról, że trudno je zliczyć."
Przesunęła się w moją stronę, każdy jej krok był wyważony i zamierzony. Gdy dotarła do mnie, pochyliła się blisko, a jej perfumy dusiły i osaczały.
"Twoje miejsce," wyszeptała, "jest tam, gdzie my zdecydujemy cię postawić. Jeśli dalej będziesz o tym zapominać, możesz się znaleźć pozbawiona tytułu, który tak mało sobie cenisz."
Po tych słowach opuściła komnatę, a Kaela podążyła za nią, rzucając mi triumfujące spojrzenie przez ramię.
Było już całkiem oczywiste, że żadna z nich nie wiedziała o liście w komnacie króla. Gdyby wiedziały, nie traktowałyby mnie w ten sposób. Najwyraźniej Caden też nie wiedział i cieszyłam się, że nie wspomniałam mu o tym, gdy podejrzewał, że coś zabrałam z komnaty króla.
Gdy tylko zniknęły, opadłam na siedzisko przy oknie, dłonie mi drżały, gdy próbowałam opanować oddech. Za oknem ogrody pałacowe rozkwitały feerią barw, piękno, które mogłam tylko obserwować, lecz rzadko doświadczać. Tak jak wszystko inne w tym pozłacanym więzieniu.
"Kłopoty z królową znowu?" Z progu odezwał się cichy głos.
Podniosłam wzrok i zobaczyłam Marielle, jedną z nielicznych dwórek, które nie uległy jadowitym plotkom dworu na mój temat.
"Aż tak to widać?" spytałam, wskazując na zniszczone szaty.
"To, a także fakt, że Jej Wysokość wyglądała, jakby zaraz miała wydać rozkaz egzekucji." Marielle zamknęła za sobą drzwi i pospieszyła do mojej garderoby. "Przebierzmy cię. Myślę, że srebrno-niebieska suknia będzie odpowiednia na dziś."
"Czy to ma znaczenie? I tak znajdą sposób, by mnie upokorzyć."
Dłonie Marielle zamarły na wybranej sukni. "Nie możesz się poddać, moja pani. Właśnie tego chcą."
"Chcą," powiedziałam gorzko, "żebym zniknęła. A najlepiej, żebym nigdy nie istniała. To małżeństwo nigdy nie miało być sojuszem czy pokojem. Chodziło o kontrolę."
"Twój mąż—"
"Mój mąż," przerwałam jej, "jest taką samą marionetką jak ja. Różnica jest taka, że on nie widzi sznurków." Nie widziałam Cadena od trzech dni. Zawsze był wygodnie zajęty "pilnymi sprawami państwa" od czasu, gdy poprosiłam go o rozwód.
Marielle pomogła mi się przebrać w milczeniu, jej zwinne palce szybko upięły moje ciemne włosy w odpowiednią fryzurę. Gdy skończyła, cofnęła się i spojrzała na mnie poważnie.
"Dwór patrzy, moja pani. Zawsze patrzy. Pamiętaj o tym."
"Jakbym mogła zapomnieć," szepnęłam. "Dziękuję ci, Marielle."
Gdybym miała przejmować się tym, co dwór o mnie powie, nie poprosiłabym go o rozwód. I tak byłam nikim, ale teraz, gdy zobaczyłam, że istnieje duża szansa, iż naprawdę jestem córką króla Doriana, nie wiedziałam, co dalej zrobić.
Chciałam też najpierw zebrać własne dowody, zanim podejmę kolejne kroki.
Wielka Sala brzęczała rozmowami, gdy weszłam, ale wyraźna cisza zapadła, gdy spojrzenia zwróciły się ku mnie. Trzymałam głowę wysoko, ignorując szepty za moimi plecami.
Zajęłam miejsce na końcu królewskiego podestu, najdalej od króla i królowej, jak pozwalał protokół. Cadena jeszcze nie było. Kolejna "pilna sprawa państwowa", bez wątpienia.
"Cóż za wejście," mruknął znajomy głos obok mnie.
Odwróciłam się i zobaczyłam Marcusa, jednego z nielicznych dworzan, którzy wciąż odważali się ze mną rozmawiać otwarcie. Ziemie jego rodziny graniczyły z moimi, znaliśmy się od dzieciństwa.
"Marcus," powitałam go szczerze. "Zaczęłam już myśleć, że całkiem porzuciłeś życie dworskie."
"I przegapić całe to intrygowanie? Nigdy." Jego uśmiech zgasł, gdy przyjrzał mi się uważnie. "Wyglądasz na zmęczoną, Elaro."
"Jak zawsze dyplomatyczny," odparłam z przekąsem.
"Właśnie za to cenisz moje towarzystwo," odparował. Potem ściszył głos: "Jest gorzej?"
Spojrzałam w stronę królowej, która obserwowała naszą rozmowę z jawną podejrzliwością. "Powiedzmy, że zaczynam rozumieć, czemu to nazywają 'królewskim dworem', a nie 'królewskim domem'."
Marcus podążył za moim spojrzeniem i skrzywił się. "Nie mogą zerwać sojuszu. Twój ojciec nigdy—"
"Mój ojciec," przerwałam mu, "był tym, który zaaranżował ten cyrk. Doskonale wiedział, w co mnie pakuje."
To zrozumienie przyszło powoli, poskładane z podsłuchanych rozmów i dokumentów, których nie powinnam widzieć. Moje małżeństwo z Cadenem nie miało zjednoczyć naszych królestw w pokoju; chodziło o to, by moja rodzina utrzymała kontrolę nad terytoriami, które od dawna pragnęli.
"Marcus," powiedziałam nagle, przypominając sobie list, który znalazłam ukryty w komnacie króla trzy noce temu. "Czy istnieje król wyższy od ojca Cadena? Ktoś, kto miałby nad nim władzę?"
Jego oczy lekko się rozszerzyły i rozejrzał się, zanim odpowiedział. "Dlaczego pytasz?"
"Muszę po prostu wiedzieć. Proszę."
Wahał się, po czym niemal niedostrzegalnie skinął głową. "Jest. Król Dorian z Verdany technicznie sprawuje zwierzchnictwo nad kilkoma królestwami, w tym nad tym, choć obecnie jest to głównie ceremonialne."
Serce mi przyspieszyło. List wspominał o Verdanie i czymś związanym z moją prawdziwą tożsamością. Gdybym tylko mogła dowiedzieć się więcej—
"Czemu chcesz wiedzieć o królu Dorianie z Verdany?"
Głęboki głos zamroził nas w pół rozmowy. Powoli odwróciliśmy się do mówiącego i krew mi zamarzła w żyłach.
Przed nami stał sam król, jego korona lśniła w blasku pochodni sali.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ELARY
Przed nami, z koroną lśniącą w blasku pochodni sali, stał sam król. Jego imponująca sylwetka rzucała długi cień na marmurową posadzkę, a oczy miał ostre od podejrzliwości.
"Wasza Wysokość," ukłoniłam się głęboko, serce waliło mi o żebra. "My tylko—"
"Słyszałem dokładnie, o czym rozmawialiście, Lady Elaro," przerwał mi, głosem niepokojąco spokojnym. "Chcę się dowiedzieć, dlaczego żona mojego syna nagle zainteresowała się monarchą Verdany."
Markus ukłonił się sztywno obok mnie. "To była jedynie rozmowa naukowa, Wasza Wysokość. Wyjaśniałem historyczne sojusze między naszymi królestwami."
Wzrok króla nie opuszczał mojej twarzy. "Tak? Więc chyba nie miałabyś nic przeciwko kontynuowaniu tej... naukowej rozmowy w moich komnatach, Lady Elaro."
To nie była prośba.
"Oczywiście, Wasza Wysokość," odparłam, nagle z suchymi ustami.
Król odwrócił się bez słowa, jasno dając do zrozumienia, że mam za nim podążyć. Gdy ruszyłam, Markus chwycił mnie za ramię.
"Uważaj," wyszeptał.
Droga do królewskich komnat wydawała się nie mieć końca. Gwardziści i dworzanie kłaniali się, gdy przechodziliśmy, ich ciekawe spojrzenia śledziły nasz niecodzienny pochód. Prywatne komnaty króla były równie imponujące jak on sam—ciemne drewniane panele, masywne gobeliny przedstawiające zwycięstwa bitewne i meble stworzone zdecydowanie bardziej do onieśmielenia niż do komfortu. Wskazał na wysokie krzesło z oparciem.
"Siadaj."
Usiadłam na skraju siedziska, plecy proste, dłonie splecione na kolanach—wzorcowy obraz dobrze wychowanej królewskiej żony. Król stał, studiując mnie z niepokojącą intensywnością.
Zanim zdążył się odezwać, drzwi gwałtownie się otworzyły. Do środka wpadła królowa Arinelle, oczy miała dzikie od furii, nawet nie raczyła zauważyć mojej obecności.
"Czy ona też cię obraziła?" rzuciła do męża. "Wyobrażasz sobie, że ta niewdzięcznica była przeciwna drugiemu małżeństwu Cadena? Jak może być tak niewdzięczna, skoro przyjęliśmy ją za żonę, gdy była nikim?" Słowa wypluła jak jad. "Wyobrażasz sobie, że nawet poprosiła Cadena o rozwód?"
Na wzmiankę o rozwodzie król uniósł pytająco brew. Spuściłam wzrok, policzki zapłonęły. Pomimo wszystkiego, szanowałam go. W przeciwieństwie do żony i syna, król zawsze traktował mnie z pewną podstawową godnością, która w tym zimnym dworze przypominała niemal życzliwość.
Ale to on poparł drugie małżeństwo Cadena. I to on ukrył przede mną ten list. Nie wiedziałam już, co czuję.
"Zostaw nas," powiedział król do żony, tonem nieznoszącym sprzeciwu.
"Ale—"
"Teraz, Arinelle."
Usta królowej zatrzasnęły się. Rzuciła mi spojrzenie pełne jadu, po czym wymaszerowała, trzaskając drzwiami z całą siłą, na jaką pozwalała królewska godność.
Zapadła cisza. Król podszedł, by nalać dwa kielichy wina, jeden podał mi. Przyjęłam go drżącymi palcami.
"To prawda?" zapytał w końcu. "Poprosiłaś mojego syna o rozwód?"
Uniosłam podbródek. "Tak."
"Z powodu Lady Isolde?"
"Bo zasługuję na coś więcej niż bycie odstawioną na bok jak niechciany strój," odparłam, zaskakując samą siebie odwagą. "Bo wierzyłam, że w naszych ślubach była prawda, choćby nie było miłości."
Król westchnął ciężko, zasiadając naprzeciwko mnie. "Drugie małżeństwo było konieczne dla stabilności północnych prowincji. Musisz to zrozumieć."
"Rozumiem," odparłam ostrożnie, "że nikt mnie nie zapytał. Nikt nie brał pod uwagę. Oczekiwano po prostu, że się uśmiechnę i zaakceptuję swoją następczynię."
Przyglądał mi się znad krawędzi kielicha. "Zmieniłaś się od czasu przyjazdu. Masz w sobie teraz stal."
"Potrzeba kształtuje wiele rzeczy, Wasza Wysokość."
Kąciki jego ust drgnęły, jakby w cieniu uśmiechu. Potem spoważniał na nowo. Wskazał na ozdobną szufladę po drugiej stronie pokoju—tę samą, którą odkryłam kilka dni temu.
"Królowa wspomniała, że ostatnio dostarczyłaś do moich komnat jakieś teczki," powiedział niedbale. "Czy może zabrałaś wtedy coś jeszcze? List na przykład?"
Serce mi zamarło. Rozważałam kłamstwo, ale coś w jego spojrzeniu mówiło mi, że już zna odpowiedź. Skinęłam powoli głową.
"Czy mogę zapytać, kim jest król Dorian z Verdany?" odezwałam się prawie szeptem. "I czy to, co było napisane w tym liście, to prawda?"
Król milczał tak długo, że sądziłam, iż nie odpowie. Odstawił wino i pochylił się do przodu.
"Tak," powiedział po prostu. "To prawda."
Świat zawirował mi pod stopami. Ścisnęłam poręcze krzesła, by się nie zachwiać.
"Ale jak—dlaczego—" Nie umiałam ułożyć pytań, myśli biegły zbyt szybko, by uchwycić choć jedną.
"Byłaś wtedy niemowlęciem," kontynuował król głosem łagodniejszym niż kiedykolwiek go słyszałam. "Verdana pogrążyła się w chaosie. Twój wuj zorganizował zamach stanu przeciwko twojemu ojcu, królowi Dorianowi. Twoja matka zginęła, ratując cię."
"Para, która mnie wychowała—"
"Wierni poddani twego ojca. Ryzykowali wszystko, by cię ukryć." Westchnął ciężko. "Plan zakładał, że zostaniesz z ojcem po uspokojeniu sytuacji, lecz mijały lata. Polityka się zmieniała. Twój ojciec odzyskał władzę, lecz za cenę—musiał udawać, że nie żyjesz, by chronić cię przed tymi, którzy wciąż chcieli zgładzić prawowitą dziedziczkę."
Pokręciłam głową, wciąż próbując to wszystko pojąć. "A moje małżeństwo z Cadenem?"
"Dla ochrony. Twój ojciec i ja zaaranżowaliśmy je, gdy pojawiły się informacje, że twoja tożsamość mogła zostać odkryta. W tych murach, jako księżniczka Verloren, byłaś bezpieczniejsza niż jako córka kupców."
"Caden wiedział?" Pytanie, które paliło mnie od środka.
Król zawahał się. "Nie."
"Nie wiedziałem, jak ci przekazać ten list," przyznał król. "Twój ojciec powierzył mi go miesiące temu, bym wręczył ci go w odpowiednim czasie. Ale przy napięciach między naszymi królestwami i aranżowaniu drugiego małżeństwa Cadena..." Wzruszył ramionami. "Teraz już nie musimy się martwić o czas. Król Dorian z Verdany to twój ojciec, a ty jesteś prawowitą dziedziczką jego tronu."
Nim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi znów się otworzyły. Królowa wpadła do środka, blada z szoku.
"Co?" zachłysnęła się, oczy rozszerzone. "Elara jest zaginioną córką króla Doriana z Verdany?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
