"Donosisz na mnie." To nie jest pytanie. Mój głos brzmi martwo nawet dla moich własnych uszu. "Każda rozmowa, każda chwila—wszystko to było czym, zbieraniem informacji?"
Wyraz twarzy Gabriela pozostaje profesjonalnie neutralny i to właśnie mnie łamie. Ani odrobiny poczucia winy, żadnych wyjaśnień, tylko ta sama nieczytelna maska.
"Wszystko, co zrobiłem," kontynuuję, wstając, bo nie mogę usiedzieć w miejscu, nie mogę być w tym pokoju, nie mogę oddychać, "przekazywałeś dalej. To przez ciebie on wie wszystko. Okłamywałeś mnie od samego początku."
"To było dla twojej ochrony—" zaczyna Gabriel, ale mu przerywam.
"Nie. Po prostu... nie." Zdrada pali mnie jak kwas.
Każdy wspólny śmiech, każda prawie-chwila, każdy raz, kiedy myślałem, że może jest w tym coś prawdziwego—wszystko było kłamstwem. Profesjonalne oszustwo zapakowane w atrakcyjne opakowanie.
Cisza rozciąga się między nami jak naładowany pistolet.
Gabriel odchrząkuje, cały profesjonalny dystans i opanowane rysy.
"Wasza Wysokość, rozumiem, że jesteś zdenerwowany, ale musimy omówić nowe protokoły bezpieczeństwa—"
Obracam się tak szybko, że prawie dostaję skrętu karku. Spojrzenie, jakie mu posyłam, mogłoby zedrzeć farbę—czysta, skrystalizowana nienawiść opakowana w dziewiętnaście lat książęcego treningu.
"Protokoły bezpieczeństwa?" Śmiech, który ze mnie wydobywa, jest ostry jak brzytwa. "To o tym chcesz teraz rozmawiać? Nie o tym, jak grałeś na mnie jak na pieprzonych skrzypcach przez tygodnie? Co dalej, ocenisz moją grę? Dasz mi wskazówki, jak być lepszym celem?"
Nie czekając na jego niewątpliwie profesjonalną odpowiedź, ruszam w stronę drzwi.
Moje kroki odbijają się echem w apartamencie jak strzały, każdy z nich małym aktem buntu przeciwko wszystkiemu—mojemu ojcu, koronie, całej tej duszącej maskaradzie.
Oczywiście idzie za mną. Oczywiście, że tak.
Bo to jego praca, prawda? Śledzenie mnie, obserwowanie mnie, raportowanie każdego błędu tatusiowi.
"Wasza Wysokość—" Jego głos niesie się korytarzem hotelu, wciąż irytująco spokojny.
Odwracam się gwałtownie, a jad w moim głosie zaskakuje nawet mnie.
"Ostrożnie z tymi formalnościami, Gabrielu. Nie chcielibyśmy, żeby twój cenny raport z misji brzmiał zbyt emocjonalnie. Co byś w ogóle napisał? 'Obiekt wykazał odpowiednią złość po odkryciu tożsamości operacyjnej.' Czy to wystarczająco profesjonalne dla ciebie?"
Jego szczęka się napina—wreszcie pęknięcie w tej perfekcyjnej masce. Ale ja jeszcze nie skończyłem.
"Powiedz mi, Gabe..." Wypluam jego przezwisko jakby było trucizną, zmniejszając dystans między nami, aż mogę zobaczyć każdą mikroekspresję, którą próbuje ukryć. "Czy to było łatwe? Te wszystkie sesje w bibliotece, spacery na kawę, udawanie, że obchodzi cię moje życie? Czy może oszukiwanie mnie przyszło ci naturalnie z mundurem? Jest na to jakiś kurs? 'Manipulacja Emocjonalna 101: Jak Udawać Przyjaźń ze Swoim Zadaniem'?"
Gabriel otwiera usta, prawdopodobnie by wygłosić jakieś podręcznikowe wyjaśnienie o obowiązku i ochronie, ale ja już unoszę rękę.
"Nie odpowiadaj," szydzę, cofając się jakby był zakażony. "Nie chciałbym, żebyś przypadkiem powiedział coś szczerego. Mogłoby to zepsuć twój idealny rekord."
Odwracam się na pięcie i odchodzę, zostawiając go stojącego jak posąg. Satysfakcja trwa około trzydziestu sekund, zanim wściekłość wraca, gorętsza niż przedtem.
Z powrotem w moim pokoju w akademiku—i czy to nie jest żart, myśleć, że gdziekolwiek jest faktycznie prywatne teraz—krążę jak zwierzę w klatce. Ściany wydają się skażone, gdy wiem, że obserwował mnie przez cały ten czas.
Ile rozmów podsłuchał? Ile prywatnych chwil nie było tak naprawdę prywatnych? Robił notatki, kiedy byłem na kacu i bezbronny?
Zapisywał każdą moją wpadkę do królewskiej kartoteki?
Pierdolić. To.
Chwytam telefon, zdesperowany za czymkolwiek, co nie jest tym miażdżącym ciężarem w piersi. Moje palce latają po ekranie.
Ja: Gdzie jesteś?
Kontakt Jake'a patrzy na mnie, szyderczo milczący. Brak odpowiedzi. Świetnie. Fantastycznie. Nawet mój najlepszy przyjaciel jest niedostępny, kiedy go potrzebuję.
Ściany wydają się zaciskać i nagle nie mogę oddychać.
Jeśli pałac chce mnie przedstawić jako lekkomyślnego, dzikiego, wymykającego się spod kontroli? Dobra. Dam im show, o którym warto będzie napisać do domu.
Dzisiaj będę wszystkim, czego się obawiają—każdą złą decyzją, każdym błędem wartym nagłówków.
Chwytam kurtkę z łóżka, już planując nocną destrukcję. Jest ten podziemny klub w centrum, o którym wspominał Jake. Ten, który nie sprawdza dowodów, nie zadaje pytań, ma gdzieś kim jesteś, dopóki płacisz za wejście.
Idealny do zniknięcia w basie i ciałach i jakiejkolwiek farmaceutycznej pomocy, jaką znajdę.
Szarpię drzwi z taką siłą, że rama drży—i prawie wpadam na klatkę piersiową Gabriela.
Stoi tam, z ręką uniesioną do pukania, wyglądając irytująco opanowanie jak na kogoś, kto właśnie zniszczył cały mój świat. Ta profesjonalna maska jest mocno na miejscu, jakby ostatnie kilka godzin nigdy się nie wydarzyło.
"Co ty tu do cholery robisz?" Mój głos wychodzi ostry jak szkło. "Postanowiłeś dostarczyć raport z obserwacji osobiście? Chcesz opisać dokładnie, jak żałośnie wyglądałem, gdy się dowiedziałem? Jestem pewien, że mój ojciec uwielbiłby te szczegóły."
Kroki rozbrzmiewają z końca korytarza, zanim Gabriel może odpowiedzieć.
Jake pojawia się za rogiem, z rękami w kieszeniach, jego zwyczajowy beztroski wyraz twarzy zmienia się w zaniepokojenie, gdy nas dostrzega.
"Leo? Wszystko w porządku, stary?" woła Jake, przyspieszając kroku. "Właśnie dostałem twój SMS. Przepraszam, telefon mi się rozładował. Co się dzie—"
Jego słowa urywają się, gdy ocenia sytuację—ja praktycznie wibrujący ze złości, Gabriel stojący tam jak szczególnie dobrze ubrany blokada drogowa.
Moja szczęka zaciska się tak mocno, że dziwię się, że zęby nie pękają. Moje spojrzenie skacze między zdezorientowaną twarzą Jake'a a nieczytelnym wyrazem twarzy Gabriela, irytacja rośnie z każdą sekundą.
"Fantastycznie," przeciągam głos, ociekający sarkazmem tak gęstym, że można by się w nim utopić. "Absolutnie wspaniale. Nie wiedziałem, że Gabriel jest tak zainteresowany moimi wieczornymi planami. Bardzo oddany partner do nauki. Może powinienem zacząć składać mój kalendarz towarzyski do zatwierdzenia? Może dostać pozwolenie?"
Przechodzę obok Gabriela z uśmiechem, który jest samymi ostrymi krawędziami bez ciepła—takim, który udoskonaliłem podczas państwowych kolacji z ludźmi, których nienawidziłem.
Nasze ramiona zderzają się, właśnie na tyle mocno, by zrobić punkt.
Nawet nie drgnął. Oczywiście, że nie.
Brew Jake'a wędruje w stronę linii włosów, rozbawienie migocze na jego twarzy mimo oczywistego napięcia.
Zawsze był zbyt spostrzegawczy dla własnego dobra.
Ja już idę korytarzem, każdy krok małym buntem. Dzisiaj znajdę najbardziej chaotyczną imprezę, najmocniejsze drinki, najgorsze decyzje dostępne w promieniu pięciu mil.
Będę całował nieznajomych i tańczył, aż stopy będą krwawić i zapomnę, że kiedykolwiek wierzyłem, że ktoś może widzieć mnie po prostu jako Leo.
"Idź, jeśli tego chcesz," głos Gabriela podąża za mną, cichy, ale jakoś przebijający się przez wszystko inne. "Ale czy na pewno chcesz, żeby twoja twarz znów była rozmazana w nagłówkach dziś w nocy?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego ton pozostaje konwersacyjny, niemal znudzony.
"Po dzisiejszej wiralowej sensacji? Zainteresowane strony są już... niezadowolone. Kolejny incydent może skutkować bardziej permanentnymi środkami."
Zamrażam się w pół kroku. Zaciskam pięści tak mocno, że paznokcie wbijają mi się w dłonie.
Kurwa. Nie musi tego wyjaśniać - dokładnie wiem, co znaczą 'permanentne środki'.
Zostanę wciągnięty z powrotem do mojej złotej klatki, prawdopodobnie z już wybraną księżną i datą ślubu zakreśloną w kalendarzu jakiegoś asystenta.
Najgorsze? Ma rację. Jeden skandal więcej i jestem w następnym samolocie na dożywocie wypełnione przecinaniem wstęg i small-talkiem o hodowli koni.
Bez słowa - bo pieprzyć dawanie mu satysfakcji z odpowiedzi - obracam się na pięcie i wściekle maszeruję z powrotem do mojego pokoju.
Mam tak zaciśniętą szczękę, że praktycznie produkuję diamenty zębami trzonowymi.
Jake idzie za mną, wyglądając jakby wpadł na plan telenoweli bez napisów. Na jego korzyść trzeba przyznać, że trzyma język za zębami, po prostu podąża za mną z powrotem do środka z tym rodzajem lojalności, który przypomina mi, dlaczego jest moim najlepszym przyjacielem.
Przy progu Jake się zatrzymuje.
Odwraca się do Gabriela z najbardziej sztucznym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałem - a biorąc pod uwagę, że dorastałem w kręgach dyplomatycznych, to wiele mówi.
"Przepraszam, stary," mówi Jake głosem ociekającym sztucznym słodzikiem. "Technicznie to nie jest tylko pokój Leo - to też mój. A dziś czuję się super introwertycznie. Rozumiesz."
Drzwi zamykają się z satysfakcjonującym kliknięciem. Zamek wsuwa się na miejsce jak środkowy palec w formie osprzętu.
Przez drzwi praktycznie czuję obecność Gabriela, prawdopodobnie stojącego tam i kalkulującego swój następny ruch jak profesjonalny prześladowca, którym jest.
Ale na razie jest po drugiej stronie dwóch cali drewna i rygla, i to najbliższa rzecz do zwycięstwa, jaką dziś dostanę.
"Więc," mówi Jake po chwili, opadając na łóżko. "To było intensywne. Macie kłótnię kochanków czy po prostu dał ci złą ocenę ze Statystyki?"
Mógłbym wyjaśnić.
Mógłbym powiedzieć mu wszystko - o koronie, o oszustwie, o tym, że całe moje życie to starannie wyreżyserowane kłamstwo. Ale Jake właśnie zamknął drzwi przed facetem, który prawdopodobnie mógłby go deportować jednym telefonem, bez zadawania pytań.
"Coś w tym stylu," mamroczę, padając twarzą na łóżko. "Dzięki za ratunek."
"Po co są współlokatorzy, jeśli nie do pasywno-agresywnego trzaskania drzwiami?" Jake już wyciąga laptopa, dając mi przestrzeń do spokojnego spiralowania. "Jestem tu, jeśli chcesz o tym porozmawiać. Albo jeśli wolisz udawać, że to się nigdy nie wydarzyło i oglądać kiepskie reality show."
I dlatego Jake jest prawdziwym przyjacielem.
Żadnego przesłuchania, żadnego naciskania na szczegóły, których nie jestem gotowy ujawnić. Po prostu solidne, bezwarunkowe wsparcie i obietnica śmieciowej telewizji.
Spędzamy resztę wieczoru w komfortowej ciszy - on koduje, ja wpatruję się w sufit, zastanawiając się, czy mogę przenieść się na uniwersytet na Antarktydzie.
Pingwiny nie przejmują się królewskim rodowodem, prawda?
Poranek nadchodzi jak kac - niechciany i agresywny. Jake'a już nie ma, gdy w końcu docieram do świadomości, prawdopodobnie poszedł na wykład z Informatyki o 8 rano jak funkcjonalny człowiek.
Musi być miło.
Wciąż leżę w łóżku, zastanawiając się, czy mogę przekonać ojca, że rzucenie studiów i zostanie hodowcą owiec w Nowej Zelandii buduje charakter, gdy słyszę pukanie do drzwi.
Wiem, kto to jest, zanim je otworzę.
Tylko jedna osoba puka w ten konkretny sposób - profesjonalnie, uporczywie, irytująco.
Gabriel stoi tam z wydrukowanym harmonogramem, wyglądając świeżo jak pieprzona stokrotka o 7 rano. Ten sam łatwy uśmiech igra na jego ustach, jakby wczoraj nigdy się nie wydarzyło.
Jakby nie roztrzaskał mojego zaufania na mikroskopijne kawałki.
"Dzień dobry," mówi, przechodząc obok mnie do pokoju bez zaproszenia. "Produktywny dzień przed nami. Twój ojciec oczekuje, że utrzymasz średnią 3.5 w tym semestrze, minimum. Nie możemy pozwolić, żeby przyszłość Liechtensteinu oblała Statystykę."
Wściekłość, która rozkwita w mojej piersi, czuje się jak połykanie kwasu. Mówi o moim życiu, jakby to był arkusz kalkulacyjny, kolejne pole do zaznaczenia na jego profesjonalnej liście zadań.
"Fantastycznie," mówię głosem płaskim jak przejechane zwierzę. "Nie mogę się doczekać."
Albo nie zauważa mojego sarkazmu, albo go ignoruje, rozsiadając się na krześle Jake'a, jakby był u siebie.
"Poranny bieg za dwadzieścia minut. Potem wysokobiałkowe śniadanie. Następnie wykład z Literatury Porównawczej o dziesiątej, a potem-"
"Umiem czytać," przerywam, wyrywając harmonogram z jego rąk. "Coś jeszcze, czy zaczniesz też dyktować, kiedy mogę iść się wysrać?"
Coś przemyka po jego twarzy - może irytacja albo rozczarowanie.
Dobrze. Mam nadzieję, że każda interakcja ze mną sprawia, że jego praca jest nędzna.
"Po prostu próbuję pomóc ci odnieść sukces," mówi, a profesjonalny spokój w jego głosie sprawia, że chcę przewracać meble. "Do tego zatrudnił mnie twój ojciec."
"Racja. Bo tak bardzo zależy ci na moich akademickich sukcesach." Chwytam moje ubrania do biegania z niepotrzebną siłą. "Nie żebyś miał jakieś inne motywacje. Czysta altruistyczność."
* * *
Kolejne dni stają się mistrzowskim kursem złośliwego podporządkowania.
Podążam za jego cennym harmonogramem co do joty - pojawiam się na każdym biegu, każdym posiłku, każdej sesji nauki. Ale dbam o to, żeby zarobił każdy grosz tego, co płaci mu mój ojciec.
Cisza, która mogłaby zamrozić piekło. Jednowyrazowe odpowiedzi dostarczane z ciepłem kostnicy.
Kiedy sugeruje sałatkę na lunch, zamawiam najbardziej tłustą pizzę, jaką mogę znaleźć i utrzymuję kontakt wzrokowy podczas jedzenia.
Małostkowe? Absolutnie. Satysfakcjonujące? Niezmiernie.
Profesjonalna maska Gabriela zaczyna się zsuwać. Małe pęknięcia pojawiają się, gdy odpowiadam na jego pytania tylko "tak", "nie" lub "cokolwiek".
Jego szczęka się zaciska, gdy celowo wybieram przeciwną trasę niż ta, którą sugeruje podczas naszych biegów. Wypolerowana persona ochroniarza strzępi się na brzegach, gdy traktuję go jak wroga, którym się okazał.
Ale wtedy czwartkowy poranek wszystko psuje.
Cambridge postanawia upodobnić się do lodowiska przez noc. Szron pokrywa każdą powierzchnię, zamieniając naszą regularną trasę do biegania w śmiertelną pułapkę. Przyspieszam tempo tylko po to, by go wkurzyć, zbyt szybko wchodząc w zakręty, gdy moja stopa trafia na czarny lód.
Świat się przechyla. Lecę w dół, już przygotowując się na spotkanie twarzy z chodnikiem, gdy ręka Gabriela wystrzela.
Łapie moje ramię z refleksem, który krzyczy latami treningu, podciągając mnie do pionu, zanim zdążę nawet przetworzyć, co się stało.
Przez uderzenie serca - tylko jedno - jego uchwyt jest delikatny. Opiekuńczy.
Jego kciuk muska mój łokieć, sprawdzając, czy nie ma obrażeń, a jego oczy zawierają coś, co niebezpiecznie przypomina szczerą troskę.
"Ostrożnie," mruczy głosem łagodniejszym niż przez cały tydzień.
Ten sam głos, który kiedyś drażnił się ze mną w bibliotece, który nazwał mnie interesującym, który sprawił, że uwierzyłem, że jesteśmy czymś więcej niż operatorem i zadaniem.
Odskakuję, jakby jego dotyk był trucizną. Bo jest. To wszystko, na co nie mogę sobie już pozwolić.
"Nie udawaj, że ci zależy," warczę, słowa wychodzą ostrzejsze niż zamierzone, wszystkie szklane krawędzie i ledwo powstrzymany ból. "Oboje wiemy, że jestem tylko kolejnym zadaniem. Kolejną pozycją w twoim raporcie."
Ból przemyka przez jego rysy - szybki, surowy, prawdziwy.
Ale potem maska wraca na miejsce, gładka jak jedwab, profesjonalna jak pogrzeb. To przypomnienie, jak dobry jest w tej grze, jak dobrze został wyszkolony, by pokazywać ludziom dokładnie to, co potrzebują zobaczyć.
Odwracam się, zanim zrobię coś głupiego, jak uwierzenie, że błysk emocji cokolwiek znaczył.
"Nadążaj, ochroniarzu," wołam przez ramię, już biegnąc, stopy uderzają o zmrożoną ziemię. "Nie będę sam niósł mojej korony."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oto jak to jest prawie zaliczyć chodnik i zostać złapaną przez swojego tajnego ochroniarza—i tak kończysz wyglądając jak kupa.
Kostka pulsuje od skręcenia, kolano mam brudne od momentu, gdy się poślizgnęłam, zanim Gabriel postawił mnie na nogi, a moja godność?
Ta umarła w chwili, gdy zapiszczałam jak spłoszony kot.
Ale jeśli czegoś mi nie brakuje, to umiejętności adaptacji. Dzisiejsza misja? Utrudnić życie Gabrielowi Torresowi tak bardzo, jak tylko pozwala na to mój królewski status.
Konieczne dla mojego zdrowia psychicznego? Sto procent.
Uniwersytecka biblioteka staje się moim polem bitwy.
Wypatruję go w jego zwyczajowym kącie—bo oczywiście ma swój zwyczajowy kąt, przewidywalny dupkowaty doktorant—otoczony czymś, co wygląda na najnudniejsze materiały do czytania na świecie, w tym gigantycznym tomiszczem zatytułowanym „Ramowe systemy bezpieczeństwa geopolitycznego w państwach postsowieckich”, na który tylko freak od stosunków międzynarodowych skazałby się dobrowolnie.
Wygląda na tak skupionego, tak irytująco opanowanego, jakby godzinę temu nie miał rąk na mnie. Jakby nie sprawił, że moje zdradzieckie serce przyspieszyło przez to ciche „ostrożnie”.
Czas to naprawić.
Podchodzę z pewnością siebie kogoś, kogo nie zdradził cały system wsparcia, i rzucam plecak na krzesło obok niego. Łomot jest satysfakcjonująco głośny.
— Cóż, cóż, cóż — pochylam się z najbardziej bezczelnym uśmiechem, tym, który sprawiał, że żony dyplomatów łapały się za perły. — Nie spodziewałam się cię tutaj zobaczyć. Biblioteki są zwykle dla mądrych ludzi, nie profesjonalnych stalkerów. Albo, poczekaj, jak brzmi politycznie poprawne określenie? Specjalista od zaawansowanego nadzoru?
Gabriel nawet nie podnosi wzroku znad papierów. — Mądrzy ludzie i szpiedzy zwykle chcą tego samego. Informacji. Chociaż powiedziałbym, że my generalnie jesteśmy lepsi w ich zdobywaniu.
Oho, gramy na chłodno? No to zaczynamy.
Pochylam się bliżej, tak blisko, że mój oddech pewnie łaskocze go w ucho. Mój głos prawie szeptem, tym, który zbyt często prowadził do złych decyzji na imprezach.
— Godziny i godziny obserwowania mnie, katalogowania każdego ruchu, pisania tych twoich małych raportów… Na pewno chodzi ci tylko o informacje? Bo to brzmi albo jak praca, albo bardzo specyficzny fetysz, i próbuję rozgryźć który.
To działa.
Najpierw drgają mu palce, tylko ledwo wyczuwalny skurcz, ale zauważam to. Uścisk na długopisie się rozluźnia i—cudowny chaos—wypada mu z ręki i z hałasem uderza o blat. Ten dźwięk to dla mnie jak fanfary zwycięstwa.
Ale to nie koniec.
Kiedy sięga po długopis, wyraźnie wytrącony z równowagi, łokciem zahacza o niepewny stos książek obok siebie. Przewracają się jak domino, każdy łomot głośniejszy od poprzedniego, tworząc symfonię zamieszania, która rozbrzmiewa w świętej ciszy biblioteki.
Połowa sali się odwraca. Ktoś nawet chichocze. Dziewczyna przy sąsiednim stoliku posyła nam takie spojrzenie, że mogłaby zedrzeć farbę ze ściany.
Szczęka Gabriela napina się, gdy schyla się po upadłe książki, a ja niemal widzę, jak liczy do dziesięciu w kilku językach. Jego ruchy wciąż są opanowane, wciąż ostrożne, ale pod spodem drży coś jeszcze.
Irytacja? Zażenowanie? Boże, oby oba naraz.
— Przyciągasz więcej uwagi niż ja — zauważam radośnie, nie ruszając się ani o milimetr, żeby pomóc. — To naprawdę imponujące. Zwykle to ja jestem katastrofą w każdym pomieszczeniu. Miło przekazać pałeczkę.
Prostuje się, książki w rękach, a jego twarz to arcydzieło wymuszonego spokoju.
— Nadal znoszę twoje gówniane zachowanie i nie udusiłem cię w miejscu publicznym. To dopiero wyczyn, biorąc pod uwagę prowokację.
— Ostre — rzucam, opadając teatralnie na krzesło obok. — Ale myślę, że biblioteka to nie miejsce na takie rzeczy. Może zostaw to na coś bardziej prywatnego?
Jego powieka zdecydowanie drga. Wynik: Leo 1, Profesjonalny Spokój 0.
Reszta dnia mija w naszym nowym „normalnym” — zaczepne komentarze, wrogi kompromis i tyle napięcia, że można by zasilić małe miasto.
Wciąż pławię się w triumfie bibliotecznym, już planując kolejny ruch. Może „przypadkiem” zmienię mu zamówienie na kawę na bezkofeinową. Albo zapiszę go do newslettera klubu mimów.
Ale Gabriel, ten chytry drań, wyprzedza mnie.
Robię sobie przerwę od udawania, że się uczę, i zmierzam do ulubionej kawiarni na uczelni po popołudniową dawkę kofeiny. Lokal jest wypchany zestresowanymi studentami napędzającymi się kawą, ale mój zwyczajowy stolik w kącie cudem jest wolny. Tylko że—
Już czeka na mnie napój.
Zamieram, patrząc na coś, co można opisać tylko jako kawowe delirium. Na wierzchu góra bitej śmietany, agresywnie różowa pianka, polewa karmelowa w kształcie chyba serc i—czy to jadalny brokat?
— Co to, do cholery, za cukrzycowa śpiączka? — pytam wszechświat, choć dobrze wiem, kto za tym stoi.
— Równa odpłata za zamach na moje nerwy — głos Gabriela rozbrzmiewa zza moich pleców, niemożliwie spokojny.
Siedzi przy następnym stoliku z laptopem, nawet nie podnosząc wzroku.
— Myślałem, że docenisz estetykę. Bardzo w twoim stylu… dramatycznym.
Ostrożnie podnoszę kubek, jakby miał zaraz wybuchnąć. Wtedy widzę naklejkę w wesołych różowych literkach: Słodka Księżniczka.
Śmiech wyrywa mi się zanim zdołam go powstrzymać—częściowo z oburzenia, częściowo autentycznej rozbawienia.
— Albo jesteś mistrzem wojny psychologicznej, albo masz zdecydowanie za dużo wolnego czasu. Serio się obawiam, że to oba naraz.
— Spróbuj — mówi, wciąż pisząc. — Obiecuję, nie zabije cię. Chociaż zawartość cukru może sprawić, że będziesz tego żałować.
Wbrew rozsądkowi biorę łyk. Kurwa. To jest naprawdę pyszne. Aż obraźliwie dobre. Smakuje jak gorączkowy sen jednorożca, ale w najlepszym możliwym wydaniu.
— Najgorsze jest… — zaczynam, nie mogąc dać mu satysfakcji dokończenia.
— …że to lepsze, niż zasługujesz — kończy gładko, i słyszę uśmiech w jego głosie, choć nadal na mnie nie patrzy.
— Zwłaszcza po tej akcji z książkami. Wiesz, ile kosztują te instrukcje? Bibliotekarka patrzyła na mnie, jakbym obraził jej przodków.
Zsuwam się na krzesło, tuląc ten absurdalny napój księżniczki. — Uznajmy, że jesteśmy kwita. Ale ostrzegam cię—teraz mamy wojnę. Brokatową, kofeinową wojnę.
— Nie mogę się doczekać — mruczy, palce nie przestają stukać po klawiaturze. — Twój ruch, Wasza Wysokość.
Przesuń w górę, aby kontynuować