Emma Williams siedziała po turecku na podłodze swojego pokoju, ściskając w dłoni błyszczący długopis, podczas gdy Katie rozłożyła się na łóżku za nią. Delikatne światło lampek choinkowych sprawiało, że pokój był przytulny, ale Emma nie mogła pozbyć się ścisku w piersi.
„Dlaczego właściwie to robimy?” zapytała Emma, nerwowo obracając długopis w palcach.
„Bo,” odparła Katie, przewracając strony magazynu, „musisz przestać być taka nudna. Masz siedemnaście lat, Emma. Zacznij żyć!”
„Nie jestem nudna,” wymamrotała Emma, choć nawet ona nie brzmiała przekonująco.
Katie przekręciła się na brzuch, uśmiechając się złośliwie. „Dziewczyno, w weekendy wolontariacie w bibliotece. Nigdy nie byłaś na imprezie. I — popraw mnie, jeśli się mylę — nigdy nawet się nie całowałaś.”
Policzki Emmy poczerwieniały. „To nie o to chodzi. Po prostu... nie chcę się spieszyć.”
Katie rzuciła magazyn na bok i sięgnęła po notes z nocnego stolika, wciskając go Emmie do rąk. „Zrobimy tak: stworzymy listę marzeń. Wszystkie szalone rzeczy, które chcesz zrobić przed maturą.”
Emma uniosła brew. „Lista marzeń? To głupie.”
„Nie, to genialne,” nalegała Katie, chwytając poduszkę i przytulając ją. „Po prostu to napisz. Nikt tego nie zobaczy. To tylko dla nas.”
Emma westchnęła, stukając długopisem w notes. „Dobrze, tylko mnie nie oceniaj.”
Katie uśmiechnęła się szeroko. „Obiecuję. Zaszalej.”
Po chwili wahania Emma nabazgrała pierwsze punkty. Jej pismo było staranne, takie, które powstaje po latach robienia perfekcyjnych notatek na lekcjach.
„Pokaż!” zażądała Katie, próbując zerknąć przez ramię.
„Nie ma mowy!” Emma przyciągnęła notes do piersi.
„No weź,” jęknęła Katie, niemal się na nią wspinając. „Jestem twoją najlepszą przyjaciółką. Żadnych sekretów!”
Niechętnie Emma jej go podała. Oczy Katie rozszerzyły się, gdy czytała:
• Wkradnij się na imprezę. • Kąp się nago. • Pocałuj kogoś niespodziewanego. • Stracę dziewictwo.
Katie wybuchnęła śmiechem. „Stracić dziewictwo? Emma, przeszłaś od zera do setki w sekundę!”
Emma wyrwała jej notes, cała czerwona na twarzy. „Nie o to mi chodziło! Po prostu... wszyscy już to zrobili. Pomyślałam — ugh, to głupie.”
Katie pokręciła głową, uśmiechając się szeroko. „To nie głupie. To odważne. I trochę zabawne.” Wyciągnęła telefon i pstryknęła zdjęcie listy, zanim Emma zdołała zareagować.
„Katie!” krzyknęła Emma, rzucając się na telefon.
„Wyluzuj!” zaśmiała się Katie, trzymając telefon nad głową. „Usuwam. Widzisz? Zniknęło.” Stuknęła w ekran i uśmiechnęła się. „Nie ma sprawy.”
Emma jęknęła, masując skronie. „Jesteś okropna.”
***
W następny poniedziałek Emma weszła do szkoły z głową schowaną w podręczniku do matematyki, ledwo zauważając szum rozmów wokół.
„Hej, Emma”, zawołał ktoś.
Podniosła wzrok i zobaczyła Madison, jedną z popleczniczek Victorii Sterling, która uśmiechała się złośliwie, przechodząc obok. Emma zmarszczyła brwi. Dlaczego Madison tak na nią patrzyła?
Skręciła za róg i znieruchomiała.
Każda szafka — absolutnie każda — była oklejona kopiami jej listy marzeń. Jej pismo patrzyło na nią z każdej strony, szydząc z każdego punktu. Słowa Stracę dziewictwo były zakreślone czerwonym markerem na każdej kartce.
Serce jej zamarło.
„O Boże”, szepnęła.
Uczniowie tłoczyli się na korytarzu, szeptali i pokazywali palcami. Niektórzy chichotali, inni śmiali się otwarcie. Twarz Emmy piekła, gdy zrywała jedną z kartek z szafki, trzęsącymi się dłońmi.
„Kto... kto to zrobił?” wykrztusiła, obracając się wokół siebie.
„Emma!” głos Katie przebił się przez hałas. Podbiegła blada i wystraszona. „Przysięgam, ja nie—”
„Nie,” przerwała Emma, wciskając jej kartkę pod nos. „To twoja wina! To ty zrobiłaś zdjęcie!”
„Usunęłam je!” protestowała Katie, spanikowana. „Przysięgam, Emma, nie wiem, jak to się stało!”
Emma otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale przerwał jej okrutny śmiech.
„No, no, no,” przeciągnęła Victoria Sterling, podchodząc bliżej. Jej blond włosy były idealnie ułożone, a na ustach pojawił się złośliwy uśmiech. „Mała Panna Idealna ma pikantną stronę. Kto by pomyślał?”
„Victoria,” powiedziała Emma, głos jej drżał. „To ty to zrobiłaś, prawda?”
Victoria udawała niewinność, przykładając rękę do piersi. „Ja? Po co miałabym się fatygować? Choć muszę przyznać, to jest... zabawne.” Podniosła jedną z kartek i uśmiechnęła się szeroko. „Wkradnij się na imprezę? Pocałuj kogoś niespodziewanego? Stracisz dziewictwo? Jakie to żałosne.”
Tłum wybuchnął śmiechem.
„Oddaj to,” powiedziała Emma, jej głos ledwo słyszalny.
Victoria podeszła bliżej, jej uśmiech stał się ostry jak brzytwa. „Wiesz co? Udowodnij, że nie jesteś taka nudna, za jaką wszyscy cię mają. Zrealizuj listę. Jeśli masz odwagę.”
Gardło Emmy ścisnęło się, gdy tłum zaczął kibicować Victorii, a ich śmiech przeszywał ją jak noże.
„Dalej, Emma,” podjudzała Victoria. „Co najpierw? Kąpiel nago? A może od razu wielki finał?”
Zanim Emma zdążyła odpowiedzieć, inny głos przeciął hałas.
„Dość tego, Victoria.”
Tłum odwrócił się, gdy Liam Carter wszedł na korytarz, z rękami w kieszeniach i ciemnymi oczami utkwionymi w Victorii. Oparł się niedbale o szafkę, z leniwym, pewnym siebie uśmieszkiem.
Victoria uniosła brew. „Co się stało, Liam? Chcesz ją bronić?”
Liam ją zignorował, patrząc na Emmę. „Wszystko w porządku, Williams?”
Emma nie odpowiedziała. Nie mogła.
Uśmiech Liama poszerzył się, gdy się wyprostował. „To będzie ciekawie.”
Emma spojrzała na niego, zdezorientowana. „O czym ty mówisz?”
Nie odpowiedział. Zamiast tego odwrócił się i odszedł, zostawiając Emmę z bijącym sercem i rozpadającym się światem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emma siedziała na swoim łóżku, wpatrując się w swoją listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią. Słowa wydawały się teraz cięższe, jakby ją dręczyły. Nie wiedziała, co jest gorsze: widzieć ją rozklejoną po całej szkole, czy sposób, w jaki teraz wszyscy na nią patrzyli—jakby była żartem.
— To mój najgorszy koszmar — wymamrotała, przyciskając dłonie do twarzy.
Katie, siedząca na brzegu łóżka, pochyliła się bliżej. — Nie musi tak być.
Emma rzuciła jej wściekłe spojrzenie. — Jak, Katie? Jak to mogłoby się poprawić?
Katie uniosła palec, a na jej ustach pojawił się figlarny uśmiech. — Posłuchaj mnie. Zmierz się z tą listą. Przejmij nad nią kontrolę. Pokaż im, że się nie boisz.
— Zwariowałaś? — syknęła Emma. — Oni tylko czekają, aż znów się ośmieszę.
— Nie, oni czekają, aż uciekniesz i się schowasz — odparła Katie. — Ale jeśli naprawdę to zrobisz, jeśli zrobisz to na własnych zasadach, nie będą mieli już z czego cię wyśmiewać. Będziesz legendą.
Emma skrzyżowała ramiona, a w jej piersi zagościła wątpliwość. — To głupie.
Katie wstała i wskazała na notes. — Emma, i tak będą o tobie gadać. Przynajmniej daj im coś wartego rozmowy. Zacznij od pierwszego punktu: wkradnij się na imprezę. To łatwe.
Emma przygryzła wargę, a niepokój ścisnął jej żołądek. Myśl o wejściu do świata Victorii Sterling była dla niej nie do zniesienia, ale Katie miała rację. Szepty nie ucichną, dopóki czegoś nie zrobi.
— Dobrze — powiedziała w końcu, ledwo słyszalnym głosem. — Ale jeśli to się źle skończy, to twoja wina.
Katie uśmiechnęła się szeroko i rzuciła jej się na szyję. — Nie pożałujesz. Obiecuję.
Dom był ogromny, niemal lśnił w blasku księżyca. Ze środka dobiegała głośna muzyka, a podjazd był zastawiony samochodami. Emma stała przy krawężniku, obejmując się ramionami, a nerwy niemal ją dusiły.
— To zły pomysł — powiedziała, zerkając na Katie.
— To najlepszy pomysł — odparła Katie, ciągnąc ją do przodu. — Zaufaj mi.
Emma w to wątpiła, ale pozwoliła się poprowadzić w stronę domu. Gdy tylko weszły do środka, jej zmysły zostały przytłoczone. Zapach alkoholu mieszał się z perfumami, a w salonie tłoczyli się ludzie, tańcząc i śmiejąc się.
— Wyluzuj — szepnęła Katie. — Po prostu zachowuj się, jakbyś tu należała.
Emma nie wiedziała, jak to zrobić, zwłaszcza gdy ludzie zaczęli ją zauważać. Szepty zaczęły się niemal natychmiast.
— Czy to Emma Williams?
— Dziewczyna od listy?
— Naprawdę przyszła?
Policzki Emmy zapłonęły. Chciała zniknąć, ale Katie chwyciła ją za ramię. — Chodź, znajdziemy coś do picia. Od razu poczujesz się lepiej.
Zanim zdążyły ruszyć, pojawiła się Victoria, jak zawsze olśniewająca w lśniącej srebrnej sukience. Usta wykrzywił jej kpiący uśmieszek na widok Emmy.
— No proszę, kto się pojawił — powiedziała Victoria, a w jej głosie słychać było fałszywą słodycz.
Emma zmusiła się, by spojrzeć jej w oczy. — Przyszłam, prawda?
Victoria uniosła brwi, rozbawiona. — Nie sądziłam, że znajdziesz w sobie tyle odwagi. Ale jeśli poważnie podchodzisz do tej swojej listy, musisz to udowodnić. — Sięgnęła po czerwony kubek Solo ze stojącego obok stołu i podała go Emmie. — Pij.
Emma zawahała się, serce waliło jej w piersi. Nie piła alkoholu. Rodzice by ją zabili, gdyby się dowiedzieli.
Uśmiech Victorii jeszcze się poszerzył. — Co, boisz się?
W pokoju zapadła cisza, wszystkie oczy skierowały się na Emmę. Gardło jej ścisnęło, ale nie mogła się już wycofać. Powoli sięgnęła po kubek.
Katie szepnęła: — Nie musisz…
Emma pokręciła głową. — Muszę.
Drżącymi dłońmi podniosła kubek do ust i wzięła łyk. Gorzki smak poparzył jej gardło, ale przełknęła, nie chcąc okazać słabości.
Wokół rozległy się wiwaty, a potem pojedyncze śmiechy.
— Chyba nie jest taka nudna, jak myśleliśmy — mruknął ktoś.
Oczy Victorii zalśniły z satysfakcją. — Zobaczymy, czy utrzymasz ten poziom.
Emma błąkała się po domu, próbując pozbyć się piekącego wstydu w piersi. Potrzebowała powietrza. Wślizgnęła się do kuchni, gdzie w sąsiednim pokoju słyszała głosy.
— Myślisz, że naprawdę zrobi tę listę?
Głos Victorii był nie do pomylenia. — Zrobi. A jak już zrobi, to będzie najlepsze widowisko, jakie ta szkoła widziała.
Emma znieruchomiała, wstrzymując oddech.
— A jeśli nie połknie haczyka? — zapytała jedna z przyjaciółek Victorii.
— Połknie — odparła Victoria z przekonaniem. — Emma jest zdesperowana, żeby się wykazać. I wtedy będę gotowa.
Żołądek Emmy skręcił się z nerwów. To nie było tylko upokorzenie— to była pułapka.
— Hej.
Emma odwróciła się i zobaczyła Jake'a Matthewsa opierającego się o blat, z typowym czarującym uśmiechem na twarzy.
— Cześć — powiedziała niepewnie.
— Widziałem cię tam — powiedział, podchodząc bliżej. — Poradziłaś sobie całkiem nieźle.
Emma zmarszczyła brwi. — Kpisz sobie?
Jake zaśmiał się. — Nie. Mówię serio. Jesteś odważniejsza niż większość ludzi tutaj. — Pochylił się, zniżając głos. — Jeśli będziesz potrzebować pomocy z listą, daj znać.
Emma zamrugała. — Dlaczego miałbyś mi pomagać?
— A czemu nie? — odparł, rozbrajająco się uśmiechając.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, odezwał się inny głos.
— Ostrożnie, Matthews — powiedział Liam Carter, pojawiając się nie wiadomo skąd. — Nie chciałbyś, żeby źle to zrozumiała.
Jake wyprostował się, a jego uśmiech lekko przygasł. — Jaki masz problem, Carter?
— Żadnego — odparł Liam niedbale, przenosząc ciemne oczy na Emmę. — Po prostu nie ufaj każdemu, kto mówi, że chce pomóc.
Emma posłała mu gniewne spojrzenie. — Dlaczego w ogóle cię to obchodzi?
Liam uśmiechnął się lekko. — Bo zaczyna być ciekawie.
Kiedy Emma wróciła później tej nocy do domu, jej telefon zawibrował. Dostała filmik, na którym pije na imprezie, wraz z SMS-em z nieznanego numeru: Twoi rodzice będą zachwyceni.
Przeszył ją zimny dreszcz, gdy z salonu dobiegł głos jej taty.
— Emma, chodź tu. Natychmiast.
Serce jej zamarło, gdy weszła do pokoju. Tata trzymał telefon, a jego twarz była burzliwa od gniewu.
— Chcesz mi to wytłumaczyć?
Przesuń w górę, aby kontynuować