passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My V-card for Daddy's Friend - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

My V-card for Daddy's Friend

/

Rozdział 4

rozdział 3

„W tym domu nie ma miejsca na przemoc fizyczną” – powiedział mój ojciec, a jego głos był lodowaty od niezadowolenia.

Ironia była tak gorzka, że czułam ją razem z krwią w ustach.

„Tak, najwyraźniej tylko na emocjonalną” – mruknęłam, zanim zdążyłam to połknąć.

Szczęka ojca się zacisnęła, ale skierował wzrok na matkę.

„Zajmij się nią. Dopilnuj, żeby jej twarz była idealna.”

Drzwi do gabinetu cicho się zamknęły. Matka poprawiła bluzkę, jej spojrzenie omiatało moją twarz z klinicznym dystansem.

„Przyłóż lód do tego śladu.” Zero przeprosin, zero łez – tylko kontrola szkód dla uszkodzonego towaru.

Kiwnęłam głową – kolejna idealna, posłuszna odpowiedź idealnej, posłusznej córki.

Kiedy rozeszłyśmy się w korytarzu, prawda skrystalizowała się we mnie jak lód w żyłach: ona nie była uwięziona ze mną w tej pozłacanej klatce, była jednym ze strażników.

Jej zadbane dłonie trzymały te same klucze co ojciec, tylko obracała je w ładniejszych rękawiczkach.

Potrzebowałam czegoś zimnego – na twarz, na serce, na uświadomienie sobie, że jestem zupełnie sama. Zeszłam na dół, uważając, by ominąć skrzypiące deski, które mogłyby zdradzić moje krążenie po domu.

Światło w kuchni już się paliło, gdy skręciłam za róg, i zatrzymałam się gwałtownie, z oddechem zaciętym w gardle.

Caleb siedział przy kuchennej wyspie, przeglądając telefon z nonszalancką swobodą.

Był już przebrany z formalnego stroju w dresy i dopasowany t-shirt, który opinał się na szerokiej, umięśnionej klatce i ramionach w sposób, od którego zaschło mi w ustach.

Domowa codzienność tej sceny – ten potężny mężczyzna w zwykłych kapciach, zrelaksowany w naszej kuchni – stworzyła intymność, na którą nie byłam gotowa.

Moje ciało zareagowało zanim umysł zdążył zainterweniować – rumieniec wspiął się na szyję, nie mając nic wspólnego z moją raną.

Spojrzał natychmiast, jego wyraz twarzy przeszedł błyskawicznie od zaskoczenia do troski.

„Co się stało z twoją twarzą?” zapytał, już ruszając w moją stronę.

Zanim odpowiedziałam, był już przy zamrażarce, wyciągając paczkę mrożonych owoców.

Jego ruchy były sprawne, zdecydowane. Jedną ręką posadził mnie na stołku, który właśnie opuścił, drugą delikatnie przycisnął prowizoryczny okład z lodu do mojej rozpalonej policzka.

Ulga była natychmiastowa, ale nic nie równało się z dreszczem, który przeszedł mnie od jego dotyku – ostrożnego, czułego, zatroskanego.

Nasze spojrzenia się spotkały i między nami przemknęło coś niewypowiedzianego.

Zastanawiałam się, czy czuł moje przyspieszone tętno pod opuszkami palców, czy wiedział, że mój oddech skrócił się nie z bólu, lecz z powodu jego bliskości.

„Chcesz o tym porozmawiać?” – zapytał cicho, spokojnym głosem.

Odwróciłam wzrok, nie mogąc znieść intensywności jego spojrzenia. „Nie.”

W mojej głowie kłębiły się sprzeczne emocje. Próbowałam sobie przypomnieć choć jeden moment, w którym ojciec okazał mi taką natychmiastową troskę, jaką właśnie dał mi Caleb.

Pustka w miejscu tych wspomnień ziała we mnie jak przepaść. Ale najbardziej niepokoił mnie nie brak ojcowskiej troski w moim życiu.

Najgorsze było to, że nie chciałam, by Caleb był ojcowski.

To, co przez mnie przepływało, nie było córkową wdzięcznością, ale czymś o wiele bardziej niebezpiecznym – ciekawością. Przyciąganiem.

Pierwotnym pociągiem do mężczyzny, który widział mnie, który reagował na mój ból czułością, nie kalkulacją.

Próbowałam odgonić tę myśl, zawstydzona jej natarczywością.

„Do rana nie będzie śladu” – powiedział cicho Caleb. „Po tym.”

Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się, prawdziwie, bezbronnie, szczerze.

Coś zmieniło się w jego twarzy, przemknął przez nią cień emocji, szybko ukryty.

Przełknął ślinę, a ja poczułam nieoczekiwany przypływ siły, że wpłynęłam na niego.

By przerwać napięcie między nami, zapytałam: „Więc... jaką sprawę masz do mojego ojca?”

Caleb zawahał się, jego twarz na moment stężała, po czym złagodniała w coś bardziej bezbronnego.

„Twój ojciec i ja... byliśmy kiedyś blisko. Dobrymi przyjaciółmi, nie tylko partnerami w interesach. Ale coś się wydarzyło lata temu i to popsuło wszystko. Od tamtej pory prawie nie rozmawialiśmy.”

Obserwowałam go uważnie, czując ciężar w jego słowach. Starannie edytowana historia, zbyt złożona, by opowiadać ot tak.

„Jestem tu teraz”, ciągnął dalej, „po części dla interesów... ale też dlatego, że chcę naprawić to, co zepsułem. Mam nadzieję, że jest jeszcze przyjaźń, którą warto uratować.”

Jego szczerość mnie rozbroiła.

Chciałam zapytać, czy jest dobrym człowiekiem, czy mogę zaufać tym dziwnym uczuciom, które we mnie wzbudzał.

Zamiast tego zapytałam tylko: „Dlatego nie śpisz?”

Kiwnął głową, usta lekko się uniosły.

„I przez kilka wiadomości, na które nie zdążyłem odpisać podczas twojej kolacji urodzinowej.”

Cicho się zaśmiałam, dźwięk wydał mi się obcy po tylu napięciach.

„Przepraszam za zakłócenie.”

Jego uśmiech się poszerzył. „W porządku.”

Okład z lodu zdążył się ogrzać na mojej skórze, ale żadne z nas nie ruszyło, by go poprawić. Jego dłoń nadal była delikatna na mojej twarzy, punkt styku między nami naładowany czymś, czego nie śmiałam nazwać.

„To powinno wystarczyć” – powiedział w końcu, odsuwając się i odkładając paczkę do zamrażarki.

Gdy się odwrócił, jego twarz zmiękła w coś, co sprawiło, że aż ścisnęło mnie w piersi.

„Wszystkiego najlepszego, Mikaelo.”

To proste życzenie, wypowiedziane z tak szczerą czułością, uderzyło mnie głębiej niż jakikolwiek toast czy drogi prezent.

Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc nie powiedziałam nic, pozwalając, by cisza pomiędzy nami wyraziła to, czego nie umiałam ubrać w słowa.

Kiedy wyszedł, zostałam jeszcze w kuchni, a mój policzek wciąż mrowił – nie wiedziałam, czy od zimna, czy od jego dotyku. Moje ciało wydawało mi się obce, żywe od wrażeń, których nigdy nie pozwoliłam sobie odczuć.

Sen przyszedł tej nocy urywany.

Moje sny to mętlik ludzi i uczuć – ojcowskie zimne ultimatum, delikatne dłonie Caleba…

Potem koszmar się rozszczepia i nagle zostaje tylko Caleb.

Jego palce nie dociskają już mrożonych owoców do mojego policzka, lecz kreślą ogień w dół szyi.

Logika snu przenosi kuchnię do sypialni, której nigdy nie widziałam, a jednak rozpoznaję ją jako jego. Nocne powietrze jest elektryczne na moich nagich ramionach.

„Zasługujesz na coś lepszego” – szepcze senny Caleb, jego usta niebezpiecznie blisko mojego ucha, a fala gorąca przebiega mi po kręgosłupie.

Jego pełne czci dłonie są wszędzie, przeciwieństwo wszystkiego, czego uczono mnie o mężczyznach i ich pragnieniach.

Wyginam się ku niemu, łapczywa i nieskrępowana w sposób, na jaki ja-przytomna nigdy bym sobie nie pozwoliła. Tu, w tej nocnej fantazji, nie jestem niczyją cenną własnością ani starannie ulokowaną inwestycją.

Jestem po prostu chciana. Ta różnica coś we mnie otwiera.

Kiedy się budzę, prześcieradła są splątane wokół moich nóg, a skóra jednocześnie za ciasna i nadwrażliwa. Duch jego dotyku pozostaje jak pytanie, które wreszcie mam odwagę zadać.

Na stoliku nocnym stoi wykwintny bukiet kwiatów. Świeże. Żywe. Piękne.

Mrugnęłam, nagle całkiem rozbudzona. Serce mi przyspieszyło, gdy usiadłam i sięgnęłam po kwiaty.

Nie słyszałam, żeby ktoś wchodził do mojego pokoju w nocy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Moje opuszki palców drżały, gdy musnęły aksamitne płatki—białe róże przeplatane eukaliptusem i delikatnymi fioletowymi kwiatami.

Coś przykuło mój wzrok, mała karteczka wtulona wśród kwiatów.

Serce zamarło mi w piersi, gdy ją rozkładałam; pismo było mocne i zdecydowane, rozciągnięte na kremowym papierze.

"Spóźniony prezent. Wszystkiego najlepszego, Mikaelo. Mam nadzieję, że ten rok przyniesie Ci szczęście na Twoich własnych warunkach." — Caleb O’Brien.

Gorąco rozlało się pod moją skórą, rumieniec nie mający nic wspólnego z zawstydzeniem, a wszystko z niebezpiecznym dreszczem bycia naprawdę dostrzeżoną.

Na Twoich własnych warunkach.

Cztery proste słowa, które przyznały to, czego tak niewielu w moim życiu kiedykolwiek było świadomych. Że w ogóle mogę mieć własne warunki.

Schowałam liścik do szuflady biurka, wsuwając go pod stos papierów niczym sekret zbyt cenny, by ryzykować jego ujawnienie.

Uśmiech zatańczył mi na ustach, gdy szykowałam się do dnia, wybierając własny strój, nie pytając o zdanie matki i jej wytycznych dotyczących garderoby.

Kawiarnia uderzyła mnie ścianą normalności—laptopy, śmiech, ludzie, których życia nie były sprzedawane temu, kto da najwięcej.

Josie skolonizowała najlepszy stolik przy oknie, dwa sconsy i kubek czegoś, co prawdopodobnie zawierało tyle kofeiny, że mogłoby zasilić Manhattan, czekały na mnie.

"Spóźniłaś się, ale się uśmiechasz," oznajmiła, przesuwając w moją stronę drugi kubek. "Albo wydarzyło się coś dobrego, albo w końcu pękłaś i jesteśmy świadkami ciszy przed pełnym psychotycznym załamaniem."

Oplotłam palcami ceramiczne koło ratunkowe. "Jeszcze nie. Choć wpisałam jedno załamanie między 'udawanie troski o sale weselne' a 'rozważanie programu ochrony świadków'."

"Więc co to za blask? Wczoraj byłaś praktycznie bydłem na aukcji, a dziś wyglądasz, jakby ktoś wsadził baterie do twojego wibratora."

Zakrztusiłam się pierwszym łykiem. Palce świerzbiły mnie, by opowiedzieć jej o kwiatach, o liściku od Caleba. Na Twoich własnych warunkach. Cztery słowa, które uderzały jak tequila—palące, dezorientujące i sprawiające, że wszystko wydaje się choć trochę możliwe.

Ale coś mnie powstrzymało. Ten liścik wydawał się jak sekretna formuła, która mogłaby się rozpaść, gdyby ją wypowiedzieć na głos.

"Po prostu cieszę się tą krótką chwilą, gdy nikt mną nie zarządza," wykręciłam się. "Normalni ludzie robiący normalne rzeczy."

"Hmm." Zmrużyła oczy. "A propos twojego aranżowanego małżeństwa z Przypadkowym Finansistą nr 17, jak się—Czekaj, co się stało z twoją twarzą?"

Ręka odruchowo powędrowała mi do policzka, tam, gdzie wczoraj wieczorem rozkwitł ślad po dłoni matki.

"Drobna sprzeczka z matką. Wyraziła swoje zdanie. Dosłownie."

"Uderzyła cię?" Głos Josie zniżył się o oktawę.

"Jest w porządku. Poza tym Caleb pomógł potem z lodem, więc—"

"Caleb?" Imię wystrzeliło z jej ust jak kula. "Tajemniczy srebrnowłosy Caleb, który nie mógł przestać cię rozbierać wzrokiem podczas kolacji?"

O cholera. Wpadłam prosto w tę pułapkę.

"Był po prostu miły," wymamrotałam, czując, jak gorąco wspina się mi po szyi.

"Więc pogadamy o tym, jak praktycznie topniałaś za każdym razem, gdy na ciebie patrzył, czy dalej będziemy udawać, że to się nie dzieje?"

Moje serce wyczyniało akrobacje godne igrzysk olimpijskich. "Co? Josie, to przyjaciel mojego ojca."

"I jest gorący. Nie zapomnij o tym," dodała z rozbawieniem. "Taki gorący, że aż zastanawiasz się, czy naprawdę ćwiczy, rzucając sztabkami złota."

"Jest ode mnie szesnaście lat starszy," odparłam, jakby wiek był tu problemem, a nie fakt, że moje ciało najwyraźniej zyskało własny układ elektryczny, gdy tylko był w pobliżu.

"To tylko podkręca atmosferę. Nic tak nie mówi 'pierdol się, tato', jak przespać się z przyjacielem ojca." Uśmiech miała wręcz koci.

"To nie ma znaczenia." Wpatrywałam się w latte—łatwiej było niż spojrzeć Josie w oczy, kiedy kłamałam. "Nic do niego nie czuję."

Kłamstwo smakowało gorzko. Prawda—że sama jego obecność obudziła we mnie części, które przez lata udawałam, że są tylko ozdobą—wydawała się zbyt niebezpieczna.

"Kłamczucha," powiedziała Josie łagodniej. "Widziałam, jak na ciebie patrzył, kiedy twój ojciec zrzucił tę bombę o zaręczynach. Cała jego twarz się zmieniła. Jakby ktoś uderzył go w splot słoneczny."

Pamiętałam to z ostrością HD: zaciśnięta szczęka, białe kostki dłoni na szklance, ten błysk czegoś pierwotnego w jego oczach.

"To twoja wyobraźnia biegnie w maratonie," wymamrotałam.

Josie pochyliła się przez stół. "Nie. I szczerze, gdyby tak na mnie spojrzał, to rzuciłabym się na niego w piwniczce między Bordeaux a Burgundy."

"Josie!" Połowa mnie była zgorszona, połowa zachwycona.

Zaśmiała się tym swobodnym śmiechem, którego zawsze jej zazdrościłam. "No weź, nie mów mi, że nie zwróciłaś uwagi na to ciało pod garniturem. Ten facet ma więcej do zaoferowania niż tylko portfele inwestycyjne."

W mojej głowie od razu pojawił się obraz Caleba w kuchni—dres opadający nisko, koszulka przylegająca do klatki piersiowej, której na pewno nie nabrał na korporacyjnych lunchach.

Nagłe gorąco przeszyło mnie między nogami, tak gwałtownie, że musiałam się wiercić na krześle.

I nagle powrócił sen z zeszłej nocy: dłonie Caleba badające terytoria, których moje własne palce ledwie dotknęły, jego usta zostawiające ślady na mojej skórze.

"To nie ma znaczenia," powtórzyłam. "Nawet gdybym chciała... a nie chcę... on nie zainteresowałby się kimś takim jak ja."

Josie uniosła brew. "Kimś takim jak ty?"

"Mam na myśli kogoś, kto nawet nigdy nie pocałował chłopaka. Dziewicą. Córką przyjaciela. Praktycznie własnością, skoro jestem wydana jak jakaś fuzja korporacyjna. Tacy mężczyźni jak Caleb nie chcą... tego."

Litość w oczach Josie bolała bardziej niż jakikolwiek policzek.

"Mika... nie jesteś jakąś nudną figurką, którą twoi rodzice wyrzeźbili. Możesz czegoś chcieć."

Odwróciłam wzrok. "Nawet jeśli bym czegoś pragnęła, to i tak niczego by nie zmieniło. Tata dał mi jasno do zrozumienia—odmówisz małżeństwa, zostaniesz odcięta. Bez funduszu powierniczego. Bez kart. Nic."

"Wtedy potrzebowałabyś planu," powiedziała w końcu. "Sposobu, żeby się utrzymać, wyjść na swoje. Czegoś dużego."

Wpatrywałam się w kawę, nagle oszołomiona prostą matematyką: wolność wymagała pieniędzy, pieniądze wymagały pracy, a praca wymagała umiejętności, których nigdy nie pozwolono mi rozwinąć.

To błędne koło sprawiło, że żołądek mi się ścisnął—jakbym stała na krawędzi wieżowca i uświadomiła sobie, że jedyna droga w dół to skok.

Rozstałyśmy się z pustymi obietnicami, że wkrótce się znów zobaczymy, ale słowa Josie przylgnęły do mnie jak druga skóra, surowa i drażniąca każdą pewność, jaką kiedykolwiek miałam.

Później tej nocy siedziałam przy biurku, wpatrując się w ekran laptopa.

Cztery miesiące, by wywalczyć sobie wolność. Cztery miesiące, by znaleźć sposób na istnienie poza duszącą bezpieczną bańką świata mojego ojca.

Przewijałam ogłoszenia o pracę, propozycje zleceń, cokolwiek, co mogłoby otworzyć mi drogę do niezależności.

Ale wszystko wymagało doświadczenia, którego nie miałam, umiejętności, których nigdy nie pozwolono mi rozwinąć.

Każda opcja zostawiała mnie zależną, kontrolowaną, na łasce kogoś innego.

‘Mam nadzieję, że ten rok przyniesie ci szczęście na twoich własnych zasadach.’

Słowa Caleba odbijały mi się w głowie, gorzkie i słodkie jednocześnie. Jego głos był wtedy ciepły, niemal opiekuńczy, ale prawda pod spodem była lodowata jak cholera.

Jeśli gra była ustawiona, może nadszedł czas, by wywrócić cały stół.

W głowie rozbrzmiał mi głos ojca: ‘Rozsądna narzeczona skupia się na pielęgnowaniu cnót, nie na pogoni za karierą.’

Cnota. Jasne.

Jakbym była jakąś pieprzoną rośliną doniczkową, którą podlewał przez ponad dwadzieścia lat, czekając na idealnego nabywcę.

I wtedy to zobaczyłam.

Sponsorowana reklama wciśnięta między ofertę wyprowadzania psa a ogłoszenie korepetycji:

‘Virtue Exchange: Bezpiecznie. Poufnie. Jednorazowe licytacje pierwszego doświadczenia.’

Kliknęłam, zanim mój mózg zdążył mnie powstrzymać.

O kurwa.

Strona, która się załadowała, była elegancka, dyskretna, profesjonalna. Zupełnie nie przypominała podejrzanych zakątków internetu, które sobie wyobrażałam. Czyste białe tło, gustowne czcionki, opinie brzmiące jak recenzje luksusowych hoteli.

To był rynek. Platforma licytacyjna, na której kobiety mogły wystawić na aukcję jedyną rzecz, której nie można sprzedać dwa razy—swoją dziewictwo.

Bogatym, sprawdzonym klientom. Za kwoty, które mogą odmienić życie.

Serce waliło mi w piersi, dziki rytm strachu i czegoś ciemniejszego, bardziej pierwotnego.

Jedyna rzecz, którą ojciec we mnie cenił. Jedyny walor, jaki według niego miałam, który uważał za towar rynkowy, był właśnie tym, co mogłam wykorzystać, by kupić sobie wolność.

Z mojej piersi wyrwał się śmiech, ostry i lekko obłąkany.

Rozsądna narzeczona? No dobrze, tatusiu. Zaraz ci pokażę.

Wychowałeś mnie jak pieprzoną fikusę w pozłacanej doniczce, nigdy nie pozwalając mi zapuścić prawdziwych korzeni, zdobyć prawdziwych umiejętności, czegokolwiek prawdziwego.

Ale wiesz co? Może właśnie tutaj popełniłeś błąd.

Bo ta jedna rzecz, której tak pilnowałeś, ta jedna rzecz, którą trzymałeś jak cenny rodzinny klejnot—jest moim biletem na wolność.

Moja cnota. Moje ciało. Moja czystość.

Jeśli pozbędę się dziewictwa w tak niegodny sposób dla młodej kobiety i wezmę pieniądze, czy to wystarczy?

Mój palec zawisł nad przyciskiem "Stwórz profil", drżąc tyle samo od możliwości, co od przerażenia.

Czas przekonać się, do czego naprawdę zdolna jest ta ukochana roślina doniczkowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

Strona internetowa Virtue Exchange była bardziej elegancka, niż się spodziewałam.

Mniej przypominała podejrzany burdel na zapleczu, bardziej luksusowy dom aukcyjny, wszystko w minimalistycznym stylu i ze smakiem dobraną czcionką.

Co za ulga, że sprzedaż mojej dziewictwa obcym ludziom nie wymagała przebijania się przez wyskakujące reklamy powiększania penisa.

Każda opinia wbijała się we mnie jak drobne odłamki szkła pod skórą. Kobiety mówiły o wyzwoleniu, o finansowej wolności, o uczynieniu broni z czegoś, co mężczyźni wykorzystywali do kontrolowania ich.

Przewijałam historie o opłaconych studiach, założonych firmach, o życiu wyrwanym z biedy. Ich słowa były dla mnie ewangelią, dla dziewczyny, którą przez dwadzieścia dwa lata uczono, że jej jedyna wartość mieści się między nogami.

Żołądek ścisnął mi się z mdłości, fizyczny bunt wobec tego, co rozważałam. A jednak.

Coś się we mnie przesunęło, tektoniczne płyty tożsamości zgrzytające o skaliste uwarunkowania. To ciało, ten statek, którego kazano mi strzec niczym eksponatu w muzeum, mogło stać się moim zbawieniem.

To, co czyniło mnie cenną dla ojca, mogło wykupić mnie od niego.

„Panno Wallace, kolacja gotowa” – rozległ się głos pokojówki, przez co aż zatrzasnęłam laptopa.

Później. Zdecyduję później.

Kolacja tego wieczoru miała okazać się przełomowa na sposoby, których nie mogłam przewidzieć.

Ojciec był wyjątkowo ożywiony, matka perfekcyjnie nieobecna, a Caleb – siedzący po przekątnej ode mnie – wyglądał niesprawiedliwie dobrze w granatowej koszuli, która podkreślała nierealnie niebieskie oczy.

„Wspaniałe wieści, Mikaelo” – oznajmił ojciec między kęsami wołowiny wagyu. – „Załatwiłem twoje pierwsze spotkanie z Anthonym Harrisem na przyszły piątek. Lunch w Le Coucou.”

Widelec zamarł mi w połowie drogi do ust. „Przyszły piątek?”

„Idealnie” – dodała matka z mechanicznym entuzjazmem. – „Masz cały tydzień na przygotowanie się.”

„Oczywiście” – ciągnął ojciec – „umówiłem was na lunch – kolacja byłaby zbyt intymna na pierwsze spotkanie.”

Siedziałam jak sparaliżowana, instynktownie szukając wzroku Caleba, ale on nie patrzył na mnie. Jego oczy wbite były w serwetkę, którą ściskał tak mocno, że aż zbielały mu kłykcie.

„Czy to nie za szybko?” Ciche pytanie padło od Caleba, jego głos był opanowany, ale wyczuwałam w nim nutę, której nie potrafiłam rozszyfrować.

Ojciec się zaśmiał – rzadki, niepokojący dźwięk. „Ślub za cztery miesiące, Calebie. Muszą się zacząć poznawać.”

„Ale nie można wymusić chemii” – odparł Caleb dyplomatycznie, lecz stanowczo. – „Nie wiadomo, czy będą do siebie pasować.”

„Nie muszą do siebie pasować” – ojciec machnął ręką lekceważąco. – „Muszą być odpowiedni, kompatybilni pod względem pochodzenia i wartości. Reszta przychodzi naturalnie.”

Uśmiech Caleba nie sięgnął jego oczu. „Oczywiście. Po prostu pamiętam, jak to jest być młodym.”

Pod stołem zawibrował mój telefon. Josie odpowiedziała na moje SOS.

Josie: Wyczyściłam grafik. Będę przy stoliku obok, żeby oceniać go bezlitośnie, bo od tego są najlepsze przyjaciółki.

* * *

Tej nocy wróciłam na stronę Virtue Exchange z chłodną determinacją. Bez wahania, bez moralnych rozterek – tylko metodyczne wypełnianie każdego pola.

Imię. Wiek. Zdjęcia. Dokumentacja medyczna.

Ironia nie umknęła mojej uwadze. Protestowałam przeciwko byciu sprzedawaną, sprzedając samą siebie.

Gdy wyświetlił się ekran potwierdzenia, nie poczułam ulgi – jedynie pusty triumf, który skręcał się jak nóż między żebrami. Zamknęłam laptopa drżącymi dłońmi, dziwnie dumna z tego niebezpiecznego buntu.

Następnego wieczoru, gdy rodzice byli na jakiejś gali charytatywnej, przyszła wiadomość zatwierdzająca.

„Gratulacje! Twoje ogłoszenie na Virtue Exchange zostało zweryfikowane i zatwierdzone. Aukcję możesz rozpocząć w dowolnym momencie.”

Jedno kliknięcie, a moje dziewictwo oficjalnie poszłoby na sprzedaż. Nacisnęłam przycisk pewną ręką.

Dni do lunchu z Anthonym dłużyły się bez końca. Spotkałam się z Josie na kawie, gdzie przeplatała oburzenie na aranżowane małżeństwo z drobiazgowym planowaniem jego sabotażu.

„Tylko powiedz słowo” – zapewniała – „a zrobię taką scenę, że jeszcze latami będą ją wspominać w Le Coucou.”

„Kuszące” – zaśmiałam się – „ale myślę, że mam swój własny plan.”

Wieczory w domu stały się próbą wytrzymałości, znośne tylko dzięki nieustającej obecności Caleba.

Ojciec przedłużył mu zaproszenie na czas nieokreślony, kiedy pracowali nad jakimś tajemniczym interesem.

Każda kolacja wyglądała tak samo – ojciec dominował, matka przytakiwała, a Caleb od czasu do czasu łapał mój wzrok spojrzeniami, od których cierpła mi skóra.

Trzy dni przed umówionym lunchem z Anthonym, dostałam powiadomienie: „Twoja aukcja oficjalnie się rozpoczęła.”

Oferty zaczęły pojawiać się natychmiast.

100 000 dolarów.

105 000 dolarów.

120 000 dolarów.

Liczby rosły w zawrotnym tempie.

Noc przed spotkaniem z Anthonym nie mogłam zasnąć.

Wierciłam się i przewracałam w łóżku, myśli odbijały się między jutrzejszym lunchem a szybko rosnącą ceną aukcji, ostatnio sprawdzoną na poziomie 375 000 dolarów – oferta, która zwycięży tylko wtedy, gdy nikt jej nie przebije przez pełne dwadzieścia cztery godziny.

O szóstej rano poddałam się bezsenności. Kawa była jedynym rozwiązaniem.

Zeszłam na dół w szortach do spania i za dużym T-shircie, włosy spięte byle jak na czubku głowy.

Z kubkiem w ręku wyszłam na tylny taras, gdzie wschodzące słońce zalewało zadbany trawnik złocistym światłem. Coś przykuło mój wzrok – ktoś w ogrodzie. Caleb.

Bez koszulki. Boso. Wykonywał coś, co wyglądało na wojskowe ćwiczenia w samych, nisko opuszczonych dresach.

Kawa zatrzymała się w połowie drogi do ust.

Święta Matko Boska.

Mięśnie na jego plecach napinały się i falowały podczas pompek, każda tak perfekcyjna, że można by ją pokazywać w poradniku fitness.

Pot na skórze lśnił złociście, zapewne od rejsów jachtami w towarzystwie równie pięknych ludzi.

Przeszedł do podciągnięć na pergoli w ogrodzie, a cały mój układ rozrodczy praktycznie się przegrzał.

Przy każdym ruchu w górę odsłaniały się mięśnie brzucha, jakby wyrzeźbione przez renesansowych mistrzów doskonale rozumiejących kobiece pragnienia.

Kropla potu spłynęła mu po kręgosłupie, a ja wstrzymałam oddech, śledząc jej drogę z koncentracją kogoś, kto rozbraja bombę.

Ciepło zebrało się nisko w brzuchu, płynna rozkosz, której rzadko pozwalałam sobie doświadczyć. Moje ciało nagle, boleśnie ożyło – mrowiące od świadomości, która kazała mi wiercić się niespokojnie na krześle.

To nie była starannie wyreżyserowana fantazja bohaterki romansu. To było surowe, zwierzęce pożądanie – pilne i niepodważalne.

Po raz pierwszy w życiu zrozumiałam, co ludzie mają na myśli, mówiąc o pragnieniu. Nie tę abstrakcyjną koncepcję, o której czytałam, ale to – fizyczny głód, to łaknienie.

Powinnam odwrócić wzrok. Nie zrobiłam tego. z adnotacją, że zwycięska oferta będzie tą, która pozostanie nieprzebita przez pełne dwadzieścia cztery godziny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My V-card for Daddy's Friend

My V-card for Daddy's Friend

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa