Jest cienka granica między oddaniem a czystym szaleństwem. A dziś wieczorem? Przeskoczyłam ją tyczką — w szpilkach.
Pierce Leneghan miał pojawić się w prywatnym klubie cygarowym na uptownie, miejscu, gdzie miliarderzy załatwiali sprawy jednym telefonem i łykiem stuletniego szkockiego.
Więc, oczywiście, przekupiłam się do środka.
Jeszcze raz, żeby było jasne. Pierwszy raz dał mi odznakę personelu. Drugi — imię Sierra i dostęp do dzisiejszej listy gości. Poprawiłam kołnierzyk w lustrze za barem.
Czysta, biała koszula z guzikami. Czarne spodnie. Włosy ściśle spięte w kok. Wyglądałam jak ktoś, kto podaje whiskey, a nie ściga watażków.
"Trzymaj tacę równo i się nie odzywaj," ostrzegł mnie kierownik sali, wciskając mi do dłoni słuchawkę. "Mówisz tylko, gdy ktoś do ciebie mówi."
"Jasne," odparłam, maskując nerwy uśmiechem. "Zero kontaktu wzrokowego. Zero opinii. Zero duszy."
Uniósł brew. "Nowa jesteś?"
Wzruszyłam ramionami. "A kto nie jest?" Nie drążył. Po prostu skinął głową i odszedł.
Wyszłam na salę, serce waliło mi jak cholerny bęben basowy. Powietrze gęste od dymu cygar i rozmów o łapówkach. Wszystko pachniało skórą i niebezpieczeństwem.
Wtedy go zobaczyłam. Pierce'a.
Wszedł tak, jakby ta sala należała do niego — i może tak właśnie było. Otoczony przez dwóch mężczyzn w garniturach, poruszał się z tą cichą, napiętą energią, którą zaczynałam rozpoznawać. Kontrolowany chaos. Ruszyli do narożnej loży spowitej w cienie. Nikt inny tam nie siedział. Nikt nawet nie patrzył.
Kelner obok pochylił się do mnie, ściszając głos. "Widzisz? Loża numer dziewięć?" Skinęłam subtelnie głową.
"Tak, lepiej tam nie podchodź. Nie lubi, gdy ktoś wchodzi w jego przestrzeń."
"On?" zapytałam, udając niewiedzę.
Chłopak uśmiechnął się złośliwie. "Poznasz go, gdy tylko się odezwie."
I faktycznie. Jakieś piętnaście minut później, gdy uzupełniałam szklanki przy sąsiednim stole, odezwał się Pierce. Cała sala zamarła, jakby ktoś wyciął dźwięk.
"Nie chcę wymówek," powiedział spokojnie. "Chcę, żeby dostawa była przesunięta na czwartek. Czysto. Po cichu. Zero konsekwencji."
"Tak jest, sir", odpowiedział natychmiast jeden z mężczyzn w garniturze.
Nie podniósł głosu. Nie musiał. Sam ton mógłby zamrozić wodę. Opuściłam wzrok i odeszłam, zanim ktokolwiek zauważył, że słucham.
Kiedy wyszli, dłonie miałam całe mokre od potu. Odczekałam chwilę, potem wymknęłam się tylnymi drzwiami do samochodu. Jego SUV już odjeżdżał — czarny i cichy. Ruszyłam za nim, dwa bloki dalej, bez świateł, serce waliło mi jak szalone.
Przecinaliśmy miasto jak duchy, mijając nocne kluby i zamknięte witryny, aż SUV w końcu wjechał na strzeżony parking w dzielnicy przemysłowej. Budynek był szklany, lśniący i przerażający w ten sposób, w jaki zawsze są drogie, nieoznaczone gmachy.
Pierce właśnie opuścił klub cygarowy z dwójką swoich cieni, zmierzając gdzieś głęboko w przemysłową dzielnicę.
A ja, jak kompletny idiota z życzeniem śmierci i fatalnym instynktem samozachowawczym, znów go śledziłam.
"Wszystko w porządku," mruknęłam, zaciskając dłonie na kierownicy. "Wszystko dobrze. Totalnie na luzie. Nie jestem stalkerką. Nie jestem przynętą."
Ulice cichły im dalej jechaliśmy. Blask centrum ustępował miejsca pustym zaułkom, zamkniętym magazynom i rampom załadunkowym, które nie widziały słońca od dekad. SUV przede mną nie przyspieszał. Sunął pewnie, jakby wiedział, że jest obserwowany — i miał to gdzieś.
Wtedy to zauważyłam. Samochód. Dwie długości za mną. Bez świateł. Przyciemnione szyby. Po prostu... sunął. Palce zacisnęły mi się na kierownicy.
Zerknęłam w lusterko. Wciąż tam był. Skręciłam w lewo — skręcili. W prawo — nadal za mną.
"Dobra," wyszeptałam, serce waliło mi już do gardła. "Nic takiego. To nic. Może tu mieszkają. Może to kierowca DoorDash. Może to-" Zbliżyli się.
Czułam już ten ciężar w brzuchu, twardy i zły. Tę pewność, że coś się zbliża, ale nie wiesz, kiedy uderzy. Skręciłam raz jeszcze. Znowu za mną.
Wtedy przestałam oddychać.
"Cholera," syknęłam, sięgając po telefon jedną ręką, wciąż zerkając na SUV Pierce'a w oddali, ale już połowa mojej uwagi skupiała się na własnym ogonie.
Spojrzałam w górę akurat w chwili, gdy samochód za mną gwałtownie skręcił w boczną uliczkę i zniknął. Po prostu zniknął.
Mrugnęłam. "Zaraz... co?"
Zwolniłam na moment, spodziewając się, że zaraz zawróci. Że pojawi się znowu w lusterku jak w tanim horrorze. Ale nic. Ulica za mną była pusta. Wypuściłam powietrze, powoli, drżąc.
"Może to nie chodziło o mnie," powiedziałam na głos. "Może po prostu się zgubili. Albo ja naprawdę zaczynam wariować."
Wymusiłam krótki śmiech, próbując się uspokoić. "Nie każdy, kto cię śledzi, chce cię dorwać, Lyra."
Ale nawet to nie pomogło. Bo nie wierzyłam w to ani trochę. Sposób, w jaki ten samochód się poruszał. Jak trzymał się mnie na każdym zakręcie.
Jak odjechał dokładnie wtedy, gdy go zauważyłam? Za czysto. Za szybko. Za pewnie.
Spojrzałam przed siebie, SUV Pierce'a skręcił na ten sam strzeżony parking co dwa dni temu. Bez oznaczeń. Tylko stal, szkło i ochroniarze z twarzami jak beton.
Wysiadł z tą samą lodowatą gracją co zawsze. Nawet się nie rozejrzał.
Może nie musiał. Bo jeśli miałam rację — a zwykle mam — on już wiedział, że go obserwuję.
A może wiedział o tym od zawsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Obserwowałam to miejsce przez kilka dni, notując przyjścia i wyjścia, zapamiętując zmiany strażników, mrużąc oczy przez przyciemniane szyby, jakby to miało nagle ujawnić jakiś genialny plan.
Przez pewien czas było cicho. Zbyt cicho. Notowałam w swoim zeszycie: wtorek, 22:42. Przyjechał SUV. Czterech mężczyzn. Wszyscy w czarnych garniturach, ze słuchawkami w uszach, bez tablicy rejestracyjnej z tyłu, i wtedy zamarłam.
Usłyszałam dźwięk. Nie z zewnątrz, z wnętrza. Cichy, niepodrabialny klik odblokowania drzwi samochodu. Serce mi stanęło. Powoli odwróciłam głowę, drzwi pasażera się otwierały.
„Co do ch—” Ledwie zdążyłam zareagować.
Postać wślizgnęła się błyskawicznie, zacieniona, zamaskowana, ubrana na czarno od stóp do głów. Wszystko we mnie krzyczało, żeby się ruszyć, złapać gaz pieprzowy, cokolwiek... ale oni byli szybsi. Sięgnęłam po torbę... ale byłam za późno.
Rękawiczka ścisnęła mój nadgarstek. Druga ręka przycisnęła coś do moich ust. Próbowałam się szarpać, kopać, gryźć. Mój łokieć trafił w coś twardego, ale nie drgnęli. Wtedy to poczułam. Ukłucie w szyję.
Igła.
„Cii,” powiedział głos, niski, męski, niemal... rozbawiony.
Wzrok mi się zamglił, mięśnie stały się ciężkie, a w piersi eksplodowała panika, gdy próbowałam walczyć, ale świat już zaczynał się przechylać. Ostatnie, co zobaczyłam, to ciemny zarys postaci obok mnie... i błysk czarnego SUV-a zaparkowanego kilka metrów przed nami.
Jego SUV. Pierce. Wiedział. A potem wszystko zgasło.
Obudziłam się przykuta do krzesła w betonowej piwnicy — to zdecydowanie nie było częścią planu. Czułam się, jakby ktoś rozbił mi czaszkę łomem, a w ustach miałam smak miedzi i żalu. Panika nadchodziła falami, ostrymi, lodowatymi, wrednymi.
Nadgarstki miałam skrępowane za plecami, kostki przywiązane do nóg krzesła. Zabezpieczenia z prawdziwego zdarzenia. Metalowe. Przemysłowe. Bzyczące, jarzeniowe światła rzucały długie, drżące cienie na betonowe ściany. Bez okien. Bez zegarów. Tylko izolacja i łomot mojego szybko bijącego serca.
I wtedy zobaczyłam Pierce’a. Opierał się o biurko, jakbyśmy mieli plotkować przy mrożonej kawie, a nie... czymkolwiek, czym było to piekło.
„Dobrze,” powiedział, głosem gładkim, jak miód skrywający truciznę. „W końcu się obudziłaś.”
„Co to, do cholery, ma być?” warknęłam, szarpiąc kajdanki. Metal wrzynał się w skórę, ale nie przestałam.
„Ostrożnie.” Odepchnął się od biurka. „Szarpanie nic nie da. Tylko szybciej się poobijasz.”
„Odwiąż mnie, psycholu.” Rzucił mi spojrzenie. Swobodne. Niebezpieczne. Jak drapieżnik znudzony pogonią.
„A czemu miałbym to zrobić?” Jego ton był niemal figlarny. „Byłaś całkiem zajętą lisiczką, prawda? Siedzącą pod moim biurem. Obserwującą moich ludzi. Robiącą notatki w tym sfatygowanym zeszycie, jakbyś myślała, że nikt nie zauważy.”
Zaschło mi w gardle. „Nie wiem, o czym mówisz.”
Uśmiechnął się szyderczo. „Boże, fatalnie kłamiesz. Twój puls cię zdradza.”
„Idź do diabła.” Zbliżył się, powoli, z namysłem.
„Podziwiałem ten zapał,” powiedział, kucając obok mnie. „Podrobiony dowód. Maska. Całe przedstawienie. Bardzo przekonujące.”
„Pomyliłeś mnie z kimś.” Pochylił się tak blisko, że czułam jego zapach: drewno, niebezpieczeństwo i coś dzikiego pod spodem.
„Śledziłaś mnie,” powiedział cicho. „Więc ja śledziłem ciebie, mate.”
„Przestań tak do mnie mówić,” warknęłam, szarpiąc kajdanki. „’Mate’. Nie jestem twoją pieprzoną partnerką, bro. Co to w ogóle znaczy?”
„Och, ale jesteś,” mruknął. „Nie przeszkadzało ci, gdy czołgałaś się po tej scenie. Albo gdy moja ręka objęła twoją śliczną pupę. Czułaś to. Przyciąganie.”
„Jesteś chory.”
„Nie, Lyro,” zaśmiał się, „ja głoduję.”
Krążył wokół mnie jak lew śledzący zdobycz, którą już posiada. „Maska mnie nie zmyliła. Wiedziałem, że to ty, w chwili gdy poczułem twój zapach. Cynamon. Deszcz. Ten mały zastrzyk adrenaliny, który nosisz jak podpis.” Odwróciłam głowę. Odmówiłam spotkania się z jego wzrokiem.
„Nie wiem, w jakim skrzywionym świecie żyjesz,” powiedziałam, głos mi drżał, „ale ja nie zamierzam grać w tę grę.”
„Och, kochanie.” Znów przykucnął, tym razem bliżej. „Już to zrobiłaś. To ty mnie goniłaś.”
„Wykonywałam swoją pracę.” Spotkałam jego spojrzenie. „Ciekawie sobie żyjesz, co.”
„Mmm, całkiem tak.” Jego uśmiech był lodowaty. „A teraz co masz? Dowody? Sensację? Zniszczysz mnie ze swojego małego bloga dziennikarskiego?”
„Opublikuję wszystko,” syknęłam. „Twoje operacje. Twój handel. Całe to chore porwanie. Świat dowie się, jakim potworem jesteś.”
Pierce nie drgnął. Sięgnął do płaszcza i wyciągnął broń. Na początku nie celował. Nie wymierzył. Po prostu była tam, ciężka i spokojna, zwisając z ręki jak niepozorna groźba.
Potem powoli przyłożył lufę do mojego policzka.
„Powiedz mi jeszcze raz, lisiczko,” wyszeptał, głosem jak szron, „jak zamierzasz mnie pogrzebać. To mnie naprawdę podnieca.”
Oddychałam ciężko. Ręce mi się trzęsły. Ale nie spuściłam z niego wzroku.
„Myślisz, że mnie tym przestraszysz?” Skłamałam.
„Nie,” odparł. Jego oczy zmiękły, ledwo zauważalnie. „Ale ty mnie tak.”
Pochylił się, oddech gorący przy moim uchu.
„Przerażasz mnie, Lyro. Tym, jak na mnie patrzyłaś, jak się poruszałaś. Jak mnie zobaczyłaś, gdy nikt inny nigdy tego nie zrobił.”
„Jesteś szalony.”
„Mówiłem ci,” wyszeptał, „jesteś moja. Moja piękna, niepokorna partnerko.”
„Pieprz się.” Brzęk metalu. Usłyszałam kliknięcie, zanim to poczułam — odbezpieczył broń.
„Powinnaś była odejść, Lyro.” Broń mocniej przycisnęła się do mojej skroni, lodowato zimna, nieubłagana.
Wtedy złapał mnie za szczękę, odchylił głowę i jego usta znalazły się na mojej szyi — i to nie był zmysłowy pocałunek. Ugryzienie.
Przeszył mnie ból. Ostry, brutalny, nie do powstrzymania. Jego zęby wbiły się głęboko, rozszarpując skórę, jakbym była tylko zdobyczą do oznaczenia. Bez ostrzeżenia, bez pozwolenia. Tylko zęby. Ból przetoczył się przez moją szyję jak ogień, pochłaniając wszystko, ostry i gorący.
Krzyknęłam — ochrypłym, złamanym głosem — i szarpałam się w kajdankach, moje ciało wiło się ze szoku, furii i strachu.
Trzymał mnie nieruchomo, jakby to nic nie znaczyło, po czym odsunął się, jego usta były czerwone. Krew. Moja krew. Wyglądał na cholernie zadowolonego, jakby właśnie zdobył nagrodę.
„Ale teraz?” powiedział przez ramię. „Nie ma już odwrotu, lisiczko. Jesteś całkowicie moja.”
Ledwo poczułam, jak broń opada. Wszystko, co wiedziałam, gdy znów pochylił się nad moją szyją, to powolne, celowe ruchy jego języka po ranie — rozkoszował się tym. Lizał ślad po ugryzieniu, jakby to miało znaczenie wszystko.
Nie przestawał. Uścisk miał żelazny, oddech gorący. I wtedy... coś się we mnie przesunęło.
Ból nie ustąpił, ale za nim rozkwitło dziwne gorąco, ciężkie i pulsujące. Serce mi waliło, skóra mrowiła. W pewnym momencie to już nie był tylko ból. To było po prostu... dziwne. Obce. Jakby ktoś przeciął przewód i podłączył go do czegoś zupełnie innego.
Wzrok zaczął mi się zamazywać, kończyny drgały, teraz już drętwe. Ciężkie. Oczy przewróciły mi się do tyłu, gdy ciemność zaczęła wkradać się w kąciki widzenia, zanim głowa opadła do tyłu.
Próbowałam się ruszyć, próbowałam oddychać. Ale pokój wirował zbyt szybko i wtedy — spokojna nicość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
