Oto jak to jest prawie zaliczyć chodnik i zostać złapaną przez swojego tajnego ochroniarza—i tak kończysz wyglądając jak kupa.
Kostka pulsuje od skręcenia, kolano mam brudne od momentu, gdy się poślizgnęłam, zanim Gabriel postawił mnie na nogi, a moja godność?
Ta umarła w chwili, gdy zapiszczałam jak spłoszony kot.
Ale jeśli czegoś mi nie brakuje, to umiejętności adaptacji. Dzisiejsza misja? Utrudnić życie Gabrielowi Torresowi tak bardzo, jak tylko pozwala na to mój królewski status.
Konieczne dla mojego zdrowia psychicznego? Sto procent.
Uniwersytecka biblioteka staje się moim polem bitwy.
Wypatruję go w jego zwyczajowym kącie—bo oczywiście ma swój zwyczajowy kąt, przewidywalny dupkowaty doktorant—otoczony czymś, co wygląda na najnudniejsze materiały do czytania na świecie, w tym gigantycznym tomiszczem zatytułowanym „Ramowe systemy bezpieczeństwa geopolitycznego w państwach postsowieckich”, na który tylko freak od stosunków międzynarodowych skazałby się dobrowolnie.
Wygląda na tak skupionego, tak irytująco opanowanego, jakby godzinę temu nie miał rąk na mnie. Jakby nie sprawił, że moje zdradzieckie serce przyspieszyło przez to ciche „ostrożnie”.
Czas to naprawić.
Podchodzę z pewnością siebie kogoś, kogo nie zdradził cały system wsparcia, i rzucam plecak na krzesło obok niego. Łomot jest satysfakcjonująco głośny.
— Cóż, cóż, cóż — pochylam się z najbardziej bezczelnym uśmiechem, tym, który sprawiał, że żony dyplomatów łapały się za perły. — Nie spodziewałam się cię tutaj zobaczyć. Biblioteki są zwykle dla mądrych ludzi, nie profesjonalnych stalkerów. Albo, poczekaj, jak brzmi politycznie poprawne określenie? Specjalista od zaawansowanego nadzoru?
Gabriel nawet nie podnosi wzroku znad papierów. — Mądrzy ludzie i szpiedzy zwykle chcą tego samego. Informacji. Chociaż powiedziałbym, że my generalnie jesteśmy lepsi w ich zdobywaniu.
Oho, gramy na chłodno? No to zaczynamy.
Pochylam się bliżej, tak blisko, że mój oddech pewnie łaskocze go w ucho. Mój głos prawie szeptem, tym, który zbyt często prowadził do złych decyzji na imprezach.
— Godziny i godziny obserwowania mnie, katalogowania każdego ruchu, pisania tych twoich małych raportów… Na pewno chodzi ci tylko o informacje? Bo to brzmi albo jak praca, albo bardzo specyficzny fetysz, i próbuję rozgryźć który.
To działa.
Najpierw drgają mu palce, tylko ledwo wyczuwalny skurcz, ale zauważam to. Uścisk na długopisie się rozluźnia i—cudowny chaos—wypada mu z ręki i z hałasem uderza o blat. Ten dźwięk to dla mnie jak fanfary zwycięstwa.
Ale to nie koniec.
Kiedy sięga po długopis, wyraźnie wytrącony z równowagi, łokciem zahacza o niepewny stos książek obok siebie. Przewracają się jak domino, każdy łomot głośniejszy od poprzedniego, tworząc symfonię zamieszania, która rozbrzmiewa w świętej ciszy biblioteki.
Połowa sali się odwraca. Ktoś nawet chichocze. Dziewczyna przy sąsiednim stoliku posyła nam takie spojrzenie, że mogłaby zedrzeć farbę ze ściany.
Szczęka Gabriela napina się, gdy schyla się po upadłe książki, a ja niemal widzę, jak liczy do dziesięciu w kilku językach. Jego ruchy wciąż są opanowane, wciąż ostrożne, ale pod spodem drży coś jeszcze.
Irytacja? Zażenowanie? Boże, oby oba naraz.
— Przyciągasz więcej uwagi niż ja — zauważam radośnie, nie ruszając się ani o milimetr, żeby pomóc. — To naprawdę imponujące. Zwykle to ja jestem katastrofą w każdym pomieszczeniu. Miło przekazać pałeczkę.
Prostuje się, książki w rękach, a jego twarz to arcydzieło wymuszonego spokoju.
— Nadal znoszę twoje gówniane zachowanie i nie udusiłem cię w miejscu publicznym. To dopiero wyczyn, biorąc pod uwagę prowokację.
— Ostre — rzucam, opadając teatralnie na krzesło obok. — Ale myślę, że biblioteka to nie miejsce na takie rzeczy. Może zostaw to na coś bardziej prywatnego?
Jego powieka zdecydowanie drga. Wynik: Leo 1, Profesjonalny Spokój 0.
Reszta dnia mija w naszym nowym „normalnym” — zaczepne komentarze, wrogi kompromis i tyle napięcia, że można by zasilić małe miasto.
Wciąż pławię się w triumfie bibliotecznym, już planując kolejny ruch. Może „przypadkiem” zmienię mu zamówienie na kawę na bezkofeinową. Albo zapiszę go do newslettera klubu mimów.
Ale Gabriel, ten chytry drań, wyprzedza mnie.
Robię sobie przerwę od udawania, że się uczę, i zmierzam do ulubionej kawiarni na uczelni po popołudniową dawkę kofeiny. Lokal jest wypchany zestresowanymi studentami napędzającymi się kawą, ale mój zwyczajowy stolik w kącie cudem jest wolny. Tylko że—
Już czeka na mnie napój.
Zamieram, patrząc na coś, co można opisać tylko jako kawowe delirium. Na wierzchu góra bitej śmietany, agresywnie różowa pianka, polewa karmelowa w kształcie chyba serc i—czy to jadalny brokat?
— Co to, do cholery, za cukrzycowa śpiączka? — pytam wszechświat, choć dobrze wiem, kto za tym stoi.
— Równa odpłata za zamach na moje nerwy — głos Gabriela rozbrzmiewa zza moich pleców, niemożliwie spokojny.
Siedzi przy następnym stoliku z laptopem, nawet nie podnosząc wzroku.
— Myślałem, że docenisz estetykę. Bardzo w twoim stylu… dramatycznym.
Ostrożnie podnoszę kubek, jakby miał zaraz wybuchnąć. Wtedy widzę naklejkę w wesołych różowych literkach: Słodka Księżniczka.
Śmiech wyrywa mi się zanim zdołam go powstrzymać—częściowo z oburzenia, częściowo autentycznej rozbawienia.
— Albo jesteś mistrzem wojny psychologicznej, albo masz zdecydowanie za dużo wolnego czasu. Serio się obawiam, że to oba naraz.
— Spróbuj — mówi, wciąż pisząc. — Obiecuję, nie zabije cię. Chociaż zawartość cukru może sprawić, że będziesz tego żałować.
Wbrew rozsądkowi biorę łyk. Kurwa. To jest naprawdę pyszne. Aż obraźliwie dobre. Smakuje jak gorączkowy sen jednorożca, ale w najlepszym możliwym wydaniu.
— Najgorsze jest… — zaczynam, nie mogąc dać mu satysfakcji dokończenia.
— …że to lepsze, niż zasługujesz — kończy gładko, i słyszę uśmiech w jego głosie, choć nadal na mnie nie patrzy.
— Zwłaszcza po tej akcji z książkami. Wiesz, ile kosztują te instrukcje? Bibliotekarka patrzyła na mnie, jakbym obraził jej przodków.
Zsuwam się na krzesło, tuląc ten absurdalny napój księżniczki. — Uznajmy, że jesteśmy kwita. Ale ostrzegam cię—teraz mamy wojnę. Brokatową, kofeinową wojnę.
— Nie mogę się doczekać — mruczy, palce nie przestają stukać po klawiaturze. — Twój ruch, Wasza Wysokość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy tygodnie duszącego nadzoru Gabriela i jestem gotowy popełnić przestępstwo.
Albo kilka.
Facet zamienił prześladowanie w formę sztuki - poranne biegi o dupie świt, nadzorowane sesje nauki, plany żywieniowe, które doprowadziłyby dietetyka do łez szczęścia.
Jestem praktycznie koniem pokazowym z legitymacją Harvardu.
Więc kiedy Jake wspomina o imprezie w magazynie - tej, za którą administracja grozi wydaleniem, tej, przy której nasze zwykłe balangi wyglądają jak herbatki - jestem przekonany zanim kończy mówić.
"Jesteś pewien?" pyta Jake, obserwując jak przygotowuję się do imprezy z determinacją godną olimpijczyka. "Gabriel będzie wściekły. Tak na poziomie zaniepokojonego przyjaciela, który zmienia się w specjalistę od interwencji kryzysowych."
"Świetnie." Wychylam kolejnego shota, pieczenie w gardle jest mile widzianym rozproszeniem od ciągłego poczucia bycia obserwowanym. "Może jeśli będę wystarczającą katastrofą, w końcu zrozumie, że nie potrzebuję samozwańczego life coacha."
"Ostro, stary." Jake kręci głową. "Facetowi ewidentnie na tobie zależy. Nawet jeśli jest dziwnie intensywny w tym wszystkim."
Nie odpowiadam, bo co miałbym powiedzieć? Że 'troska' Gabriela wiąże się z wypłatą? Zamiast tego łapię kurtkę i kieruję się do drzwi.
Magazyn wzywa, a ja planuję odpowiedzieć każdą złą decyzją z mojego arsenału.
Pulsuje basem na tyle ciężkim, że może poprzemieszczać narządy wewnętrzne. To wszystko, o czym rodzice mają koszmary - brak ochrony, podejrzane substancje, decyzje tak złe, że będą echem odbijać się przez pokolenia.
Idealnie.
Nurkuję na głęboką wodę, przyjmując drinki od ludzi, których imion nigdy nie zapamiętam, tańcząc z ciałami, które zlewają się w jedno pod stroboskopowymi światłami.
Mój zwyczajowy wykalkulowany urok? Zniknął. Zastąpiony czymś ostrzejszym, bardziej złośliwym, stworzonym by zranić każdego, kto patrzy.
A ktoś definitywnie patrzy.
Gabriel stoi przy dalszej ścianie, popijając prawdopodobnie wodę, śledząc wzrokiem każde moje potknięcie. Zachowuje profesjonalny dystans, jego niepokój rośnie z każdym moim fatalnym wyborem.
To właśnie ta troska wkurza mnie najbardziej - jakby miał jakiekolwiek prawo się przejmować po tym, jak kłamał mi w żywe oczy przez tygodnie.
"Twój chłopak wygląda na zestresowanego," jakaś dziewczyna krzyczy przez muzykę, wskazując głową na Gabriela. "Może powinnieneś-"
"To nie jest mój chłopak." Łapię kolejnego drinka z przechodzącej tacy, nawet nie sprawdzając co to jest. "On tylko dostaje zapłatę za to, że mu zależy. Wielka różnica."
Wycofuje się na widok tego, co dostrzega na mojej twarzy i szczerze? Mądry ruch.
Noc wymyka się spod kontroli. Każdy drink ułatwia następny, każda zła decyzja usprawiedliwia kolejną. Flirtuję z każdym, kto stoi w miejscu, przyjmuję shoty od nieznajomych, tańczę aż pokój wiruje.
Mój śmiech jest zbyt głośny, zbyt ostry, przecina rozmowy jak potłuczone szkło. Nawet moi imprezowi przyjaciele - ludzie, którzy widzieli mnie w najgorszym stanie - rzucają zaniepokojone spojrzenia.
"Leo, może zwolnij trochę?" Ashley materializuje się przy moim łokciu, z troską wypisaną na twarzy. "Nie wyglądasz najlepiej, a ten facet, z którym przyszedłeś ciągle-"
"Pierdolić go." Słowa wychodzą bełkotliwie, bardziej gniewnie niż zamierzałem. "Pierdolić jego troskę i pierdolić jego raporty i pierdolić-"
"Przenosimy się!" Ktoś krzyczy. "Gliny węszą w okolicy. After na dokach!"
Tłum rusza do wyjść, niosąc mnie ze sobą, dopóki dłoń Gabriela nie zamyka się na moim ramieniu, kierując mnie w zacieniony kąt z dala od chaosu.
"Wychodzimy. Teraz." Jego głos przebija się przez moją pijaną mgłę, nie dopuszczając sprzeciwu. "To nie podlega dyskusji."
"Nie podlega dyskusji?" Wyrywam się, potykając, ale utrzymując równowagę na czystej złości.
Kąt jest względnie prywatny - tylko my i dudniący bas.
"To zabawne, z twoich ust. Czy kłamanie mi przez tygodnie podlegało dyskusji? Czy udawanie zainteresowania mną było częścią kontraktu?"
Szczęka Gabriela zaciska się, utrzymuje głos niski, by nie przyciągać uwagi.
"Leo, jesteś pijany i podejmujesz niebezpieczne decyzje. Możemy to omówić jutro, kiedy będziesz-"
"Nie udawaj, że ci na mnie zależy!" Słowa wybuchają, surowe i zbyt szczere. "Obaj wiemy, że to tylko zadanie. Kolejny rozpuszczony dzieciak do przypilnowania, kolejny czek do zrealizowania. Więc przestań udawać, że obchodzi cię cokolwiek poza zawodowymi zobowiązaniami."
Coś pęka w wyrazie twarzy Gabriela. Po raz pierwszy od tego parszyweg spotkania z moim ojcem, widzę prawdziwe emocje przebijające się na powierzchnię - ból, frustrację i coś głębszego, czego jestem zbyt pijany by rozszyfrować.
"Myślisz, że ja nie-" Urywa, zaciskając pięści. "Nie masz pojęcia, o czym mówisz."
"Nie?" Alkohol czyni mnie odważnym i głupim w równych proporcjach. "To udowodnij. Pokaż mi, że to nie tylko o pracę. Pokaż mi coś prawdziwego, choć raz w swoim kłamliwym-"
Nie kończę myśli. Zamiast tego chwytam jego twarz i miażdżę nasze usta w pocałunku.
To nie jest delikatny pocałunek; to starcie. Zęby ścierają się z pilnością i frustracją, wszystko wymierzone by zranić, by coś udowodnić. Jego usta smakują szokiem, jego ciało sztywnieje pod wpływem zaskoczenia. Ale potem odpowiada.
W tych ulotnych sekundach, trzech albo czterech, to jest prawdziwe. Jego dłoń obejmuje moją szczękę, czule mimo wszystkiego innego, i całuje mnie jakby to coś znaczyło.
Jakby pod kłamstwami i zobowiązaniami było coś więcej-
Odrywa się gwałtownie, oddychając ciężko i szybko, wewnętrzna walka wyrzeźbiona w każdej zmarszczce jego wyrazu. Nagła nieobecność czuje się jak lodowate zanurzenie, pozostawiając mnie rozchwianego i zdezorientowanego.
"To też trafi do twojego raportu?" Słowa wychodzą połamane, żałosne. "Obiekt wykazał autodestrukcyjne zachowanie, kulminujące w napaści seksualnej na operatywnego?"
Twarz Gabriela rozpada się, sięga po mnie, ale grunt już się przechyla. Moje kolana uginają się, wizja szarzeje na brzegach, i ostatnią rzeczą, którą czuję są jego ramiona łapiące mnie.
Znowu. Zawsze mnie łapie.
"Mam cię," szepcze, a ja jestem zbyt daleko, by zastanawiać się czy to osobiste czy zawodowe.
* * *
Śmierć byłaby lepsza od tego kaca.
Moje usta smakują jak miejsce zbrodni, w mojej głowie trwa budowa, a ktoś definitywnie dźga moje gałki oczne od środka.
"Wstawaj. Idziemy biegać."
Uchylam jedno oko i widzę Gabriela usadowionego na krześle przy biurku Jake'a, wyglądającego na wyczerpanego, ale zdeterminowanego.
Wciąż ma na sobie wczorajsze ubrania, co oznacza - kurwa. Został całą noc. Łóżko Jake'a jest puste i idealnie pościelone, bo oczywiście mój współlokator ma poranny wykład jak funkcjonalny człowiek.
"Dosłownie wolałbym umrzeć." Zagrzebuję się głębiej w poduszkę, modląc się o szybki koniec. "Właściwie, może już jestem martwy. Czy to piekło? Czuję się jak w piekle."
"To Harvard, więc blisko." W jego głosie brzmi nuta czegoś - rozbawienia? "Ale nie wymigasz się. Wstawaj."
"Gabriel, przysięgam na wszystkich bogów, którzy słuchają, jeśli nie wyjdziesz stąd natychmiast, to-"
"W takim razie mam propozycję." Przerywa mi, pochylając się do przodu z łokciami na kolanach. "Za każdy produktywny, zdyscyplinowany dzień, który mi dasz - wykonując swoje zadania, pozostając aktywnym, jedząc właściwie - wykreślę jeden z twoich wybryków z raportu do twoich rodziców."
To przyciąga moją uwagę. Zerkam na niego przez to jedno oko, które może funkcjonować.
"Szantażujesz mnie moim własnym złym zachowaniem? To albo genialne albo głęboko pojebane." Mój głos brzmi jak żwir w blenderze. "Jaki jest haczyk?"
Jego wyraz twarzy zmienia się, coś prawie jak uśmiech przesuwa się po jego rysach.
"Żadnego haczyka. Tylko motywacja. A jeśli wstaniesz i pójdziesz teraz..." Pauzuje, spotykając moje przekrwione spojrzenie bezpośrednio. "Nawet wykreślę część o tym, jak mnie pocałowałeś na imprezie, Wasza Wysokość."
Przesuń w górę, aby kontynuować
