Morena
Podróż samochodem jak dotąd przebiegała spokojnie. Siedziałam w kącie przy oknie, a Rena była skulona obok mnie z głową opartą o moje ramię. Leander i Asher siedzieli naprzeciwko nas, żaden z nich się nie odzywał.
"Dlaczego wszyscy prosili cię, żebyś się dobrze zachowywała?" Asher jako pierwszy przerwał narastającą ciszę.
"Bo ona nigdy tego nie robi. Zawsze pakuje się w kłopoty. Nie zawracaj sobie głowy narzucaniem jej zasad. I tak nigdy nie słucha." Rena odpowiedziała, podnosząc głowę z mojego ramienia.
"Rena!" Rzuciłam jej zdumione spojrzenie, szturchając ją w bok.
"Wygląda na to, że trafiła ci się interesująca osoba, bracie."
"Dlaczego tak sądzisz?" zapytałam.
"Leander to perfekcjonista. Zasady są dla niego najważniejsze." Odwrócił się w stronę mojego partnera. "To, co jest między wami, będzie dla mnie przez jakiś czas największą atrakcją."
"Nie licz na zbyt wiele. Wydaje mi się, że trafił mi się najsłabszy z miotu. Prawie się nie odzywa, stary."
Asher wybuchnął śmiechem tak mocno, aż łzy stanęły mu w oczach, a Leander rzucił mi lodowate spojrzenie. Uznałam, że mam już dość tej przepychanki słownej, więc ponownie spojrzałam przez okno. Moja wataha mieszkała blisko miasta, więc jedynym kawałkiem dziczy był niewielki las, w którym mieszkaliśmy. Wokół nas była tylko miejska zabudowa i drogi. Teraz jednak krajobraz się zmieniał. Wszędzie wokół wznosiły się wysokie drzewa sięgające niemal nieba. Co jakiś czas widziałam przemykające zwierzęta. Przez okno czuć było ziemisty zapach. Szum wiatru poruszającego liśćmi powoli ukołysał mnie do snu.
***************
Obudziło mnie delikatne potrząsanie ze strony Reny. "Jesteśmy na miejscu, Morena. Obudź się." Ocknęłam się ziewając i wysiadłam z samochodu za siostrą. Prawie natychmiast poczułam obecność wielu obcych. Minie trochę czasu, zanim się przyzwyczaję.
Stałyśmy przed domem watahy. Właściwie to bardziej przypominał rezydencję. Nie miałam czego porównywać z moim dawnym domem watahy. Duży, trawiasty trawnik, wysokie sufity pomalowane na kryształową biel, wejście z podwójnymi drzwiami. Wyglądał na taki, w którym mogłoby mieszkać co najmniej tysiąc osób. Jak duża jest ta wataha?
"Będę dzielić pokój z Moreną?" - cichy szept Reny wyrwał mnie z zamyślenia. Zwracała się do Ashera. Zauważyłam, że ani razu nie spojrzała w stronę Leandera. Pewnie ją przerażał.
"Nie, nie będziesz dzielić z nią pokoju. Morena będzie mieszkać w pokoju Leandera. Ty dostaniesz własny pokój i będziesz mogła go urządzić jak zechcesz." Asher ewidentnie starał się złagodzić sprawę dla Reny. Wyraźnie zauważył, jak bardzo jest zdenerwowana i nie na miejscu. Było mi jej żal. Nigdy dotąd nie spała z dala ode mnie. Zawsze dzieliłyśmy łóżko. Byłam zbyt opiekuńcza, by pozwolić jej nawet na nocowanie u koleżanek, a teraz musi spać sama w pokoju, podczas gdy ja śpię obok wielkiego, umięśnionego złego wilka.
"Jak daleko będę miała pokój od jej pokoju?"
"Tylko kilka drzwi dalej. Jesteście w tym samym korytarzu. Mój pokój jest tuż obok twojego, więc możesz zapukać do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebować."
To ją chyba trochę uspokoiło. Byłam wdzięczna, że Asherowi udało się ją przekonać. Sama nie wiedziałam, co jej powiedzieć. Ledwo trzymałam się w całości.
"Wyglądacie na zmęczone. Może pokażę wam pokoje, żebyście mogły się przespać? Jutro po śniadaniu możecie się rozpakować i urządzić."
Spojrzał na mojego partnera, który jedynie skinął krótko głową, odwrócił się i wszedł do środka bez słowa i bez spojrzenia na nas.
Podążyłyśmy za Asherem, który prowadził nas po kolejnych schodach aż dotarliśmy na ostatnie piętro rezydencji.
"To piętro jest w całości zarezerwowane dla rodziny Alfy, więc rozgośćcie się. Tylko wybrane służki mogą tu wchodzić. To twój pokój, Rena" - powiedział, stając przed pierwszymi drzwiami w korytarzu. "Mój jest tutaj" - dodał, wskazując drzwi naprzeciwko. "Morena, twój pokój jest na końcu korytarza. Nie mam wstępu do jaskini lwa, więc musisz wejść sama."
Świetnie! Upewniłam się, że Rena jest już bezpieczna za zamkniętymi drzwiami, zanim ruszyłam do swojego, a raczej do pokoju mojego partnera.
Jego pokój był prosty. Zdecydowanie był minimalistą. Łóżko typu king-size z prostą, białą pościelą i dokładnie dwoma dużymi poduszkami. Muszę poprosić o więcej. Zazwyczaj śpię, przytulając jedną, a mam przeczucie, że nie będę tulić swojego partnera zamiast niej. W pokoju była toaletka i beżowa, na oko wygodna sofa, i to wszystko. Brakowało ozdób, zdjęć, nic osobistego. Był też balkon z małym stolikiem i dwoma krzesłami. Garderoba była pełna ubrań Leandera. Nie było nawet jednej pustej szuflady, którą mogłabym użyć.
Łazienka to miejsce, w którym spędzę większość dni. Umywalka, wanna i prysznic z czarnego marmuru. Wszędzie olbrzymie lustra, półka z białymi, jedwabistymi, zwiniętymi ręcznikami, na drzwiach wisiał elegancki szlafrok. Nie sądzę, by mój lumpeksowy czerwono-czarny szlafrok w grochy pasował tutaj. Pachniało wodą po goleniu, nim samym.
Ciężar dzisiejszych wydarzeń zaczynał mnie przytłaczać, więc postanowiłam wziąć szybki prysznic i położyć się spać. Ze wszystkim zmierzę się jutro. Pożyczyłam bokserki i koszulkę sięgającą mi do kolan z szafy Leandera. Moja walizka nie została jeszcze tu wniesiona, więc pozwoliłam, by sen mnie ogarnął, gdy opatuliłam się jedwabistą pościelą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Leander
Powinienem był zostać w swojej wataże i nigdy nie pojawiać się na tamtym zebraniu. Pomysły Ashera nigdy nie kończyły się dobrze. Teraz muszę radzić sobie z cherlakiem i jej siostrą. Nie było możliwości, by naprawdę była moją partnerką. Byłem przeznaczony na wieczność samotności. Mój ojciec zadbał, żebym to zrozumiał od chwili, gdy przemieniłem się w wilka w wieku piętnastu lat. Nawet jeśli mój wilk, Asolf, wierzył, że ona jest jego drugą połówką, ja wiem, że coś takiego nie istnieje. Nasza wataha była najsilniejsza od pokoleń. Mój ojciec i wszyscy moi przodkowie dbali, by tak pozostało. Nie mogę ich zawieść. W chwili, gdy okażę słabość, to będzie dla nas koniec.
Ta dziewczyna musiała zostać przysłana przez wrogów, którzy wiedzieli, że nie mogą mnie pokonać siłą. Wiedzieli, że zabijałem każdego, kto stanął mi na drodze. Ojciec ostrzegał mnie przed czarownicami. Powiedział, że nie są mitem, jak wszyscy sądzili. Spotkał je wcześniej. Jedynym wyjaśnieniem jest, że rzucono czar na mojego wilka. To wszystko. Ona nie była moją partnerką, a jednak każda kość w moim ciele krzyczała, żebym ją sobie przywłaszczył.
Szedłem do swojego pokoju po godzinach rozmowy z bratem i betą. Oboje uważali, że Morena naprawdę jest moją partnerką i że wszystko, co mam w głowie, jest niedorzeczne. Nie widzą sprawy tak jak ja. Mój brat był wychowywany pod kloszem. Nigdy nie widział ani nie musiał radzić sobie z rzeczami, z jakimi ja miałem do czynienia. Ojciec o to zadbał. A mój beta był, szczerze mówiąc, beznadziejnym romantykiem. Jedyne, czego chciałem, to gorący prysznic i porządny sen.
Już z korytarza czułem odurzający aromat truskawek i drewna, jej zapach. Zupełnie wypadło mi z głowy, że będę dzielił z nią pokój. Widziałem, że już spała, gdy w końcu wszedłem do środka. Jej zapach otoczył mnie natychmiast. Był wszędzie, jakby mieszkała w moim pokoju przez całe życie. Widziałem jej sylwetkę zwiniętą pod kołdrą. Od razu poszedłem do łazienki. Sama myśl o niej w moim pokoju sprawiła, że fala gorąca przetoczyła się przez całe moje ciało. To nie było dla mnie normalne. Od dawna nie brałem zimnego prysznica i czuję, że to stanie się moim nowym nawykiem. Tak samo jak zakładanie ubrań do spania. Od zawsze spałem nago. Założyłem bokserki i na tym poprzestałem. Nie będę się dla niej specjalnie wysilał. Zakładałem, że jest dziewicą. Więc miałem na tyle przyzwoitości, by nie paradować przy niej nago, gdy się obudzi. Wyglądała na jakieś osiemnaście lat, trochę za młodo jak na moje dwadzieścia dziewięć. Byłem sam już ponad czternaście lat, odkąd się przeistoczyłem, spodziewałem się znaleźć swoją partnerkę, ale kiedy wszyscy, a zwłaszcza mój ojciec, zobaczyli mojego kruczoczarnego wilka, wszystko poszło na marne. Powiedziano mi, że nigdy nie będę miał partnerki, że jestem skazany na wieczną samotność. Magia, której musiały użyć czarownice, wydaje się wyjątkowo silna. Mój wilk jest całkowicie przekonany, że Morena jest moją partnerką. Odsłoniłem kołdrę i spojrzałem na nią. Miała na sobie jedną z moich koszul i bokserki. Pokazywała sporo nóg. Nigdy nie przyjrzałem jej się z bliska. Miała jasną skórę, a fala gorąca poleciała prosto do mojego krocza, gdy się w nie wpatrywałem.
— Masz jakiś fetysz na punkcie nóg czy coś? — Senny głos wyrwał mnie z zamyślenia. Spojrzałem w górę i zobaczyłem parę szafirowych oczu wpatrzonych prosto we mnie.
— Słucham? — zapytałem z niedowierzaniem.
— Gapisz się na moje nogi już z cztery albo pięć minut. Nawet nie zauważyłeś, że się obudziłam i patrzę na ciebie. Założyłam, że masz na ich punkcie jakiegoś fioła. Myliłam się? — zapytała z psotnym błyskiem w sennych oczach.
— Nie! Nie mam nic takiego — odparłem natychmiast. Nawet nie zauważyłem, kiedy zaczęła się budzić. Zwykle jestem w pełnej gotowości.
— Skoro tak mówisz — szepnęła.
— Podważasz moje słowa, partnerko? — rzuciłem kpiącym tonem.
— Nie, nie podważam. Musisz wszystko postrzegać w tak pesymistyczny sposób?
— Nie będę tolerował twojego braku szacunku! — zagroziłem jej. Powoli sprowadzę ją z powrotem na miejsce i sprawi mi to przyjemność.
— I co z tym zrobisz? — drażniła się, podchodząc do mnie bliżej. Jej twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Słodki zapach jej oddechu dosięgnął mojego nosa. Wiedziałem, że pod koszulą nie miała stanika. Atmosfera w pokoju się zagęściła. Zarumieniła się i próbowała się odsunąć, jakby właśnie zdała sobie sprawę z tego, co zrobiła. Ale przytrzymałem ją. Położyłem dłoń na jej szyi i zatrzymałem ją w miejscu. Moja ręka zapłonęła od mrowienia. Przeszło przez całe moje ciało. Pochyliłem się i wpiłem się w jej usta. Zesztywniała pod moim dotykiem, ale nie przejąłem się tym i pogłębiłem pocałunek. Przyciągnąłem ją na swoje kolana, a ona wydała z siebie zaskoczony pisk. To był mój sygnał, by zbadać jej wilgotną jaskinię moim językiem. Czułem się dobrze, trzymając ją w ramionach. W końcu oderwałem się od niej po wieczności, a ona spojrzała na mnie pożądliwymi, teraz złotymi oczami. Byłem pewien, że moje miały ten sam kolor. Asolf cały czas wył z podekscytowania, błagając, by przejąć kontrolę i wziąć to, co nasze. Nie mogłem jeszcze na to pozwolić. Zamierzam ją sobie przywłaszczyć i zamierzam w pełni skorzystać z jej ponętnego ciała, ale teraz nie mogę okazać słabości. Muszę się powstrzymać. Zapach jej podniecenia bardzo mi to utrudniał. Odepchnąłem ją z powrotem na łóżko, a ona wydała ciche jęknięcie protestu.
— Idź spać, kundle! To wystarczająco dużo wrażeń na jedną noc — powiedziałem, wstając i kierując się do drzwi, próbując jednocześnie zapanować nad swoją burzliwą erekcją.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Morena
Drań! Jak on śmiał mi to zrobić. Zostawił mnie samą. Nie mam zbyt dużego doświadczenia, szczerze mówiąc nawet odrobiny. To był mój pierwszy pocałunek. Nie będę kłamać, to było cholernie przyjemne. Nigdy wcześniej tak się nie czułam. Ale nie miał prawa zostawić mnie w takim stanie. Nie jestem głupia. Wiem, że z jakiegoś powodu mnie nie lubi i zamierzam dowiedzieć się, dlaczego. Muszę jednak być ostrożna. Miał złą reputację i nie jestem pewna, czy jego gniew nie dosięgnie mnie, jeśli popełnię błąd. Może i zabrał mnie ze sobą, ale coś mi mówi, że ma w tym ukryty cel. Osk nie jest ze mną na tej samej stronie. Cały czas mówi o tym, jaki nasz partner jest wspaniały i jak cudowny był ten pocałunek.
Sen opuścił mnie na resztę nocy. Nie udało mi się nawet przez chwilę zasnąć. Cały czas myślałam o tym przeklętym pocałunku i o tym, co by się stało, gdyby mnie nie odepchnął. Jak mogłam po prostu zaakceptować to, że przyciągnął mnie do siebie? Nawet jeśli był moim partnerem, dopiero co go poznałam. A te kilka słów, które zamieniliśmy, też nie były zbyt obiecujące.
Rano postanowiłam, że nie będę tą, która go następna poszuka. Zamierzałam się porządnie zadomowić, a może spróbować rozejrzeć się po domu watahy albo chociaż po tym piętrze. Wszystko to, starając się unikać Leandera.
Gdy tylko promień światła wpadł do pokoju, poszłam do pokoju Reny. Nadal miałam na sobie koszulę Leandera, więc owinęłam się ogromnym szlafrokiem, który wisiał za drzwiami łazienki.
Kiedy weszłam, ona jeszcze spała. Jej pokój był mniejszy od Leandera, ale dziwnie miał więcej mebli. Było tu bardziej domowo. Zwinęłam się w fotelu przy oknie i patrzyłam, jak wschodzi słońce. Dopiero gdy poczułam obecność Leandera w pobliżu, Osk wyrwała mnie z zamyślenia. Stał przy drzwiach wyglądając jak wariat. Żyły pulsowały mu na szyi. Wyglądał, jakby miał zaraz roznieść dom wrzaskiem. Wstałam więc z fotela i podniosłam ręce.
„Proszę, nie krzycz. Rena śpi.”
„Mój pokój. Teraz!” wysyczał. Przemknęłam koło niego przez wąską przerwę, którą zostawił w drzwiach swoim ogromnym ciałem. Szlafrok ciągnął się po ziemi. Był dla mnie zdecydowanie za duży, ale to był najlepszy wybór. Lepszy niż kołdra, która wydawała się zbyt ciężka, by ją dźwigać.
Wróciłam do pokoju. Pozwoliłam szlafrokowi opaść na podłogę i odwróciłam się do mojego partnera, który podążył za mną z powrotem do pokoju.
„Masz tu zostać, partnerko.” powiedział groźnym tonem.
„Wiem. Poszłam tylko sprawdzić, co z moją siostrą, okej? Nie wiedziałam, że jestem jakąś więźniarką i muszę siedzieć w pokoju z samym łóżkiem.”
„Masz odpoczywać. Twoje rzeczy byłyby w pokoju, gdybyś posłuchała, co mówiłem i poszła spać. Nie lubię obcych kręcących się po moim domu.”
„Nie jestem obca. Jestem twoją cholerną partnerką!” powiedziałam wzburzona.
„Język, kundlu.” odparł spokojnie, a przynajmniej na tyle spokojnie, na ile potrafił udawać.
„Możesz przestać tak mnie nazywać? Mam imię. To upokarzające, gdy własny partner tak mnie nazywa i to boli.”
„To jest wysoce dyskusyjne.”
Czy on żyje w XVIII wieku? Czemu jego słownictwo jest takie formalne?
„Co jest dyskusyjne?” zapytałam zdezorientowana.
„To, że jesteś moją partnerką.”
„Słucham?” co on do cholery wygaduje.
„Nie powinienem mieć partnerki. Najprawdopodobniej zostałaś tu przysłana, żeby mnie osłabić. Jestem czarnym wilkiem. Jestem skazany na samotność. Więc nie sądź nawet przez sekundę, że wierzę w tę szopkę. Odkryję wszystko. A ty i wszyscy z tobą zapłacicie za próbę mnie oszukać.”
„Jesteś kurwa chory psychicznie? Co ty za bzdury wygadujesz? To śmieszne. Chcesz mi powiedzieć, że nic nie czujesz? Twój wilk nie reaguje na moją obecność?”
„Och, mój wilk jest całkowicie zauroczony. Ale ja nie.”
„Co do cholery, Leander? Jeszcze kilka godzin temu niemal mnie obłapiałeś. Czemu zaprzeczasz temu przyciąganiu? Nie ma opcji, żeby te uczucia były udawane.”
„Nie zaprzeczam napięciu seksualnemu. Bo właśnie tym to jest. Nie żadnym przyciąganiem czy innymi bzdurami, które wygadujesz. Mam zamiar cię przelecieć, Morena. Nie miej co do tego złudzeń. Będziesz moja i będziesz błagała o więcej. Ale to będzie wszystko. Będziesz moją własnością, a kiedy prawda wyjdzie na jaw, upewnię się, że to ja cię zabiję.” Pochylił się i brutalnie przycisnął swoje usta do moich w pocałunku. Położył rękę na mojej szyi, a potem przesunął ją, by pogłaskać moją szczękę i policzek. Próbowałam go odepchnąć, ale to na nic. Był twardy jak mur, a moja determinacja zaczęła słabnąć. Jęknęłam, a on natychmiast mnie puścił. Uśmiechał się triumfalnie i nienawidziłam siebie za to, że to ja wywołałam ten wyraz na jego twarzy. Palące słowa, które wypowiedział, wciąż tkwiły mi w żołądku, a w tyle mojej głowy słyszałam, jak Osk skomli z bólu.
„Nie masz żadnej siły woli, Morena? Chyba taka jest twoja misja, żeby mnie kusić, więc wiem, że mi nie odmówisz.” Zlekceważył mnie. „Oddasz mi się, kiedy tylko uznam to za stosowne. Myślę, że będzie zabawnie mieć taką zabawkę pod ręką, na każde moje zawołanie.” Cofnął się od łóżka. Nawet nie zauważyłam, że się tam znaleźliśmy, a on jeszcze raz omiótł mnie wzrokiem, zanim odwrócił się w stronę drzwi.
„Wyśpij się, kundlu. Jutro masz być w pełnej gotowości. Poznasz zasady watahy i jeszcze kilka dodatkowych, specjalnie dla ciebie.” Wtrącił z plecami zwróconymi do mnie, zanim wyszedł i zamknął za sobą drzwi.
Wydałam z siebie zdławiony dźwięk rozpaczy, gdy poczułam, że łzy napływają mi do oczu. Nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście. Był szalony, jeśli myślał, że udaję. Tak bardzo bolało mnie to odrzucenie. Naprawdę liczyłam na to, że wreszcie spotkam swojego partnera i on obdarzy mnie bezwarunkową miłością i czułością. Teraz stało się dla mnie jasne, że tak nie będzie. Nie będę mieć takiej relacji z partnerem, jaką widywałam, dorastając. Co bolało jeszcze bardziej, to fakt, że miał rację. Prawdopodobnie nie potrafiłabym mu się oprzeć. Nawet gdybym chciała, przyciąganie było zbyt silne. Nie sądzę, żebym miała w sobie tyle siły, by się temu oprzeć. Ale muszę spróbować. Może uda mi się go naprawić. Może nie jest takim potworem, za jakiego go wszyscy mają. Może zdołam wydobyć z niego kogoś, kto traktowałby mnie jak alfa Luke traktował lunę Eve albo jak tata traktował mamę. Problem w tym, że nie wiem, jak długo dam radę walczyć z jego odrzuceniem, zanim się poddam.
Starłam łzy z policzków. Nawet nie zauważyłam, że tyle płaczę. Płakałam brzydko i dzięki Bogu byłam sama. Oczy miałam ciężkie i piekące. Zwinęłam się w kulkę i pozwoliłam sobie odpłynąć w niewygodny sen.
Przesuń w górę, aby kontynuować