passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband's Wife - Rozdział #4 - autor itsvlada

My Husband's Wife

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Kaela

Patrzę na mężczyznę w lustrze i nienawidzę tego, co widzę. Atletyczna sylwetka, wyrazista linia szczęki, „uderzające” niebieskie oczy — to wszystko kłamstwo. Perfekcyjnie zapakowane, kosztowne kłamstwo.

Twarz Maeve utkwiła mi w głowie, stanowiąc nieodłączny element przez ostatnie trzy dni. Te leśnozielone oczy, sposób, w jaki jej włosy opadają w miękkich falach... olśniewająca.

Mimo to mój świat uznał ją za „zwyczajną” w porównaniu z kobietami takimi jak Gia, które wyglądają, jakby zostały wyretuszowane do istnienia. Mój świat jest pełen idiotów.

Słyszę ich na dole. Moja rodzina i Gia planują przyjęcie zaręczynowe, jakby to było normalne, jakbym nie zniszczył właśnie swojej żony na publicznym balu trzy dni temu.

Głos matki niesie się przez zamknięte drzwi — chce, żebym słyszał.

„Pierwsza żona, która ucieka — to właściwie idealny wizerunek. Kael staje się ofiarą.” Pauza, pewnie sączy poranne prosecco. „Rozpuścimy plotki o jej niestabilności. Trauma z domu dziecka, wiesz, jakie są te dziewczyny.”

Śmiech Very przeszywa jak paznokcie po tablicy. „Widzieliście jej minę na balu? Mam to nagrane. Myślę o wrzuceniu tego — 'Kiedy zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś wystarczająca.'”

Moje dłonie zaciskają się na marmurowym blacie tak mocno, że aż boli.

Głos Gii unosi się, słodka trucizna. „Nie bądźmy okrutne, panie.” Kalkulowana pauza. „Chociaż muszę przyznać, jeśli naprawdę go kochała, nie walczyłaby o niego? Ucieczka wydaje się dość... słaba.”

Nowa fala mdłości przechodzi przeze mnie. Powinienem zejść na dół i rozszarpać ich za samo wypowiadanie jej imienia. Powinienem bronić mojej żony, jak zawsze to robiłem.

Powinienem zejść na dół i rozszarpać ich zamiast tego. Powinienem bronić Maeve, jak broniłem jej w Princeton. Kiedy przerywałem ludziom w pół zdania, jeśli tylko spojrzeli na nią krzywo.

Ale obrona jej oznacza wyjaśnienie, czemu ogłosiłem Gię.

A nie potrafię tego zrobić. Jeszcze nie. Okoliczności, presja, ta niemożliwa, pieprzona sytuacja... nic z tego nie usprawiedliwia tego, co robię.

Biblioteka Princeton uderza w moją pamięć nieproszona. Wiosna na ostatnim roku Maeve, ja już po studiach, pracujący w Dareth Industries, ale wracający co weekend, bo nie mogłem znieść rozłąki.

Zarezerwowałem całą bibliotekę po godzinach, wypełniłem ją świecami i kwiatami jak jakiś romantyczny idiota. Weszła i po prostu stanęła. Ręka na ustach, łzy już spływają, a ja nawet nie klęknąłem jeszcze na jedno kolano.

„Kael, co—”

„Wyjdź za mnie.” Wyciągnąłem pierścionek po babci, który nosiłem w kieszeni przez dwa miesiące. „Maeve Winters, wyjdź za mnie i pozwól mi spędzić resztę życia udowadniając, że wybrałaś dobrze.”

Płakała i powiedziała „tak”, a ja wziąłem ją tam, przy regałach biblioteki. Bo czekanie, aż wrócimy do jej pokoju, wydawało się niemożliwe. Między regałami, gdzie się poznaliśmy, jej sukienka podciągnięta, moje ręce w jej włosach, oboje starający się być cicho i kompletnie zawodzący.

Byłem nią zafascynowany. Seksualnie, emocjonalnie, fizycznie.

Cholernie zafascynowany.

To, jak wyglądała, gdy śmiała się z moich durnych żartów. Jak zatracała się pode mną, wyginając plecy, z moim imieniem na ustach jak modlitwa. Jak uczyła się, przygryzając dolną wargę, tak skupiona, że nie zauważała, że godzinami ją obserwuję.

Pragnąłem jej nieustannie w tamtych latach. Nie mogłem oderwać od niej rąk w okresie narzeczeństwa. Spędzałem godziny ucząc się każdej metody, by sprawić, by jęczała moje imię, każdego czułego miejsca, każdego szeptanego słowa, które ją rozbrajało.

A potem wszystko się zmieniło. Tydzień przed ślubem.

Informacja, która zburzyła cały mój świat, zupełnie zmieniła sens wszystkiego, co wiedziałem. Nagle każdy dotyk wydawał się kłamstwem, każdy pocałunek smakował zdradą — nie jej, lecz moją.

Nie mogłem na nią patrzeć bez topienia się w poczuciu winy. Nie mogłem jej dotknąć, nie czując się oszustem. Jakbym kradł coś, co już nie należało do mnie, a może nigdy nie należało.

Więc przestałem. Stałem się oziębły. Oddalony. Wmawiałem sobie, że to tymczasowe, dopóki nie wymyślę, co do cholery zrobić.

Noc poślubna prawie mnie złamała. Pieprzyłem ją desperacko, zapamiętując każdy dźwięk, każde miejsce, które lubiła, by ją całować. Wiedząc, że to może być ostatni raz, zanim wszystko się rozpadnie.

Zanim dowie się, co wiem. Co zrobiłem, nie mówiąc jej.

Szepnęła „kocham cię” na moich ustach. Prawie wtedy wszystko wyznałem. Prawie powiedziałem jej prawdę, będąc w niej, gdy patrzyła na mnie jak na cały swój świat.

Ale nie powiedziałem.

Bo najwyraźniej jestem pieprzonym tchórzem.

Ostatnie dwa miesiące to była tortura. Widok jej czekającej w tej czarnej koronkowej bieliźnie mnie zabijał. Musiałem przechodzić obok niej jakby była meblem i zamykać się w gabinecie, tylko po to, by się nie złamać.

Zamykać się w gabinecie, bo gdyby wszedł do łóżka obok niej, złamałbym się. Przyciągnąłbym ją do siebie i zrujnował wszystko, mówiąc jej prawdę, której nie wolno mi powiedzieć.

Dzwoni telefon.

Ojciec, punktualnie z kolejnymi złymi wieściami. „Detektyw ją znalazł. Tani hotel w Queens.”

Uczucie ulgi zalewa mnie tak mocno, że uginają mi się kolana. Ona żyje. Jest bezpieczna.

Natychmiast następuje wstyd tak gęsty, że aż się nim duszę. Ona chowa się w Queens, a ja mieszkam w naszym penthouse, planując zaręczyny z inną kobietą.

„Jadę po nią,” mówię.

„Nie.” Głos matki — stoi za drzwiami mojej sypialni. „Niech się uspokoi. Impreza za trzy dni. Wróci, kiedy zrozumie, że nie ma dokąd pójść.”

„Ona jest moją żoną .”

„A Gia jest twoją przyszłością . Układ już zawarty. Rodzina Gii oczekuje—” Urwała nagle. „Oczekiwanych rezultatów. Złożyłeś zobowiązanie.”

Układ. Zobowiązanie.

Sznurki, które są teraz przyczepione do każdej, kurwa, mojej decyzji.

„Kael, jeśli mogę,” przerwał ojciec, ostrożnie. „Maeve nie wychodziła z hotelu od trzech dni. Personel hotelu mówi, że słyszą płacz... przez ściany.”

Te słowa uderzają mnie jak cios. Płacz. Przez trzy dni z rzędu, sama w jakimś obskurnym pokoju, przeze mnie. Paznokcie wbijają mi się w dłonie, potrzebuję bólu, żeby się uziemić, zanim rozbiję pięścią to lustro.

Podczas gdy moja rodzina planuje przyjęcia, a ja stoję w łazience, nienawidząc siebie.

Tym się stałem. Człowiekiem, który złamał kobietę, która go kochała, która walczyła o niego ze światem, która nie chciała niczego prócz szczerości.

Wciąż pamiętam, jak jakiś palant napisał sprayem „dziwka od dobroczynności” na drzwiach jej pokoju w akademiku. Ja złamałem mu nos, zostałem zawieszony, nie dając za grosz, bo nikt nie tknie mojej dziewczyny.

Teraz to ja ją dotykam. Niszczyłem ją. A moja matka mi kibicuje.

Chciałbym tylko móc jej powiedzieć czemu. Dlaczego poślubiłem Gię. Dlaczego przestałem ją dotykać. Dlaczego ją kocham, ale nie mogę być z nią tak, jak bym chciał.

Ale prawda zniszczyłaby wszystko. Prawda... nawet nie wiem już, co by zrobiła. Wiem tylko, że jestem zbyt wielkim tchórzem, by zaryzykować.

„Więc Maeve płacze w Queens. A ja stoję w łazience penthouse'u, patrząc na człowieka, którego nie rozpoznaję. Człowieka, który jest wszystkim... oprócz godnego jej.”

„Synu” mówi ojciec, jego głos nagle napięty. „Jest jeszcze coś. Nie jesteśmy tam sami. Ktoś jeszcze obserwuje hotel.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Maeve

Posiadłość Darethów świeci się w oddali jak weselny tort, cała rozświetlona na przyjęcie zaręczynowe Kaela i Gii. Te słowa smakują jak kwas akumulatorowy, ale po trzech tygodniach ukrywania się w hotelu jestem tu tylko z jednego powodu: by to zakończyć.

Mam na sobie prostą czarną sukienkę z czasów Princeton. Tę samą, którą założyłam na pogrzeb mamy, bo wydało mi się to jakoś adekwatne. Dziś też idę na pogrzeb, tylko tym razem chowam własne małżeństwo.

Twarz parkingowego robi się dziwnie skomplikowana, gdy wysiadam z Ubera.

— Pani Dareth? — jakby widział ducha. — Nie spodziewaliśmy się—

— Nie zabawię długo. — Ręce mi się trzęsą, kiedy wyciągam z torebki papiery rozwodowe.

W środku wieże z szampanów i kwartet smyczkowy stanowią tło dla elity Manhattanu. Udają, że mnie nie widzą, ale może byłam niewidzialna przez cały ten czas i dopiero teraz to zauważam.

Śmiech Gii tnie muzykę... Ma na palcu pierścionek jego babci. Mój pierścionek. Mój wzrok zwęża się do jednego, płonącego punktu.

Krew dudni mi w uszach, zagłuszając kwartet, śmiech, wszystko. Czyjaś dłoń zaciska się mocno na moim ramieniu.

— Maeve. — Wzdrygam się, odwracając do Kaela. Jego głos to ciche ostrzeżenie, palce palą przez cienki materiał sukienki. „Nie tutaj”, syczy, rozglądając się po tłumie. „Do mojego gabinetu. Teraz.”

Odchodzi, zanim zdążę mu powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić ten gabinet. Ale i tak idę za nim. Bo jestem żałosna. Taka już jestem.

Jego gabinet wygląda dokładnie tak samo—ciemne drewno, drogie skóry, półki z rzadkimi wydaniami. Biurko, na którym niegdyś mnie uginał, gdy nie mogliśmy się od siebie oderwać.

To wydaje się być innym życiem.

Zamyka drzwi. Z zewnątrz wciąż dobiega śmiech Gii, przypominając dokładnie, gdzie jesteśmy i co się dzieje.

— Odeszłaś — mówi, gdy tylko drzwi się domykają. Jego szczęka zaciśnięta tak mocno, że widzę drgający mięsień. — Trzy tygodnie, Maeve. Zostawiłaś pierścionek i zniknęłaś.

— Ogłosiłeś drugą żonę na gali. — Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. — Co miałam zrobić, zostać i patrzeć, jak planujesz ślub? Widzę, że pierścionek się jednak przydał.

— To nie ma znaczenia. Nadal jesteś moją żoną. Moją pierwszą żoną.

— Ach, tak? — Śmiech, który ze mnie wychodzi, brzmi na granicy obłędu. — Twoja pierwsza żona. Jakże postępowo z twojej strony.

Coś mignęło w jego oczach—ból, może żal. A może tylko irytacja, że nie gram według jego scenariusza.

— Twoja kochanka nosi pierścionek twojej babci. — Każde słowo boli fizycznie. — Ten, który mi obiecałeś, Kael. Ten, który miał być tylko mój.

— Pamiętam, co powiedziałem.

— Tak? Bo ja pamiętam każde, kurwa, słowo.

Zaczynam płakać i nienawidzę się za to.

— Wiesz, co twoja matka wszystkim opowiada? Że cię od siebie odtrąciłam zimnym ciałem. Że jestem bezpłodna po jakiejś nastoletniej aborcji. Dlatego mnie nie dotykasz, prawda? Bo jestem uszkodzonym towarem? Jakiś brudny śmieć z dna społeczeństwa.

Wzdryga się. Naprawdę, kurwa, wzdryga. Ale nie mówi nic, nie broni mnie, nie ucisza rodziny jak kiedyś.

— Trzy lata, Kael. — Teraz płaczę naprawdę, tym brzydkim płaczem, gdy nie możesz złapać tchu. — Trzy lata walczyłeś o mnie ze wszystkimi. Teraz pozwalasz im ucztować nad moim trupem, podczas gdy z inną kobietą idziesz do łóżka.

— Ja i Gia nie—

— Nie. — Mówię ostro. — Nie waż się mi mówić, że jej nie pieprzyłeś, skoro mnie nie dotykasz. Skoro nawet nie możesz na mnie spojrzeć!

— To nie tak.

— To jak? Wytłumacz mi, Kael, bo od tygodni próbuję zrozumieć, co zrobiłam źle.

Po prostu patrzy na mnie. Milczy. Jak zawsze.

Wyciągam papiery rozwodowe z torebki trzęsącymi się dłońmi. Pogięte od setnego składania. Z plamami po łzach z tych wszystkich razy, gdy prawie je wyrzuciłam.

— Proszę. Jeśli kiedykolwiek mnie kochałeś, pozwól mi odejść. Masz Gię. Masz swoje imperium. Po prostu... pozwól mi zniknąć.

Patrzy na papiery jakby miały go ugryźć. Jego dłoń unosi się, drży w przestrzeni między nami, po czym cofa się, jakbym była zaraźliwa.

— Nie.

To słowo jest ostre. Ostateczne. Jak zatrzaskiwane drzwi.

— Dlaczego? — Wychodzi jako szloch. — Nie chcesz mnie. Masz inną żonę. Po co mnie więzić?

— Bo jesteś moja. — Jego głos jest szorstki, rozpaczliwy, jest w nim coś, co nie pasuje do zimnej maski, którą nosił przez miesiące. — Zawsze byłaś moja. To się nie zmienia. Nigdy.

— Nie jestem twoją własnością!

— Jesteś moją żoną. To ostateczne. — Odwraca się, nie może na mnie patrzeć, gdy się rozsypuję.

— Kael, proszę—

— Odpowiedź brzmi nie, Maeve. Zawsze będzie nie.

Ostatnia nić nadziei, której się trzymałam, pęka. Kobieta, która go kochała, dziewczyna z biblioteki, umiera właśnie na jego drogim dywanie. Nie mówię już ani słowa. Po prostu uciekam.

Uciekam. Oślepiona łzami, nie widzę dokąd idę, muszę tylko wyjść. Daleko od niego, od tego domu, od dźwięku śmiechu Gii i ciężaru pierścionka jego babci wypalającego mi dziurę w piersi.

Główne wejście wyłania się przez łzy. Chwiejnie kieruję się w jego stronę, obraz rozmazany, gardło zdarte od tłumionych szlochów, gdy wpada na mnie ktoś. Mocno.

Silne dłonie łapią mnie za ramiona—delikatnie, co jest jeszcze gorsze, bo delikatności najbardziej mi brakowało przez ostatnie miesiące. — Pani Winters.

Podnoszę wzrok. Mężczyzna jest bardzo wysoki i niebezpiecznie wyglądający w ten sposób, który bierze się z prawdziwego niebezpieczeństwa, a nie udawania. Drogie ubranie, ciemne oczy i blizna biegnąca od skroni po żuchwę, która powinna przerażać, a jednak nie przeraża.

— Przepraszam, ja— — mój głos łamie się całkowicie.

— Pański ojciec na panią czeka — mówi łagodnie.

Te słowa nie mają sensu. Patrzę na niego, pewna, że ostatecznie postradałam zmysły. — Mój ojciec nie żyje. Jestem sierotą.

Jego uśmiech jest smutny. Pełen zrozumienia. Jakby dokładnie wiedział, ile mnie to zniszczy. — Alexander Welch jak najbardziej żyje. I szukał pani przez dwadzieścia lat.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mercedes pachnie nową skórą, a głos Kaela wciąż powraca w mojej głowie. „Bo jesteś moja.”

Jakbym była książką na jego półce, zamkniętą gdzieś na klucz, podczas gdy on bawi się w dom z kimś innym. Otępienie jest mile widzianą ulgą, tak głęboką, że nawet nie zastanawiam się, kiedy wsiadam do samochodu obcego człowieka. Po prostu... nie obchodzi mnie to.

Manhattan mija rozmyty za przyciemnionymi szybami—ulice, po których chodziłam, dzielnice, które wydawały mi się znajome. Wszystko wygląda inaczej z wnętrza tego samochodu. Wyżej. Bardziej odlegle.

Jakbym już stawała się kimś innym, chociaż jeszcze nawet nie wiem, kim.

„Moi rodzice nie żyją”, powtarzam, testując te słowa wobec rzeczywistości. „Widziałam, jak opuszczają ich trumny, gdy miałam piętnaście lat. Jestem sierotą.”

Obserwuję mężczyznę za kierownicą. Jego oczy spotykają moje w lusterku wstecznym, ciemne i analizujące, osadzone w twarzy, którą znaczy blizna biegnąca od skroni do żuchwy. Trzyma kierownicę swobodnie, w ostrym kontraście do przemocy, którą sugeruje ten ślad.

Jego oczy spotykają moje w lusterku. Ciemne i oceniające, w twarzy, która przeszła przez coś—blizna od skroni do żuchwy opowiada historię, której jeszcze nie znam, ale potrafię ją rozpoznać.

Taką, która mówi o przeżytej przemocy, nie zadanej.

„Twoi adoptowani rodzice nie żyją”, mówi spokojnym, rzeczowym tonem, jakby właśnie nie wysadzał w powietrze całego mojego świata. „Twój biologiczny ojciec szukał cię, odkąd zostałaś porwana jako niemowlę.”

To słowo uderza mnie jak coś fizycznego. „Porwana?”

Zatrzymuje się, pozwalając, by to do mnie dotarło, zanim mówi dalej.

„Nazywam się Caelen Rhys. Jestem prawą ręką Alexandra Welcha—jego najbardziej zaufanym wykonawcą. Przez ostatnie miesiące czuwałem nad tobą, upewniając się, że jesteś bezpieczna.”

„Obserwowałeś mnie”, powtarzam, a słowa smakują jak popiół. „Widziałeś, jak płaczę w hotelu na Queens. Słyszałeś, jak jego rodzina nazywa mnie bezpłodną.”

„Upewnialiśmy się, że Kael Dareth nie zdoła cię po prostu zniknąć”, poprawia cicho. „Mój szef musiał zobaczyć, za jakiego człowieka wyszła jego córka.”

Nie wiem, co z tym zrobić. Nie wiem, czy jestem wdzięczna, czy wściekła, czy po prostu zbyt cholernie zmęczona, by cokolwiek jeszcze czuć.

Zatrzymujemy się przed budynkiem, który sprawia, że posiadłość Darethów wydaje się klasą średnią. Szkło i stal sięgające nieba, miejsce, które ma systemy bezpieczeństwa bardziej zaawansowane niż niektóre rządy.

Caelen parkuje w prywatnym garażu pełnym innych samochodów, prowadzi mnie do windy, która wymaga zarówno karty, jak i odcisku palca.

„Gdzie jesteśmy?”

„W domu”, odpowiada po prostu. „Jeśli to wybierzesz, oczywiście.”

Winda otwiera się prosto do penthouse’u, przez który czuję się jakbym miała dwa cale wzrostu. Okna od podłogi do sufitu z widokiem na Central Park—ten sam park, przez który chodziłam, kiedy nie było mnie stać na metro.

Mężczyzna stoi przy oknie, sylwetka na tle panoramy Manhattanu. Odwraca się, a ja naprawdę, naprawdę wydaję z siebie zduszony okrzyk. Patrzę w swoje własne oczy, dokładnie ten sam odcień zieleni, który Kael kiedyś kochał, tylko w twarzy obcego, potężnego człowieka.

Alexander Welch—to musi być on—po prostu patrzy, jego dłoń podnosi się, jakby chciał mnie dosięgnąć, po czym opada z powrotem. Cisza rozciąga się tak długo, aż zaczyna boleć.

„Olivia”, szepcze, imię brzmi złamane.

Robi krok naprzód. Zatrzymuje się. Zaciska szczękę, jakby szukał słów, których nie ma w żadnym języku.

„Ja…” Jego głos całkowicie się łamie i ten tytan przemysłu przykłada dłoń do ust, fizycznie powstrzymując emocje, które mogłyby nas oboje zatopić. „Dwadzieścia lat”, w końcu oddycha. „Boże, dwadzieścia lat.”

Nie wiem, co z tym zrobić. Nie wiem, gdzie patrzeć.

Ten obcy rozlatuje się na moich oczach, a ja nie potrafię tego pojąć. Nie potrafię wcisnąć tego do głowy obok wszystkiego innego, co roztrzaskało się tej nocy.

Przechodzi do stolika z boku, ręce wyraźnie mu się trzęsą, gdy podnosi srebrną ramkę. Przynosi mi ją jak coś świętego, co mogłoby się rozpaść, gdyby był nieostrożny.

„Masz twarz swojej matki”, zdoła powiedzieć, głos szorstki.

Zdjęcie przedstawia piękną kobietę trzymającą małe dziecko. Obie się śmieją, czysta radość promieniuje z tego obrazu jak światło.

Dziecko ma moje oczy. Mój nos, policzki, tylko bardziej pulchne. Moją cholernie własną twarz, tylko młodszą o dekady i nieskończenie szczęśliwszą.

„To ty”, mówi. Znowu mu się łamie głos. „Dwa tygodnie przed tym, jak cię nam odebrano…”

Uginają się pode mną kolana. Dosłownie się załamują, jakby ktoś przeciął mi sznurki. Caelen mnie łapie—musi być na to gotowy—prowadzi do fotela, zanim zdążę runąć na marmurową podłogę.

„Miałaś cztery lata, gdy cię porwano”, kontynuuje Alexander.

Siada naprzeciwko mnie, ale zachowuje dystans, jakbym była dzikim zwierzęciem, które może się spłoszyć.

„Porwał cię były kochanek twojej matki, po jej śmierci. Obwiniał mnie o jej śmierć. Mówił, że zniszczyłem ją stresem, biznesem. Był obsesyjny. Niestabilny.”

Poszarpane wspomnienia wskakują na swoje miejsce. Płacząca kobieta, która czasem mi się śni. Inny dom, inne imię, które nigdy nie pasowało mi do ust.

„Szukaliśmy przez dwadzieścia lat”, znowu mu się łamie głos przy tej liczbie. „Każdy trop okazywał się ślepy. Każdy ślad urywał się donikąd. Ukryto cię w systemie opieki zastępczej pod fałszywą tożsamością. Kiedy twoi adopcyjni rodzice zmarli i wyszłaś z systemu, wreszcie zostawiłaś ślad, którym mogliśmy cię odnaleźć.”

Zaciska szczękę, a jego władcza postawa zmienia się w coś groźnego.

„Trzy miesiące przed twoim ślubem z Kaelem Darethem.”

Ta oś czasu uderza mnie jak cios. „Wiedzieliście od miesięcy.”

„Tak”, mówi, a jego zielone oczy stają się lodowate. „I od tego czasu obserwuję, co ten drań robi mojej córce.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband's Wife

My Husband's Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa