passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My V-card for Daddy's Friend - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

My V-card for Daddy's Friend

/

Rozdział 2

rozdział 1

POV Mikaela

Jest specjalny krąg piekła zwany "kończeniem dwudziestu dwóch lat w Le Bernardin, gdy elita Manhattanu ocenia twoją wartość rynkową".

Jestem solenizantką bez życzeń, piosenki czy świeczek.

Tylko oceniające spojrzenia ludzi, którzy wciąż uważają moją dziewictwo za towar wart inwestycji.

Dwadzieścia dwa lata i nigdy nie byłam przeleczona — nie tylko dosłownie, ale i w przenośni. Bo ochrona taty blokowała każdą potencjalną przygodę odkąd tylko pojawił się okres.

Ironia? Prawdopodobnie wiem o seksie więcej niż połowa tych zamężnych dam z wyższych sfer, dzięki Kindle'owi schowanemu w wydrążonym egzemplarzu "Kobiet w ekonomii".

Trzysta dwanaście parnych powieści później, a ja wciąż tkwię w tej gablocie, nietknięta i nieskazitelna jak eksponat, którego nikt nie może dotknąć.

Wtedy go zauważam — mężczyznę, którego jeszcze nigdy nie widziałam na przyjęciach mojego ojca.

Ciemne włosy z odrobiną srebra, linia szczęki ostra jak brzytwa, wystarczy by przeciąć każdy bullshit, obserwuje salę z ledwo skrywaną pogardą.

Jest starszy, może pod czterdziestkę, ale emanuje czymś, czego brakuje tym korporacyjnym zombie: prawdziwą, pierdoloną żywotnością.

Jego oczy spotykają moje dokładnie na trzy uderzenia serca i cząsteczki tlenu między nami spontanicznie eksplodują.

Zanim zdążę przetworzyć, co się właśnie stało, już wstaje, szepcze coś do mojego ojca i rusza do wyjścia z telefonem przy uchu.

Telefon alarmowy czy wygodna ucieczka?

Tak czy inaczej, znika, zostawiając mnie dziwnie bez tchu i aż boleśnie świadomą, jak nudni są wszyscy inni.

"Uśmiechnij się, Mikaela" — matka syczy przez lśniące licówki. "Andersonowie patrzą."

Patrzcie, jak wykonuję swój najlepszy trik: przemiana w Perfekcyjną Córkę™ w 0,5 sekundy.

Oczy ciepłe, lecz nie zapraszające. Uśmiech uprzejmy, ale nie prowokujący. Moja szmaragdowa sukienka (wybrana oczywiście przez mamę) odsłania akurat tyle, by pokazać, że mam ciało, ale nie tyle, by zasugerować, że mogłabym chcieć go używać.

Jestem praktycznie chodzącym prospektem z cyckami — niesamowity potencjał zysku, minimalne ryzyko, zero sprawczości.

"Chryste, te ego są tak wielkie, że powinni im doliczać za dodatkowe miejsca," mruknęła Josie, ledwo poruszając ustami za kieliszkiem. "Sto lat, przy okazji. Jak to jest, gdy twoje urodziny zamieniają się w wydarzenie networkingowe?"

Śmiech poderwał mi się w gardle, który zdusiłam w uprzejmy kaszel.

Josie ratowała mi rozum od czasów szkoły z internatem — jedyny człowiek, który prześwietlał moją perfekcyjną córkę i widział kajdanki pod spodem.

"Pani Wallace, wykonała pani znakomitą pracę z córką," powiedział pan Covington. "Tyle wdzięku, tyle gracji. Już nie robią takich młodych dam."

Poczułam, jak kolejny kawałek mojej duszy się kruszy, podczas gdy matka promieniała. "Dziękuję, Edwardzie. Zawsze wierzyliśmy, że odpowiednie wychowanie jest kluczowe."

Odpowiednie wychowanie.

Jakby moje życie było czymś więcej niż starannie wyreżyserowanym spektaklem, który ma dobrze wyglądać przy imperium Gunthera Wallace'a.

Nigdy nie randkowałam, nigdy nie byłam na szkolnej potańcówce, nigdy nie pracowałam. Byłam ubierana, edukowana i kształtowana w idealny dodatek.

Idealny materiał na dziewicę-żonę.

"Przepraszam," mruknęłam, wstając gwałtownie. "Muszę się odświeżyć."

Restauracyjna łazienka była na szczęście pusta, gdy wpadłam do środka, ściskając marmurowy blat, patrząc w swoje odbicie.

Za mną drzwi trzasnęły.

"Jesteś jakieś trzydzieści sekund od kompletnego załamania w Chanel," ogłosiła Josie.

"Duszno mi," wyszeptałam, głos rozpadł się jak tanie szkło. "Dwadzieścia dwa pierdolone lata i nigdy nie oddychałam niefiltrowanym, niezatwierdzonym powietrzem. Mój prezent urodzinowy? Nawet nie prawdziwe akcje — tylko pieprzone zestawienie funduszu powierniczego z kasą, której nie mogę ruszyć, aż będę praktycznie w menopauzie."

"Słuchaj," Josie pochyliła się, cała w trybie biznesowym. "Jutro wieczorem porywam twój tyłek. Idziemy do prawdziwych klubów, z prawdziwą muzyką i prawdziwymi ludźmi, którzy nie kalkulują rodowodu, zanim spojrzą ci w oczy."

Przez jedną elektryzującą sekundę zobaczyłam to — wolność rozciągającą się przede mną jak dziki, nieodkryty kontynent.

Moja klatka ścisnęła się od pragnienia tak dzikiego, że aż przypominało atak serca.

Potem rzeczywistość walnęła jak designerskie kowadło. Dwie dekady premium tresury zdusiły tę iskrę z przerażającą skutecznością.

"Nie mogę," wyszeptałam, nienawidząc drżenia w głosie, a jeszcze bardziej tej chorej ulgi pod rozczarowaniem. "Pamiętasz ostatni raz? Ochrona? Finansowa gilotyna?"

Palce zbielały mi na marmurze, kości groziły przebiciem skóry.

"Kawa jutro. Gdzieś sterylnie."

Wyraz twarzy Josie się załamał, i oto było to, czego nie mogłam znieść—czyste, pierdolone współczucie. Chwyciła mnie za rękę; pozwoliłam jej, wstyd palący mnie żywcem.

„Jasne, kawa będzie w porządku”, powiedziała łagodnie, co było w jakiś sposób gorsze niż gniew. Rozumiała moją żałosną kapitulację bez osądzania, okazując mi dobroć, na którą nie zasłużyłam.

Kiedy wracamy do stołu, zamieram.

Tajemniczy mężczyzna wrócił, teraz siedzi po prawicy mojego ojca.

Z bliska jest jeszcze bardziej oszałamiający—pewny siebie w sposób, który pochodzi z prawdziwego przeżywania życia, a nie tylko gromadzenia majątku.

„Ah, Mikaela, jesteś wreszcie”, mówi ojciec, zirytowany moją nieobecnością. „Chciałbym, żebyś poznała Caleba O’Briena, mojego starego przyjaciela i wspólnika w interesach. Caleb, to moja córka.”

Więc to on.

Wszystko wskakuje na swoje miejsce, gdy zauważam, jak ojciec klepie Caleba po ramieniu—gest zażyłości rzadko okazywany w jego ściśle kontrolowanym świecie.

Chociaż wyraźnie młodszy od mojego ojca o kilka lat, subtelne linie wokół oczu Caleba świadczą o doświadczeniu, o życiu przeżytym pełniej niż tylko w salach konferencyjnych i przy bilansach.

Boże, jaki on piękny.

Caleb wstał, przewyższając mnie co najmniej o dwadzieścia pięć centymetrów. Wyciągnął rękę, jego głos był niski i pewny siebie.

„Witaj, Mikaelo. Ostatni raz widziałem cię, gdy miałaś dwa kucyki i chowałaś się za nogami matki. Muszę przyznać, że lata między wtedy a teraz były dla ciebie… łaskawe.”

Jego wzrok przesunął się po mnie—nie ordynarnie, ale dokładnie. Jakby katalogował każdy szczegół, każdą zmianę od tamtej dziewczynki z kucykami do tego, kim się stałam.

Przez dokładnie trzy sekundy patrzył na mnie jak mężczyzna na kobietę, która przykuła jego uwagę.

A potem się opanował. Mrugnął. Wrócił do uprzejmego trybu rodzinnego przyjaciela tak płynnie, że prawie wmawiałam sobie, że to wymyśliłam.

Prawie.

Moja dłoń lekko drżała w jego ręku przez ułamek sekundy, a od prostego kontaktu i komplementu ciepło wspinało mi się po szyi.

„Dziękuję”, wyszeptałam.

Ale nie mogłam przestać na niego patrzeć. Przez całą kolację moje oczy wciąż odnajdywały Caleba.

Każdy uśmiech, każda cicha nuta jego śmiechu, każde spojrzenie w moim kierunku sprawiały, że ściskało mnie w piersi w sposób, którego nie znałam. On nie próbował przynależeć—on po prostu był.

„Wychowana jak należy”, mówił pan Hennington. „Prawdziwa dama. Dziewczyna, która zna swoje miejsce w społeczeństwie.”

Czułam, jak uśmiech zastyga mi na twarzy, gdy grzecznie kiwnęłam głową, umierając w środku.

„Jeśli jeszcze jeden facet nazwie cię ‘prawdziwą damą’, ochrzczę go Cabernetem”, szepnął Caleb, usta niebezpiecznie blisko mojego ucha.

Z gardła wyrwał mi się zduszony śmiech—towarzyskie samobójstwo—wywołując u mojej matki zabójcze spojrzenie. Oczy Caleba zmarszczyły się w kącikach, zachwycony moim potknięciem.

Później, w trakcie nieznośnej ciszy przy stole, znów się pochylił. „Te korporacyjne żerowiska—to twój klimat?”

Moje usta zadrgały, wciąż oszołomione jego wcześniejszym buntem. „Tylko wtedy, gdy to ja jestem nagrodą licytowaną na aukcji”, rzuciłam beznamiętnie.

Caleb wybuchnął zaskoczonym, ciepłym śmiechem. Po raz pierwszy ktoś przy tym stole zareagował na mnie jak na coś więcej niż tylko trofeum.

Chwila zawisła między nami—elektryczna, ale krótka.

Gdy ojciec wstał, trzymając kieliszek szampana, wreszcie się rozluźniłam. Toast urodzinowy, rutynowe potwierdzenie mojego istnienia, potem deser i wolność—przynajmniej w tej ograniczonej wersji, jaka była mi dostępna.

„Chciałbym podziękować wszystkim za przybycie na tę wyjątkową okazję”, zaczął ojciec, a jego donośny głos uciszył rozmowy. „Dziś świętujemy nie tylko dwudzieste drugie urodziny mojej córki, ale także doniosłe ogłoszenie.”

Zamarłam, a ulgę zastąpiło zdziwienie.

„Z wielką przyjemnością ogłaszam zaręczyny mojej córki, Mikaeli, z Anthonym Harrisem, spadkobiercą Harris Financial. Nasze rodziny połączą się tej jesieni podczas wydarzenia towarzyskiego sezonu.”

Świat się przechylił.

Zaręczyny? Anthony Harris? Nigdy go nawet nie poznałam.

Kiedy wokół mnie rozległy się oklaski, lekko odwróciłam się w prawo, tam gdzie obok mnie siedział Caleb.

Ta bliskość była nagłą torturą, każda cząsteczka powietrza między nami była naładowana czymś, czego nie umiałam nazwać, ale czułam się jakbym się topiła.

Jego uśmiech zniknął, zastąpiony zaciśniętą szczęką, twardą jak kamień. Tak mocno ściskał kieliszek do wina, że widziałam, jak krew odpływa mu z kostek palców, zostawiając je białe jak kość na tle kryształu.

Coś mrocznego i nieprzebłaganego zamigotało w jego oczach, gdy spojrzał na mojego ojca, jakby widział go po raz pierwszy, zanim ich spojrzenie spotkało się z moim.

Błysk tak szybki, że mogłam go sobie wyobrazić, ale wypalił się przez otępienie wdzierające się do środka jak trucizna.

Wtedy zrozumiałam, że nie jestem tylko córką.

Byłam towarem, który właśnie został sprzedany.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

Pokój wirował wokół mnie, twarze rozmywały się w jedną, aprobującą masę.

Tylko moja matka pozostawała wyraźna, milcząco ostrzegając mnie, bym się nie załamała, bym nie roztrzaskała tej nieskazitelnej powłoki, którą polerowałyśmy przez całe życie.

„Co za genialne połączenie, Guntherze,” powiedział pan Henderson, klepiąc mojego ojca po ramieniu. „Dynastie Wallace’ów i Harrisów połączone. Genialna strategia.”

Strategia.

Jakby moje życie było niczym innym jak korporacyjną fuzją. Moje ciało – drobnym drukiem kontraktu, którego nigdy nie podpisałam.

„Jesteś szczęściarą, Mikaelo,” zachwycała się pani Covington, a jej diamentowa bransoletka łapała światło, gdy sięgała po moją dłoń. „Anthony Harris jest tylko o trzy lata starszy – przystojny, absolwent Harvard Business School i dziedzic jednej z najbardziej prestiżowych firm inwestycyjnych w kraju.”

Wymusiłam na ustach kształt wdzięczności, podczas gdy wewnątrz coś pierwotnego drapało mi żebra, rozpaczliwie pragnąc ucieczki.

„Jakże… szczęśliwe,” zdołałam wydusić, zanim upiłam łyk wina, a słowa miały smak popiołu.

Naprzeciw mnie Josie, zwykle przenikliwie dowcipna, tym razem próbowała pocieszyć mnie milczeniem.

Jej oczy spotkały moje – krótka więź w świecie nagle wywróconym do góry nogami. Patrzyłam, jak moi rodzice pochylają się ku niej, szepcząc, ale nie na tyle cicho.

„Jeszcze nam kiedyś podziękuje,” wyszeptała moja matka, jej uśmiech smugły od satysfakcji. „Niektóre dziewczyny całe życie szukają tego, co my podajemy Mikaeli na srebrnej tacy.”

Każde słowo wbijało się we mnie jak drobne haczyki, rozrywając mnie komórka po komórce.

Zastanawiałam się, czy można zniknąć na oczach wszystkich.

Rozpłynąć się w drogim powietrzu tej restauracji i odpłynąć, zostawiając po sobie tylko pustą, szmaragdową suknię.

„Myślę, że czas kończyć ten wieczór,” ogłosił ojciec, wstając z krzesła z autorytetem człowieka przyzwyczajonego do kończenia rozmów, kiedy mu wygodnie.

„Caleb, dziś nocujesz w posiadłości. Rano mamy wiele do omówienia.”

Nie wiedziałam, że Caleb wraca z nami do domu.

Ta świadomość przeszyła mnie dziwnym prądem – strach i oczekiwanie splecione w coś, czego nie umiałam rozplątać.

W samochodzie cisza owinęła nas jak całun.

Caleb siedział na przednim siedzeniu obok kierowcy, ja byłam wciśnięta między rodziców z tyłu.

Głos ojca przeciął ciszę, każde słowo to kolejna cegła w murze, którym otoczył moje życie.

„Wspaniały wieczór, nie sądzisz? Ogłoszenie zostało przyjęte doskonale. Rodzina Harrisów będzie zadowolona.”

Mama skinęła głową. „Jesienny ślub będzie wspaniały. Wrześniowe światło najlepiej wychodzi na zdjęciach.”

Dyskutowali o moim życiu, jakby mnie nie było, jakbym była projektem do zrealizowania, a nie człowiekiem z bijącym sercem.

Wpatrywałam się w tył głowy Caleba, w sposób, w jaki jego ciemne włosy lekko kręciły się na karku.

Raz jego oczy spotkały moje w lusterku wstecznym i coś elektrycznego przepłynęło między nami – prąd wzajemnego rozpoznania, zrozumienia.

Połączenie pękło, gdy odwrócił wzrok, a ja poczułam tę stratę niczym fizyczny ból.

Posiadłość wyrosła przed nami – pomnik bogactwa udający dom.

W wielkim foyer ojciec przywołał służbę pstryknięciem palców.

„Proszę zaprowadzić pana O’Briena do niebieskiego apartamentu gościnnego. Dajcie mu wszystko, czego będzie potrzebował.”

Caleb podziękował z ciepłem, którego ojciec nigdy nie okazał służbie. Zanim poszedł za nimi na górę, spojrzał na mnie, jego wzrok zatrzymał się na ułamek sekundy za długo.

Coś niewypowiedzianego przeszło między nami – ciche potwierdzenie burzy, która zbliżała się pod powierzchnią tej idealnej sceny.

Patrzyłam, jak wchodzi po schodach, śledząc wzrokiem każdy jego ruch, aż zniknął mi z oczu. Zabierając ze sobą jakiś istotny element, którego brak poczułam dopiero, gdy odszedł.

„Dobranoc,” powiedział ojciec chłodno, już się odwracając, matka jak cień za nim.

To zlekceważenie rozpaliło we mnie iskrę buntu, którą tłumiłam przez dwadzieścia dwa lata.

„Muszę porozmawiać o tych zaręczynach,” powiedziałam, mój głos był cichy, ale ostry jak szkło.

Zamarli – bliźniacze posągi przywileju i władzy.

Matka odwróciła się powoli, strach przemknął po jej twarzy jak płomień świecy na wietrze. Oblicze ojca pociemniało, burzowe chmury zebrały się na horyzoncie jego rysów.

„Nie będziemy rozmawiać o tym na korytarzu,” warknął. „Oboje – do mojego gabinetu. Za pół godziny.”

Trzydzieści minut później siedziałam sztywno w jednym ze skórzanych foteli naprzeciw masywnego, mahoniowego biurka ojca.

Matka przysiadła obok mnie, jej postawa była idealna, nawet jeśli czuła się nieswojo.

Ojciec chodził za biurkiem, każdy krok był groźbą.

„Twoja postawa jest nie tylko rozczarowująca, Mikaelo, to niewdzięczność,” zaczął, jego głos był skalpelem przecinającym wszelkie złudzenie, że zostanę wysłuchana. „A Camille, twoja nieumiejętność wpajania szacunku naszej córce jest dziś aż nadto widoczna.”

Matka drgnęła, jakby została uderzona, ale milczała.

„Masz pojęcie, jakie masz szczęście?” kontynuował, przestając chodzić.

Teraz wskazywał na mnie palcem, którym bez żalu niszczył biznesowych rywali.

„Rodzina Harrisów jest nam równa – silna, tradycyjna, potężna. Chcą, by ich syn poślubił kobietę ucieleśniającą ich wartości. Czystą, dziewiczą kobietę z szanowanej rodziny, wychowaną w dyscyplinie i honorze. Idealnie się w to wpisujesz.”

Słowo 'dziewica' w ustach ojca sprawiło, że miałam ochotę zdrapać sobie skórę.

To, że moja czystość była atutem w tej transakcji, skręcało coś głęboko we mnie.

„To nie jest tylko małżeństwo, to deklaracja. Wzór dla tego, czym rodzina powinna być w tym zniszczonym świecie.”

Jego słowa opadły na pokój jak ołów, ciężkie i trujące.

„I pozwól, że wyrażę się jasno: jeśli w ciągu czterech miesięcy nie spełnisz swojej części umowy, jeśli spróbujesz uciec, odmówić lub zbuntować się, zostaniesz całkowicie odcięta. Żadnego funduszu powierniczego. Żadnych kart kredytowych. Żadnego mieszkania. Żadnego nazwiska. Nic. Dowiesz się, jak wygląda życie bez nazwiska Wallace, które cię chroniło. Bo poza tą rolą, Mikaelo, nie masz nic. Nie czeka cię żadna inna przyszłość.”

Każda sylaba wbijała się głębiej w moją pierś, przebijając kruchą bańkę nadziei, którą pieczołowicie pielęgnowałam.

Ale pod strachem poruszyło się coś jeszcze – furia tak czysta, że wypaliła brzegi mojej wyuczonej bezradności.

„Byłam idealną córką,” powiedziałam, a mój głos drżał nie ze strachu, ale z gniewu. „Zawsze przestrzegałam zasad, dbałam o pozory. A mimo to nie wolno mi wybrać własnego życia?”

Ojciec zaśmiał się bez cienia ciepła, dźwiękiem z lodu i pogardy.

„My z twoją matką też mieliśmy układ i zbudowaliśmy życie, którego inni nam zazdroszczą. Masz szczęście, że możesz iść w nasze ślady!”

Gorzka prawda skrystalizowała się w mojej głowie, gdy spojrzałam na matkę.

Zobaczyłam ją naprawdę po raz pierwszy – staranny makijaż nie potrafił ukryć pustki w jej oczach, wyćwiczony uśmiech nigdy nie wykraczał poza usta.

„A ty jesteś szczęśliwa, mamo?” Pytanie padło, ostre jak brzytwa i nieuniknione. „Bo z mojego miejsca nie wyglądasz na szczęśliwą. Wyglądasz na uwięzioną.”

Oczy mamy rozszerzyły się, starannie utrzymywana maska opadła, odsłaniając pod spodem czysty strach – nie przed moimi słowami, lecz przed prawdą, którą odsłoniły.

Prawdę, którą przez dekady zakopywała pod markowymi ubraniami i salonowymi uśmiechami.

Zanim ojciec zdążył odpowiedzieć, matka zerwała się z krzesła jednym płynnym ruchem i uderzyła mnie otwartą dłonią w twarz.

Trzask rozbrzmiał w pokoju niczym strzał.

Głowa odskoczyła mi w bok, dłoń powędrowała do płonącego policzka, gdy metaliczny smak krwi rozkwitł tam, gdzie zęby przecięły mi wnętrze ust.

Ale to nie fizyczny ból wprawił mnie w osłupienie – to zdrada w tym jednym, gwałtownym geście.

Dwadzieścia dwa lata współudziału, milczącej akceptacji, skoncentrowane w jednej, palącej chwili prawdy.

W oczach matki zobaczyłam nie gniew, lecz przerażenie.

Przerażenie kobiety, która rozpoznała własne odbicie w córce, która odważyła się wypowiedzieć to, czego ona sama nigdy nie była na tyle odważna, by przyznać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

„W tym domu nie ma miejsca na przemoc fizyczną” – powiedział mój ojciec, a jego głos był lodowaty od niezadowolenia.

Ironia była tak gorzka, że czułam ją razem z krwią w ustach.

„Tak, najwyraźniej tylko na emocjonalną” – mruknęłam, zanim zdążyłam to połknąć.

Szczęka ojca się zacisnęła, ale skierował wzrok na matkę.

„Zajmij się nią. Dopilnuj, żeby jej twarz była idealna.”

Drzwi do gabinetu cicho się zamknęły. Matka poprawiła bluzkę, jej spojrzenie omiatało moją twarz z klinicznym dystansem.

„Przyłóż lód do tego śladu.” Zero przeprosin, zero łez – tylko kontrola szkód dla uszkodzonego towaru.

Kiwnęłam głową – kolejna idealna, posłuszna odpowiedź idealnej, posłusznej córki.

Kiedy rozeszłyśmy się w korytarzu, prawda skrystalizowała się we mnie jak lód w żyłach: ona nie była uwięziona ze mną w tej pozłacanej klatce, była jednym ze strażników.

Jej zadbane dłonie trzymały te same klucze co ojciec, tylko obracała je w ładniejszych rękawiczkach.

Potrzebowałam czegoś zimnego – na twarz, na serce, na uświadomienie sobie, że jestem zupełnie sama. Zeszłam na dół, uważając, by ominąć skrzypiące deski, które mogłyby zdradzić moje krążenie po domu.

Światło w kuchni już się paliło, gdy skręciłam za róg, i zatrzymałam się gwałtownie, z oddechem zaciętym w gardle.

Caleb siedział przy kuchennej wyspie, przeglądając telefon z nonszalancką swobodą.

Był już przebrany z formalnego stroju w dresy i dopasowany t-shirt, który opinał się na szerokiej, umięśnionej klatce i ramionach w sposób, od którego zaschło mi w ustach.

Domowa codzienność tej sceny – ten potężny mężczyzna w zwykłych kapciach, zrelaksowany w naszej kuchni – stworzyła intymność, na którą nie byłam gotowa.

Moje ciało zareagowało zanim umysł zdążył zainterweniować – rumieniec wspiął się na szyję, nie mając nic wspólnego z moją raną.

Spojrzał natychmiast, jego wyraz twarzy przeszedł błyskawicznie od zaskoczenia do troski.

„Co się stało z twoją twarzą?” zapytał, już ruszając w moją stronę.

Zanim odpowiedziałam, był już przy zamrażarce, wyciągając paczkę mrożonych owoców.

Jego ruchy były sprawne, zdecydowane. Jedną ręką posadził mnie na stołku, który właśnie opuścił, drugą delikatnie przycisnął prowizoryczny okład z lodu do mojej rozpalonej policzka.

Ulga była natychmiastowa, ale nic nie równało się z dreszczem, który przeszedł mnie od jego dotyku – ostrożnego, czułego, zatroskanego.

Nasze spojrzenia się spotkały i między nami przemknęło coś niewypowiedzianego.

Zastanawiałam się, czy czuł moje przyspieszone tętno pod opuszkami palców, czy wiedział, że mój oddech skrócił się nie z bólu, lecz z powodu jego bliskości.

„Chcesz o tym porozmawiać?” – zapytał cicho, spokojnym głosem.

Odwróciłam wzrok, nie mogąc znieść intensywności jego spojrzenia. „Nie.”

W mojej głowie kłębiły się sprzeczne emocje. Próbowałam sobie przypomnieć choć jeden moment, w którym ojciec okazał mi taką natychmiastową troskę, jaką właśnie dał mi Caleb.

Pustka w miejscu tych wspomnień ziała we mnie jak przepaść. Ale najbardziej niepokoił mnie nie brak ojcowskiej troski w moim życiu.

Najgorsze było to, że nie chciałam, by Caleb był ojcowski.

To, co przez mnie przepływało, nie było córkową wdzięcznością, ale czymś o wiele bardziej niebezpiecznym – ciekawością. Przyciąganiem.

Pierwotnym pociągiem do mężczyzny, który widział mnie, który reagował na mój ból czułością, nie kalkulacją.

Próbowałam odgonić tę myśl, zawstydzona jej natarczywością.

„Do rana nie będzie śladu” – powiedział cicho Caleb. „Po tym.”

Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się, prawdziwie, bezbronnie, szczerze.

Coś zmieniło się w jego twarzy, przemknął przez nią cień emocji, szybko ukryty.

Przełknął ślinę, a ja poczułam nieoczekiwany przypływ siły, że wpłynęłam na niego.

By przerwać napięcie między nami, zapytałam: „Więc... jaką sprawę masz do mojego ojca?”

Caleb zawahał się, jego twarz na moment stężała, po czym złagodniała w coś bardziej bezbronnego.

„Twój ojciec i ja... byliśmy kiedyś blisko. Dobrymi przyjaciółmi, nie tylko partnerami w interesach. Ale coś się wydarzyło lata temu i to popsuło wszystko. Od tamtej pory prawie nie rozmawialiśmy.”

Obserwowałam go uważnie, czując ciężar w jego słowach. Starannie edytowana historia, zbyt złożona, by opowiadać ot tak.

„Jestem tu teraz”, ciągnął dalej, „po części dla interesów... ale też dlatego, że chcę naprawić to, co zepsułem. Mam nadzieję, że jest jeszcze przyjaźń, którą warto uratować.”

Jego szczerość mnie rozbroiła.

Chciałam zapytać, czy jest dobrym człowiekiem, czy mogę zaufać tym dziwnym uczuciom, które we mnie wzbudzał.

Zamiast tego zapytałam tylko: „Dlatego nie śpisz?”

Kiwnął głową, usta lekko się uniosły.

„I przez kilka wiadomości, na które nie zdążyłem odpisać podczas twojej kolacji urodzinowej.”

Cicho się zaśmiałam, dźwięk wydał mi się obcy po tylu napięciach.

„Przepraszam za zakłócenie.”

Jego uśmiech się poszerzył. „W porządku.”

Okład z lodu zdążył się ogrzać na mojej skórze, ale żadne z nas nie ruszyło, by go poprawić. Jego dłoń nadal była delikatna na mojej twarzy, punkt styku między nami naładowany czymś, czego nie śmiałam nazwać.

„To powinno wystarczyć” – powiedział w końcu, odsuwając się i odkładając paczkę do zamrażarki.

Gdy się odwrócił, jego twarz zmiękła w coś, co sprawiło, że aż ścisnęło mnie w piersi.

„Wszystkiego najlepszego, Mikaelo.”

To proste życzenie, wypowiedziane z tak szczerą czułością, uderzyło mnie głębiej niż jakikolwiek toast czy drogi prezent.

Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc nie powiedziałam nic, pozwalając, by cisza pomiędzy nami wyraziła to, czego nie umiałam ubrać w słowa.

Kiedy wyszedł, zostałam jeszcze w kuchni, a mój policzek wciąż mrowił – nie wiedziałam, czy od zimna, czy od jego dotyku. Moje ciało wydawało mi się obce, żywe od wrażeń, których nigdy nie pozwoliłam sobie odczuć.

Sen przyszedł tej nocy urywany.

Moje sny to mętlik ludzi i uczuć – ojcowskie zimne ultimatum, delikatne dłonie Caleba…

Potem koszmar się rozszczepia i nagle zostaje tylko Caleb.

Jego palce nie dociskają już mrożonych owoców do mojego policzka, lecz kreślą ogień w dół szyi.

Logika snu przenosi kuchnię do sypialni, której nigdy nie widziałam, a jednak rozpoznaję ją jako jego. Nocne powietrze jest elektryczne na moich nagich ramionach.

„Zasługujesz na coś lepszego” – szepcze senny Caleb, jego usta niebezpiecznie blisko mojego ucha, a fala gorąca przebiega mi po kręgosłupie.

Jego pełne czci dłonie są wszędzie, przeciwieństwo wszystkiego, czego uczono mnie o mężczyznach i ich pragnieniach.

Wyginam się ku niemu, łapczywa i nieskrępowana w sposób, na jaki ja-przytomna nigdy bym sobie nie pozwoliła. Tu, w tej nocnej fantazji, nie jestem niczyją cenną własnością ani starannie ulokowaną inwestycją.

Jestem po prostu chciana. Ta różnica coś we mnie otwiera.

Kiedy się budzę, prześcieradła są splątane wokół moich nóg, a skóra jednocześnie za ciasna i nadwrażliwa. Duch jego dotyku pozostaje jak pytanie, które wreszcie mam odwagę zadać.

Na stoliku nocnym stoi wykwintny bukiet kwiatów. Świeże. Żywe. Piękne.

Mrugnęłam, nagle całkiem rozbudzona. Serce mi przyspieszyło, gdy usiadłam i sięgnęłam po kwiaty.

Nie słyszałam, żeby ktoś wchodził do mojego pokoju w nocy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My V-card for Daddy's Friend

My V-card for Daddy's Friend

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa