passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My V-card for Daddy's Friend - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

My V-card for Daddy's Friend

/

Rozdział 8

rozdział 7

Aukcja mojej dziewictwa została rozstrzygnięta, podczas gdy siedziałam naprzeciwko mężczyzny, którego mój ojciec wybrał, by mnie posiadał.

Wszechświat miał okrutne poczucie ironii.

"Ty w ogóle słuchasz?" — głos Anthony'ego przeciął moją mgłę, irytacja przesączała się przez jego perfekcyjną dykcję.

Nie mogłam oddychać. Nie mogłam nawet zebrać myśli.

Ściany restauracji zdawały się kurczyć wokół mnie. Gwar innych gości zmieniał się w duszący szum, który pulsował w moich uszach.

"Muszę iść," wyrzuciłam z siebie słowa, zanim zdążyłam ułożyć je w coś uprzejmiejszego. "Dziękuję za lunch."

Anthony zamrugał, wyraźnie zaskoczony moją nagłą reakcją.

Na jego korzyść, szybko się pozbierał, rysy twarzy ułożyły mu się w wyćwiczoną obojętność.

"Powinniśmy chociaż wymienić się numerami," powiedział, już sięgając po telefon. "W końcu jesteśmy... zaręczeni."

To słowo zawisło między nami, groteskowe w swojej fałszywości.

Palce mi drżały, gdy wyciągałam telefon, wiedząc, że szybciej będzie się podporządkować niż kłócić.

Wymieniliśmy się urządzeniami, każdy wpisując swoje dane kontaktowe z mechaniczną sprawnością.

Jego palce musnęły moje, gdy oddawaliśmy sobie telefony, i musiałam powstrzymać dreszcz na myśl, jak puste było to dotknięcie.

Widzę Josie przy wyjściu, machającą jakby przywoływała helikopter ratunkowy, a mój żołądek spada w dół.

"Cholera," mamroczę, przyklejając na twarz coś, co mam nadzieję przypomina uśmiech, ale pewnie wygląda jak zdjęcie zakładnika.

"No i?" Josie rzuca się na mnie, gdy tylko jestem w zasięgu głosu, oczy błyszczą jej żądzą plotek. "Materiał na męża czy totalna katastrofa? Potrzebuję szczegółów, wymiarów i co najmniej trzech cytatów z pierwszej ręki."

"Ból głowy," kłamię, masując skroń, jakby to naprawdę mogło przekonać kogoś, kto zna mnie od czasów, gdy wierzyłam w Świętego Mikołaja. "Na poziomie nuklearnym."

Jej twarz opada jak suflet. "To wszystko? Żadnego dramatycznego starcia? Żadnego wyznania, że potajemnie kolekcjonuje swoje paznokcie u nóg albo umawia się tylko z kobietami, które wyglądają jak jego matka?"

"Przepraszam, że rozczarowuję." Zerkam w stronę wyjścia, wolność tak blisko, że aż ją czuję. "Mój kierowca czeka na zewnątrz. Może cię podrzucić, a ja po drodze opowiem ci nudny play-by-play."

"Deal." Ożywia się, jakbym właśnie zaproponowała jej materiał do szantażu. "Ale chcę wszystko — włącznie z liczbą razy, gdy sprawdzał swoje odbicie w sztućcach."

Gdy siedzimy już w tylnej części auta z podniesioną szybą prywatności — jedyny dobry pomysł mojego ojca w całej jego karierze rodzicielskiej — spuszczam z siebie powietrze.

"Jest przystojny, owszem," przyznaję, opierając głowę o skórzane siedzenie. "Ale emocjonalnie? To nastolatek z czarną kartą. Miałam głębsze relacje z Siri."

Josie wybucha śmiechem. "Serio? Aż tak źle?"

"Gorzej. Pierwsze dwadzieścia minut? Modelki z Instagrama i koktajle białkowe. Potem przeszedł do zawstydzania mnie, że jestem dziewicą, jakby moja błona dziewicza była wadą charakteru, którą rozwinęłam tylko po to, żeby zepsuć mu dzień."

"O ja pierdolę." Jej oczy rozszerzają się do kreskówkowych rozmiarów. "Co za dupek!"

"Profesjonalnie wypielęgnowany, społecznie akceptowalny dupek, który odziedziczy miliony," poprawiam ją. "Idealny zięć dla Gunthera Wallace'a, Ludzkiego Odkurzacza Emocji."

Przechyla głowę, analizując. "Przypomina mi tę dziwną dziewczynę ze szkoły — jak ona się nazywała? Rozmawiała wyłącznie o związkach chemicznych i patrzyła na ludzi jak na próbki do badań?"

"Melanie Schwartz," podpowiadam, wdzięczna za odwrócenie uwagi. "Przewodnicząca klubu chemicznego przez trzy kolejne lata społecznego samobójstwa."

"Powinnyśmy ją znaleźć," Josie uśmiecha się szeroko. "Przedstawimy ją Anthony'emu. Zamęczą się nawzajem i ocalą cię od małżeńskiego piekła."

Czuję, jak naprawdę się uśmiecham. "Jesteś dziś wyjątkowo miła."

"Nie przyzwyczajaj się." Szturcha mnie w ramię. "Mam reputację bezdusznej zołzy do utrzymania."

Gdy dojeżdżamy pod jej dom, ściska moją dłoń. "Zadzwonisz później? Jak migrena magicznie zniknie?"

Kiwnęłam głową, czując, jak poczucie winy kręci mi się w piersi jak nóż. "Obiecuję."

Kłamstwo smakuje gorzko, ale nie tak gorzko jak prawda.

W chwili, gdy samochód ruszył, wróciła do mnie myśl o powiadomieniu.

Moja aukcja. Ostateczna cena — los został sprzedany. Możliwość ucieczki zyskała realny kształt.

Dom był cichy, gdy wróciłam, służba rzadko widoczna, rodziców brak.

Pędem wbiegłam po schodach, serce waliło mi w klatkę żeber jakby chciało się przez nie przebić.

Drzwi do mojego pokoju ledwo się zamknęły za mną, a już padłam na łóżko, laptop otwarty, palce drżały, gdy logowałam się na Virtue Exchange.

Liczba, która mnie przywitała, wyssała z moich płuc powietrze.

$455 000.

Pokój zawirował, rzeczywistość rozciągała się i skręcała, podczas gdy wpatrywałam się w tę kwotę.

Nawet nie policzyłam, ile potrzebowałabym do samodzielnego życia, gdy ustalałam cenę wywoławczą na 100 000 dolarów.

A teraz ktoś był gotów zapłacić ponad cztery razy więcej za coś, czego uczono mnie, że ma wartość tylko w zachowaniu, tylko w ostatecznym darze dla męża.

Przez moje żyły przetoczyła się dziwna, dzika moc.

Po raz pierwszy w życiu poczułam się jak bizneswoman — kalkulująca ryzyko i zysk, podejmująca decyzje, które ukształtują moją przyszłość. Nie jak lalka do strojenia i wymieniania przez mężczyzn w garniturach.

Kliknęłam w zwycięską ofertę, serce waliło, gdy czytałam warunki.

Żołądek mi się przewrócił, kwaśny smak piekł przełyk, gdy rzeczywistość się skrystalizowała.

Nigdy nawet nie byłam całowana. Nigdy nie czułam męskich rąk na mojej skórze.

Całą wiedzę o pożądaniu czerpałam z zaczytanych romansów ukrytych między podręcznikami do ekonomii i szczegółowych relacji Josie z jej weekendowych podbojów.

Abstrakcyjne pojęcia, które mogłam analizować intelektualnie, ale których nigdy nie rozumiałam naprawdę — aż Caleb wszedł do pokoju i nagle te fikcyjne scenariusze zaczęły się wypisywać gęsią skórką na mojej skórze, sprawiając, że wyobraźnia szalała w najwyższej rozdzielczości.

Zatrzasnęłam drzwi tej myśli, zanim zdążyła się w pełni rozwinąć, zanim obraz palców Caleba na moim policzku mógł się pojawić.

To nie było o pożądaniu. To było o wolności. O przejęciu kontroli nad własnym ciałem, przyszłością, życiem.

Czytałam szczegóły w kółko, aż zlały się w jedno:

Dziś wieczorem. 20:00. Hotel Valemont, Manhattan. Pokój 512. Ostateczna płatność zostanie uwolniona automatycznie.

To była moja jedyna szansa na niezależność — dziwna, przerażająca, jedna na milion okazja, by wykupić się z klatki, którą ojciec zbudował wokół mnie.

Ale dziś wieczorem. Tak szybko. Tak ostatecznie.

Ciężar decyzji przygniatał mi pierś jak kamień.

Przez dwadzieścia dwa lata byłam grzeczna, idealna, dokładnie taka, jakiej rodzina wymagała.

I co mi to dało? Oddana jak towar mężczyźnie, którego nie interesuje nawet podniesienie wzroku znad telefonu podczas spotkania z przyszłą żoną.

Gwałtowny dreszcz przeszedł mi przez rękę, gdy przesunęłam kursor na przycisk na dole ekranu.

Jedno kliknięcie zmieniłoby wszystko. Przemieniłoby mnie z Mikaeli Wallace, idealnej córki i przyszłej dziewiczej panny młodej, w... kogoś innego.

Kogoś wolnego.

Nacisnęłam. ZAAKCEPTOWANE.

Potwierdzenie pojawiło się natychmiast, zimne i bezosobowe — transakcja rozpoczęta, informacje o hotelu potwierdzone, płatność w trakcie realizacji.

Co ja zrobiłam? Na co właśnie się zgodziłam?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

Drżenia zaczęły się w opuszkach moich palców, rozprzestrzeniając się po dłoniach, aż trzęsły się z takim natężeniem, że mnie to przeraziło.

Nie miałam żadnego punktu odniesienia—żadnej mapy, żadnego przygotowania.

Pornografia, na którą natknęłam się w liceum, wydawała się karykaturą w porównaniu z namacalną rzeczywistością tego, co mnie czekało.

Oglądanie i robienie to dwa oddzielne wszechświaty. Oddzielone przepaścią strachu i oczekiwania, która groziła pochłonięciem mnie w całości.

Dwuznaczność wydrążała mi żołądek, a do gardła podchodziła mi żółć.

Potrzebowałam wody, musiałam poczuć coś realnego i namacalnego, co spłynie mi po gardle i zakotwiczy w rzeczywistości.

Nogi zaniosły mnie na dół, a umysł był tak spętany paniką, że ledwo rejestrowałam otoczenie, dopóki nie zderzyłam się z mamą w przedsionku.

Wróciła właśnie z pilatesu, jej włosy były nienagannie ułożone mimo rzekomego wysiłku.

— Mikaela — powiedziała, a jej oczy wyostrzyły się z ciekawością. — Jak tam obiad z Anthonym?

Pytanie wydawało się surrealistyczne, jakby pytała o film, który widziałam, a nie o układ, który zdecyduje o reszcie mojego życia.

— W porządku — wydusiłam, walcząc o równy głos. — Po prostu pierwsze spotkanie. Nic szczególnego. Większość czasu mówił o firmie swojego ojca.

— Dobrze. — Coś jakby satysfakcja przemknęło przez jej twarz. — Ambicja jest niezbędna u męża.

Skinęłam głową mechanicznie, próbując przemknąć obok niej do kuchni. Jej dłoń wystrzeliła, palce oplatając moje przedramię z zaskakującą siłą.

— Twój ojciec wszystkiego się dowie jutro — dodała, tonem swobodnym, ale uchwyt był nieustępliwy. — Dziś wieczorem jest z ojcem Anthony’ego, grają w pokera w klubie dżentelmenów. Nie wróci do domu aż bardzo późno.

Ulga zalała mnie z taką siłą, że prawie westchnęłam.

Brak ojca oznaczał brak wymyślnych wymówek dla mojej nieobecności tej nocy. Zero przesłuchań. Żadnych kłamstw do wymyślenia i podtrzymania.

Wystarczyło zwykłe smsowe kłamstwo, że jestem u Josie.

— Dziękuję, że mi powiedziałaś — powiedziałam, wdzięczność zabarwiła mój głos.

W kuchni łapczywie piłam wodę z cytryną, kwaśny płyn był mile widzianym rozproszeniem od burzy szalejącej we mnie.

Zegar pokazywał 16:30. Trzy i pół godziny do momentu, gdy przemienię się z Mikaeli Wallace, dziewicy, córki Gunthera Wallace’a, w kogoś zupełnie innego.

Prysznic stał się moją spowiedzią, gorąca woda spływała po skórze, gdy szorowałam każdy centymetr ciała z metodyczną precyzją.

Czy on zauważy pieprzyk na moim lewym biodrze? Małą bliznę na kolanie po dziecięcym upadku? Czy jestem po prostu trofeum do zdobycia, podbój do podjęcia?

Stojąc przed szufladą z bielizną, zmierzyłam się z kolejnym dylematem.

Nic zbyt wymyślnego, to nie było romantyczne spotkanie. Nic zbyt prostego, miałam swoją dumę. Wybrałam prosty czarny komplet, elegancki, ale stonowany.

Praktyczny, jak sama transakcja.

Gorzki śmiech wyrwał mi się z ust, gdy się ubierałam.

Jeden dzień: pierwsza randka, pierwszy seks i niemal pół miliona dolarów. Wszystko razem wzięte, to był bardzo produktywny dzień.

— Idę na noc do Josie — zawołałam do mamy, kłamstwo spłynęło mi z języka z wypracowaną łatwością.

Ledwo uniosła wzrok znad magazynu, machając niedbale, gdy wymknęłam się za drzwi.

Rodzinny kierowca wysadził mnie pod budynkiem Josie.

Weszłam do środka, machając wesoło, dopóki tylne światła auta nie zniknęły za rogiem. Dopiero wtedy zamówiłam taksówkę, ostateczność mojej decyzji osiadła w kościach jak ołów.

Hotel Valemont wyrastał przede mną niczym pomnik bogactwa i dyskrecji.

Wolność czekała po tej stronie nocy. Wolność kupiona za jedyną walutę, jakiej mój ojciec mnie nauczył, że posiadam.

Przy recepcji podałam swoje nazwisko z taką pewnością siebie, na jaką było mnie stać.

Klucz do pokoju wydawał się niemożliwie ciężki w mojej dłoni.

W windzie dostrzegłam swoje odbicie w wypolerowanych drzwiach—spojrzała na mnie obca kobieta, oczy zbyt szeroko otwarte, skóra zbyt blada.

Kim była ta kobieta, która miała sprzedać swoje ciało, by kupić sobie wolność?

Przed pokojem 512 zamarłam, ręka zawisła nad klamką. Nikt na świecie nie wiedział, gdzie jestem.

Za kilka minut moje życie zmieni się nieodwracalnie. Będzie przed i po, a ten próg stanie się linią podziału.

Wzięłam głęboki oddech, wsunęłam klucz i weszłam do środka.

Pokój był słabo oświetlony, miękkie światło jednej lampy rzucało długie cienie na drogie meble.

Serce waliło mi w piersi, gdy szłam krótkim korytarzem do głównego pomieszczenia.

I wtedy zamarłam.

W fotelu przy łóżku siedział Caleb. W głowie zabrzmiały mi zaczepne słowa Josie — „Nie zapomnij, że jest przystojny” — jakby wszechświat robił sobie ze mnie okrutny, kosmiczny żart.

Caleb. Przyjaciel mojego ojca.

Mężczyzna, którego każde spojrzenie przez ostatnie dni rozpalało moją skórę do czerwoności.

Uniósł obie dłonie, jego głos był niewiarygodnie łagodny.

— Proszę, nie panikuj. Nie jestem tu, by ci grozić.

Odsunęłam się, aż plecy przywarły do ściany, oddech rwał się krótkimi haustami.

To nie mogło się dziać.

Nie on. Byle kto, tylko nie on.

— Jestem tu tylko po to, żebyś nie popełniła błędu — ciągnął, głosem spokojnym, kojącym. — Przysięgam, nie myślisz o mnie tego, co powinnaś.

Panika ustąpiła na tyle, by dopuścić do głosu wściekłość.

— Wyjaśnij — warknęłam, głos miałam ostrzejszy, niż zamierzałam. — Bo w tej chwili nie mam żadnego powodu, by ci ufać.

Skinął głową, coś jakby szacunek błysnęło w jego oczach.

— Dziś rano spotkałem się z partnerem biznesowym — zaczął spokojnie. — Ten człowiek ma... osobliwy zwyczaj podczas podróży, zawsze szuka towarzystwa kobiety. Konkretnie—dziewicy.

Zacisnął szczękę, zanim mówił dalej.

— W trakcie lunchu wyszedł, by odebrać telefon. Zostawił na stole otwarty laptop—na ekranie widniała strona aukcyjna... — Zawahał się, wyraźnie skrępowany. — ...z dziewicami.

Żołądek zjechał mi gdzieś w okolice kostek.

— Nie chciałem węszyć, ale ekran był tuż przede mną. I wtedy zobaczyłem— — Przełknął ślinę. — Twoje zdjęcie pojawiło się na jego ekranie. Twój profil.

Podłoga jakby przechyliła się pod moimi stopami.

On to widział. Widział moje półnagie zdjęcia, czytał opis.

Znał mój desperacki sekret.

— Nie mogłem— — Oczy Caleba pociemniały. — Gdy jeszcze rozmawiał przez telefon, wyciągnąłem swój telefon, założyłem konto i przebiłem jego ofertę. Znacznie. Wrócił, gadając o ‚idealnym egzemplarzu’, którego znalazł, ale był wściekły, że ktoś już go przebił.

Pochylił się do przodu, promieniując intensywnością.

— Musiałem, Mikaela. Nie mogłem pozwolić, żeby on cię dostał.

Coś we mnie, coś prymitywnego i intuicyjnego, uwierzyło mu.

Od kolacji urodzinowej Caleb był jedyną osobą, która naprawdę mnie widziała—nie jako dziewiczą córkę Gunthera Wallace’a, ale jako człowieka z myślami i uczuciami.

To uświadomienie zluzowało coś w mojej piersi. Ręce nadal mi drżały, ale nie cofałam się.

I Boże, nawet w tym popieprzonym momencie, z moją dziewictwem dosłownie wiszącym na włosku, zdradziecka myśl przemknęła mi przez głowę: gdyby teraz po mnie sięgnął, pozwoliłabym mu. Bez wahania. Żadna aukcja nie była potrzebna.

Zrobiłam krok do przodu, odrywając się od ściany.

— Mężczyźni tracą rozum, gdy mają za dużo pieniędzy — burknęłam, próbując ukryć wrażliwość cynizmem. — Dlatego robią dziwne, albo obrzydliwe rzeczy.

Caleb nie uśmiechnął się na moją próbę żartu. Jego spojrzenie pozostało spokojne, nieustępliwe. Wciąż siedząc, gestem wskazał pokój.

— Usiądź tam, gdzie ci wygodnie — powiedział miękko, jakby przemawiał do przestraszonego zwierzęcia.

Usiadłam na brzegu aksamitnego fotela naprzeciwko niego, zachowując maksymalny możliwy dystans, by móc usłyszeć jego głos.

Cisza rozciągała się między nami, napięta od niewypowiedzianych pytań i niedokończonych odpowiedzi.

W końcu zadał to jedno pytanie, którego bałam się odkąd go rozpoznałam w tym fotelu. Jego głos był cichy, ale nieustępliwy, jak skalpel chirurga—precyzyjny i przenikliwy.

— Dlaczego tu jesteś, Mikaela? Dlaczego chciałaś sprzedać swoją dziewictwo obcemu?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My V-card for Daddy's Friend

My V-card for Daddy's Friend

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa