Morena
W końcu dotarliśmy do gabinetu Alfy Luke’a, a on mnie puścił. Za nim wszedł mężczyzna, który wyglądał podobnie do niego, ale był chyba kilka lat młodszy — zapewne jego brat. Był tam też inny mężczyzna, sztywny jak drzewo. Jego beta, jak przypuszczałam.
Pukanie przerwało mój tok myśli i Alfa Luke pozwolił wejść temu, kto stał za drzwiami. Wszedł Sion. Rozejrzał się po pokoju i gdy jego wzrok spoczął na mnie, od razu się skrzywił.
– Morena, co tym razem zrobiłaś – zawołał.
– Nic – wyszeptałam cicho.
– To nie wygląda na nic, dziecko.
– Co? Przecież tylko powąchałam, jak obiecałam.
Z rogu pokoju dobiegł mnie cichy śmiech. Podniosłam wzrok i zobaczyłam młodszego sobowtóra mojego partnera, który patrzył na mnie z błyszczącymi oczami. Najwyraźniej uważał to za zabawne.
– Alfa Luke, wygląda na to, że ta wilczyca jest moją partnerką. – O mój Boże, przemówił sam Bóg. Miał głęboki, chropowaty głos, a przez same tylko jego słowa przeszedł mnie dreszcz.
– Myślę, że wszyscy już się tego domyślili, bracie. Dosłownie wykrzyczałeś to, gdy tylko ją poczułeś. – Mój partner odwrócił się i rzucił mu chłodne spojrzenie, jakby ostrzegając, by się nie wtrącał. Potem zwrócił całą swoją uwagę na Alfę Luke’a, który wyraźnie się napiął.
– Myślę, że powinniśmy usiąść i omówić sprawę, Alfo Leanderze.
Chwileczkę. Czy on właśnie nazwał go Alfą Leanderem? Tym tajemniczym, okrutnym, niewidzianym od lat Alfą Leanderem? O cholera. Tyle z mojego wąchania. Bogini księżyca chyba za mną nie przepada.
– Obawiam się, że nie ma wiele do omówienia. Ta mała jest najwyraźniej moją partnerką. Więc pójdzie ze mną. – Czy on jest robotem? Czemu mówi, jakby był zaprogramowany? I kogo on tu nazywa małą?
– Nigdzie nie pójdę bez mojej siostry – oznajmiłam, czując się przygnębiona, a sześć par oczu w pokoju skierowało się na mnie. W końcu ktoś zwrócił na mnie uwagę.
– Nie sądzę, że masz wybór. Chyba, że chcesz rozpętać wojnę między naszymi watahami. Gwarantuję, że żadna z waszych nie przetrwa, łącznie z tobą. – Powiedział to, mając twarz kilka centymetrów od mojej, a nozdrza mu drżały od wściekłości.
– Nie możesz mnie zmusić, żebym poszła z tobą bez Reny. Ona jest wszystkim, co mam. Albo idzie ze mną, albo zostaję. Możesz tu zostać, jeśli chcesz, ale ja się nie ruszę, jeśli nie pójdzie ze mną.
Spojrzałam na niego. Nie zamierzał mnie zastraszyć. Zostaliśmy stworzeni jako równi.
Wziął mnie w ramiona. – Nie odejdziesz ode mnie. Czy ci się to podoba, czy nie, należysz teraz do mnie. – powiedział, zaciskając ramiona wokół mnie.
Kręciło mi się w głowie od jego bliskości, ale nie pozwoliłam się zbić z tropu. Nie poddam się, jeśli chodzi o Renę.
– Dopóki moja siostra nie pójdzie ze mną, nigdy nie będę twoja.
– Leander, uspokój się i porozmawiajmy o tym – odezwał się jego brat, kładąc mu rękę na ramieniu.
– Asher, nie wtrącaj się.
– Nie przyszliśmy tu robić kłopotów. Znalazłeś partnerkę. Postaraj się nie zabić jej i jej watahy, zanim dobrze się jej przyjrzysz, człowieku.
Następnie zwrócił się do Alfy Luke’a, podczas gdy Leander puścił mnie, ale nadal stał przy moim boku.
– Przepraszam za zachowanie mojego brata. Wszyscy wiemy, jak irracjonalni się stajemy, gdy po raz pierwszy spotykamy swoją partnerkę. Siostra może do nas dołączyć, jeśli nie masz nic przeciwko, Alfo Luke. Zapewniam, że będzie dobrze chroniona i zadbana.
Leander emanuje czystą wściekłością. Wyraźnie nie zgadza się z bratem, ale jestem wdzięczna za to, co zrobił Asher. Zaryzykowałabym nawet tę wojnę, którą Leander groził, gdyby nadal upierał się, bym zostawiła Renę.
– Omówimy to zachowanie później, Asher. Na razie nie masz chyba nic przeciwko, żebyśmy zabrali obie z sobą, prawda, Alfo Luke?
– Nie, jest twoją partnerką. Należy do ciebie. Jeśli będzie pod dobrą ochroną, nie widzę przeszkód. Jak szybko chcecie wyjechać?
– Dziś w nocy.
– Co? – niemal krzyknęłam, patrząc na niego z niedowierzaniem. – Jak to dziś w nocy? Nawet nie zdążę się spakować. Pozwól mi się pożegnać. Kto wie, kiedy znów ich zobaczę.
– Radzę zacząć już teraz, bo wyjeżdżamy dziś w nocy, czy ci się to podoba, czy nie, partnerko.
***************
Rena nie była zadowolona, że wyjeżdżamy, ale nie mogłam jej zostawić i rozumiała czemu. Na pewno będzie przy mnie bez względu na wszystko. Wyszłyśmy z domu watahy. Miejsce, które było naszym domem od zawsze. Liście szeleściły na wietrze, a w powietrzu unosił się zapach mokrego drewna, zapach domu. Ciekawe, czy jeszcze kiedyś to poczuję. Mój partner nie wygląda na kogoś, kto mi to umożliwi.
Dostrzegłam go przy czarnym samochodzie. Wpatrywał się w ziemię, jakby chciał ją przeszyć wzrokiem, i wyglądał na spiętego. Asher opierał się o pojazd, rozmawiając przez telefon. Trzeci mężczyzna, którego uznałam za betę Leandera, już siedział na miejscu kierowcy. Byli tam także Alfa Luke, Sion i Luna Eve.
Leander pierwszy nas zauważył, zapewne po moim zapachu. Podszedł i zabrał walizki moje i Reny. Nam sprawiało trudność zniesienie ich po schodach, a on niósł je jakby były piórkami. Podeszłyśmy do grupy, a członkowie mojej watahy patrzyli na mnie z widocznym współczuciem.
Pierwsza podeszła Luna Eve. Przytuliła Renę i coś jej wyszeptała do ucha. Potem zwróciła się do mnie, a jej usta zamieniły się w cienką linię. – Dbaj o siebie i o Renę. Jeśli czegoś będziesz potrzebować, nie wahaj się dzwonić. I zachowuj się, Morena.
Potem przyszła kolej na Alfę Luke’a. Powiedział mi to samo i nalegał, żebym była grzeczna. Spojrzałam na wujka Siona. Rena już się do niego przytulała z zapłakaną twarzą.
– Morena, Dana i dzieci chciały przyjść, ale nie pozwolono im – powiedział, unosząc brwi w stronę Alfy Luke’a.
– W porządku, wujku Sion. Powiedz wszystkim, że przepraszam, że się nie pożegnałam. Poza tym mam jeszcze telefon. Będziemy rozmawiać tak często, jak się da. To nie tak, że idę na śmierć, prawda?
Rzucił mi spojrzenie. – Prawda, wujku Sion?
– Morena…
– Nie zgadnę – Zachowuj się! Tak? – powiedziałam z najszerszym uśmiechem, na jaki było mnie stać. Podeszłam bliżej, by go przytulić, gdy usłyszałam ciche warknięcie. Odwróciłam się i zobaczyłam Leandera, który rzucał mi spojrzenie.
– Próbuję przytulić człowieka, który mnie wychował, partnerze.
– Spóźniamy się, partnerko. Wsiadaj do auta. Już!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Morena
Podróż samochodem jak dotąd przebiegała spokojnie. Siedziałam w kącie przy oknie, a Rena była skulona obok mnie z głową opartą o moje ramię. Leander i Asher siedzieli naprzeciwko nas, żaden z nich się nie odzywał.
"Dlaczego wszyscy prosili cię, żebyś się dobrze zachowywała?" Asher jako pierwszy przerwał narastającą ciszę.
"Bo ona nigdy tego nie robi. Zawsze pakuje się w kłopoty. Nie zawracaj sobie głowy narzucaniem jej zasad. I tak nigdy nie słucha." Rena odpowiedziała, podnosząc głowę z mojego ramienia.
"Rena!" Rzuciłam jej zdumione spojrzenie, szturchając ją w bok.
"Wygląda na to, że trafiła ci się interesująca osoba, bracie."
"Dlaczego tak sądzisz?" zapytałam.
"Leander to perfekcjonista. Zasady są dla niego najważniejsze." Odwrócił się w stronę mojego partnera. "To, co jest między wami, będzie dla mnie przez jakiś czas największą atrakcją."
"Nie licz na zbyt wiele. Wydaje mi się, że trafił mi się najsłabszy z miotu. Prawie się nie odzywa, stary."
Asher wybuchnął śmiechem tak mocno, aż łzy stanęły mu w oczach, a Leander rzucił mi lodowate spojrzenie. Uznałam, że mam już dość tej przepychanki słownej, więc ponownie spojrzałam przez okno. Moja wataha mieszkała blisko miasta, więc jedynym kawałkiem dziczy był niewielki las, w którym mieszkaliśmy. Wokół nas była tylko miejska zabudowa i drogi. Teraz jednak krajobraz się zmieniał. Wszędzie wokół wznosiły się wysokie drzewa sięgające niemal nieba. Co jakiś czas widziałam przemykające zwierzęta. Przez okno czuć było ziemisty zapach. Szum wiatru poruszającego liśćmi powoli ukołysał mnie do snu.
***************
Obudziło mnie delikatne potrząsanie ze strony Reny. "Jesteśmy na miejscu, Morena. Obudź się." Ocknęłam się ziewając i wysiadłam z samochodu za siostrą. Prawie natychmiast poczułam obecność wielu obcych. Minie trochę czasu, zanim się przyzwyczaję.
Stałyśmy przed domem watahy. Właściwie to bardziej przypominał rezydencję. Nie miałam czego porównywać z moim dawnym domem watahy. Duży, trawiasty trawnik, wysokie sufity pomalowane na kryształową biel, wejście z podwójnymi drzwiami. Wyglądał na taki, w którym mogłoby mieszkać co najmniej tysiąc osób. Jak duża jest ta wataha?
"Będę dzielić pokój z Moreną?" - cichy szept Reny wyrwał mnie z zamyślenia. Zwracała się do Ashera. Zauważyłam, że ani razu nie spojrzała w stronę Leandera. Pewnie ją przerażał.
"Nie, nie będziesz dzielić z nią pokoju. Morena będzie mieszkać w pokoju Leandera. Ty dostaniesz własny pokój i będziesz mogła go urządzić jak zechcesz." Asher ewidentnie starał się złagodzić sprawę dla Reny. Wyraźnie zauważył, jak bardzo jest zdenerwowana i nie na miejscu. Było mi jej żal. Nigdy dotąd nie spała z dala ode mnie. Zawsze dzieliłyśmy łóżko. Byłam zbyt opiekuńcza, by pozwolić jej nawet na nocowanie u koleżanek, a teraz musi spać sama w pokoju, podczas gdy ja śpię obok wielkiego, umięśnionego złego wilka.
"Jak daleko będę miała pokój od jej pokoju?"
"Tylko kilka drzwi dalej. Jesteście w tym samym korytarzu. Mój pokój jest tuż obok twojego, więc możesz zapukać do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować."
To ją chyba trochę uspokoiło. Byłam wdzięczna, że Asherowi udało się ją przekonać. Sama nie wiedziałam, co jej powiedzieć. Ledwo trzymałam się w całości.
"Wyglądacie na zmęczone. Może pokażę wam pokoje, żebyście mogły się przespać? Jutro po śniadaniu możecie się rozpakować i urządzić."
Spojrzał na mojego partnera, który jedynie skinął krótko głową, odwrócił się i wszedł do środka bez słowa i bez spojrzenia na nas.
Podążyłyśmy za Asherem, który prowadził nas po kolejnych schodach aż dotarliśmy na ostatnie piętro rezydencji.
"To piętro jest w całości zarezerwowane dla rodziny Alfy, więc rozgośćcie się. Tylko wybrane służki mogą tu wchodzić. To twój pokój, Rena" - powiedział, stając przed pierwszymi drzwiami w korytarzu. "Mój jest tutaj" - dodał, wskazując drzwi naprzeciwko. "Morena, twój pokój jest na końcu korytarza. Nie mam wstępu do jaskini lwa, więc musisz wejść sama."
Świetnie! Upewniłam się, że Rena jest już bezpieczna za zamkniętymi drzwiami, zanim ruszyłam do swojego, a raczej do pokoju mojego partnera.
Jego pokój był prosty. Zdecydowanie był minimalistą. Łóżko typu king-size z prostą, białą pościelą i dokładnie dwoma dużymi poduszkami. Muszę poprosić o więcej. Zazwyczaj śpię, przytulając jedną, a mam przeczucie, że nie będę tulić swojego partnera zamiast niej. W pokoju była toaletka i beżowa, na oko wygodna sofa, i to wszystko. Brakowało ozdób, zdjęć, nic osobistego. Był też balkon z małym stolikiem i dwoma krzesłami. Garderoba była pełna ubrań Leandera. Nie było nawet jednej pustej szuflady, którą mogłabym użyć.
Łazienka to miejsce, w którym spędzę większość dni. Umywalka, wanna i prysznic z czarnego marmuru. Wszędzie olbrzymie lustra, półka z białymi, jedwabistymi, zwiniętymi ręcznikami, na drzwiach wisiał elegancki szlafrok. Nie sądzę, by mój lumpeksowy czerwono-czarny szlafrok w grochy pasował tutaj. Pachniało wodą po goleniu, nim samym.
Ciężar dzisiejszych wydarzeń zaczynał mnie przytłaczać, więc postanowiłam wziąć szybki prysznic i położyć się spać. Ze wszystkim zmierzę się jutro. Pożyczyłam bokserki i koszulkę sięgającą mi do kolan z szafy Leandera. Moja walizka nie została jeszcze tu wniesiona, więc pozwoliłam, by sen mnie ogarnął, gdy opatuliłam się jedwabistą pościelą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Leander
Powinienem był zostać w swojej wataże i nigdy nie pojawiać się na tamtym zebraniu. Pomysły Ashera nigdy nie kończyły się dobrze. Teraz muszę radzić sobie z cherlakiem i jej siostrą. Nie było możliwości, by naprawdę była moją partnerką. Byłem przeznaczony na wieczność samotności. Mój ojciec zadbał, żebym to zrozumiał od chwili, gdy przemieniłem się w wilka w wieku piętnastu lat. Nawet jeśli mój wilk, Asolf, wierzył, że ona jest jego drugą połówką, ja wiem, że coś takiego nie istnieje. Nasza wataha była najsilniejsza od pokoleń. Mój ojciec i wszyscy moi przodkowie dbali, by tak pozostało. Nie mogę ich zawieść. W chwili, gdy okażę słabość, to będzie dla nas koniec.
Ta dziewczyna musiała zostać przysłana przez wrogów, którzy wiedzieli, że nie mogą mnie pokonać siłą. Wiedzieli, że zabijałem każdego, kto stanął mi na drodze. Ojciec ostrzegał mnie przed czarownicami. Powiedział, że nie są mitem, jak wszyscy sądzili. Spotkał je wcześniej. Jedynym wyjaśnieniem jest, że rzucono czar na mojego wilka. To wszystko. Ona nie była moją partnerką, a jednak każda kość w moim ciele krzyczała, żebym ją sobie przywłaszczył.
Szedłem do swojego pokoju po godzinach rozmowy z bratem i betą. Oboje uważali, że Morena naprawdę jest moją partnerką i że wszystko, co mam w głowie, jest niedorzeczne. Nie widzą sprawy tak jak ja. Mój brat był wychowywany pod kloszem. Nigdy nie widział ani nie musiał radzić sobie z rzeczami, z jakimi ja miałem do czynienia. Ojciec o to zadbał. A mój beta był, szczerze mówiąc, beznadziejnym romantykiem. Jedyne, czego chciałem, to gorący prysznic i porządny sen.
Już z korytarza czułem odurzający aromat truskawek i drewna, jej zapach. Zupełnie wypadło mi z głowy, że będę dzielił z nią pokój. Widziałem, że już spała, gdy w końcu wszedłem do środka. Jej zapach otoczył mnie natychmiast. Był wszędzie, jakby mieszkała w moim pokoju przez całe życie. Widziałem jej sylwetkę zwiniętą pod kołdrą. Od razu poszedłem do łazienki. Sama myśl o niej w moim pokoju sprawiła, że fala gorąca przetoczyła się przez całe moje ciało. To nie było dla mnie normalne. Od dawna nie brałem zimnego prysznica i czuję, że to stanie się moim nowym nawykiem. Tak samo jak zakładanie ubrań do spania. Od zawsze spałem nago. Założyłem bokserki i na tym poprzestałem. Nie będę się dla niej specjalnie wysilał. Zakładałem, że jest dziewicą. Więc miałem na tyle przyzwoitości, by nie paradować przy niej nago, gdy się obudzi. Wyglądała na jakieś osiemnaście lat, trochę za młodo jak na moje dwadzieścia dziewięć. Byłem sam już ponad czternaście lat, odkąd się przeistoczyłem, spodziewałem się znaleźć swoją partnerkę, ale kiedy wszyscy, a zwłaszcza mój ojciec, zobaczyli mojego kruczoczarnego wilka, wszystko poszło na marne. Powiedziano mi, że nigdy nie będę miał partnerki, że jestem skazany na wieczną samotność. Magia, której musiały użyć czarownice, wydaje się wyjątkowo silna. Mój wilk jest całkowicie przekonany, że Morena jest moją partnerką. Odsłoniłem kołdrę i spojrzałem na nią. Miała na sobie jedną z moich koszul i bokserki. Pokazywała sporo nóg. Nigdy nie przyjrzałem jej się z bliska. Miała jasną skórę, a fala gorąca poleciała prosto do mojego krocza, gdy się w nie wpatrywałem.
— Masz jakiś fetysz na punkcie nóg czy coś? — Senny głos wyrwał mnie z zamyślenia. Spojrzałem w górę i zobaczyłem parę szafirowych oczu wpatrzonych prosto we mnie.
— Słucham? — zapytałem z niedowierzaniem.
— Gapisz się na moje nogi już z cztery albo pięć minut. Nawet nie zauważyłeś, że się obudziłam i patrzę na ciebie. Założyłam, że masz na ich punkcie jakiegoś fioła. Myliłam się? — zapytała z psotnym błyskiem w sennych oczach.
— Nie! Nie mam nic takiego — odparłem natychmiast. Nawet nie zauważyłem, kiedy zaczęła się budzić. Zwykle jestem w pełnej gotowości.
— Skoro tak mówisz — szepnęła.
— Podważasz moje słowa, partnerko? — rzuciłem kpiącym tonem.
— Nie, nie podważam. Musisz wszystko postrzegać w tak pesymistyczny sposób?
— Nie będę tolerował twojego braku szacunku! — zagroziłem jej. Powoli sprowadzę ją z powrotem na miejsce i sprawi mi to przyjemność.
— I co z tym zrobisz? — drażniła się, podchodząc do mnie bliżej. Jej twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Słodki zapach jej oddechu dosięgnął mojego nosa. Wiedziałem, że pod koszulą nie miała stanika. Atmosfera w pokoju się zagęściła. Zarumieniła się i próbowała się odsunąć, jakby właśnie zdała sobie sprawę z tego, co zrobiła. Ale przytrzymałem ją. Położyłem dłoń na jej szyi i zatrzymałem ją w miejscu. Moja ręka zapłonęła od mrowienia. Przeszło przez całe moje ciało. Pochyliłem się i wpiłem się w jej usta. Zesztywniała pod moim dotykiem, ale nie przejąłem się tym i pogłębiłem pocałunek. Przyciągnąłem ją na swoje kolana, a ona wydała z siebie zaskoczony pisk. To był mój sygnał, by zbadać jej wilgotną jaskinię moim językiem. Czułem się dobrze, trzymając ją w ramionach. W końcu oderwałem się od niej po wieczności, a ona spojrzała na mnie pożądliwymi, teraz złotymi oczami. Byłem pewien, że moje miały ten sam kolor. Asolf cały czas wył z podekscytowania, błagając, by przejąć kontrolę i wziąć to, co nasze. Nie mogłem jeszcze na to pozwolić. Zamierzam ją sobie przywłaszczyć i zamierzam w pełni skorzystać z jej ponętnego ciała, ale teraz nie mogę okazać słabości. Muszę się powstrzymać. Zapach jej podniecenia bardzo mi to utrudniał. Odepchnąłem ją z powrotem na łóżko, a ona wydała ciche jęknięcie protestu.
— Idź spać, kundle! To wystarczająco dużo wrażeń na jedną noc — powiedziałem, wstając i kierując się do drzwi, próbując jednocześnie zapanować nad swoją burzliwą erekcją.
Przesuń w górę, aby kontynuować