passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband's Wife - Rozdział #6 - autor itsvlada

My Husband's Wife

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Mercedes pachnie nową skórą, a głos Kaela wciąż powraca w mojej głowie. „Bo jesteś moja.”

Jakbym była książką na jego półce, zamkniętą gdzieś na klucz, podczas gdy on bawi się w dom z kimś innym. Otępienie jest mile widzianą ulgą, tak głęboką, że nawet nie zastanawiam się, kiedy wsiadam do samochodu obcego człowieka. Po prostu... nie obchodzi mnie to.

Manhattan mija rozmyty za przyciemnionymi szybami—ulice, po których chodziłam, dzielnice, które wydawały mi się znajome. Wszystko wygląda inaczej z wnętrza tego samochodu. Wyżej. Bardziej odlegle.

Jakbym już stawała się kimś innym, chociaż jeszcze nawet nie wiem, kim.

„Moi rodzice nie żyją”, powtarzam, testując te słowa wobec rzeczywistości. „Widziałam, jak opuszczają ich trumny, gdy miałam piętnaście lat. Jestem sierotą.”

Obserwuję mężczyznę za kierownicą. Jego oczy spotykają moje w lusterku wstecznym, ciemne i analizujące, osadzone w twarzy, którą znaczy blizna biegnąca od skroni do żuchwy. Trzyma kierownicę swobodnie, w ostrym kontraście do przemocy, którą sugeruje ten ślad.

Jego oczy spotykają moje w lusterku. Ciemne i oceniające, w twarzy, która przeszła przez coś—blizna od skroni do żuchwy opowiada historię, której jeszcze nie znam, ale potrafię ją rozpoznać.

Taką, która mówi o przeżytej przemocy, nie zadanej.

„Twoi adoptowani rodzice nie żyją”, mówi spokojnym, rzeczowym tonem, jakby właśnie nie wysadzał w powietrze całego mojego świata. „Twój biologiczny ojciec szukał cię, odkąd zostałaś porwana jako niemowlę.”

To słowo uderza mnie jak coś fizycznego. „Porwana?”

Zatrzymuje się, pozwalając, by to do mnie dotarło, zanim mówi dalej.

„Nazywam się Caelen Rhys. Jestem prawą ręką Alexandra Welcha—jego najbardziej zaufanym wykonawcą. Przez ostatnie miesiące czuwałem nad tobą, upewniając się, że jesteś bezpieczna.”

„Obserwowałeś mnie”, powtarzam, a słowa smakują jak popiół. „Widziałeś, jak płaczę w hotelu na Queens. Słyszałeś, jak jego rodzina nazywa mnie bezpłodną.”

„Upewnialiśmy się, że Kael Dareth nie zdoła cię po prostu zniknąć”, poprawia cicho. „Mój szef musiał zobaczyć, za jakiego człowieka wyszła jego córka.”

Nie wiem, co z tym zrobić. Nie wiem, czy jestem wdzięczna, czy wściekła, czy po prostu zbyt cholernie zmęczona, by cokolwiek jeszcze czuć.

Zatrzymujemy się przed budynkiem, który sprawia, że posiadłość Darethów wydaje się klasą średnią. Szkło i stal sięgające nieba, miejsce, które ma systemy bezpieczeństwa bardziej zaawansowane niż niektóre rządy.

Caelen parkuje w prywatnym garażu pełnym innych samochodów, prowadzi mnie do windy, która wymaga zarówno karty, jak i odcisku palca.

„Gdzie jesteśmy?”

„W domu”, odpowiada po prostu. „Jeśli to wybierzesz, oczywiście.”

Winda otwiera się prosto do penthouse’u, przez który czuję się jakbym miała dwa cale wzrostu. Okna od podłogi do sufitu z widokiem na Central Park—ten sam park, przez który chodziłam, kiedy nie było mnie stać na metro.

Mężczyzna stoi przy oknie, sylwetka na tle panoramy Manhattanu. Odwraca się, a ja naprawdę, naprawdę wydaję z siebie zduszony okrzyk. Patrzę w swoje własne oczy, dokładnie ten sam odcień zieleni, który Kael kiedyś kochał, tylko w twarzy obcego, potężnego człowieka.

Alexander Welch—to musi być on—po prostu patrzy, jego dłoń podnosi się, jakby chciał mnie dosięgnąć, po czym opada z powrotem. Cisza rozciąga się tak długo, aż zaczyna boleć.

„Olivia”, szepcze, imię brzmi złamane.

Robi krok naprzód. Zatrzymuje się. Zaciska szczękę, jakby szukał słów, których nie ma w żadnym języku.

„Ja…” Jego głos całkowicie się łamie i ten tytan przemysłu przykłada dłoń do ust, fizycznie powstrzymując emocje, które mogłyby nas oboje zatopić. „Dwadzieścia lat”, w końcu oddycha. „Boże, dwadzieścia lat.”

Nie wiem, co z tym zrobić. Nie wiem, gdzie patrzeć.

Ten obcy rozlatuje się na moich oczach, a ja nie potrafię tego pojąć. Nie potrafię wcisnąć tego do głowy obok wszystkiego innego, co roztrzaskało się tej nocy.

Przechodzi do stolika z boku, ręce wyraźnie mu się trzęsą, gdy podnosi srebrną ramkę. Przynosi mi ją jak coś świętego, co mogłoby się rozpaść, gdyby był nieostrożny.

„Masz twarz swojej matki”, zdoła powiedzieć, głos szorstki.

Zdjęcie przedstawia piękną kobietę trzymającą małe dziecko. Obie się śmieją, czysta radość promieniuje z tego obrazu jak światło.

Dziecko ma moje oczy. Mój nos, policzki, tylko bardziej pulchne. Moją cholernie własną twarz, tylko młodszą o dekady i nieskończenie szczęśliwszą.

„To ty”, mówi. Znowu mu się łamie głos. „Dwa tygodnie przed tym, jak cię nam odebrano…”

Uginają się pode mną kolana. Dosłownie się załamują, jakby ktoś przeciął mi sznurki. Caelen mnie łapie—musi być na to gotowy—prowadzi do fotela, zanim zdążę runąć na marmurową podłogę.

„Miałaś cztery lata, gdy cię porwano”, kontynuuje Alexander.

Siada naprzeciwko mnie, ale zachowuje dystans, jakbym była dzikim zwierzęciem, które może się spłoszyć.

„Porwał cię były kochanek twojej matki, po jej śmierci. Obwiniał mnie o jej śmierć. Mówił, że zniszczyłem ją stresem, biznesem. Był obsesyjny. Niestabilny.”

Poszarpane wspomnienia wskakują na swoje miejsce. Płacząca kobieta, która czasem mi się śni. Inny dom, inne imię, które nigdy nie pasowało mi do ust.

„Szukaliśmy przez dwadzieścia lat”, znowu mu się łamie głos przy tej liczbie. „Każdy trop okazywał się ślepy. Każdy ślad urywał się donikąd. Ukryto cię w systemie opieki zastępczej pod fałszywą tożsamością. Kiedy twoi adopcyjni rodzice zmarli i wyszłaś z systemu, wreszcie zostawiłaś ślad, którym mogliśmy cię odnaleźć.”

Zaciska szczękę, a jego władcza postawa zmienia się w coś groźnego.

„Trzy miesiące przed twoim ślubem z Kaelem Darethem.”

Ta oś czasu uderza mnie jak cios. „Wiedzieliście od miesięcy.”

„Tak”, mówi, a jego zielone oczy stają się lodowate. „I od tego czasu obserwuję, co ten drań robi mojej córce.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Patrzę na tego mężczyznę—tego obcego, który twierdzi, że jest moim ojcem—i coś gwałtownego pęka we mnie. Taki rodzaj złamania, który brzmi jakby wszystko, co myślałam, że wiem o sobie, roztrzaskało się na ostre, niebezpieczne kawałki.

„Skąd mam wiedzieć, że to prawda?” Mój głos brzmi jak rozbite szkło. „Pojawiasz się, gdy moje małżeństwo się rozpada i nagle— nagle —jesteś moim dawno zaginionym tatusiem?”

Śmieję się, ale to taki śmiech, który w każdej chwili może przerodzić się w krzyk. „Jakie to wygodne, prawda?”

Alexander nie drgnie. Nawet nie mrugnie. Po prostu patrzy na mnie tymi zielonymi oczami, które nie powinny istnieć na niczyjej twarzy poza moją. Podobieństwo jest obsceniczne—jak patrzenie w lustro, które postarzało mnie o dwadzieścia pięć lat i zmieniło płeć.

Alexander nie drgnie. „Co by cię przekonało, moja droga?”

Moja droga. To słowo uderza mnie mocniej niż obelga. Nikt nigdy nie nazwał mnie tak z takim ciężarem, jakbym była czymś cennym, a nie tylko użytecznym.

„Nie wiem.” To przyznanie się wyrywa się ze mnie. „To jest właśnie problem, prawda? Już nie wiem, co jest prawdziwe.”

Teraz chodzę w tę i z powrotem, moje obcasy stukają o marmurową podłogę jak odliczanie do eksplozji. Nie mogę usiedzieć w miejscu. Jeśli przestanę się ruszać, rozpadnę się zupełnie.

„Skąd mam wiedzieć, że to nie kolejny przekręt? Kolejny bogacz z własnym planem. Może ty i Kael działacie razem, może to jakaś wymyślna—”

„Spójrz na mnie.”

Wstaje, porusza się celowo i powoli, jakby zbliżał się do rannego zwierzęcia. Wchodzi w światło wpadające przez jego okna od podłogi do sufitu.

„Spójrz mi w oczy, Maeve.”

Robię to i wstrzymuję oddech. To ten sam odcień zieleni, który każdego ranka patrzy na mnie z lustra, identyczny aż po złote plamki wokół źrenic, które zawsze nienawidziłam. To mój wyraz, moje rysy, na twarzy obcego, i czuję, jak kolana mi miękną.

„Przypadek,” szepczę, ale nawet ja w to nie wierzę. „Soczewki kontaktowe. Operacje plastyczne. Są sposoby—”

„Mam wyniki DNA,” przerywa ostro. „Mam dwadzieścia lat raportów z dochodzenia, dokumentujących każdy dom zastępczy, przez który cię przetaczano. Mam fakty, Maeve, nie teorie.”

Zatrzymuje się, a w tych znajomych oczach płonie coś dzikiego.

„Ale ważniejsze od papierów, ważniejsze od nauki—mam przekonanie ojca. Rozpoznałbym moją córkę wszędzie. W każdym tłumie. Pod każdym imieniem.”

Sposób, w jaki mówi „moją córkę”, z taką pewnością i siłą, sprawia, że coś we mnie pęka. Ale nie mogę do tego dopuścić. Nie mogę od razu uwierzyć.

Nadzieja to luksus, na który nie mogę sobie pozwolić, nie po tym, jak przekonałam się, jak bardzo można się pomylić do ludzi.

„Dlaczego miałabym ci zaufać?” Pytanie wychodzi szorstko i boleśnie. „Dlaczego mam ufać komukolwiek? Wszyscy kłamią. Każdy ma swój interes. Skąd mam wiedzieć, że nie wykorzystujesz mnie tak samo jak Kael…”

Nie mogę dokończyć. Nie mogę powiedzieć tego na głos, nie rozpadłszy się zupełnie. Słowa zatrzymują mi się w gardle jak odłamki szkła.

„Właśnie dlatego czekałem,” mówi cicho Alexander. „Musiałaś zobaczyć, kim naprawdę są Darethsowie. Czym jest tamten świat. Gdybym przyszedł do ciebie trzy miesiące temu z tą historią, uwierzyłabyś mi?”

Nie. Pobiegłabym prosto do Kaela. Pozwoliłabym mu przekonać się, że to jakiś konkurent próbuje mnie zmanipulować.

„Wciąż ci nie ufam,” mówię, ale brzmi to już słabiej.

„Nie musisz. Jeszcze nie.” Przechodzi w stronę biurka, dając mi przestrzeń. „Ale już nie spędzisz ani jednej nocy w tym obrzydliwym hotelu. Przygotowałem ci pokój, odkąd cię odnalazłem. Moja córka nie śpi w tanich hotelach, skoro ma prawdziwy dom.”

„Przygotowałeś pokój?” Każde słowo ocieka sceptycyzmem. „Od jak dawna?”

„Od lat. Od dnia, gdy zacząłem szukać.” Wyciąga teczkę, kładzie ją na biurku między nami. „Korytarzem, drugie drzwi. Wszystko, czego możesz potrzebować. Ten pokój czekał na ciebie tak długo, jak ja.”

Pokój, czekający latami. Tego nie da się udawać. Chyba że jednak, a ja jestem zbyt cholernie rozbita, by zobaczyć prawdziwą intencję.

„Powiedz mi wszystko, teraz,” mówię w końcu, wciąż stojąc, wciąż gotowa uciec. „Jeśli naprawdę jesteś moim ojcem—powiedz mi, jak mnie zabrano. Dlaczego. Całą prawdę.”

Ulga pojawia się na jego twarzy. Otwiera teczkę, wyciąga zdjęcie. „Byłaś w przedszkolu. Miałaś cztery lata. Ktoś odebrał cię, podając się za twoją nianię.”

Otwiera teczkę. Moja dłoń drży, gdy biorę zdjęcie, które przesuwa przez biurko. Mała dziewczynka z moją twarzą, moimi oczami, trzymająca pluszowego królika. „To ja?”

„Tak, moja droga. Zmienili ci imię, sfałszowali dokumenty, umieścili cię u pary—Thomas i Sarah Winters. Dobrzy ludzie, którzy myśleli, że adoptują legalnie.”

Moi przybrani rodzice. Ci, którzy zginęli, gdy miałam piętnaście lat. „Oni nie wiedzieli?”

„Oni też byli ofiarami. Zapłacono im przez człowieka, który to zorganizował, wręczono sfałszowane papiery.” Jego dłonie zaciskają się w pięści. „Człowiek, który cię zabrał, zginął w wypadku samochodowym. Jego wspólnik zniknął za granicą. Ukryto cię pod fałszywą tożsamością—Maeve Winters. Ja szukałem Olivii Welch.”

Te imiona wydają się należeć do innych ludzi. Do innych żyć.

„Jak mnie znalazłeś?” Mój głos to ledwie szept.

„Twój wniosek o stypendium na Princeton. Użyłaś numeru zabezpieczenia społecznego—tego sfałszowanego dla twojej fałszywej tożsamości. Mój detektyw w końcu powiązał go z oryginalną sprawą.”

Zatrzymuje się i coś niebezpiecznego miga mu na twarzy.

„Kiedy potwierdziliśmy, że to ty, byłaś już zaręczona z Kaelem Darethem,” przerywa, jego głos twardnieje. „Synem mojego największego rywala.”

Sposób, w jaki mówi 'rywala', sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Jakiego rywala?”

„Biznesowego. Korporacyjnego. Ich rodzina i moja konkurują od dekad.” Twarz Alexandra twardnieje. „Kiedy odkryłem, że moja córka jest zaręczona z Darethem, uznałem to za okropny pech. Okrutny przypadek.”

Wysycha mi w ustach. „To nie był przypadek…”

„Nie.” To jedno słowo spada jak kamień. „Nie był.”

Oś czasu staje się jasna. „Znalazłeś mnie trzy miesiące przed ślubem.” Uderza mnie to. „Mogłeś to powstrzymać. Mogłeś mi powiedzieć, kim jestem, i pozwoliłeś mi wyjść za niego. Dlaczego?”

Szczęka Alexandra się napina. Mięsień drga, jego dłonie zaciskają się w pięści przy bokach.

„Planowałem to zrobić. Tydzień przed ślubem miałem wszystko gotowe—dowody, wyniki DNA, całą historię.”

„To czemu nie zrobiłeś tego?”

Jego oczy spotykają się z moimi i jest w nich teraz coś śmiertelnego. Coś, co sprawia, że temperatura spada.

„Wtedy odkryłem, co Kael przed tobą ukrywał.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Kaela

*Trzy miesiące temu*

Wpatruję się w raport prywatnego detektywa w gabinecie ojca i obserwuję, jak cały mój świat rozpada się w popiół. Standardowa kontrola przeszłości do ubezpieczenia ślubu—rutynowa sprawa, którą każda bogata rodzina robi, zanim ich dziedzic się ożeni.

Tyle że tym razem to była bomba atomowa rzucona mi na kolana.

Maeve Winters. Sfałszowane papiery adopcyjne powiązane ze sprawą porwania sprzed dekad. Zaginiona córka Alexandra Welcha.

Alexander, kurwa, Welch. Nasz największy rywal. Człowiek, z którym ojciec rywalizował—i przegrywał—przez całe moje życie.

Przez trzy lata walczyłem z rodziną, żeby poślubić Maeve, mówiąc im wszystkim, żeby się pierdolili, bo ją kochałem. Bo była moja. A teraz ten raport robi z tej miłości transakcję.

Ojciec krąży po gabinecie jak dzikie zwierzę w klatce, drogie loafersy wycierają ścieżkę w perskich dywanach wartych więcej niż cała edukacja Maeve.

— Jest spadkobierczynią Welcha. Jego jedynym dzieckiem. Nie ma o niczym pojęcia.

Drzwi się otwierają. Mama wchodzi z tym swoim wyrazem twarzy—zimne zwycięstwo otulone Chanel.

— Rozumiesz, co to znaczy?

— Że życie mojej narzeczonej to kłamstwo? — mój głos jest płaski. Martwy.

— Że Alexander Welch systematycznie nas niszczył przez lata.

Siada, zakłada nogę na nogę, diamenty łapią światło jak maleńkie ostrza.

— Sto siedemdziesiąt milionów długu przez jego ataki korporacyjne. Wrogie przejęcia, skradzione kontrakty, przekupieni członkowie zarządu. A teraz jego córka ma wejść do naszej rodziny.

— Przypadek — mówię. Słowo brzmi pusto nawet dla mnie.

— Albo — uśmiech matki mógłby ciąć szkło — poetycka sprawiedliwość. Poślubiamy jego córkę. Wykorzystujemy ją.

Ojciec przestaje chodzić.

— Prawo małżeńskie jest jasne. Gdy jej tożsamość zostanie ujawniona—a zostanie, Welch szuka jej od lat—jako jej mąż będziesz miał prawa do jej spadku. Wszystko, co nam ukradł, odzyskamy przez jego własną córkę.

Myślę o Maeve. Jak na mnie patrzy, jakbym zawiesił cholerne księżyce na niebie. Jak płakała, gdy się oświadczyłem, szepcząc "tak" na moich ustach, jakby nie mogła uwierzyć, że ją wybrałem.

Ona kocha mnie całkowicie. Wierzy, że wybrałem ją ponad cały świat.

— Nie. — Wstaję. — Zerwę zaręczyny. Powiem jej prawdę.

Głos matki tnie moje postanowienie jak nóż masło.

— A jaką przyszłość jej wtedy dasz?

— Co?

— Welch zbankrutuje nas w ciągu miesięcy, gdy ją znajdzie, niezależnie od tego, co zrobisz. Jest tak blisko. — Pochyla się do przodu. — Będziesz nikim, Kael. Dasz jej nic. Bez pieniędzy, bez zabezpieczenia, bez życia poza resztkami, które zdołasz zebrać.

Moje dłonie się zaciskają.

— Nie zależy jej na pieniądzach—

— Każdemu zależy na pieniądzach, gdy ich nie ma. — Głos ojca jest szorstki. — Myślisz, że chce wracać do bycia sierotą? Mieszkać w gównianych mieszkaniach, liczyć grosze? Po tym luksusie, który jej pokazałeś?

— Albo — matka ciągnie, gładka jak trucizna — i tak ją poślubiasz. Gdy jej tożsamość wyjdzie na jaw, będziesz miał prawo do jej spadku. I zabezpieczysz przyszłość dla was obojga. Daj jej życie, na które zasługuje.

— Kłamstwem?

— Ochroną. — Matka wstaje, podchodzi bliżej. — Do tego czasu dasz jej wszystko, o czym nie śniła. Zrozumie.

Patrzę na ojca.

— Dług jest naprawdę aż tak wielki?

Jego milczenie jest wystarczającą odpowiedzią.

Jestem w pułapce. Kompletnie pojebanie w pułapce. Poślubić Maeve wiedząc coś, co nas zniszczy, albo patrzeć, jak rodzina się rozpada i nie mieć jej nic do zaoferowania, kiedy Welch ją znajdzie.

Bo znajdzie—matka ma rację.

— Poślubię ją — mówię powoli — ale jej nie wykorzystam. Znajdę inny sposób.

Ojciec się śmieje, szorstko, brzydko.

— Nie ma innego sposobu. Nie tknę jej spadku. To ostateczne. — Uśmiech matki mówi, że wie, iż już sam siebie okłamuję.

Za każdym razem, gdy Maeve się do mnie uśmiecha, mówi o naszej przyszłości, o mieszkaniu, które znajdziemy, o życiu, które zbudujemy—poczucie winy miażdży mi płuca tak, że nie mogę oddychać. Każda decyzja ślubna to jak budowanie jej klatki cegła po cegle, a ona mi za to dziękuje.

Tygodnie po ślubie są gorsze. Rodzice ciągle na mnie—"zabezpiecz sytuację finansową" i "przygotuj się, gdy Welch ją znajdzie."

Jakby moja żona była pionkiem, a nie człowiekiem.

Nie mogę jej dotknąć. Nie mogę na nią patrzeć bez topienia się w poczuciu winy. Każdy pocałunek smakuje jak zdrada. Za każdym razem, gdy wracam do domu a ona czeka—chcę umrzeć.

Więc się wycofuję. Zostaję w biurze. Śpię w gabinecie. Wmawiam sobie, że sprawiam jej mniej bólu w ten sposób. Jeśli nie będzie mnie aż tak kochać, gdy prawda wyjdzie na jaw, może nie zniszczy jej to całkowicie.

To głupia logika. Wiem, że to głupia logika. Ale to wszystko, co mam.

Po dwóch miesiącach matka łapie mnie w biurze. — Ustawa o małżeństwach poliamorycznych przeszła. Idealny moment.

— Co?

— Gia Redfern. Nowe pieniądze, rozpaczliwie potrzebują starych koneksji. Jej rodzina ma płynne aktywa, których natychmiast potrzebujemy. — Siada na moim biurku jakby było jej. — Weź ją na drugą żonę. Jej pieniądze utrzymają nas na powierzchni, podczas gdy czekamy na rozwiązanie sprawy Welchów.

— Nie wezmę drugiej żony. — Słowa wychodzą ostro. Ostateczne.

— Dareth Industries ogłasza upadłość w przyszłym miesiącu bez tego! — Jej głos robi się lodowaty. — Każdy pracownik traci pracę. Trzy pokolenia dziedzictwa, znikają. A Maeve? — Pochyla się. — Gdy odkryje, że znałeś jej tożsamość, i tak odejdzie. Przynajmniej wtedy rodzina przetrwa. Będziesz miał jej co zaoferować.

Wpatruję się w matkę.

— Chcesz, żebym poślubił inną kobietę, żeby ratować firmę, która już umiera?

— Chcę, żebyś zrobił to, co konieczne. — Wstaje. — Gala za trzy dni. Wszystko już zorganizowałam.

A gala była najgorszą nocą mojego życia.

Patrzeć jak twarz Maeve roztrzaskuje się na moich oczach. Zobaczyć dokładnie ten moment, w którym jej świat się kończy, a mój wciąż się kręci.

Gia całuje moje usta. Sala bije brawo. Maeve ucieka. A ja stoję jak ten pieprzony tchórz.

Teraz retrospekcja się rozmywa, zostawiając mnie w gabinecie, gdzie zza drzwi dolatują jeszcze odgłosy przyjęcia.

Welch ją ma. Odebrał ją prosto spod moich drzwi.

Telefon wibruje. Kevin, szef ochrony.

— Szefie, są już w penthousie Welcha.

— On wie — mówię, głosem pustym. — On wie wszystko.

— Kael? — głos matki z progu, ostry i niecierpliwy.

— Przestań się użalać. Czas dzwonić do naszych prawników w sprawie aktywów Dareth-Welch. — Odwracam się do niej, telefon wciąż w dłoni. — On ją ma, mamo.

Uśmiech jej nie znika.

— Dobrze. Teraz mogą zacząć się prawdziwe negocjacje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband's Wife

My Husband's Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa