Dwa lata późniejGryząc jabłko, gdy zbliżałam się do drzwi wejściowych, powoli kiwałam głową w rytm piosenki "Hero" KidCudi i Skylar Grey. Szkoła jak zwykle była nudna. Nie byłam osobą, która byłaby dręczona czy coś w tym stylu, po prostu zawsze mnie przygnębiała.Wchodząc do domu, cicho zamknęłam drzwi, żeby nie zwrócić na siebie uwagi mamy, jeśli była w domu, lub jego.Odkąd Richard poślubił moją matkę, unikałam ich, jak tylko mogłam, przez te dwa lata. Wierz mi, kocham moją matkę bardziej niż życie, ale nie mogę znieść widoku jej i Richarda razem. Zawsze mnie to bolało, odkąd zaczęli się spotykać, od ślubu do dziś wciąż mnie to drażni.Richard i ja ledwo wymieniamy więcej niż 20 słów dziennie, jeśli nie 10, ale nasze chwile intensywnego patrzenia się na siebie zawsze są dzielone.Moje uczucia do niego znacznie się nasiliły w ciągu tych kilku lat i boję się, dlaczego jeszcze nie zniknęły. Zawsze uważałam to za coś w rodzaju zauroczenia z czasów licealnych, ale to jest po prostu psychotyczne.Zostawiłam torbę przy wejściu do domu i przeszłam do salonu, żeby nadrobić oglądanie moich ulubionych seriali "Empire", ale myśl, uczucie i nastrój na cokolwiek związanego z "Empire" opuściły mnie, gdy zobaczyłam scenę przede mną.Richard siedział na kanapie z moją mamą na sobie, oboje dzielili bardzo gorący moment całowania.Zawarczałam głośno, gdy złość zapłonęła we mnie, a także ogromna ilość zazdrości."Danico!" krzyknęła moja mama, przerywając pocałunek i schodząc z jego kolan."Przepraszam, kochanie. My po prostu... - no cóż, my. " Urwała, patrząc na swoje dłonie, rumieniąc się na całego.Dzięki Bogu, że nie uznała mojego warczenia za nic innego niż to, co przypuszczała; warczenie z irytacji na ten widok.Uspokajając się na tyle, na ile mogłam, posłałam jej sztuczny uśmiech, czego nauczyłam się do perfekcji po całym tym czasie życia w kłamstwie o moich prawdziwych uczuciach."W porządku, mamo. Właściwie zamierzałam pójść pobiegać..." powiedziałam.Bieganie z pewnością dobrze by mi zrobiło teraz. Uwolnienie mojego wilka na kilka godzin, wybieganie wszystkich moich stresów i uwolnienie mnie od nich, przynajmniej na chwilę, to coś, czego teraz naprawdę potrzebuję. Moje oczy powędrowały do Richarda, który stał za moją mamą w milczeniu, poprawiając swoje ubrania, podczas gdy jego wzrok również był na mnie."O, ale co z twoim przyjęciem urodzinowym?" zapytała, a ja skrzywiłam się. Zapomniałam o własnych urodzinach, nie że mi na nich zależało. Jedyne, na co nie mogłam się doczekać, to fakt, że znajdę mojego partnera i uwolni mnie od tych nieodpowiednich uczuć do mojego ojczyma."Będę z powrotem na czas." odpowiedziałam szybko, chcąc opuścić niezręczną atmosferę."Dobrze, kochanie, ale bądź ostrożna." powiedziała moja mama i dmuchnęła mi mały pocałunek. Złapałam go i umieściłam wyimaginowany pocałunek na swojej piersi, a potem dmuchnęłam jej jeden z powrotem, zanim odwróciłam się, żeby wyjść."Trzymaj się, Danico." powiedział jego gładki, zmysłowy głos, wywołując dreszcze na moim kręgosłupie.Wybiegłam przez drzwi frontowe, kierując się w stronę gęstego lasu i zrzuciłam ubrania, zostawiając je na pobliskim pniu, a potem przemieniłam się w mojego ciemnoczerwonego wilka.Wstrząsając swoim grubym, lśniącym futrem, wyruszyłam do lasu, podziwiając uczucie wiatru przez moją sierść i na mojej twarzy.Bieganie w formie wilka zawsze dawało mi poczucie spokoju, którego nie mogłam uzyskać z niczego innego. Czułam się wolna, jakbym nie musiała się niczym martwić. Żadnego niezręcznego domu do powrotu, żadnych niewytłumaczalnych uczuć, które czuję, że powinnam mieć powód do wyjaśnienia, po prostu czułam się wolna.Dotknęłam dużej otwartej polany, która była wypełniona białymi stokrotkami i białymi różami. Często przychodziłam tu, gdy byłam młodsza po śmierci mojego ojca. Żeby krzyczeć, płakać i wypuszczać jakiekolwiek emocje, których nie chciałam wyrażać przed moją mamą. Stało się to moją małą bezpieczną przystanią i wciąż nią jest.Robiąc szybki skan okolicy, jako środek ostrożności, żeby upewnić się, że nie ma w pobliżu dzikich wilków, położyłam się i oparłam głowę między łapami, pozwalając myślom zapanować nad sobą.Nie mogę dłużej ukrywać moich prawdziwych uczuć do Richarda, jeśli one nie znikną. Ale jaką córką bym była, gdybym zrujnowała małżeństwo mojej matki?Może mogę to przeciągnąć jeszcze chwilę... To w końcu ostatni rok liceum, planowałam się wyprowadzić. Dystans między nim a mną na pewno by mi dobrze zrobił.Mam nadzieję.Z całym tym myśleniem, nie zorientowałam się, że zasnęłam w mojej przystani.~•~Poczułam, że ktoś mnie szturcha, ale wydałam małe groźne warczenie, po czym próbowałam kontynuować drzemkę, dopóki nie zostałam szturchnięta mocniej i zerwałam się, obnażając zęby na kogokolwiek, kimkolwiek on był.Duży szary i srebrny wilk stał przede mną, patrząc na mnie z rozbawionymi oczami i poczułam, jak się czerwienię, zdając sobie sprawę, kto to był.Richard."Czego chcesz?" zapytałam przez połączenie, a on się zaśmiał."Twoja matka zaczęła się martwić, więc przyszedłem cię poszukać. Śledziłem twój zapach tutaj." odpowiedział, a potem skinął głową na świeżą koszulkę bez rękawów i dżinsowe szorty przy swojej łapie."Przemień się." poprosił, a ja chciałam przewrócić oczami tak bardzo, ale zignorowałam pokusę i podniosłam ubrania w zębach, idąc za duże drzewo dębu i przemieniając się w swoją ludzką formę, zakładając ubrania.Kiedy wyszłam zza drzewa, Richard stał tam w długich czarnych dżinsach, z nagim torsem na widoku.Próbowałam oderwać wzrok od tego widoku, ale nie mogłam."Danico? Halo." Richard zawołał moje imię, pstrykając palcami przed moją twarzą, wyrywając mnie z zamyślenia.Chwileczkę, kiedy się tak zbliżył?"Uh... p-przepraszam. Po prostu um.. t-tak" urwałam, a potem odwróciłam się, żeby wrócić do domu, dopóki nie poczułam, jak Richard chwyta mnie za rękę, wywołując fale mrowienia na moim ramieniu."Danico." Richard wyszeptał, przechylając głowę do tyłu, z pokazaniem swoich wydłużonych zębów.W mgnieniu oka zostałam przyszpilona do miękkiej leśnej ziemi z Richardem na sobie."Pachniesz tak dobrze.." wyszeptał przy mojej szyi, a potem umieścił na niej ciepły pocałunek, sprawiając, że jęknęłam z rozkoszy.Jego kły przeszły po mojej szyi, dokładnie w tym miejscu, gdzie znajdowałby się znak mojego partnera.Nagle odsunął się ode mnie, jakbym go oparzyła, i spojrzałam na Richarda, który szczypał się w mostek nosa."Impreza zaczyna się wkrótce, chodźmy." powiedział, a potem zaczął iść w kierunku mojego domu.Co to, do diabła, było?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wyskoczyłam spod prysznica i weszłam do mojej sypialni. Sprawdzając godzinę, zdałam sobie sprawę, że zostało mi tylko około 30 minut do północy - momentu rozpoczęcia moich urodzin, początku imprezy i odkrycia, kto jest moją bratnią duszą.
Nie mogłam się doczekać, by znaleźć swoją bratnią duszę i raz na zawsze pozbyć się tych uczuć do Richarda. To stawało się nie do zniesienia. O dziwo, udało mi się to ignorować - a właściwie unikać - przez dwa lata, ale teraz już nie mogę. To za dużo i w końcu widzę, że mogę ulec i zrobić coś, czego będę żałować.
Włożyłam bieliznę, nie przejmując się zbytnio, czy do siebie pasuje, po czym zaczęłam przeszukiwać szafę w poszukiwaniu stroju. Och, to zajmie trochę czasu.
20 minut później
Sprawdziłam jeszcze raz swój strój w lustrze i kiwnęłam głową z aprobatą - było w porządku. Włożyłam czarną sukienkę midi sięgającą tuż nad kolana, złote bransoletki na obie ręce, czarne kolczyki-wkrętki i czarne szpilki na 13-centymetrowym obcasie.
Sukienki nie są moją ulubioną rzeczą, i choć mam ich wiele, rzadko je noszę, po prostu dlatego, że uważam je za niewygodne i irytujące podczas chodzenia.
Spryskałam się perfumami, wzięłam telefon, włożyłam go do torebki i wyszłam z pokoju, kierując się na dół. Impreza odbywała się na zewnątrz, bo wnętrze mojego domu nie pomieściłoby mojej watahy plus dwóch innych. Możecie sobie wyobrazić, jaki byłby z tego bałagan?
Stałam przed drzwiami frontowymi, wahając się przed ich otwarciem. Sprawdziłam czas na ściennym zegarze. 60 sekund do północy.
Powiedzieć, że byłam zdenerwowana, to za mało. Pierwsze spotkanie z moją bratnią duszą, jeśli w ogóle go znajdę, choć mam silne przeczucie, że tu jest. Moja wilcza strona jest silniejsza niż ludzka, co wskazuje, że moja bratnia dusza rzeczywiście jest dziś obecna.
Czy mu się spodobam? Mam taką nadzieję, nie sądzę, bym przeżyła odrzucenie.
5 Głębokie oddechy, Danica, nie ma się czego bać. 4 Czekałaś na to od zawsze. 3 Po prostu pamiętaj... 2 Że bez względu na to, co się dziś wydarzy. Z bratnią duszą czy bez, odrzucona czy nie. 1 Nie ucieknę i nie wymięknę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Otworzyłam drzwi wejściowe i przywitały mnie setki uśmiechniętych twarzy. "WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO DANICA!" Na mojej twarzy pojawił się uśmiech i pobiegłam w stronę dużego tłumu ludzi, próbując objąć ich wszystkich, ale nie udało mi się to przez moje krótkie ramiona. "Wszystkiego najlepszego, kochanie." Usłyszałam głos za sobą i odwróciłam się, widząc moją mamę z łzami w oczach. "Dziękuję, mamo." powiedziałam i podeszłam do niej, obejmując ją. "Ta impreza wygląda niesamowicie." Dodałam, odsuwając się. "Cieszę się, że ci się podoba, Dani. To wymagało trochę pracy, ale wiesz, że zrobię wszystko dla ciebie. Właśnie myślałam..." Mama powiedziała z smutnym uśmiechem, a łzy, które najwyraźniej powstrzymywała, spłynęły po jej policzkach. "J-jak bardzo twój ojciec byłby z ciebie dumny, gdyby cię teraz zobaczył." Zakończyła po chwili, a potem wybuchnęła płaczem. "Wiem... Ja też za nim tęsknię." Dodałam smutno, szybko mrugając, by powstrzymać łzy. Codziennie myślałam o tatusiu i o tym, jakby to było, gdyby tu był. Mama byłaby ze swoim prawdziwym partnerem, a my bylibyśmy prawdziwą rodziną, zamiast Richarda tutaj i mnie mającej te niekontrolowane... Czekaj, gdzie jest Richard? "Zaraz wrócę, kochanie. Nie martw się o mnie, zaraz się ogarnę i wrócę. Baw się dobrze. Znajdź swojego partnera." Mama powiedziała, mrugając na słowo 'partner', a ja się zarumieniłam. Nie czułam już tak mocno swojego partnera, więc to znaczy, że pewnie poszedł na drugą stronę podwórka. Jestem pewna, że nadal tu jest, czuję to, nawet jeśli to słabe. Pomimo mojego podekscytowania, żeby znaleźć swojego partnera i cieszyć się imprezą, nie mogłam się powstrzymać od zastanawiania się nad Richardem. Jeszcze go nie widziałam, odkąd wyszłam, i nie widziałam go w domu. Wiesz co? Do diabła z nim, to moja noc i zamierzam ją wykorzystać w pełni.
~•~
Było już około 3 nad ranem i większość ludzi tutaj była albo pijana ponad moje zrozumienie, albo zasnęła w moim domu. Jestem zaskoczona, że mama jeszcze tego nie zamknęła. Normalnie, każda impreza, którą planuje, zamyka ją zanim stanie się zbyt bałaganiarska, a patrząc na mój trawnik teraz... można by pomyśleć, że tu mieszkają jacyś narkomani. Wilki balują na całego i nie żartuję, mówiąc to. Jeszcze nie zlokalizowałam swojego partnera, ale czuję, że jest blisko, czuje, jak moja wilczyca się wierci. Widzisz, aby dowiedzieć się, kto jest twoim partnerem, musisz patrzeć mu w oczy lub dotknąć go, aby wiedzieć, ale obie osoby muszą mieć 18 lat lub więcej, aby poczuć połączenie przyciągania. Wiesz, jak zabawne byłoby mieć swojego partnera na co dzień przed sobą i nawet nie wiedzieć, dopóki nie skończysz 18 lat? Szaleństwo, prawda? Zaczynałam się frustrować. W pewnym momencie miałam nawet pomysł, żeby chodzić po okolicy i wpadać na każdego faceta, którego zobaczę, aż go znajdę, ale to prawdopodobnie zajęłoby mi godziny. "Bawisz się dobrze, Missy?" Przyjaciółka - a raczej znajoma, Veronica, podeszła do mnie i zapytała, ale jest oczywiście pijana jak bela, skoro w ogóle ze mną rozmawia. Do diabła, jedyny rodzaj rozmowy, jaki kiedykolwiek z nią miałam, to gdy pyta mnie o odpowiedzi na zadania domowe w klasie. "Tak." Odpowiedziałam krótko, a potem odeszła - nie, zatoczyła się w ramiona swojego partnera, kolejnej znajomej, Julesa Wayne'a. Jules nie był taki zły, naprawdę jest dobrym facetem, ale po prostu nie jestem typem, który zawiera przyjaźnie, więc trzymam się mojego "Cześć, dzień dobry", a potem praktycznie ignoruję twoje istnienie. (Dosłownie, jestem taka osobiście, po prostu o mój Boże, jestem tak aspołeczna).
Patrząc na ogromną liczbę pijanych wilków, szukałam swojego partnera, ale bez rezultatu. Boże, jak cholernie trudno jest znaleźć jedną osobę? W końcu moja myśl znów powędrowała do Richarda. Ten dupek może nie być moją ulubioną osobą, ale do diabła, jest mi winien życzenia urodzinowe. Wzięłam głęboki oddech, próbując wyodrębnić zapach Richarda spośród dziesiątek wokół mnie. Minęło kilka chwil, zanim go poczułam i poprowadziło mnie to do domu, ale pomyślałam, że może tylko zdobywa więcej napojów czy coś, więc dałam mu spokój. "Dobra, wszyscy" DJ rozbrzmiał przez mikrofon, niemal mnie zaskakując. "Chłopaki, chwyćcie damę, panie, chwyćcie mężczyznę i zobaczmy, jak te wilki tam... się bawią." Piosenka "Body On Me" Rity Ory i Chrisa Browna zaczęła grać i poczułam przypływ energii. Musiałam do tego zatańczyć. Kołysząc biodrami z boku na bok, ruszyłam w stronę tłumu wilków, którzy tańczyli ze swoimi partnerami lub tylko między sobą. "Czy mogę poprosić o ten taniec, dziewczyno z urodzin?" usłyszałam głęboki głos szepczący mi do ucha. Na początku byłam niezdecydowana, ale pomyślałam, że skoro jeszcze nie mogę znaleźć swojego partnera, to nie zaszkodzi po prostu trochę potańczyć. Do diabła, to moje urodziny, zasługuję na trochę zabawy. Złapałam ramię osoby i przyciągnęłam ich ciało bliżej swojego.
Ocierając dolną częścią ciała o niego, poczułam, jak on odpowiada tym samym, nasze ciała zsynchronizowały się w naszych ruchach. "Potrafisz tańczyć." Chłopak wyszeptał mi do ucha, owinięty swoim ramieniem wokół mojej talii, a ja zaśmiałam się. "Byłbyś zaskoczony." Odpowiedziałam i kontynuowałam swoje ruchy. "Czy ty-" chłopak został przerwany, gdy został gwałtownie ode mnie oderwany. Odwróciłam się wystarczająco szybko, żeby zobaczyć, kto go odciągnął, a kiedy spojrzałam w oczy nieznajomego, mój cały świat runął wokół mnie. Richard odwrócił wzrok od naszego spojrzenia i spojrzał gniewnie na chłopaka, z którym tańczyłam, którego zidentyfikowałam jako Betę jednego z klanów, które przyszły na moją imprezę. Patrzyłam w szoku, jak Richard wbiegł do domu, drzwi zamknęły się za nim. Gniew zalał mój system i przysięgam, że widziałam tylko czerwień.
Nie mogę uwierzyć w tego skurczybyka! "Przepraszam, mój ojczym jest trochę nadopiekuńczy. Idę z nim porozmawiać, baw się dobrze, znajdź może swojego partnera." Powiedziałam, dodając mrugnięcie na ostatnią część, a on pokiwał głową, śmiejąc się. Tupnęłam do domu, otworzyłam drzwi, a potem je zamknęłam. "RICHARD!" Krzyczałam. Muzyka była głośna na zewnątrz i ponieważ około 99% wilków tutaj jest pijanych, ich wyostrzone zmysły są prawdopodobnie trochę otępiałe. Nie słysząc odpowiedzi od niego, śledziłam jego zapach do pokoju gościnnego na górze. "Cholera!" Usłyszałam jego głos krzyczący z pokoju, gdy wchodziłam po schodach, po czym nastąpił trzask czegoś łamiącego się. Co do diabła? Czy on jest wściekły? Ten dupek nie ma powodu, żeby być wkurzonym. Wzięłam kilka uspokajających oddechów, a potem otworzyłam drzwi do pokoju, ignorując oczywisty bałagan na podłodze. "Wiedziałeś, prawda?" Zapytałam, oczekując jego odpowiedzi. Richard chodził po pokoju, unikając kontaktu wzrokowego ze mną i mamrocząc do siebie. "Richard." Nie odpowiadał mi, więc powtórzyłam jego imię jeszcze raz, ale nadal nie było odpowiedzi. Poczułam, jak mój gniew się wzmaga, a moje pazury zaczęły wydłużać się z wściekłości. "RICHARD!" Krzyknęłam, a jego głowa uniosła się, by spojrzeć mi prosto w oczy, a przyciąganie z naszego związku stało się bardzo wyraźne. "DLACZEGO, DO CHOLERY, NIE POWIEDZIAŁEŚ MI, ŻE JESTEŚ MOIM PARTNEREM?"
Przesuń w górę, aby kontynuować