passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Three Way Florida Escape - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

My Three Way Florida Escape

/

Rozdział 7

Rozdział 6

„A więc tak wygląda sytuacja.” Jake opiera się o ciężarówkę, przyglądając się mojemu zgniecionemu samochodowi z wypożyczalni. „Masz dwie opcje.”

Krzyżuję ramiona, przygotowując się na złe wieści.

„Opcja pierwsza: holujemy to do warsztatu w miasteczku. Hank jest niezłym mechanikiem, ale to jedyny mechanik w promieniu czterdziestu mil, więc liczy sobie odpowiednio.” Stalowoszare oczy Jake’a spotykają się z moimi. „Ceny premium za części, robociznę i przyjemność tkwienia w jego poczekalni przez tydzień.”

„A opcja druga?”

„Załatwiamy to sami.” Wskazuje w stronę domku. „Oscar zna się na silnikach — dwa lata spędził na odnawianiu Mustanga z ‘67. Konnor ma pewną rękę, to przychodzi z byciem chirurgiem. A ja robiłem więcej napraw w terenie, niż jestem w stanie zliczyć.”

Przetwarzam to, czekając na haczyk. Zawsze jest jakiś haczyk.

„Za darmo,” mówi Jake, a te słowa lądują w mojej piersi jak drzazga, której natychmiast muszę się pozbyć.

Napinam się, zanim zdołam się powstrzymać. „Nie potrzebuję jałmużny.”

Jake opiera się o swoją ciężarówkę, ramiona skrzyżowane, patrzy na mnie z wyrazem twarzy sugerującym, że widział już ten rodzaj obronnej dumy nie raz i jest nią całkowicie niewzruszony.

„Nie pytałem, czy potrzebujesz.” Jake spokojnie otrzepuje kawałek kory z flanelowej koszuli. „Pytałem, czego chcesz.”

Ten niuans wybija mnie z równowagi. Ludzie zwykle nie rozróżniają — zakładają, że wiedzą, czego potrzebuję, i idą po trupach do celu.

„Mam domek,” upieram się. „Wynajęłam miejsce. Powinnam po prostu tam dotrzeć i sama to rozwiązać.”

„I co zrobisz?” Jego spojrzenie przykuwa mnie do miejsca. „Usiądziesz sama w pustym domku, bez samochodu, bez sklepu spożywczego w promieniu piętnastu mil i bez możliwości dotarcia do szpitala, jeśli coś pójdzie nie tak?”

Słowo szpital brzmi inaczej, gdy jesteś w sekrecie w ciąży. Moja ręka drga w stronę brzucha, ale przekierowuję ruch, zmiatając wyimaginowany kurz z legginsów.

On nie wie. Nie może wiedzieć.

„Poradzę sobie,” mówię, ale w moim głosie zabrakło ostrości.

„Byłabyś nieszczęśliwa.” Jake mówi to bez osądu, po prostu stwierdza fakt. „Zostań z nami. Pozwól nam pomóc z samochodem.” Robi pauzę. „O zwrocie możesz dyskutować później.”

Powinnam odmówić. Powinnam upierać się przy swojej niezależności, samotności, przy starannie zaplanowanym planie zniknięcia.

Zamiast tego myślę o tym, że pierwszy raz od tygodni nie czuję się zupełnie sama.

„Dobrze,” słyszę własny głos. „Ale pomagam przy samochodzie. Nie zamierzam tylko stać i wyglądać ozdobnie.”

Kącik ust Jake’a drga. „Nawet bym o tym nie pomyślał.”

Wyciąga z paki ciężarówki parę butów — ogromnych, gumowych, absolutnie niefajnych. „Załóż je. Chyba że chcesz zniszczyć te swoje designerskie sneakersy.”

Spoglądam w dół. „To Golden Goose.”

„Zaraz będą Golden Garbage, jeśli wejdziesz w tym błocie.”

Biorę buty, zauważając, że są o trzy rozmiary za duże, i staram się nie śmiać na widok siebie, jak wciskam designerskie legginsy w gumowe kalosze.

„Bardzo modnie,” zauważa Jake.

„Wprowadzam nowy trend. Swamp chic. Będzie hitem.”

„Mniej gadania, więcej chodzenia.” Ale w jego głosie pojawia się ciepło, kiedy wręcza mi ciężki łańcuch. „Trzymaj, zaraz ustawię ciężarówkę.”

Jake przeprowadza mnie przez cały proces z cierpliwością kogoś, kto uczył tego setki razy.

Kuca przy przedniej osi, wskazując haki holownicze pod zderzakiem.

„To twoje punkty zaczepienia. Przełożymy tutaj łańcuch, zawiniemy z powrotem i zamocujemy do haka ciężarówki.” Spogląda na mnie. „Twoje zadanie to obsługa łańcucha. Przeciągnij go, kiedy ci powiem.”

Klękam w błocie — żegnajcie, designerskie legginsy — i przeciągam ciężki łańcuch przez pierwszy hak, podczas gdy Jake prowadzi go z drugiej strony.

Nasze palce muskają się w ciasnej przestrzeni pod samochodem, jego kłykcie ocierają się o moje, gdy przejmuje ode mnie łańcuch. Iskra przebiega mi po ramieniu.

„Dobrze. Teraz potrzebujemy napięcia.” Przechodzi do drugiego haka, a ja idę za nim. „Za luźno — samochód się buja. Za mocno — ryzykujemy zerwanie liny lub wyrwanie haków.”

„Czyli napięcie jak u Złotowłosej. Rozumiem.”

„Dokładnie.” Prawie się uśmiecha. „Trzymaj ten koniec, a ja wyreguluję.”

Napinam łańcuch, podczas gdy on pracuje przy złączu, a kiedy pochyla się, żeby sprawdzić kąt, nasze ramiona się ocierają. Nie odsuwa się od razu. Ja też nie.

Muszę sobie przypomnieć, żeby oddychać.

„Naciągnij mocniej,” instruuje, a ja to robię, owijając łańcuch wokół dłoni tak, jak mnie uczył. „Trzymaj, a ja zaczepię nas do ciężarówki.”

Znika za mną i słyszę brzęk metalu o metal, mruk wysiłku, gdy mocuje nasz koniec do haka.

Ramiona płoną mi od napinania, ale nie narzekam. Kelly Goodwin kiedyś trzymała zarząd w ryzach przez sześć godzin. Dam radę utrzymać łańcuch.

„Dobra, puść,” rozkazuje.

Puszczam, a łańcuch napina się pomiędzy pojazdami z satysfakcjonującym brzękiem.

Jake obchodzi samochód, sprawdzając każdy punkt zaczepienia, szarpie za ogniwa, kuca, by obejrzeć kąty, o których bym nie pomyślała.

W końcu prostuje się i wyciera ręce o dżinsy.

„Szybko się uczysz,” mówi Jake, brzmiąc niemal zaskoczony.

Duma rozlewa mi się w piersi. „Prowadziłam firmę z listy Fortune 500.”

Słowa wypadają, zanim zdołam je powstrzymać. Zastygam. Całe moje ciało się napina — właśnie zdradziłam okruch, który prowadzi prosto do Kelly Goodwin, skompromitowanej prezes, pożywki dla tabloidów.

Jake milknie, patrząc mi w oczy. „Naprawdę?”

„To znaczy—” próbuję się wyplątać, serce wali mi w piersi. „Zarządzałam zespołem. Dużym zespołem. Masa logistyki.” Gadam jak najęta. Nigdy nie gadam jak najęta. „Chodzi o to, że nie jestem bezużyteczna.”

„Nigdy cię za taką nie miałem.” Jake utrzymuje kontakt wzrokowy chwilę dłużej niż trzeba. Potem sięga obok mnie, żeby dokręcić śrubę, jego klatka piersiowa ociera się o moje ramię. „Podasz mi klucz?”

Podaję, nasze palce nakładają się na rękojeść.

Żadne z nas nie puszcza od razu.

Jego skóra jest ciepła i szorstka, spracowana latami gaszenia pożarów, ratowania ludzi. Ten kontakt nie powinien być znaczący — stoimy w błocie, pracując nad rozbitym samochodem.

A jednak.

„Co tak naprawdę tu robisz, Kelly Bird?” Głos mu łagodnieje, twarde rysy twarzy zmieniają się w coś niemal czułego.

Myślę o Masonie i jego wyrachowanym okrucieństwie. O ojcu, który wybrał obcą osobę zamiast własnej córki. O dziecku rosnącym we mnie.

Jake czyta każdą myśl, która przebiega mi przez twarz. Nie naciska, nie zagaduje ciszy banałami. Po prostu kiwa głową, jakby moja cisza powiedziała mu wszystko.

„Chodź.” Odkłada klucz. „Chcę ci coś pokazać, zanim wrócimy.”

Prowadzi mnie przez drzewa, ścieżką, której sama bym nie zauważyła. Las zamyka się wokół nas, zielony i pełen życia.

A potem drzewa się rozstępują i przestaję oddychać.

Rzeka przecina polanę, woda płynie czysta po gładkich kamieniach lśniących w przefiltrowanym świetle.

Korony drzew rzucają złoto-zielone refleksy, a dźwięk płynącej wody wypełnia ciszę spokojem.

To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam od miesięcy. Łzy napływają mi do oczu i nie próbuję ich powstrzymać.

Oddycham głęboko, a powietrze smakuje mchem, deszczem i taką czystością, o której już zapomniałam.

„Dziękuję, Jake,” szepczę.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Dokładnie tak, jak przewidział Jake, niebo otwiera się z furią, gdy holujemy samochód z powrotem do chaty. Deszcz leje tak gęsto, że ledwo widzę ganek przez szybę ciężarówki.

Jake gasi silnik i biegniemy przez deszcz, docierając na ganek przemoczeni do suchej nitki i bez tchu. Śmieję się—naprawdę się śmieję—po raz pierwszy od tygodni.

W środku chata pachnie obłędnie. Oscar stoi przy kuchence, a Konnor metodycznie filetuję, co wygląda na pół tuzina ryb na blacie.

— Mamy kolację — oznajmia Oscar, nie odwracając się.

— Byliście tylko dwie godziny. — Odsuwam mokre włosy z twarzy. — Jak to w ogóle możliwe?

— Znamy pewne miejsce — odpowiada Konnor, wycierając włosy ręcznikiem. — Jeździmy tu od lat. Ryby same się pchają.

— Bardzo współpracujące ryby — dodaje Oscar. — Wręcz samobójcze.

Przygotowania do kolacji stają się wspólnym wysiłkiem, a mnie ciągnie do Oscara. Wita mnie w swoim królestwie z entuzjazmem, jakby tylko czekał na pretekst, żeby się wykazać.

— Chodź, pokażę ci, jak naciąć filety. — Ustawia się za mną, jego dłonie przykrywają moje, gdy pokazuje kąt noża. — Płytkie nacięcia, na ukos, co około cal. Dzięki temu ciepło równomiernie przenika, a przyprawy wnikają głębiej.

Jego klatka piersiowa przylega do moich pleców, gdy sięga po cytrynę. Jego oddech jest ciepły przy moim uchu.

— Delikatny nacisk. Pozwól, żeby ostrze wykonało całą pracę — mruczy.

Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że Jake i Konnor obserwują nas z salonu. Dostrzegam wymienione między nimi spojrzenia.

Wiem, że Oscar nie tylko uczy, ale i występuje—a ja mu na to pozwalam.

— Masz do tego smykałkę — mówi Oscar, jego usta niebezpiecznie blisko mojej szyi.

— Nigdy w życiu nie przyrządzałam ryby.

— To masz smykałkę do wykonywania poleceń. — Jego głos łagodnieje. — Dobrze wiedzieć.

Sięgam po drewnianą deskę do krojenia, żeby ją przetrzeć, i zanim mózg zdąży zareagować, czuję przeszywający ból—ostre ukłucie, przez które syczę przez zaciśnięte zęby.

— Kurwa.

Drzazga, gruba i ciemna, wbita w mięsień dłoni tuż poniżej kciuka.

Nawet chata teraz sprzysięgła się przeciwko mnie.

— Pokaż — Konnor już rusza w moją stronę, jego głos przechodzi w ten kliniczny ton, który zaczynam rozpoznawać. Przechwytuje mnie przy zlewie, oglądając ranę.

— Nic mi nie jest. Ja tylko— — protestuję.

— Siadaj. — Wskazuje stół i nie jest to prośba.

Siadam. Konnor wyciąga apteczkę znad lodówki i otwiera ją. Jego palce przeszukują zawartość i zatrzymują się. Jego szczęka się zaciska.

— Nie ma pęsety.

— Serio? — Zerkam na drzazgę wciąż tkwiącą w mojej dłoni.

— Wynajmujemy tę chatę od sześciu lat i nagle— — Wypuszcza powietrze nosem. — Oscar, używałeś pęsety?

— Nie pamiętam, żebym ją ruszał. Może Jake—

— Nie dotykałem apteczki — mówi Jake z kanapy.

Wyraz twarzy Konnora sugeruje, że w myślach pisze już do kogoś bardzo stanowczy list. Gryzę się w usta, żeby się nie roześmiać.

— Mogę skontaktować się z właścicielem — proponuję. — Powiem, że apteczkę trzeba uzupełnić. Masz otwarte ogłoszenie?

Konnor odblokowuje telefon i podaje mi go, już grzebiąc w szufladach kuchennych. — Link do Airbnb powinien być w ostatnich kartach.

Przewijam do przeglądarki, klikam kartę i zamieram.

Patrzę na ogłoszenie.

Te same zdjęcia, które Lena wysłała, gdy rezerwowała moją chatę. Ten sam rustykalny ganek, ten sam widok na drzewa, ten sam adres, który wpisałam w GPS.

— To jest moja chata — mówię powoli.

Oscar podnosi wzrok znad kuchenki. — Co?

— Chata, którą wynajęłam przez moją asystentkę. — Obracam telefon, żeby mogli zobaczyć ekran. — Ten sam adres, to samo ogłoszenie. Wynajęliśmy to samo miejsce.

W kuchni zapada chwila ciszy.

— System podwójnie zarezerwował? — pyta Jake.

— Najwyraźniej. — Odkładam telefon. — Więc nie jestem waszym gościem. Jestem waszą... przypadkową współlokatorką.

— Współnajemczynią — poprawia Oscar z szerokim uśmiechem. — Brzmi bardziej elegancko. — Jego uśmiech się poszerza. — Wszechświat chciał, żebyśmy się poznali, Kelly Bird. Kto by się z tym kłócił?

Nie mam na to odpowiedzi. Głównie dlatego, że jakaś lekkomyślna część mnie się z nim zgadza.

Konnor wraca do stołu, z pustymi rękami i wyraźnie zirytowany nieudaną próbą szukania.

— Nie ma pęsety. Żadnej igły wystarczająco cienkiej. — Siada naprzeciwko mnie, z determinacją chwytając moją zranioną dłoń. Jego palce są chłodne i pewne, gdy ustawia moją dłoń pod światło.

— Polowa medycyna, zatem.

Unosi moją dłoń do ust. Mój mózg całkowicie się zawiesza, gdy jego wargi dotykają poduszki mojej dłoni, ciepłe i niewiarygodnie miękkie.

Najpierw czuję dotyk jego języka—mokrego, precyzyjnego śladu w miejscu wejścia drzazgi—a potem ssanie. Delikatne, ale stanowcze, przyciągające drzazgę ku powierzchni.

Zapominam jak się oddycha.

Jego usta są gorące, oczy zamknięte, rzęsy rzucają cień na kości policzkowe, a ja siedzę przy kuchennym stole, podczas gdy kardiochirurg ssie moją dłoń, jakby to było najnormalniejsze na świecie.

Moje uda zaciskają się pod stołem bez mojej zgody.

Odsuwa się lekko, jego oddech muska moją wilgotną skórę. Ogląda ranę z klinicznym dystansem.

Widzę ciemny brzeg drzazgi, wypchnięty przez nacisk i cierpliwość.

Potem jego usta wracają—kolejne pociągnięcie, tym razem wolniejsze, jego język kreśli kontur rany z druzgocącą precyzją.

Drugą ręką ściskam krawędź stołu tak mocno, że aż bolą mnie knykcie.

Powiedz żart. Powiedz cokolwiek. Przestań gapić się na jego usta.

Ale gardło mi się zaciska, a puls wali gdzieś poniżej poziomu przyzwoitości, a Konnor Ortiz przyciska wargi do mojej skóry, jakby chciał wyssać ze mnie nie tylko drzazgę, ale i moje sekrety.

Odsuwa się. Delikatnie spluwa do serwetki. Podnosi fragment—malutki, ciemny, niepozorny—jak trofeum, na które zasłużył.

— Mam to.

Jego głos jest całkowicie opanowany. Jakby nie wykonał właśnie najbardziej erotycznej pierwszej pomocy w historii medycyny.

— Ty— — mój głos się łamie. Ochrząkuję i próbuję jeszcze raz. — Mogłeś mnie ostrzec.

— Czy to by coś zmieniło?

Nie. Tak. Szczerze nie wiem.

Moja dłoń wciąż mrowi w miejscu, gdzie były jego usta. Wciąż czuję duchowy ślad jego języka, mokre ciepło, ssanie które dotknęło potrzeby znacznie głębszej niż zwykła drzazga.

Konnor wyciąga z apteczki chusteczkę z antyseptykiem i czyści ranę, jakby ostatnie dziewięćdziesiąt sekund w ogóle się nie wydarzyło.

Zerkam na Jake’a i Oscara. Stalowoszare oczy Jake’a mierzą mnie wzrokiem o takiej intensywności, że aż przewraca mi się w brzuchu.

Oscar nawet nie udaje, że gotuje—opiera się o blat, ramiona skrzyżowane, obserwuje scenę z uśmiechem, przez który mam ochotę rzucić w niego deską do krojenia.

Cisza się przeciąga, gęsta od niewypowiedzianego napięcia, którego żadne z nas nie chce przerwać.

— Kolacja gotowa — ogłasza w końcu Oscar.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Deszcz wreszcie ustaje następnego dnia, a nagła cisza wydaje się niemal nienaturalna po tylu godzinach nieustannego bębnienia o dach.

Konnor oznajmia, że jedzie po zakupy—skończyły się jajka, kończy się kawa, a Oscar grozi buntem, jeśli ktoś nie zdobędzie świeżych ziół.

"Potrzebuję bazylii," woła Oscar z kuchni. "Prawdziwej bazylii, nie tego suszonego śmiecia z półki na przyprawy. I tymianku. A jeśli znajdziesz przyzwoite pomidory, wybaczę ci wczorajszą krytykę ryby."

Konnor zabiera ciężarówkę, a ja patrzę przez okno, jak tylne światła znikają na błotnistej drodze.

Chata od razu wydaje się inna—mniejsza mimo nieobecności jednej osoby.

A może to powietrze wydaje się mniej naładowane bez intensywnych obserwacji Konnora, który katalogował każdy mój oddech.

Oscar gotuje z tego, co zostało, podśpiewując coś cicho i bluesowo podczas pracy. Jake otwiera butelkę whiskey i rozsiada się w fotelu przy kominku.

Nalewam sobie szklankę wody i udaję, że nie jestem boleśnie świadoma pustej przestrzeni, którą zostawił Konnor.

To w porządku. To normalne. Troje dorosłych dzielących chatę podczas burzy.

Rozmowa toczy się swobodniej bez Konnora rozbierającego każde moje słowo na części pierwsze.

Oscar flirtuje teraz otwarcie, testując moje granice komplementami ocierającymi się o nieprzyzwoitość.

"Wiesz, co w tobie kocham, Kelly Bird?" Spogląda przez ramię, mieszając coś, co pachnie obłędnie. "Masz w sobie tę aurę tajemniczej kobiety z sekretami i większość ludzi uznałaby to za męczące, ale dla mnie to absolutnie pociągające."

"Większość ludzi uznałaby również twoje ego za męczące," odpowiadam, "a jednak oto jesteśmy."

"Rani mnie." Oscar chwyta się za pierś. "Jake, słyszysz to? Rani mnie codziennie."

Jake jest dziś cichszy niż zwykle, ale jego spojrzenie śledzi każdy mój ruch tak intensywnie, że za każdym razem, gdy przypadkiem spotykam jego wzrok, brakuje mi tchu.

Obserwuje, jak poruszam się po kuchni, jak odgarniam włosy za ucho, jak palcami wodzę po brzegu szklanki.

Nawet już nie próbuje tego ukrywać.

Po kolacji Oscar włącza muzykę. Coś cichego i powolnego, z linią basu, która wibruje przez deski podłogi.

Przechodzi przez pokój i z teatralnym gestem wyciąga do mnie rękę.

"Zatańcz ze mną, tajemnicza turystko."

"Nie tańczę," kłamię.

"Każdy tańczy." Porusza palcami. "Potrzebujesz tylko odpowiedniego partnera."

Pozwalam mu wyciągnąć się z krzesła. Pozwalam, by jego dłonie spoczęły na mojej talii. Pozwalam ciału kołysać się przy jego, podczas gdy Jake patrzy z kanapy, whiskey w dłoni, z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

To niewinne—przynajmniej w większości.

Oddech Oscara jest ciepły przy moim uchu, gdy szepcze: "Jesteś kłopotem, Kelly Bird."

Mój kręgosłup rozpływa się w jego klatce piersiowej.

Muzyka pulsuje przez nas oboje, jego serce wybija rytm na mojej łopatce, a moje ciało odpowiada ochoczo—biodra kołyszą się głębiej w jego rytmie, palce odnajdują jego nadgarstki tam, gdzie spoczywają na mojej talii.

Zmęczenie ostrożnością pęka we mnie, rozlewając ciepło po kończynach niczym miód.

Piosenka się kończy, a Oscar obraca mnie—szybki, figlarny obrót, przez który wpadam na Jake'a.

Łapię się jego klatki piersiowej, dłonie płasko na twardych mięśniach, a jego ręce podtrzymują mnie.

Nie opuszcza ich.

"Gracja," zauważa Jake, kącik ust drga.

"Byłam baletnicą w poprzednim życiu." Brakuje mi tchu, i to nie przez obrót. "Niestety, to życie skończyło się trzydzieści sekund temu."

"Szkoda. Zapłaciłbym, żeby zobaczyć tutu."

"Nie stać cię na moje tutu, Sanders."

Oscar zbliża się za mną, jego klatka piersiowa przy moich plecach, dłonie odnajdują moje biodra.

"Nie wiem, Jake jest całkiem płynny. Kapitanowie straży pożarnej nie narzekają." Oddech ciepły przy moim uchu. "Osobiście jednak zawsze wolałem to, co pod tutu."

Powinnam mieć na to ripostę. Naprawdę powinnam.

Ale kciuki Oscara kreślą powolne kręgi na moich kościach biodrowych, a spojrzenie Jake'a opada na moje usta i mój mózg oficjalnie składa wypowiedzenie.

"Ćwiczyliście to?" udaje mi się wykrztusić. "Ten cały duet: dobry glina, obmacywacz glina?"

Kciuk Jake'a sunie po mojej linii żuchwy, unosząc moją twarz. "Improwizujemy."

"To przerażające." Słowo wychodzi bardziej szeptem, niż zamierzałam.

"Powinnaś zobaczyć, co robimy z prawdziwym planem," szepcze Oscar na mojej szyi.

Jestem między nimi—Jake z przodu, Oscar z tyłu—a każda racjonalna myśl ucieka z głowy jak pasażerowie z tonącego statku.

Stalowoszare oczy Jake'a ciemnieją do odcienia burzowych chmur, a dłonie Oscara suną wyżej, aż do piersi, i czuję bicie ich obu serc przy swoim ciele.

"To okropny pomysł," szepczę w usta Jake'a, tak blisko, że mówienie to prawie całowanie.

"Prawdopodobnie."

"Najgorszy."

"Niewątpliwie," zgadza się Oscar zza moich pleców, jego usta muskają krzywiznę mojego ramienia.

"To ten moment, w którym powinnam być rozsądna." Słyszę, jak mój głos staje się cienki, jak pożądanie przeżarło każdą moją obronę.

Dłoń Jake'a wsuwa się w moje włosy, unosi moją twarz ku sobie. "I?"

"I byłam rozsądna przez całe życie." Moje palce zaciskają się na jego koszuli, przyciągając go bliżej. "To wyczerpujące i biorę wolne na tę noc."

Jake całuje mnie, a ten pocałunek pochłania wszystko. Jego usta poruszają się na moich z pewnością, która sprawia, że uginają mi się kolana, jego dłoń zaciska się w moich włosach, odchylając głowę w tył.

Wzdycham w jego usta, a za mną zęby Oscara muskają moje ramię, jego dłonie wsuwają się pod brzeg mojej koszulki, gorące na nagim brzuchu.

Więcej. Chcę więcej.

Usta Jake'a przesuwają się na moją szyję. Oscar obraca mnie twarzą do siebie i zagarnia moje usta, podczas gdy dłonie Jake'a badają krzywiznę mojej talii od tyłu.

Nigdy nie czułam się w ten sposób—pożądana z kilku stron, oszołomiona w najlepszy możliwy sposób. Każde zakończenie nerwowe jest żywe. Każdy dotyk wzmacnia kolejny.

Oscar jęczy w moje usta. Zarost Jake'a drapie moją szyję. Wyginam się między nimi, bezwstydna i rozpaczliwa i—

Drzwi frontowe otwierają się.

Zastygam. Dłonie Oscara nadal na moich żebrach. Jake sztywnieje za mną.

Konnor stoi w progu, torby z zakupami w jednej ręce, magazyn w drugiej.

Jego ciemne oczy omiatają scenę—moje spuchnięte usta, podwiniętą koszulkę, sposób, w jaki jestem wciśnięta między jego dwóch najlepszych przyjaciół.

Przez długą chwilę nikt się nie odzywa. Cisza rozciąga się jak wstrzymany oddech. Potem wzrok Konnora zatrzymuje się na moim. Gdy się odzywa, jego głos jest przerażająco spokojny.

"Chcesz coś wyjaśnić, Kelly Goodwin?"

To imię uderza mnie jak wiadro lodowatej wody wylane prosto na głowę. Moje prawdziwe imię. Prawdziwe. To, którego nigdy im nie powiedziałam.

Ręce Oscara opadają. Jake cofa się. Czuję, jak krew odpływa mi z twarzy, zostawiając mnie pustą i odsłoniętą.

Konnor rzuca magazyn na kuchenny blat. Przesuwa się po powierzchni i zatrzymuje, a z błyszczącej okładki patrzy na mnie moje własne zdjęcie.

Rozpoznaję fotografię—zdjęcie prasowe z zeszłorocznego spotkania akcjonariuszy, włosy wystylizowane, uśmiech wyćwiczony, perły na szyi jak zbroja.

Nagłówek krzyczy czerwonymi literami: DZIEDZICZKA GOODWIN ZNIKA WŚRÓD SKANDALU 'BABYTRAP'—GDZIE JEST TERAZ KELLY?

"Zabawna rzecz z małomiasteczkowymi sklepami spożywczymi," mówi Konnor, odkładając torby. "Ograniczony wybór. Za to świetne regały z czasopismami." Krzyżuje ramiona, opiera się o blat. "Wyobraź sobie moje zdziwienie, kiedy sięgam po kawę, a twoja twarz patrzy na mnie spomiędzy tabloidów i poradników wędkarskich."

Otwieram usta, by wyjaśnić, ale nic nie wychodzi. Jake i Oscar patrzą na mnie, jakby widzieli mnie po raz pierwszy.

Bo tak właśnie jest.

A kiedy oczy Konnora na chwilę zjeżdżają na mój brzuch—tylko na sekundę—uświadamiam sobie, że nie pyta tylko o moje imię.

"No?" Głos Konnora jest chirurgicznie precyzyjny. "Kogo dokładnie zaprosiliśmy do naszego domu, panowie?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Three Way Florida Escape

My Three Way Florida Escape

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa