passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband's Wife - Rozdział #5 - autor itsvlada

My Husband's Wife

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Maeve

Posiadłość Darethów świeci się w oddali jak weselny tort, cała rozświetlona na przyjęcie zaręczynowe Kaela i Gii. Te słowa smakują jak kwas akumulatorowy, ale po trzech tygodniach ukrywania się w hotelu jestem tu tylko z jednego powodu: by to zakończyć.

Mam na sobie prostą czarną sukienkę z czasów Princeton. Tę samą, którą założyłam na pogrzeb mamy, bo wydało mi się to jakoś adekwatne. Dziś też idę na pogrzeb, tylko tym razem chowam własne małżeństwo.

Twarz parkingowego robi się dziwnie skomplikowana, gdy wysiadam z Ubera.

— Pani Dareth? — jakby widział ducha. — Nie spodziewaliśmy się—

— Nie zabawię długo. — Ręce mi się trzęsą, kiedy wyciągam z torebki papiery rozwodowe.

W środku wieże z szampanów i kwartet smyczkowy stanowią tło dla elity Manhattanu. Udają, że mnie nie widzą, ale może byłam niewidzialna przez cały ten czas i dopiero teraz to zauważam.

Śmiech Gii tnie muzykę... Ma na palcu pierścionek jego babci. Mój pierścionek. Mój wzrok zwęża się do jednego, płonącego punktu.

Krew dudni mi w uszach, zagłuszając kwartet, śmiech, wszystko. Czyjaś dłoń zaciska się mocno na moim ramieniu.

— Maeve. — Wzdrygam się, odwracając do Kaela. Jego głos to ciche ostrzeżenie, palce palą przez cienki materiał sukienki. „Nie tutaj”, syczy, rozglądając się po tłumie. „Do mojego gabinetu. Teraz.”

Odchodzi, zanim zdążę mu powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić ten gabinet. Ale i tak idę za nim. Bo jestem żałosna. Taka już jestem.

Jego gabinet wygląda dokładnie tak samo—ciemne drewno, drogie skóry, półki z rzadkimi wydaniami. Biurko, na którym niegdyś mnie uginał, gdy nie mogliśmy się od siebie oderwać.

To wydaje się być innym życiem.

Zamyka drzwi. Z zewnątrz wciąż dobiega śmiech Gii, przypominając dokładnie, gdzie jesteśmy i co się dzieje.

— Odeszłaś — mówi, gdy tylko drzwi się domykają. Jego szczęka zaciśnięta tak mocno, że widzę drgający mięsień. — Trzy tygodnie, Maeve. Zostawiłaś pierścionek i zniknęłaś.

— Ogłosiłeś drugą żonę na gali. — Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. — Co miałam zrobić, zostać i patrzeć, jak planujesz ślub? Widzę, że pierścionek się jednak przydał.

— To nie ma znaczenia. Nadal jesteś moją żoną. Moją pierwszą żoną.

— Ach, tak? — Śmiech, który ze mnie wychodzi, brzmi na granicy obłędu. — Twoja pierwsza żona. Jakże postępowo z twojej strony.

Coś mignęło w jego oczach—ból, może żal. A może tylko irytacja, że nie gram według jego scenariusza.

— Twoja kochanka nosi pierścionek twojej babci. — Każde słowo boli fizycznie. — Ten, który mi obiecałeś, Kael. Ten, który miał być tylko mój.

— Pamiętam, co powiedziałem.

— Tak? Bo ja pamiętam każde, kurwa, słowo.

Zaczynam płakać i nienawidzę się za to.

— Wiesz, co twoja matka wszystkim opowiada? Że cię od siebie odtrąciłam zimnym ciałem. Że jestem bezpłodna po jakiejś nastoletniej aborcji. Dlatego mnie nie dotykasz, prawda? Bo jestem uszkodzonym towarem? Jakiś brudny śmieć z dna społeczeństwa.

Wzdryga się. Naprawdę, kurwa, wzdryga. Ale nie mówi nic, nie broni mnie, nie ucisza rodziny jak kiedyś.

— Trzy lata, Kael. — Teraz płaczę naprawdę, tym brzydkim płaczem, gdy nie możesz złapać tchu. — Trzy lata walczyłeś o mnie ze wszystkimi. Teraz pozwalasz im ucztować nad moim trupem, podczas gdy z inną kobietą idziesz do łóżka.

— Ja i Gia nie—

— Nie. — Mówię ostro. — Nie waż się mi mówić, że jej nie pieprzyłeś, skoro mnie nie dotykasz. Skoro nawet nie możesz na mnie spojrzeć!

— To nie tak.

— To jak? Wytłumacz mi, Kael, bo od tygodni próbuję zrozumieć, co zrobiłam źle.

Po prostu patrzy na mnie. Milczy. Jak zawsze.

Wyciągam papiery rozwodowe z torebki trzęsącymi się dłońmi. Pogięte od setnego składania. Z plamami po łzach z tych wszystkich razy, gdy prawie je wyrzuciłam.

— Proszę. Jeśli kiedykolwiek mnie kochałeś, pozwól mi odejść. Masz Gię. Masz swoje imperium. Po prostu... pozwól mi zniknąć.

Patrzy na papiery jakby miały go ugryźć. Jego dłoń unosi się, drży w przestrzeni między nami, po czym cofa się, jakbym była zaraźliwa.

— Nie.

To słowo jest ostre. Ostateczne. Jak zatrzaskiwane drzwi.

— Dlaczego? — Wychodzi jako szloch. — Nie chcesz mnie. Masz inną żonę. Po co mnie więzić?

— Bo jesteś moja. — Jego głos jest szorstki, rozpaczliwy, jest w nim coś, co nie pasuje do zimnej maski, którą nosił przez miesiące. — Zawsze byłaś moja. To się nie zmienia. Nigdy.

— Nie jestem twoją własnością!

— Jesteś moją żoną. To ostateczne. — Odwraca się, nie może na mnie patrzeć, gdy się rozsypuję.

— Kael, proszę—

— Odpowiedź brzmi nie, Maeve. Zawsze będzie nie.

Ostatnia nić nadziei, której się trzymałam, pęka. Kobieta, która go kochała, dziewczyna z biblioteki, umiera właśnie na jego drogim dywanie. Nie mówię już ani słowa. Po prostu uciekam.

Uciekam. Oślepiona łzami, nie widzę dokąd idę, muszę tylko wyjść. Daleko od niego, od tego domu, od dźwięku śmiechu Gii i ciężaru pierścionka jego babci wypalającego mi dziurę w piersi.

Główne wejście wyłania się przez łzy. Chwiejnie kieruję się w jego stronę, obraz rozmazany, gardło zdarte od tłumionych szlochów, gdy wpada na mnie ktoś. Mocno.

Silne dłonie łapią mnie za ramiona—delikatnie, co jest jeszcze gorsze, bo delikatności najbardziej mi brakowało przez ostatnie miesiące. — Pani Winters.

Podnoszę wzrok. Mężczyzna jest bardzo wysoki i niebezpiecznie wyglądający w ten sposób, który bierze się z prawdziwego niebezpieczeństwa, a nie udawania. Drogie ubranie, ciemne oczy i blizna biegnąca od skroni po żuchwę, która powinna przerażać, a jednak nie przeraża.

— Przepraszam, ja— — mój głos łamie się całkowicie.

— Pański ojciec na panią czeka — mówi łagodnie.

Te słowa nie mają sensu. Patrzę na niego, pewna, że ostatecznie postradałam zmysły. — Mój ojciec nie żyje. Jestem sierotą.

Jego uśmiech jest smutny. Pełen zrozumienia. Jakby dokładnie wiedział, ile mnie to zniszczy. — Alexander Welch jak najbardziej żyje. I szukał pani przez dwadzieścia lat.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Mercedes pachnie nową skórą, a głos Kaela wciąż powraca w mojej głowie. „Bo jesteś moja.”

Jakbym była książką na jego półce, zamkniętą gdzieś na klucz, podczas gdy on bawi się w dom z kimś innym. Otępienie jest mile widzianą ulgą, tak głęboką, że nawet nie zastanawiam się, kiedy wsiadam do samochodu obcego człowieka. Po prostu... nie obchodzi mnie to.

Manhattan mija rozmyty za przyciemnionymi szybami—ulice, po których chodziłam, dzielnice, które wydawały mi się znajome. Wszystko wygląda inaczej z wnętrza tego samochodu. Wyżej. Bardziej odlegle.

Jakbym już stawała się kimś innym, chociaż jeszcze nawet nie wiem, kim.

„Moi rodzice nie żyją”, powtarzam, testując te słowa wobec rzeczywistości. „Widziałam, jak opuszczają ich trumny, gdy miałam piętnaście lat. Jestem sierotą.”

Obserwuję mężczyznę za kierownicą. Jego oczy spotykają moje w lusterku wstecznym, ciemne i analizujące, osadzone w twarzy, którą znaczy blizna biegnąca od skroni do żuchwy. Trzyma kierownicę swobodnie, w ostrym kontraście do przemocy, którą sugeruje ten ślad.

Jego oczy spotykają moje w lusterku. Ciemne i oceniające, w twarzy, która przeszła przez coś—blizna od skroni do żuchwy opowiada historię, której jeszcze nie znam, ale potrafię ją rozpoznać.

Taką, która mówi o przeżytej przemocy, nie zadanej.

„Twoi adoptowani rodzice nie żyją”, mówi spokojnym, rzeczowym tonem, jakby właśnie nie wysadzał w powietrze całego mojego świata. „Twój biologiczny ojciec szukał cię, odkąd zostałaś porwana jako niemowlę.”

To słowo uderza mnie jak coś fizycznego. „Porwana?”

Zatrzymuje się, pozwalając, by to do mnie dotarło, zanim mówi dalej.

„Nazywam się Caelen Rhys. Jestem prawą ręką Alexandra Welcha—jego najbardziej zaufanym wykonawcą. Przez ostatnie miesiące czuwałem nad tobą, upewniając się, że jesteś bezpieczna.”

„Obserwowałeś mnie”, powtarzam, a słowa smakują jak popiół. „Widziałeś, jak płaczę w hotelu na Queens. Słyszałeś, jak jego rodzina nazywa mnie bezpłodną.”

„Upewnialiśmy się, że Kael Dareth nie zdoła cię po prostu zniknąć”, poprawia cicho. „Mój szef musiał zobaczyć, za jakiego człowieka wyszła jego córka.”

Nie wiem, co z tym zrobić. Nie wiem, czy jestem wdzięczna, czy wściekła, czy po prostu zbyt cholernie zmęczona, by cokolwiek jeszcze czuć.

Zatrzymujemy się przed budynkiem, który sprawia, że posiadłość Darethów wydaje się klasą średnią. Szkło i stal sięgające nieba, miejsce, które ma systemy bezpieczeństwa bardziej zaawansowane niż niektóre rządy.

Caelen parkuje w prywatnym garażu pełnym innych samochodów, prowadzi mnie do windy, która wymaga zarówno karty, jak i odcisku palca.

„Gdzie jesteśmy?”

„W domu”, odpowiada po prostu. „Jeśli to wybierzesz, oczywiście.”

Winda otwiera się prosto do penthouse’u, przez który czuję się jakbym miała dwa cale wzrostu. Okna od podłogi do sufitu z widokiem na Central Park—ten sam park, przez który chodziłam, kiedy nie było mnie stać na metro.

Mężczyzna stoi przy oknie, sylwetka na tle panoramy Manhattanu. Odwraca się, a ja naprawdę, naprawdę wydaję z siebie zduszony okrzyk. Patrzę w swoje własne oczy, dokładnie ten sam odcień zieleni, który Kael kiedyś kochał, tylko w twarzy obcego, potężnego człowieka.

Alexander Welch—to musi być on—po prostu patrzy, jego dłoń podnosi się, jakby chciał mnie dosięgnąć, po czym opada z powrotem. Cisza rozciąga się tak długo, aż zaczyna boleć.

„Olivia”, szepcze, imię brzmi złamane.

Robi krok naprzód. Zatrzymuje się. Zaciska szczękę, jakby szukał słów, których nie ma w żadnym języku.

„Ja…” Jego głos całkowicie się łamie i ten tytan przemysłu przykłada dłoń do ust, fizycznie powstrzymując emocje, które mogłyby nas oboje zatopić. „Dwadzieścia lat”, w końcu oddycha. „Boże, dwadzieścia lat.”

Nie wiem, co z tym zrobić. Nie wiem, gdzie patrzeć.

Ten obcy rozlatuje się na moich oczach, a ja nie potrafię tego pojąć. Nie potrafię wcisnąć tego do głowy obok wszystkiego innego, co roztrzaskało się tej nocy.

Przechodzi do stolika z boku, ręce wyraźnie mu się trzęsą, gdy podnosi srebrną ramkę. Przynosi mi ją jak coś świętego, co mogłoby się rozpaść, gdyby był nieostrożny.

„Masz twarz swojej matki”, zdoła powiedzieć, głos szorstki.

Zdjęcie przedstawia piękną kobietę trzymającą małe dziecko. Obie się śmieją, czysta radość promieniuje z tego obrazu jak światło.

Dziecko ma moje oczy. Mój nos, policzki, tylko bardziej pulchne. Moją cholernie własną twarz, tylko młodszą o dekady i nieskończenie szczęśliwszą.

„To ty”, mówi. Znowu mu się łamie głos. „Dwa tygodnie przed tym, jak cię nam odebrano…”

Uginają się pode mną kolana. Dosłownie się załamują, jakby ktoś przeciął mi sznurki. Caelen mnie łapie—musi być na to gotowy—prowadzi do fotela, zanim zdążę runąć na marmurową podłogę.

„Miałaś cztery lata, gdy cię porwano”, kontynuuje Alexander.

Siada naprzeciwko mnie, ale zachowuje dystans, jakbym była dzikim zwierzęciem, które może się spłoszyć.

„Porwał cię były kochanek twojej matki, po jej śmierci. Obwiniał mnie o jej śmierć. Mówił, że zniszczyłem ją stresem, biznesem. Był obsesyjny. Niestabilny.”

Poszarpane wspomnienia wskakują na swoje miejsce. Płacząca kobieta, która czasem mi się śni. Inny dom, inne imię, które nigdy nie pasowało mi do ust.

„Szukaliśmy przez dwadzieścia lat”, znowu mu się łamie głos przy tej liczbie. „Każdy trop okazywał się ślepy. Każdy ślad urywał się donikąd. Ukryto cię w systemie opieki zastępczej pod fałszywą tożsamością. Kiedy twoi adopcyjni rodzice zmarli i wyszłaś z systemu, wreszcie zostawiłaś ślad, którym mogliśmy cię odnaleźć.”

Zaciska szczękę, a jego władcza postawa zmienia się w coś groźnego.

„Trzy miesiące przed twoim ślubem z Kaelem Darethem.”

Ta oś czasu uderza mnie jak cios. „Wiedzieliście od miesięcy.”

„Tak”, mówi, a jego zielone oczy stają się lodowate. „I od tego czasu obserwuję, co ten drań robi mojej córce.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Patrzę na tego mężczyznę—tego obcego, który twierdzi, że jest moim ojcem—i coś gwałtownego pęka we mnie. Taki rodzaj złamania, który brzmi jakby wszystko, co myślałam, że wiem o sobie, roztrzaskało się na ostre, niebezpieczne kawałki.

„Skąd mam wiedzieć, że to prawda?” Mój głos brzmi jak rozbite szkło. „Pojawiasz się, gdy moje małżeństwo się rozpada i nagle— nagle —jesteś moim dawno zaginionym tatusiem?”

Śmieję się, ale to taki śmiech, który w każdej chwili może przerodzić się w krzyk. „Jakie to wygodne, prawda?”

Alexander nie drgnie. Nawet nie mrugnie. Po prostu patrzy na mnie tymi zielonymi oczami, które nie powinny istnieć na niczyjej twarzy poza moją. Podobieństwo jest obsceniczne—jak patrzenie w lustro, które postarzało mnie o dwadzieścia pięć lat i zmieniło płeć.

Alexander nie drgnie. „Co by cię przekonało, moja droga?”

Moja droga. To słowo uderza mnie mocniej niż obelga. Nikt nigdy nie nazwał mnie tak z takim ciężarem, jakbym była czymś cennym, a nie tylko użytecznym.

„Nie wiem.” To przyznanie się wyrywa się ze mnie. „To jest właśnie problem, prawda? Już nie wiem, co jest prawdziwe.”

Teraz chodzę w tę i z powrotem, moje obcasy stukają o marmurową podłogę jak odliczanie do eksplozji. Nie mogę usiedzieć w miejscu. Jeśli przestanę się ruszać, rozpadnę się zupełnie.

„Skąd mam wiedzieć, że to nie kolejny przekręt? Kolejny bogacz z własnym planem. Może ty i Kael działacie razem, może to jakaś wymyślna—”

„Spójrz na mnie.”

Wstaje, porusza się celowo i powoli, jakby zbliżał się do rannego zwierzęcia. Wchodzi w światło wpadające przez jego okna od podłogi do sufitu.

„Spójrz mi w oczy, Maeve.”

Robię to i wstrzymuję oddech. To ten sam odcień zieleni, który każdego ranka patrzy na mnie z lustra, identyczny aż po złote plamki wokół źrenic, które zawsze nienawidziłam. To mój wyraz, moje rysy, na twarzy obcego, i czuję, jak kolana mi miękną.

„Przypadek,” szepczę, ale nawet ja w to nie wierzę. „Soczewki kontaktowe. Operacje plastyczne. Są sposoby—”

„Mam wyniki DNA,” przerywa ostro. „Mam dwadzieścia lat raportów z dochodzenia, dokumentujących każdy dom zastępczy, przez który cię przetaczano. Mam fakty, Maeve, nie teorie.”

Zatrzymuje się, a w tych znajomych oczach płonie coś dzikiego.

„Ale ważniejsze od papierów, ważniejsze od nauki—mam przekonanie ojca. Rozpoznałbym moją córkę wszędzie. W każdym tłumie. Pod każdym imieniem.”

Sposób, w jaki mówi „moją córkę”, z taką pewnością i siłą, sprawia, że coś we mnie pęka. Ale nie mogę do tego dopuścić. Nie mogę od razu uwierzyć.

Nadzieja to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić, nie po tym, jak przekonałam się, jak bardzo można się pomylić do ludzi.

„Dlaczego miałabym ci zaufać?” Pytanie wychodzi szorstko i boleśnie. „Dlaczego mam ufać komukolwiek? Wszyscy kłamią. Każdy ma swój interes. Skąd mam wiedzieć, że nie wykorzystujesz mnie tak samo jak Kael…”

Nie mogę dokończyć. Nie mogę powiedzieć tego na głos, nie rozpadłszy się zupełnie. Słowa zatrzymują mi się w gardle jak odłamki szkła.

„Właśnie dlatego czekałem,” mówi cicho Alexander. „Musiałaś zobaczyć, kim naprawdę są Darethsowie. Czym jest tamten świat. Gdybym przyszedł do ciebie trzy miesiące temu z tą historią, uwierzyłabyś mi?”

Nie. Pobiegłabym prosto do Kaela. Pozwoliłabym mu przekonać się, że to jakiś konkurent próbuje mnie zmanipulować.

„Wciąż ci nie ufam,” mówię, ale brzmi to już słabiej.

„Nie musisz. Jeszcze nie.” Przechodzi w stronę biurka, dając mi przestrzeń. „Ale już nie spędzisz ani jednej nocy w tym obrzydliwym hotelu. Przygotowałem ci pokój, odkąd cię odnalazłem. Moja córka nie śpi w tanich hotelach, skoro ma prawdziwy dom.”

„Przygotowałeś pokój?” Każde słowo ocieka sceptycyzmem. „Od jak dawna?”

„Od lat. Od dnia, gdy zacząłem szukać.” Wyciąga teczkę, kładzie ją na biurku między nami. „Korytarzem, drugie drzwi. Wszystko, czego możesz potrzebować. Ten pokój czekał na ciebie tak długo, jak ja.”

Pokój, czekający latami. Tego nie da się udawać. Chyba że jednak, a ja jestem zbyt cholernie rozbita, by zobaczyć prawdziwą intencję.

„Powiedz mi wszystko, teraz,” mówię w końcu, wciąż stojąc, wciąż gotowa uciec. „Jeśli naprawdę jesteś moim ojcem—powiedz mi, jak mnie zabrano. Dlaczego. Całą prawdę.”

Ulga pojawia się na jego twarzy. Otwiera teczkę, wyciąga zdjęcie. „Byłaś w przedszkolu. Miałaś cztery lata. Ktoś odebrał cię, podając się za twoją nianię.”

Otwiera teczkę. Moja dłoń drży, gdy biorę zdjęcie, które przesuwa przez biurko. Mała dziewczynka z moją twarzą, moimi oczami, trzymająca pluszowego królika. „To ja?”

„Tak, moja droga. Zmienili ci imię, sfałszowali dokumenty, umieścili cię u pary—Thomas i Sarah Winters. Dobrzy ludzie, którzy myśleli, że adoptują legalnie.”

Moi przybrani rodzice. Ci, którzy zginęli, gdy miałam piętnaście lat. „Oni nie wiedzieli?”

„Oni też byli ofiarami. Zapłacono im przez człowieka, który to zorganizował, wręczono sfałszowane papiery.” Jego dłonie zaciskają się w pięści. „Człowiek, który cię zabrał, zginął w wypadku samochodowym. Jego wspólnik zniknął za granicą. Ukryto cię pod fałszywą tożsamością—Maeve Winters. Ja szukałem Olivii Welch.”

Te imiona wydają się należeć do innych ludzi. Do innych żyć.

„Jak mnie znalazłeś?” Mój głos to ledwie szept.

„Twój wniosek o stypendium na Princeton. Użyłaś numeru zabezpieczenia społecznego—tego sfałszowanego dla twojej fałszywej tożsamości. Mój detektyw w końcu powiązał go z oryginalną sprawą.”

Zatrzymuje się i coś niebezpiecznego miga mu na twarzy.

„Kiedy potwierdziliśmy, że to ty, byłaś już zaręczona z Kaelem Darethem,” przerywa, jego głos twardnieje. „Synem mojego największego rywala.”

Sposób, w jaki mówi 'rywala', sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Jakiego rywala?”

„Biznesowego. Korporacyjnego. Ich rodzina i moja konkurują od dekad.” Twarz Alexandra twardnieje. „Kiedy odkryłem, że moja córka jest zaręczona z Darethem, uznałem to za okropny pech. Okrutny przypadek.”

Wysycha mi w ustach. „To nie był przypadek…”

„Nie.” To jedno słowo spada jak kamień. „Nie był.”

Oś czasu staje się jasna. „Znalazłeś mnie trzy miesiące przed ślubem.” Uderza mnie to. „Mogłeś to powstrzymać. Mogłeś mi powiedzieć, kim jestem, i pozwoliłeś mi wyjść za niego. Dlaczego?”

Szczęka Alexandra się napina. Mięsień drga, jego dłonie zaciskają się w pięści przy bokach.

„Planowałem to zrobić. Tydzień przed ślubem miałem wszystko gotowe—dowody, wyniki DNA, całą historię.”

„To czemu nie zrobiłeś tego?”

Jego oczy spotykają się z moimi i jest w nich teraz coś śmiertelnego. Coś, co sprawia, że temperatura spada.

„Wtedy odkryłem, co Kael przed tobą ukrywał.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband's Wife

My Husband's Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa