passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My V-card for Daddy's Friend - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

My V-card for Daddy's Friend

/

Rozdział 6

rozdział 5

Strona internetowa Virtue Exchange była bardziej elegancka, niż się spodziewałam.

Mniej przypominała podejrzany burdel na zapleczu, bardziej luksusowy dom aukcyjny, wszystko w minimalistycznym stylu i ze smakiem dobraną czcionką.

Co za ulga, że sprzedaż mojej dziewictwa obcym ludziom nie wymagała przebijania się przez wyskakujące reklamy powiększania penisa.

Każda opinia wbijała się we mnie jak drobne odłamki szkła pod skórą. Kobiety mówiły o wyzwoleniu, o finansowej wolności, o uczynieniu broni z czegoś, co mężczyźni wykorzystywali do kontrolowania ich.

Przewijałam historie o opłaconych studiach, założonych firmach, o życiu wyrwanym z biedy. Ich słowa były dla mnie ewangelią, dla dziewczyny, którą przez dwadzieścia dwa lata uczono, że jej jedyna wartość mieści się między nogami.

Żołądek ścisnął mi się z mdłości, fizyczny bunt wobec tego, co rozważałam. A jednak.

Coś się we mnie przesunęło, tektoniczne płyty tożsamości zgrzytające o skaliste uwarunkowania. To ciało, ten statek, którego kazano mi strzec niczym eksponatu w muzeum, mogło stać się moim zbawieniem.

To, co czyniło mnie cenną dla ojca, mogło wykupić mnie od niego.

„Panno Wallace, kolacja gotowa” – rozległ się głos pokojówki, przez co aż zatrzasnęłam laptopa.

Później. Zdecyduję później.

Kolacja tego wieczoru miała okazać się przełomowa na sposoby, których nie mogłam przewidzieć.

Ojciec był wyjątkowo ożywiony, matka perfekcyjnie nieobecna, a Caleb – siedzący po przekątnej ode mnie – wyglądał niesprawiedliwie dobrze w granatowej koszuli, która podkreślała nierealnie niebieskie oczy.

„Wspaniałe wieści, Mikaelo” – oznajmił ojciec między kęsami wołowiny wagyu. – „Załatwiłem twoje pierwsze spotkanie z Anthonym Harrisem na przyszły piątek. Lunch w Le Coucou.”

Widelec zamarł mi w połowie drogi do ust. „Przyszły piątek?”

„Idealnie” – dodała matka z mechanicznym entuzjazmem. – „Masz cały tydzień na przygotowanie się.”

„Oczywiście” – ciągnął ojciec – „umówiłem was na lunch – kolacja byłaby zbyt intymna na pierwsze spotkanie.”

Siedziałam jak sparaliżowana, instynktownie szukając wzroku Caleba, ale on nie patrzył na mnie. Jego oczy wbite były w serwetkę, którą ściskał tak mocno, że aż zbielały mu kłykcie.

„Czy to nie za szybko?” Ciche pytanie padło od Caleba, jego głos był opanowany, ale wyczuwałam w nim nutę, której nie potrafiłam rozszyfrować.

Ojciec się zaśmiał – rzadki, niepokojący dźwięk. „Ślub za cztery miesiące, Calebie. Muszą się zacząć poznawać.”

„Ale nie można wymusić chemii” – odparł Caleb dyplomatycznie, lecz stanowczo. – „Nie wiadomo, czy będą do siebie pasować.”

„Nie muszą do siebie pasować” – ojciec machnął ręką lekceważąco. – „Muszą być odpowiedni, kompatybilni pod względem pochodzenia i wartości. Reszta przychodzi naturalnie.”

Uśmiech Caleba nie sięgnął jego oczu. „Oczywiście. Po prostu pamiętam, jak to jest być młodym.”

Pod stołem zawibrował mój telefon. Josie odpowiedziała na moje SOS.

Josie: Wyczyściłam grafik. Będę przy stoliku obok, żeby oceniać go bezlitośnie, bo od tego są najlepsze przyjaciółki.

* * *

Tej nocy wróciłam na stronę Virtue Exchange z chłodną determinacją. Bez wahania, bez moralnych rozterek – tylko metodyczne wypełnianie każdego pola.

Imię. Wiek. Zdjęcia. Dokumentacja medyczna.

Ironia nie umknęła mojej uwadze. Protestowałam przeciwko byciu sprzedawaną, sprzedając samą siebie.

Gdy wyświetlił się ekran potwierdzenia, nie poczułam ulgi – jedynie pusty triumf, który skręcał się jak nóż między żebrami. Zamknęłam laptopa drżącymi dłońmi, dziwnie dumna z tego niebezpiecznego buntu.

Następnego wieczoru, gdy rodzice byli na jakiejś gali charytatywnej, przyszła wiadomość zatwierdzająca.

„Gratulacje! Twoje ogłoszenie na Virtue Exchange zostało zweryfikowane i zatwierdzone. Aukcję możesz rozpocząć w dowolnym momencie.”

Jedno kliknięcie, a moje dziewictwo oficjalnie poszłoby na sprzedaż. Nacisnęłam przycisk pewną ręką.

Dni do lunchu z Anthonym dłużyły się bez końca. Spotkałam się z Josie na kawie, gdzie przeplatała oburzenie na aranżowane małżeństwo z drobiazgowym planowaniem jego sabotażu.

„Tylko powiedz słowo” – zapewniała – „a zrobię taką scenę, że jeszcze latami będą ją wspominać w Le Coucou.”

„Kuszące” – zaśmiałam się – „ale myślę, że mam swój własny plan.”

Wieczory w domu stały się próbą wytrzymałości, znośne tylko dzięki nieustającej obecności Caleba.

Ojciec przedłużył mu zaproszenie na czas nieokreślony, kiedy pracowali nad jakimś tajemniczym interesem.

Każda kolacja wyglądała tak samo – ojciec dominował, matka przytakiwała, a Caleb od czasu do czasu łapał mój wzrok spojrzeniami, od których cierpła mi skóra.

Trzy dni przed umówionym lunchem z Anthonym, dostałam powiadomienie: „Twoja aukcja oficjalnie się rozpoczęła.”

Oferty zaczęły pojawiać się natychmiast.

100 000 dolarów.

105 000 dolarów.

120 000 dolarów.

Liczby rosły w zawrotnym tempie.

Noc przed spotkaniem z Anthonym nie mogłam zasnąć.

Wierciłam się i przewracałam w łóżku, myśli odbijały się między jutrzejszym lunchem a szybko rosnącą ceną aukcji, ostatnio sprawdzoną na poziomie 375 000 dolarów – oferta, która zwycięży tylko wtedy, gdy nikt jej nie przebije przez pełne dwadzieścia cztery godziny.

O szóstej rano poddałam się bezsenności. Kawa była jedynym rozwiązaniem.

Zeszłam na dół w szortach do spania i za dużym T-shircie, włosy spięte byle jak na czubku głowy.

Z kubkiem w ręku wyszłam na tylny taras, gdzie wschodzące słońce zalewało zadbany trawnik złocistym światłem. Coś przykuło mój wzrok – ktoś w ogrodzie. Caleb.

Bez koszulki. Boso. Wykonywał coś, co wyglądało na wojskowe ćwiczenia w samych, nisko opuszczonych dresach.

Kawa zatrzymała się w połowie drogi do ust.

Święta Matko Boska.

Mięśnie na jego plecach napinały się i falowały podczas pompek, każda tak perfekcyjna, że można by ją pokazywać w poradniku fitness.

Pot na skórze lśnił złociście, zapewne od rejsów jachtami w towarzystwie równie pięknych ludzi.

Przeszedł do podciągnięć na pergoli w ogrodzie, a cały mój układ rozrodczy praktycznie się przegrzał.

Przy każdym ruchu w górę odsłaniały się mięśnie brzucha, jakby wyrzeźbione przez renesansowych mistrzów doskonale rozumiejących kobiece pragnienia.

Kropla potu spłynęła mu po kręgosłupie, a ja wstrzymałam oddech, śledząc jej drogę z koncentracją kogoś, kto rozbraja bombę.

Ciepło zebrało się nisko w brzuchu, płynna rozkosz, której rzadko pozwalałam sobie doświadczyć. Moje ciało nagle, boleśnie ożyło – mrowiące od świadomości, która kazała mi wiercić się niespokojnie na krześle.

To nie była starannie wyreżyserowana fantazja bohaterki romansu. To było surowe, zwierzęce pożądanie – pilne i niepodważalne.

Po raz pierwszy w życiu zrozumiałam, co ludzie mają na myśli, mówiąc o pragnieniu. Nie tę abstrakcyjną koncepcję, o której czytałam, ale to – fizyczny głód, to łaknienie.

Powinnam odwrócić wzrok. Nie zrobiłam tego. z adnotacją, że zwycięska oferta będzie tą, która pozostanie nieprzebita przez pełne dwadzieścia cztery godziny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Moja kawa wystygła, gdy wgapiałam się na Caleba, który w ogrodzie odgrywał swoją rolę greckiego boga. Każde podciągnięcie ujawniało kolejną grupę mięśni, która powinna istnieć tylko w filmach Marvela.

W zasadzie prowadziłam badania naukowe.

Gdy się odwrócił i przyłapał mnie na patrzeniu, żadne z nas nie udawało, że to się nie wydarzyło.

Nasze spojrzenia skrzyżowały się po drugiej stronie trzydziestu stóp wypielęgnowanego trawnika i coś elektrycznego trzasknęło między nami—prąd, który sprawił, że moje palce u stóp zwinęły się na chłodnym kamieniu tarasu.

Po wieczności, która zdawała się nie mieć końca, odwrócił wzrok, chwycił koszulkę i ruszył w moją stronę. Bawełna przylegała do jego wilgotnej skóry, gdy się zbliżał, a ja gorączkowo próbowałam sobie przypomnieć, jak normalni ludzie układają rysy twarzy.

— Dzień dobry — powiedział, głos wciąż szorstki od wysiłku. — Mam nadzieję, że nie przeszkadzam ci w kawie.

— Nie przeszkadzasz. — Mój głos zabrzmiał, jakbym płukała gardło żwirem. — Nie wiedziałam, że tutaj ćwiczysz.

— Robię to cały tydzień — odpowiedział, zajmując miejsce naprzeciwko mnie. — Zwykle wcześniej, zanim ktokolwiek wstanie.

W powietrzu zawisło pytanie: dlaczego jesteś na nogach o świcie? Ale wyjaśnianie "spotykam się z narzeczonym z aranżacji, jednocześnie licytując swoją dziewictwo w internecie" wydawało się przesadą jak na rozmowę przy śniadaniu.

— Denerwujesz się dzisiejszym lunchem? — zapytał, przechodząc do rzeczy.

— Tak bardzo to widać?

— Masz ten wyraz twarzy, który ludzie przybierają przed plutonem egzekucyjnym.

Zaśmiałam się mimo siebie. — Tak wyglądało randkowanie u ciebie? Kiedy byłeś młodszy?

— Mnie nikt nie aranżował — powiedział, a jego wyraz twarzy złagodniał. — Ale rozpoznaję, kiedy ktoś jest zmuszany do popełnienia błędu.

Jego bezpośredniość wybiła mi powietrze z płuc. — Większość ludzi po prostu mi gratuluje.

— Rozumiem, jak się czujesz — powiedział, dobierając słowa ostrożnie. — Nie jestem pewien, czy mam prawo się wtrącać, ale... nie mogłem milczeć.

Zapadła cisza, ciężar niewypowiedzianych słów osiadł między nami jak śnieg. Wpatrzyłam się w swoją kawę, przytłoczona potrzebą opowiedzenia mu wszystkiego—o stronie internetowej, o mojej desperackiej walce o wolność, o tym, jak sama jego obecność budziła we mnie uczucia, których nigdy wcześniej sobie nie pozwalałam czuć.

— Mam dziś spotkanie — powiedział w końcu, przerywając milczenie. — Z partnerem biznesowym, który też jest w Nowym Jorku.

— Chyba już słyszałeś o moich planach — odparłam, próbując nadać głosowi suchy ton, choć słyszałam w nim drżenie. — Lunch z Anthonym Harrisem.

Coś przemknęło po jego twarzy—tak szybko, że mogłam to sobie wyobrazić. — Tak. — Zawahał się, po czym dodał: — Powodzenia.

Wymieniliśmy uprzejme pożegnania, a ja wróciłam do swojego pokoju.

Przez następne cztery godziny przemieniałam się w broń. Czarna sukienka koktajlowa, przemyślany makijaż, włosy ułożone w fale sugerujące niewinność, podczas gdy w moich oczach tliło się coś ciemniejszego. Kiedy mama zatwierdziła mój wygląd swoim zimnym uśmiechem, byłam gotowa do walki.

— Cieszy mnie, że wreszcie akceptujesz swoją sytuację — powiedziała, myląc strategiczne podporządkowanie z kapitulacją. — Anthony Harris to wspaniały wybór.

Żółć podeszła mi do gardła. Wybór oznaczał sprawczość, opcje, wolność. Nie miałam żadnej z tych rzeczy.

Samochód czekał przed Le Coucou, a ja spojrzałam na zegarek—12:35. Już pięć minut spóźnienia, ale punktualność wydawała się absurdalną uprzejmością, gdy twoje życie wykoleiło się bez twojej zgody.

— Panno Wallace — przerwał kierowca — czas.

Ziewnęłam ostentacyjnie. — Dorabia pan teraz jako mój ochroniarz? Planuje pan odprowadzić mnie osobiście?

Nie czekając na odpowiedź, wysiadłam, a obcasy stukały o chodnik w precyzyjnym, gniewnym rytmie.

Gdzieś w środku Josie już obserwowała. Moja jedyna sojuszniczka wśród rekinów.

Dostrzegłam Anthony'ego natychmiast—klasycznie przystojny w sposób zarezerwowany dla uprzywilejowanych spadkobierców.

Atletyczna sylwetka, drogi zegarek, garnitur szyty na miarę. Serce mi zamarło, gdy zauważyłam jego wzrok—utkwiony w telefonie, przeglądał Instagram, czekając na swoją przyszłą żonę.

— Cześć — powiedziałam, stając przy stole.

— Hej — mruknął, nie podnosząc wzroku.

Coś we mnie pękło. — Zamierzasz oświadczyć się jednej ze swoich instagramowych influencerek, czy wolisz dziś zmarnować mój czas?

Jego głowa gwałtownie się uniosła, a oczy rozszerzyły, gdy ogarnął mnie wzrokiem.

Przez jego twarz przebiegł cień—może uznania—po czym osiadł w wyrachowanej obojętności.

Usiadłam i napisałam SMS-a do Josie.

Ja: Jak daleko jesteś od naszego stolika?

— Piszesz do jednego ze swoich tajnych kochanków? — Głos Anthony'ego przeciął ciszę, gładki jak szkło, równie ostry. — Może spytaj, czy to on się z tobą ożeni? A nie, czekaj... jesteś dziewicą, prawda? To znaczy, że nie masz nikogo. A to znaczy... nikt cię nie chce. Włącznie ze mną.

Uśmiechnął się, ukazując perfekcyjne zęby, dzieło ortodoncji i regularnego wybielania. Okrucieństwo przebiło mnie głębiej, niż chciałam to przyznać.

Moja dziewictwo, cenne tylko dla moich rodziców, było dla Anthony'ego najwyraźniej balastem.

Przełknęłam ślinę, wymuszając neutralność. — Widzę, że ty także jesteś przeciwny temu aranżowanemu małżeństwu.

Kiwnął głową, a w jego oczach pojawiło się coś na kształt szacunku.

— To jak ktoś tak pewny siebie pozwala, by rodzice go do tego zmusili? — zapytałam, przyglądając mu się z sarkastycznym zainteresowaniem.

To trafiło w czuły punkt. Jego postawa się zmieniła, była teraz obronna, ale i ciekawa.

— Zadziorna jesteś, widzę — przyznał, wzrokiem powoli sunąc po mnie. — I całkiem niezła. Mógłbym się nawet wkręcić w tę grę z tobą.

Parsknęłam i otworzyłam menu, nagle wygłodniała po opuszczonym śniadaniu i emocjonalnych zmaganiach poranka.

Opisy w menu zlały mi się przed oczami; wyrafinowane określenia kulinarne były niczym wobec pustki osobowości Anthony'ego.

Kolejna godzina upłynęła w męczącym spowolnieniu czasu.

Anthony od czasu do czasu przerywał ciszę uwagami o firmie ojca, swojej roli, o biurowych intrygach, które z oczywistą dumą uznawał za imponujące osiągnięcie.

Kiwnęłam głową w odpowiednich momentach, myślami błądząc na taras z samego rana—do Caleba, który był prawdziwy, którego spojrzenie naprawdę mnie widziało, a nie przenikało na wylot.

— Analitycy przewidują wzrost o piętnaście procent do trzeciego kwartału — Anthony nawijał w tle, zagłuszany szczękiem sztućców i szumem restauracji.

Mój telefon zawibrował dwa razy. Pierwsza wiadomość od Josie: Jestem blisko. Widzę cię, ale nie słyszę niczego.

Ale to drugie powiadomienie zatrzymało mi serce w pół uderzenia, a słowa wypaliły się w mojej świadomości z palącą wyrazistością:

Wszyscy pozostali uczestnicy odmówili przebicia stawki. Przedmiot został zakupiony.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

Aukcja mojej dziewictwa została rozstrzygnięta, podczas gdy siedziałam naprzeciwko mężczyzny, którego mój ojciec wybrał, by mnie posiadał.

Wszechświat miał okrutne poczucie ironii.

"Ty w ogóle słuchasz?" — głos Anthony'ego przeciął moją mgłę, irytacja przesączała się przez jego perfekcyjną dykcję.

Nie mogłam oddychać. Nie mogłam nawet zebrać myśli.

Ściany restauracji zdawały się kurczyć wokół mnie. Gwar innych gości zmieniał się w duszący szum, który pulsował w moich uszach.

"Muszę iść," wyrzuciłam z siebie słowa, zanim zdążyłam ułożyć je w coś uprzejmiejszego. "Dziękuję za lunch."

Anthony zamrugał, wyraźnie zaskoczony moją nagłą reakcją.

Na jego korzyść, szybko się pozbierał, rysy twarzy ułożyły mu się w wyćwiczoną obojętność.

"Powinniśmy chociaż wymienić się numerami," powiedział, już sięgając po telefon. "W końcu jesteśmy... zaręczeni."

To słowo zawisło między nami, groteskowe w swojej fałszywości.

Palce mi drżały, gdy wyciągałam telefon, wiedząc, że szybciej będzie się podporządkować niż kłócić.

Wymieniliśmy się urządzeniami, każdy wpisując swoje dane kontaktowe z mechaniczną sprawnością.

Jego palce musnęły moje, gdy oddawaliśmy sobie telefony, i musiałam powstrzymać dreszcz na myśl, jak puste było to dotknięcie.

Widzę Josie przy wyjściu, machającą jakby przywoływała helikopter ratunkowy, a mój żołądek spada w dół.

"Cholera," mamroczę, przyklejając na twarz coś, co mam nadzieję przypomina uśmiech, ale pewnie wygląda jak zdjęcie zakładnika.

"No i?" Josie rzuca się na mnie, gdy tylko jestem w zasięgu głosu, oczy błyszczą jej żądzą plotek. "Materiał na męża czy totalna katastrofa? Potrzebuję szczegółów, wymiarów i co najmniej trzech cytatów z pierwszej ręki."

"Ból głowy," kłamię, masując skroń, jakby to naprawdę mogło przekonać kogoś, kto zna mnie od czasów, gdy wierzyłam w Świętego Mikołaja. "Na poziomie nuklearnym."

Jej twarz opada jak suflet. "To wszystko? Żadnego dramatycznego starcia? Żadnego wyznania, że potajemnie kolekcjonuje swoje paznokcie u nóg albo umawia się tylko z kobietami, które wyglądają jak jego matka?"

"Przepraszam, że rozczarowuję." Zerkam w stronę wyjścia, wolność tak blisko, że aż ją czuję. "Mój kierowca czeka na zewnątrz. Może cię podrzucić, a ja po drodze opowiem ci nudny play-by-play."

"Deal." Ożywia się, jakbym właśnie zaproponowała jej materiał do szantażu. "Ale chcę wszystko — włącznie z liczbą razy, gdy sprawdzał swoje odbicie w sztućcach."

Gdy siedzimy już w tylnej części auta z podniesioną szybą prywatności — jedyny dobry pomysł mojego ojca w całej jego karierze rodzicielskiej — spuszczam z siebie powietrze.

"Jest przystojny, owszem," przyznaję, opierając głowę o skórzane siedzenie. "Ale emocjonalnie? To nastolatek z czarną kartą. Miałam głębsze relacje z Siri."

Josie wybucha śmiechem. "Serio? Aż tak źle?"

"Gorzej. Pierwsze dwadzieścia minut? Modelki z Instagrama i koktajle białkowe. Potem przeszedł do zawstydzania mnie, że jestem dziewicą, jakby moja błona dziewicza była wadą charakteru, którą rozwinęłam tylko po to, żeby zepsuć mu dzień."

"O ja pierdolę." Jej oczy rozszerzają się do kreskówkowych rozmiarów. "Co za dupek!"

"Profesjonalnie wypielęgnowany, społecznie akceptowalny dupek, który odziedziczy miliony," poprawiam ją. "Idealny zięć dla Gunthera Wallace'a, Ludzkiego Odkurzacza Emocji."

Przechyla głowę, analizując. "Przypomina mi tę dziwną dziewczynę ze szkoły — jak ona się nazywała? Rozmawiała wyłącznie o związkach chemicznych i patrzyła na ludzi jak na próbki do badań?"

"Melanie Schwartz," podpowiadam, wdzięczna za odwrócenie uwagi. "Przewodnicząca klubu chemicznego przez trzy kolejne lata społecznego samobójstwa."

"Powinnyśmy ją znaleźć," Josie uśmiecha się szeroko. "Przedstawimy ją Anthony'emu. Zamęczą się nawzajem i ocalą cię od małżeńskiego piekła."

Czuję, jak naprawdę się uśmiecham. "Jesteś dziś wyjątkowo miła."

"Nie przyzwyczajaj się." Szturcha mnie w ramię. "Mam reputację bezdusznej zołzy do utrzymania."

Gdy dojeżdżamy pod jej dom, ściska moją dłoń. "Zadzwonisz później? Jak migrena magicznie zniknie?"

Kiwnęłam głową, czując, jak poczucie winy kręci mi się w piersi jak nóż. "Obiecuję."

Kłamstwo smakuje gorzko, ale nie tak gorzko jak prawda.

W chwili, gdy samochód ruszył, wróciła do mnie myśl o powiadomieniu.

Moja aukcja. Ostateczna cena — los został sprzedany. Możliwość ucieczki zyskała realny kształt.

Dom był cichy, gdy wróciłam, służba rzadko widoczna, rodziców brak.

Pędem wbiegłam po schodach, serce waliło mi w klatkę żeber jakby chciało się przez nie przebić.

Drzwi do mojego pokoju ledwo się zamknęły za mną, a już padłam na łóżko, laptop otwarty, palce drżały, gdy logowałam się na Virtue Exchange.

Liczba, która mnie przywitała, wyssała z moich płuc powietrze.

$455 000.

Pokój zawirował, rzeczywistość rozciągała się i skręcała, podczas gdy wpatrywałam się w tę kwotę.

Nawet nie policzyłam, ile potrzebowałabym do samodzielnego życia, gdy ustalałam cenę wywoławczą na 100 000 dolarów.

A teraz ktoś był gotów zapłacić ponad cztery razy więcej za coś, czego uczono mnie, że ma wartość tylko w zachowaniu, tylko w ostatecznym darze dla męża.

Przez moje żyły przetoczyła się dziwna, dzika moc.

Po raz pierwszy w życiu poczułam się jak bizneswoman — kalkulująca ryzyko i zysk, podejmująca decyzje, które ukształtują moją przyszłość. Nie jak lalka do strojenia i wymieniania przez mężczyzn w garniturach.

Kliknęłam w zwycięską ofertę, serce waliło, gdy czytałam warunki.

Żołądek mi się przewrócił, kwaśny smak piekł przełyk, gdy rzeczywistość się skrystalizowała.

Nigdy nawet nie byłam całowana. Nigdy nie czułam męskich rąk na mojej skórze.

Całą wiedzę o pożądaniu czerpałam z zaczytanych romansów ukrytych między podręcznikami do ekonomii i szczegółowych relacji Josie z jej weekendowych podbojów.

Abstrakcyjne pojęcia, które mogłam analizować intelektualnie, ale których nigdy nie rozumiałam naprawdę — aż Caleb wszedł do pokoju i nagle te fikcyjne scenariusze zaczęły się wypisywać gęsią skórką na mojej skórze, sprawiając, że wyobraźnia szalała w najwyższej rozdzielczości.

Zatrzasnęłam drzwi tej myśli, zanim zdążyła się w pełni rozwinąć, zanim obraz palców Caleba na moim policzku mógł się pojawić.

To nie było o pożądaniu. To było o wolności. O przejęciu kontroli nad własnym ciałem, przyszłością, życiem.

Czytałam szczegóły w kółko, aż zlały się w jedno:

Dziś wieczorem. 20:00. Hotel Valemont, Manhattan. Pokój 512. Ostateczna płatność zostanie uwolniona automatycznie.

To była moja jedyna szansa na niezależność — dziwna, przerażająca, jedna na milion okazja, by wykupić się z klatki, którą ojciec zbudował wokół mnie.

Ale dziś wieczorem. Tak szybko. Tak ostatecznie.

Ciężar decyzji przygniatał mi pierś jak kamień.

Przez dwadzieścia dwa lata byłam grzeczna, idealna, dokładnie taka, jakiej rodzina wymagała.

I co mi to dało? Oddana jak towar mężczyźnie, którego nie interesuje nawet podniesienie wzroku znad telefonu podczas spotkania z przyszłą żoną.

Gwałtowny dreszcz przeszedł mi przez rękę, gdy przesunęłam kursor na przycisk na dole ekranu.

Jedno kliknięcie zmieniłoby wszystko. Przemieniłoby mnie z Mikaeli Wallace, idealnej córki i przyszłej dziewiczej panny młodej, w... kogoś innego.

Kogoś wolnego.

Nacisnęłam. ZAAKCEPTOWANE.

Potwierdzenie pojawiło się natychmiast, zimne i bezosobowe — transakcja rozpoczęta, informacje o hotelu potwierdzone, płatność w trakcie realizacji.

Co ja zrobiłam? Na co właśnie się zgodziłam?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My V-card for Daddy's Friend

My V-card for Daddy's Friend

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa