POV Catherine
Słońce raziło mnie w oczy, powoli usiadłam na łóżku i zorientowałam się, że jestem w obcym pokoju.
Ubrania porozrzucane na ziemi to te, które miałam na sobie podczas wczorajszego rytuału godowego.
Wczoraj odbywał się rytuał godowy w Cienistym Lesie.
To tradycja, że wilkołaki mieszkające w New Jersey co roku odprawiają rytuał godowy w Cienistym Lesie.
Alfa i Luna każdej watahy przywozili tu swoje niepołączone wilkołaki, by podczas rytuału szukały swojego partnera.
Oczywiście, jeśli ktoś nie znalazł, mógł próbować szczęścia w kolejnym roku.
Gdy rytuał się rozpoczął, przechadzałam się z drinkiem w dłoni, nie mając najmniejszej ochoty znaleźć partnera.
Pewnie chcesz wiedzieć, dlaczego – otóż nie miałam wilka.
Kiedy krążyłam po miejscu z kieliszkiem soku malinowego w dłoni, zobaczyłam moją macochę, Elenę Anderson, rozmawiającą z moją przyrodnią siostrą, Giną Wyatt, pod drzewem w rogu placu.
Mimo że nie miałam wilka, mój słuch był wyjątkowo dobry.
Dzięki temu mogłam usłyszeć, o czym mówią, nawet na odległość.
Chociaż Gina ściszała głos, i tak wszystko słyszałam.
Obgadywały moją mamę.
Wściekłość aż wrzała we mnie. Jak ona śmie!
Gdy skończyły rozmowę, zatrzymałam Ginę, gdy była sama, i zażądałam, by przeprosiła moją mamę.
Najwyraźniej nie przejęła się moim ostrzeżeniem, a z jej twarzy biło „i co z tego”, więc wylałam na nią cały sok, z uśmiechem patrząc, jak krzyczy i ucieka.
Ale macocha się wściekła i ryknęła tonem Luny: „Catherine! Natychmiast znajdź swoją siostrę!”
Nie mogłam nie słuchać rozkazów Luny, nawet jeśli nie miałam na to ochoty, więc poszłam szukać Giny.
„Gina! Gdzie jesteś?” Byłam już na obrzeżach Cienistego Lasu, w pewnej odległości od placu. Gdybym poszła dalej, weszłabym głębiej w las. Nie sądziłam, że Gina naprawdę straciła głowę i pobiegła do lasu późną nocą.
Starałam się ignorować śmiechy tłumu, żeby usłyszeć, czy nie ma gdzieś kroków Giny.
Nagle poczułam zapach wanilii.
Wąchałam już wiele różnych zapachów, ale przysięgam, żaden z nich nie był tak pociągający jak ten.
Poszłam za tym zapachem, żeby się do niego zbliżyć. Gdy dotarłam do drzewa, zza pnia wyskoczył wysoki mężczyzna.
Natychmiast uderzył mnie mocny aromat wanilii. Chociaż nie widziałam twarzy tego faceta w półmroku, wiedziałam, że nie należy do mojej watahy.
„Kim jesteś?” zapytałam ostrożnie. Oddychał głośno, a ja czułam, że patrzy na mnie w ciemności. W takiej sytuacji nie odważyłam się zrobić nic pochopnie.
Nagle rzucił się na mnie i objął mnie ramionami. Był tak silny, że nie mogłam się wyrwać.
Zanim zdążyłam krzyknąć o pomoc, nagle poczułam coś dziwnego. Jakby moja świadomość została przejęta przez kogoś innego. Nie mogłam myśleć jasno i w końcu zemdlałam.
Kiedy obudziłam się znowu, byłam w tym obcym pokoju.
Odsunęłam kołdrę i wstałam z łóżka, podnosząc swoje ubrania. Na oparciu krzesła obok mnie wisiała męska marynarka. Co do cholery? Wściekła rzuciłam ją na łóżko – ten drań po prostu sobie poszedł?
„Czy to mój partner? Dlaczego teraz nic nie czuję?”
Mimo bólu między nogami założyłam swoje ubrania.
Wtedy zauważyłam, że brakuje obsydianowego wisiorka, który dostałam od mamy.
Po przeszukaniu całego pokoju i narastającej frustracji, usłyszałam pukanie do drzwi.
Kiedy je otworzyłam, do środka wbiegli moja macocha i ojciec.
„Alfa Wyatt, twoja córka całą noc szwendała się z jakimś obcym, podczas gdy cała wataha jej szukała. Gdyby inni się o tym dowiedzieli, cała wataha miałaby wstyd!”
Elena zrobiła zaskoczoną minę i wrzasnęła do ojca. Następnie spojrzała na mnie z nienawiścią.
Elena prychnęła i powiedziała: „Catherine, kazałam ci wczoraj szukać Giny. A co zrobiłaś? Świetnie się tu bawiłaś.”
„Nie, to nieprawda!” zaczęłam się tłumaczyć.
„Spójrz na malinki na twojej szyi. Nadal próbujesz oszukać swojego Alfę?”
Odruchowo zasłoniłam szyję. Ten przeklęty facet zostawił na niej mnóstwo malinek.
„Catherine, bardzo mnie rozczarowałaś.” Troy rzucił okiem na moją szyję, potem spojrzał na bałagan w pokoju i pokręcił głową.
Pochodziłam z Watahy Czarnego Księżyca, a mój ojciec był Alfą. Moja matka to Paisley Davis, ostatnia Luna watahy. Zmarła jednak, gdy miałam trzy lata.
Szczerze mówiąc, wiedziałam, że Luna jest niezbędna dla watahy wilków. Jednak mój ojciec ożenił się z Eleną już dwa miesiące po śmierci mamy. Dlatego trudno mi było uwierzyć, że naprawdę przeżywał odejście swojej partnerki.
Elena od zawsze brała mnie na celownik. Najwyraźniej nie każda wataha ma szczęście do dobrej Luny.
„Nie szwendałam się.” Uspokoiłam się i powiedziałam spokojnie: „Spotkałam wilkołaka, gdy szukałam Giny, a potem zemdlałam. Nie mam pojęcia, dlaczego tu jestem. Myślę, że to mógł być mój partner.”
„Twój partner?” Elena prychnęła. „Niemożliwe. Kłamiesz. Nie będziesz miała partnera.”
„Wiem, że nie mam wilka, ale wielu takich jak ja znalazło swoich partnerów. Prawda?” Starałam się być cierpliwa przy ojcu, mimo że irytowało mnie nastawienie Eleny.
Choć byłam zła na to, co zrobił mi ten mężczyzna, to jednak wczoraj rzeczywiście poczułam coś dziwnego. Nie wiedziałam jednak, czy to było to, co czują partnerzy.
Elena nie odpowiedziała na moje pytanie, tylko spojrzała na ojca.
„Kiedy się urodziłaś, wiedźma przepowiedziała ci przyszłość i powiedziała, że jesteś wilkołakiem, który nigdy nie będzie miał partnera” – powiedział Troy powoli, patrząc na mnie ze współczuciem. Byłam w szoku.
„To niemożliwe! Niemożliwe! Jak mogłabym nie mieć partnera?” wyrwało mi się mimowolnie.
Teraz czułam się jeszcze bardziej zrozpaczona niż wtedy, gdy w wieku osiemnastu lat dowiedziałam się, że nie mam wilka.
W głowie miałam mętlik i nie potrafiłam myśleć jasno. Wilkołaki żyją w grupach, a każdy, kto nie ma partnera, będzie samotny do końca życia.
„Twój ojciec miałby cię okłamać?” Elena powiedziała kpiąco. Potem spojrzała na ojca: „Kochanie, wiem, że to dla ciebie trudne. Ale starszyzna watahy jest za drzwiami i musimy to rozwiązać, jak należy.”
„Catherine, nie będę ci pobłażał, choć jesteś moją córką.” Troy wziął głęboki wdech. Na jego twarzy pojawił się spokój, a w głosie zabrzmiała powaga i autorytet.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Catherine
"Tato... Alfa Wyatt..." Spojrzałam na jego dziwny wyraz twarzy i nagle poczułam złe przeczucie.
"Catherine, jesteś teraz wygnana." – powiedział Troy poważnie. – "Nie należysz już do stada Czarnego Księżyca."
"Jestem wygnana?" Przez chwilę zabrakło mi słów. Po tym, jak dowiedziałam się, że nigdy nie będę miała swojego Bratniej Duszy, otrzymałam kolejną złą wiadomość. Zostałam wygnana przez własnego ojca, Alfę mojego stada.
To oznaczało, że nie mogę już mieszkać w stadzie Czarnego Księżyca. Bez ochrony wilkołaków stałabym się samotnikiem.
Moje oczy wypełniły się łzami, gdy błagalnie spojrzałam na mojego ojca. Elena stała obok niego z uśmiechem pełnym satysfakcji.
"Dobra, wynoś się stąd. Nie rób z siebie żałosnego widoku. To nie my kazaliśmy ci się tu zabawiać z innymi," powiedziała Elena bez skrupułów, gdy tylko otrzymała odpowiedź, której chciała.
Taka właśnie była prawdziwa Elena. Przez tyle lat próbowała mnie przepędzić.
Byłam pogrążona w smutku, a łzy napływały mi do oczu. Mój ojciec i Elena zignorowali moje błagania i odeszli bez spojrzenia wstecz.
Beta przyprowadził mnie z powrotem do stada Czarnego Księżyca, ale nie pozwolił mi wrócić do domu.
Zatrzymał mnie na granicy terytorium.
Po chwili Beta wrócił i zostawił moją walizkę u mych stóp.
"Chyba nie zdajesz sobie sprawy ze swojego obecnego statusu." Beta spojrzał na mnie pogardliwie, gdy leżałam na ziemi, i powiedział: "Od teraz nie jesteś już księżniczką, tylko wyrzutkiem."
Potem Eden zostawił mnie tam i odszedł z wartownikami.
Leżałam na ziemi, pokrytej opadłymi liśćmi, i długo płakałam, a smutek przenikał głęboko do mojego serca.
Odkąd Elena została nową Luną, zawsze mnie gnębiła, gdy ojca nie było w domu, a ojciec nigdy mi nie wierzył.
Od tamtej pory byłam jak obca we własnym domu.
Starałam się być niewidoczna i żyć ostrożnie. Chciałam tylko odnaleźć swoją Bratnią Duszę, a potem opuścić dom.
Jednak teraz moje nadzieje zostały zniweczone.
Zastanawiałam się: "Co mam teraz zrobić...?"
Może dlatego, że byłam zbyt zmęczona płaczem, poczułam, że moja świadomość znów zostaje przejęta przez kogoś innego, tak jak zeszłej nocy. Wydawało mi się, że słyszę głos, cichy, jakby owinięty plastikową folią.
Usiadłam przerażona i rozejrzałam się, ale nie dostrzegłam niczego poza szelestem liści.
Nagle głos przebił się przez plastikową osłonę. W następnej chwili w mojej głowie rozległ się niski, łagodny kobiecy głos.
"Witaj, Catherine! Jestem twoim wilkiem."
"Witaj, Catherine! Jestem twoim wilkiem."
Powitanie odbijało się echem w mojej głowie, ale początkowo nie mogłam tego zrozumieć.
Kiedy zorientowałam się, że naprawdę słyszałam ten głos, podświadomie wykrztusiłam: "C-co?"
Zanim usłyszałam odpowiedź, ostry ból przeszył moje ciało i nie mogłam nic powiedzieć.
Czułam, jak moje ciało jest rozciągane przez siłę ze wszystkich stron, a kości gwałtownie się wydłużają i rosną. Byłam przerażona i czułam, jakbym miała zostać rozerwana na strzępy.
Zastanawiałam się: 'Czy umrę?'
"Spokojnie, Catherine." Łagodny kobiecy głos znów rozległ się w moim uchu. "Spokojnie, pomagam ci przy pierwszej przemianie."
Dysząc ciężko, zebrałam myśli i zrobiłam to, co mi powiedziała. Gdy stopniowo puszczałam kontrolę nad swoim ciałem, rozległo się trzaskanie moich kości. Potem natychmiast się podniosłam.
Spojrzałam w dół na wilcze łapy na ziemi i zamknęłam oczy, czując, że mój węch i słuch są wyostrzone. Z podekscytowaniem zaczęłam biec szybko przez las.
Zwinne przeskakiwałam z krzaka na krzak, czując chłodny wiatr muskający moją sierść. To było tak cudowne, że irytacja w sercu stopniowo znikała.
Zatrzymałam się nad jeziorem i spojrzałam na swoje odbicie w wodzie. Wtedy zobaczyłam swojego wilka – pięknego i silnego białego wilka.
Mój wilk był naprawdę biały! Byłam oczarowana swoim odbiciem w jeziorze.
Z tego, co pamiętam, mój ojciec, Alfa stada Czarnego Księżyca, był wilkiem o czarnym futrze. Jeśli chodzi o moją matkę, nigdy nie widziałam jej wilka.
Ale jak pamiętam, większość wilkołaków w moim stadzie po przemianie stawała się czarnymi lub brązowymi wilkami.
Biały wilk symbolizował księżyc w legendach.
"Hej! Jesteś tam?" Spróbowałam zawołać mojego wilka w myślach.
"Tak, zawsze. Możesz mnie nazywać Eva." Odpowiedziała.
Odetchnęłam z ulgą, słysząc jej głos. "Wspaniale, Evo. Chociaż nie wiem, czemu przyszłaś tak późno... To znaczy, myślałam, że nigdy nie będę w stanie się przemienić. Tak czy inaczej, już się tak nie boję."
"Nie chciałam się spóźnić." Głos Evy był lekko przygaszony. "Byłam wcześniej uwięziona w innym miejscu."
"Gdzie byłaś uwięziona?" Zapytałam zdezorientowana.
"Dowiesz się później." Ewidentnie Eva nie chciała mówić o tym więcej.
Eva zrobiła pauzę i kontynuowała: "Lepiej wróć po bagaż jak najszybciej i znajdź schronienie przed zmrokiem. Czuję, że w tym lesie jest więcej niż jeden samotnik."
"Nie martw się. Jesteśmy teraz jednym z nich." Chciałam wzruszyć ramionami, ale jako wilk mogłam tylko potrząsnąć sierścią.
"Uwierz mi, nie masz z nimi szans," powiedziała Eva powoli, "bo jesteś w ciąży."
"Co powiedziałaś?" Niemal zawyłam z zaskoczenia.
Zatrzymałam się na chwilę i zapytałam: "Mówisz poważnie? Wiem, co stało się wczoraj, ale minęło niecały dzień. Jak to możliwe?"
"Wiem, że to niewiarygodne. Ale Catherine, uwierz mi. Nosisz w sobie dzieci. To dary od Bogini Księżyca," wyszeptała Eva.
Wciąż miałam pytania, ale do moich wyostrzonych uszu dotarł szelest z kilku kilometrów dalej. Ktoś się zbliżał.
"Nie wahaj się, Catherine. Robi się ciemno. Musimy odejść jak najszybciej," ponagliła Eva.
Przesuń w górę, aby kontynuować