passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Obsidian Alpha - Rozdział #6 - autor Ray Han

Obsidian Alpha

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Morena

Drań! Jak on śmiał mi to zrobić. Zostawił mnie samą. Nie mam zbyt dużego doświadczenia, szczerze mówiąc nawet odrobiny. To był mój pierwszy pocałunek. Nie będę kłamać, to było cholernie przyjemne. Nigdy wcześniej tak się nie czułam. Ale nie miał prawa zostawić mnie w takim stanie. Nie jestem głupia. Wiem, że z jakiegoś powodu mnie nie lubi i zamierzam dowiedzieć się, dlaczego. Muszę jednak być ostrożna. Miał złą reputację i nie jestem pewna, czy jego gniew nie dosięgnie mnie, jeśli popełnię błąd. Może i zabrał mnie ze sobą, ale coś mi mówi, że ma w tym ukryty cel. Osk nie jest ze mną na tej samej stronie. Cały czas mówi o tym, jaki nasz partner jest wspaniały i jak cudowny był ten pocałunek.

Sen opuścił mnie na resztę nocy. Nie udało mi się nawet przez chwilę zasnąć. Cały czas myślałam o tym przeklętym pocałunku i o tym, co by się stało, gdyby mnie nie odepchnął. Jak mogłam po prostu zaakceptować to, że przyciągnął mnie do siebie? Nawet jeśli był moim partnerem, dopiero co go poznałam. A te kilka słów, które zamieniliśmy, też nie były zbyt obiecujące.

Rano postanowiłam, że nie będę tą, która go następna poszuka. Zamierzałam się porządnie zadomowić, a może spróbować rozejrzeć się po domu watahy albo chociaż po tym piętrze. Wszystko to, starając się unikać Leandera.

Gdy tylko promień światła wpadł do pokoju, poszłam do pokoju Reny. Nadal miałam na sobie koszulę Leandera, więc owinęłam się ogromnym szlafrokiem, który wisiał za drzwiami łazienki.

Kiedy weszłam, ona jeszcze spała. Jej pokój był mniejszy od Leandera, ale dziwnie miał więcej mebli. Było tu bardziej domowo. Zwinęłam się w fotelu przy oknie i patrzyłam, jak wschodzi słońce. Dopiero gdy poczułam obecność Leandera w pobliżu, Osk wyrwała mnie z zamyślenia. Stał przy drzwiach wyglądając jak wariat. Żyły pulsowały mu na szyi. Wyglądał, jakby miał zaraz roznieść dom wrzaskiem. Wstałam więc z fotela i podniosłam ręce.

„Proszę, nie krzycz. Rena śpi.”

„Mój pokój. Teraz!” wysyczał. Przemknęłam koło niego przez wąską przerwę, którą zostawił w drzwiach swoim ogromnym ciałem. Szlafrok ciągnął się po ziemi. Był dla mnie zdecydowanie za duży, ale to był najlepszy wybór. Lepszy niż kołdra, która wydawała się zbyt ciężka, by ją dźwigać.

Wróciłam do pokoju. Pozwoliłam szlafrokowi opaść na podłogę i odwróciłam się do mojego partnera, który podążył za mną z powrotem do pokoju.

„Masz tu zostać, partnerko.” powiedział groźnym tonem.

„Wiem. Poszłam tylko sprawdzić, co z moją siostrą, okej? Nie wiedziałam, że jestem jakąś więźniarką i muszę siedzieć w pokoju z samym łóżkiem.”

„Masz odpoczywać. Twoje rzeczy byłyby w pokoju, gdybyś posłuchała, co mówiłem i poszła spać. Nie lubię obcych kręcących się po moim domu.”

„Nie jestem obca. Jestem twoją cholerną partnerką!” powiedziałam wzburzona.

„Język, kundlu.” odparł spokojnie, a przynajmniej na tyle spokojnie, na ile potrafił udawać.

„Możesz przestać tak mnie nazywać? Mam imię. To upokarzające, gdy własny partner tak mnie nazywa i to boli.”

„To jest wysoce dyskusyjne.”

Czy on żyje w XVIII wieku? Czemu jego słownictwo jest takie formalne?

„Co jest dyskusyjne?” zapytałam zdezorientowana.

„To, że jesteś moją partnerką.”

„Słucham?” co on do cholery wygaduje.

„Nie powinienem mieć partnerki. Najprawdopodobniej zostałaś tu przysłana, żeby mnie osłabić. Jestem czarnym wilkiem. Jestem skazany na samotność. Więc nie sądź nawet przez sekundę, że wierzę w tę szopkę. Odkryję wszystko. A ty i wszyscy z tobą zapłacicie za próbę mnie oszukać.”

„Jesteś kurwa chory psychicznie? Co ty za bzdury wygadujesz? To śmieszne. Chcesz mi powiedzieć, że nic nie czujesz? Twój wilk nie reaguje na moją obecność?”

„Och, mój wilk jest całkowicie zauroczony. Ale ja nie.”

„Co do cholery, Leander? Jeszcze kilka godzin temu niemal mnie obłapiałeś. Czemu zaprzeczasz temu przyciąganiu? Nie ma opcji, żeby te uczucia były udawane.”

„Nie zaprzeczam napięciu seksualnemu. Bo właśnie tym to jest. Nie żadnym przyciąganiem czy innymi bzdurami, które wygadujesz. Mam zamiar cię przelecieć, Morena. Nie miej co do tego złudzeń. Będziesz moja i będziesz błagała o więcej. Ale to będzie wszystko. Będziesz moją własnością, a kiedy prawda wyjdzie na jaw, upewnię się, że to ja cię zabiję.” Pochylił się i brutalnie przycisnął swoje usta do moich w pocałunku. Położył rękę na mojej szyi, a potem przesunął ją, by pogłaskać moją szczękę i policzek. Próbowałam go odepchnąć, ale to na nic. Był twardy jak mur, a moja determinacja zaczęła słabnąć. Jęknęłam, a on natychmiast mnie puścił. Uśmiechał się triumfalnie i nienawidziłam siebie za to, że to ja wywołałam ten wyraz na jego twarzy. Palące słowa, które wypowiedział, wciąż tkwiły mi w żołądku, a w tyle mojej głowy słyszałam, jak Osk skomli z bólu.

„Nie masz żadnej siły woli, Morena? Chyba taka jest twoja misja, żeby mnie kusić, więc wiem, że mi nie odmówisz.” Zlekceważył mnie. „Oddasz mi się, kiedy tylko uznam to za stosowne. Myślę, że będzie zabawnie mieć taką zabawkę pod ręką, na każde moje zawołanie.” Cofnął się od łóżka. Nawet nie zauważyłam, że się tam znaleźliśmy, a on jeszcze raz omiótł mnie wzrokiem, zanim odwrócił się w stronę drzwi.

„Wyśpij się, kundlu. Jutro masz być w pełnej gotowości. Poznasz zasady watahy i jeszcze kilka dodatkowych, specjalnie dla ciebie.” Wtrącił z plecami zwróconymi do mnie, zanim wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Wydałam z siebie zdławiony dźwięk rozpaczy, gdy poczułam, że łzy napływają mi do oczu. Nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście. Był szalony, jeśli myślał, że udaję. Tak bardzo bolało mnie to odrzucenie. Naprawdę liczyłam na to, że wreszcie spotkam swojego partnera i on obdarzy mnie bezwarunkową miłością i czułością. Teraz stało się dla mnie jasne, że tak nie będzie. Nie będę mieć takiej relacji z partnerem, jaką widywałam, dorastając. Co bolało jeszcze bardziej, to fakt, że miał rację. Prawdopodobnie nie potrafiłabym mu się oprzeć. Nawet gdybym chciała, przyciąganie było zbyt silne. Nie sądzę, żebym miała w sobie tyle siły, by się temu oprzeć. Ale muszę spróbować. Może uda mi się go naprawić. Może nie jest takim potworem, za jakiego go wszyscy mają. Może zdołam wydobyć z niego kogoś, kto traktowałby mnie jak alfa Luke traktował lunę Eve albo jak tata traktował mamę. Problem w tym, że nie wiem, jak długo dam radę walczyć z jego odrzuceniem, zanim się poddam.

Starłam łzy z policzków. Nawet nie zauważyłam, że tyle płaczę. Płakałam brzydko i dzięki Bogu byłam sama. Oczy miałam ciężkie i piekące. Zwinęłam się w kulkę i pozwoliłam sobie odpłynąć w niewygodny sen.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Morena

Obudziłam się, gdy ktoś delikatnie zapukał do drzwi. Od razu zauważyłam moją walizkę stojącą przed łóżkiem i fakt, że tym razem naprawdę spałam, zamiast być skuloną na krawędzi materaca. Byłam też przykryta. W pokoju nie było żadnego obcego zapachu, więc najprawdopodobniej to mój wredny partner.

Znów rozległo się ciche pukanie do drzwi. Zdecydowałam się zaprosić kogokolwiek to było, jednocześnie podciągając kołdrę pod brodę. Nie mogłam ryzykować, że kogoś przypadkiem obnażę. Moje ubrania były zbyt wyzywające, bym sama otworzyła drzwi. Rena zajrzała ostrożnie do środka.

— Och! Rena, dzień dobry, kochanie. Wejdź.

— Dzień dobry! Twój partner tu jest? — zapytała szeptem.

— Nie, nie ma go. — Odpowiedziałam i dałam jej znak, żeby weszła. Była ubrana inaczej niż wczoraj wieczorem. Musiała też dostać swoją walizkę. — Nie czuję go, ani nie wyczuwam jego obecności w pobliżu. Musi gdzieś się zaszyć.

— Kochasz go? — wychrypiała, rozglądając się po pokoju. — Twój pokój jest dużo większy niż mój.

— Oczywiście, że tak. Jest przeznaczony dla dwóch osób i to główna sypialnia alfy. Ma przywilej posiadania apartamentu. Ta wataha wydaje się dużo bogatsza niż nasza poprzednia. Ich dom jest co najmniej dziesięć razy większy od naszego.

— Masz rację — odpowiedziała z westchnieniem. — Ale wciąż nie odpowiedziałaś na moje pierwsze pytanie.

— Jakie?

Przewróciła na mnie oczami i powtórzyła: — Kochasz go?

— Nie, nie sądzę, żebym go kochała.

— Ale to twój partner, prawda? — wypaliła zaskakująco. — Macie być razem, przeznaczeni sobie. Czemu go nie kochasz?

Przysięgam, czasem ta dziewczyna jest bardziej dojrzała ode mnie. Nigdy nie ogarnęłam tej sprawy z partnerami, aż prawie do piętnastego roku życia. Myślałam, że partnerzy po prostu się pobierają albo żyją razem na zawsze. Więzi, które łączą partnerów, były dla mnie nie do pojęcia.

— To nie musi tak wyglądać. Czuję ten przymus, więź na pewno jest, ale nie kocham go, to pewne. Znamy się mniej niż dwadzieścia cztery godziny i nie zaczęliśmy dobrze.

— Przyznaję, że jest straszny.

— Jest. I jest brutem. Nie zaprzeczam, że jest bardzo przystojny, ale z jakiegoś powodu upierał się, że nie jestem jego partnerką.

— Co to ma znaczyć? — zapytała zaskoczona.

— Wczoraj wieczorem twierdził, że zaczarowałam jego wilka. Brzmiał zupełnie jak szaleniec. Jakoś jest przekonany, że czarny wilk nie może mieć partnera.

— Jedna z dziewczyn na przyjęciu powiedziała mi, że wykrzyczał słowo „partnerka” na cały głos. Mówiła, że wyglądał przerażająco, kiedy patrzył groźnie na każdego, kto na ciebie spojrzał. A potem wczoraj jeszcze warknął na wujka Siona, gdy cię przytulił. To naprawdę niewiarygodne, że uważa, że ta więź jest fałszywa!

— Mów mi o tym. Sama tego nie rozumiem. Nawet się całowaliśmy. Nie odpycham go, tak jak twierdzi.

— Pocałowałaś go? Oj, nie powinnam była tego mówić. Teraz mi nie odpuści.

— Tak, pocałowaliśmy się. Myślę, że zrobił to raczej, żeby mnie uciszyć, bo go sprowokowałam, a nie z powodu pociągu.

— Co to znaczy?

— Może powiedziałam za dużo, a wiesz, że jest alfą i wymaga szacunku i bla, bla, bla. Więc mnie pocałował, żeby mnie uciszyć. Ale jego wilkowi się to podobało. Oczy miał wtedy złote.

— A tobie i Osk się podobało?

— Osk była zachwycona na początku, ale po tym jak stwierdził, że nie jesteśmy jego partnerką, była bardzo zraniona.

— A tobie?

— Co mi?

— Przestań udawać głupią, Morena. Odpowiedz na pytanie. Podobał ci się ten pocałunek czy nie?

— Nie możesz tak do mnie mówić, młoda damo. Jesteś za młoda na takie rozmowy.

— Mam czternaście lat i doskonale rozumiem takie rzeczy. Uczą nas o więzi partnerów w szkole, wiesz? Nie wstydź się mi powiedzieć. Niedługo sama będę szukać swojego partnera.

— Za wcześnie, żeby o tym mówić. Masz jeszcze co najmniej cztery lata. I tak, podobał mi się ten pocałunek. Szczerze mówiąc, nie znosiłam, jak moje ciało na niego zareagowało, ale więź była zbyt silna. Osk próbowała przejąć kontrolę.

— Twoja wilczyca nigdy nie przejęła kontroli?

— Nie. Wiesz, że jeszcze się nie przemieniłam. Osk wciąż nie może całkiem przejąć kontroli. Nadal mam większość władzy nad moją ludzką formą. Podejrzewam, że będzie miała więcej do powiedzenia, jak już się w końcu przemienię. — Odpowiedziałam sucho. Jeszcze się nie przemieniłam. Lekarz watahy i wszyscy inni mówili mi, że to zupełnie normalne przemienić się kilka miesięcy po osiemnastce, ale minął już prawie rok. Wszyscy w moim wieku już się przemienili. Nawet ci, którzy byli spóźnieni, już to zrobili. Najwyżej opóźnienie trwało trzy miesiące. Im dłużej się nie przemieniasz, tym jest to bardziej bolesne. Niektórzy nawet nie przeżywają przemiany w odpowiednim wieku. Sama myśl o śmierci i zostawieniu Reny przeraża mnie dogłębnie. Teraz, gdy jesteśmy w obcej watasze, jeszcze bardziej. Mam nadzieję, że nie przemienię się jeszcze przez jakiś czas. Przynajmniej dopóki ona się tu nie przyzwyczai albo nie dogadam się z Leanderem, żeby odesłał ją do domu, jeśli nie dam rady.

— Powinnaś się przebrać. Czekają na nas na dole na śniadanie. — Głos Reny wyrwał mnie z zamyślenia. Nie powiedziałam jej, o czym myślałam. Nie musi się tym martwić. Nie ma sensu dokładać jej zmartwień.

— Mogłabyś przynieść mi coś do ubrania z jednej z moich walizek, podczas gdy ja wezmę szybki prysznic? — zapytałam, wstając z łóżka.

— Masz coś konkretnego na myśli czy mam wybrać?

— Wybierz, co chcesz, Rena. Byleby to było coś przyzwoitego. — Powiedziałam i pognałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, znów używając kosmetyków Leandera, i owinęłam się jego szlafrokiem. Rena była na balkonie, kiedy wyszłam. Na łóżku położyła mi dopasowaną granatową bieliznę i prostą czarną letnią sukienkę. Szybko się ubrałam, wysuszyłam włosy ręcznikiem i rozpuściłam je. Założyłam te same sandały, które miałam wczoraj. Zawołałam Renę i zeszłyśmy na dół. Stanęłyśmy u podnóża schodów, bo nie miałyśmy pojęcia, dokąd mamy iść. Słyszałam rozmowy i hałas z pobliskiego pokoju, ale nie wiedziałam, czy właśnie tam mamy się udać.

— Jadalnia to drugie drzwi po lewej, panie. — zawołał Asher zza naszych pleców. — Dobrze się spało? — dodał, schodząc po schodach.

— Tak. Mój pokój jest cudowny. — powiedziała Rena radośnie.

— Cieszę się, że ci się podoba — odparł Asher z delikatnym uśmiechem. — A tobie, Morena?

— Było okej. Odwiedził mnie twój brat. To było najmniej przyjemne z całego wieczoru. Jeśli nie liczyć samego spotkania z nim. — odpowiedziałam sucho.

W jego oczach pojawił się rozbawiony błysk, ale twarz miał śmiertelnie poważną. — Wiesz, że mój brat jest alfą tej watahy, prawda? Uważaj, co o nim mówisz przy innych. Mogą być poważne konsekwencje. — powiedział. Już to wiedziałam. Może go nie lubię, ale zachowam cięte uwagi dla siebie lub żeby się wyżalić Renie. Za każdym razem, gdy przypominam sobie sposób, w jaki się wczoraj do mnie odezwał, aż się we mnie gotuje. Jak on śmie? Jeśli myśli, że tylko mnie dotyka ta więź, to się przeliczy. Sprawię, że będzie błagał, by mnie dotknąć tymi wielkimi, pięknymi dłońmi. O Boże! Co ja właściwie myślę! To nie czas na takie rzeczy.

— Halo, Morena? Obudź się dziewczyno! Nic nie zjemy, jeśli będziemy tu dłużej stać. — Z zamyślenia wyrwał mnie Asher, lekko dotykając ramienia. W oczach wciąż miał rozbawienie, a Rena wyglądała przerażona wizją, że nie zostanie już dla nas jedzenia. Biedaczka nic nie jadła od wczorajszego obiadu, a na kolację nie poszłyśmy przez całe zamieszanie z przeprowadzką do nowej watahy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Morena

Podążałyśmy za Asherem, który prowadził nas w stronę dużych, drewnianych drzwi. Wszedł pierwszy, a my za nim. Pokój, który jeszcze przed chwilą tętnił rozmowami i stukotem talerzy, natychmiast ucichł, gdy co najmniej trzydzieści par oczu skierowało się w naszą stronę.

„Proszę, wejdźcie, panie! Większość watahy już zjadła, ale na szczęście zostało jeszcze trochę jedzenia dla nas.” – powiedział Asher z entuzjazmem, wskazując jedzenie pozostawione na wielkim, mahoniowym stole. Usiadł i zachęcił nas, byśmy zrobiły to samo.

„Czy są jakieś konkretne miejsca, w których mamy usiąść, czy możemy usiąść gdziekolwiek?” – zapytałam cicho. Bycie w centrum uwagi to nie moja bajka.

„Technicznie rzecz biorąc, Rena może usiąść, gdzie tylko chce, ale pewnie będzie jej wygodniej tutaj, na tym krześle.” – odpowiedział, wskazując na krzesło tuż obok siebie. „A ty, Moreno, myślę, że miejsce obok Leandera tam będzie dla ciebie odpowiedniejsze. Jestem pewien, że nie chcecie być rozdzieleni.” – powiedział złośliwie.

Nie mogłam zaprotestować. Nie zamierzałam robić tutaj sceny. Asher już wcześniej ostrzegł mnie, bym uważała. Jestem pewna, że wszyscy komunikowali się z całą watahą przez więź stada. Podeszłam do wyznaczonego miejsca i usiadłam. Moje krzesło było naprzeciwko Ashera.

Gdy tylko zaczęłam jeść, drzwi się otworzyły i natychmiast poczułam jego obecność. Jadłam dalej, gdy jego kroki zbliżały się coraz bardziej. Starałam się go ignorować. Nie wiedziałam, jak na niego spojrzeć i nie rozszarpać mu gardła. Nie żebym dała radę, nawet gdybym spróbowała. Usiadł na krześle obok mnie i od razu podeszła do niego rudowłosa piękność. Stanęła za jego krzesłem i pochyliła się w jego stronę.

„Leander, dlaczego ona siedzi na krześle obok ciebie? Nawet mi nie pozwalasz tam siedzieć.” – zapytała z kocim mruczeniem. Nie podobało mi się, jak blisko była niego. Była za blisko. I nazwała go po imieniu. Wczoraj wymagał ode mnie szacunku i zastanawiałam się, czy pozwala innym w swojej watasze zwracać się do siebie po imieniu, czy tylko jej. Ta myśl wywołała ukłucie zazdrości w mojej piersi. Spojrzałam na Ashera. Był wyraźnie spięty, czekając na odpowiedź brata. Miał pełne usta jedzenia i wyglądał zabawnie, bo całkowicie przestał przeżuwać. Rena również czuła się bardzo niekomfortowo.

„Ona jest moją partnerką.” – odpowiedział chrapliwym głosem. Byłam zaskoczona, że się do tego przyznał, biorąc pod uwagę wszystko, ale zachowałam milczenie. Kobieta wyraźnie się spięła i przeniosła wzrok na mnie.

„A kiedy ją znalazłeś, jeśli wolno zapytać?” – powiedziała cicho.

„Wczoraj, podczas zgromadzenia.”

Wydała się uspokojona jego odpowiedzią. Jej twarz natychmiast pokryła się złośliwym wyrazem.

„Nie powiedziałeś mi tego, gdy wczoraj wieczorem przyszedłeś do mojego pokoju.” Spięłam się, a ona odwróciła się w moją stronę. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko dzieleniu się, skarbie.” – dodała.

„Anna!” – więc tak miała na imię.

„Co? Po prostu mówię prawdę, i tak by to poczuła, gdy więź się wzmocni. Nie mam nawet nic przeciwko, żebyś czasem do nas dołączyła, wiesz.”

„Dość, Anna! Nie wolno ci więcej mówić o tej sprawie!” – rozkazał głosem Alfy i natychmiast zamilkła.

Wstał i sięgnął po moją dłoń. Nawet nie poczekał na mnie i ujął ją w swoją. Natychmiast przez całe moje ciało przebiegły iskry. Wstałam, a on wyciągnął mnie z pokoju. Spojrzałam za siebie i zobaczyłam, jak Asher kręci głową, Rena wygląda na bardziej niespokojną niż zwykle, a Anna mierzy mnie wzrokiem jak sztyletami.

Ciągnął mnie dalej, aż wróciliśmy na górę do jego pokoju. Gdy tylko otworzył drzwi, puścił moją rękę.

Zatrzymałam się przy drzwiach, a on podszedł do balkonów, odwrócony do mnie plecami.

„Zamknij drzwi!” – rozkazał głosem Alfy. Nie działało to na mnie, nie byłam jeszcze członkinią jego watahy, ale i tak się podporządkowałam. Czekałam, aż powie coś o tym, co się właśnie stało, ale po kilku minutach milczenia było jasne, że nie ma takiego zamiaru. To chyba lepiej, bo zanim się obejrzę, mogłabym chwycić lampę i walnąć go nią prosto w głowę.

Podeszłam do swoich walizek i otworzyłam je. Weszłam do jego garderoby, żeby poszukać wolnego miejsca. Znalazłam w rogu wolny wieszak, dwie półki i szufladę, więc postanowiłam z nich skorzystać.

Wróciłam do pokoju, a on teraz stał zwrócony w stronę łóżka, wpatrując się w moje ubrania. Zignorowałam go i zaczęłam wyciągać kilka swoich koszulek, by schować je jako pierwsze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Obsidian Alpha

Obsidian Alpha

59 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

59

Treść

Aa