Leander
Powinienem był zostać w swojej wataże i nigdy nie pojawiać się na tamtym zebraniu. Pomysły Ashera nigdy nie kończyły się dobrze. Teraz muszę radzić sobie z cherlakiem i jej siostrą. Nie było możliwości, by naprawdę była moją partnerką. Byłem przeznaczony na wieczność samotności. Mój ojciec zadbał, żebym to zrozumiał od chwili, gdy przemieniłem się w wilka w wieku piętnastu lat. Nawet jeśli mój wilk, Asolf, wierzył, że ona jest jego drugą połówką, ja wiem, że coś takiego nie istnieje. Nasza wataha była najsilniejsza od pokoleń. Mój ojciec i wszyscy moi przodkowie dbali, by tak pozostało. Nie mogę ich zawieść. W chwili, gdy okażę słabość, to będzie dla nas koniec.
Ta dziewczyna musiała zostać przysłana przez wrogów, którzy wiedzieli, że nie mogą mnie pokonać siłą. Wiedzieli, że zabijałem każdego, kto stanął mi na drodze. Ojciec ostrzegał mnie przed czarownicami. Powiedział, że nie są mitem, jak wszyscy sądzili. Spotkał je wcześniej. Jedynym wyjaśnieniem jest, że rzucono czar na mojego wilka. To wszystko. Ona nie była moją partnerką, a jednak każda kość w moim ciele krzyczała, żebym ją sobie przywłaszczył.
Szedłem do swojego pokoju po godzinach rozmowy z bratem i betą. Oboje uważali, że Morena naprawdę jest moją partnerką i że wszystko, co mam w głowie, jest niedorzeczne. Nie widzą sprawy tak jak ja. Mój brat był wychowywany pod kloszem. Nigdy nie widział ani nie musiał radzić sobie z rzeczami, z jakimi ja miałem do czynienia. Ojciec o to zadbał. A mój beta był, szczerze mówiąc, beznadziejnym romantykiem. Jedyne, czego chciałem, to gorący prysznic i porządny sen.
Już z korytarza czułem odurzający aromat truskawek i drewna, jej zapach. Zupełnie wypadło mi z głowy, że będę dzielił z nią pokój. Widziałem, że już spała, gdy w końcu wszedłem do środka. Jej zapach otoczył mnie natychmiast. Był wszędzie, jakby mieszkała w moim pokoju przez całe życie. Widziałem jej sylwetkę zwiniętą pod kołdrą. Od razu poszedłem do łazienki. Sama myśl o niej w moim pokoju sprawiła, że fala gorąca przetoczyła się przez całe moje ciało. To nie było dla mnie normalne. Od dawna nie brałem zimnego prysznica i czuję, że to stanie się moim nowym nawykiem. Tak samo jak zakładanie ubrań do spania. Od zawsze spałem nago. Założyłem bokserki i na tym poprzestałem. Nie będę się dla niej specjalnie wysilał. Zakładałem, że jest dziewicą. Więc miałem na tyle przyzwoitości, by nie paradować przy niej nago, gdy się obudzi. Wyglądała na jakieś osiemnaście lat, trochę za młodo jak na moje dwadzieścia dziewięć. Byłem sam już ponad czternaście lat, odkąd się przeistoczyłem, spodziewałem się znaleźć swoją partnerkę, ale kiedy wszyscy, a zwłaszcza mój ojciec, zobaczyli mojego kruczoczarnego wilka, wszystko poszło na marne. Powiedziano mi, że nigdy nie będę miał partnerki, że jestem skazany na wieczną samotność. Magia, której musiały użyć czarownice, wydaje się wyjątkowo silna. Mój wilk jest całkowicie przekonany, że Morena jest moją partnerką. Odsłoniłem kołdrę i spojrzałem na nią. Miała na sobie jedną z moich koszul i bokserki. Pokazywała sporo nóg. Nigdy nie przyjrzałem jej się z bliska. Miała jasną skórę, a fala gorąca poleciała prosto do mojego krocza, gdy się w nie wpatrywałem.
— Masz jakiś fetysz na punkcie nóg czy coś? — Senny głos wyrwał mnie z zamyślenia. Spojrzałem w górę i zobaczyłem parę szafirowych oczu wpatrzonych prosto we mnie.
— Słucham? — zapytałem z niedowierzaniem.
— Gapisz się na moje nogi już z cztery albo pięć minut. Nawet nie zauważyłeś, że się obudziłam i patrzę na ciebie. Założyłam, że masz na ich punkcie jakiegoś fioła. Myliłam się? — zapytała z psotnym błyskiem w sennych oczach.
— Nie! Nie mam nic takiego — odparłem natychmiast. Nawet nie zauważyłem, kiedy zaczęła się budzić. Zwykle jestem w pełnej gotowości.
— Skoro tak mówisz — szepnęła.
— Podważasz moje słowa, partnerko? — rzuciłem kpiącym tonem.
— Nie, nie podważam. Musisz wszystko postrzegać w tak pesymistyczny sposób?
— Nie będę tolerował twojego braku szacunku! — zagroziłem jej. Powoli sprowadzę ją z powrotem na miejsce i sprawi mi to przyjemność.
— I co z tym zrobisz? — drażniła się, podchodząc do mnie bliżej. Jej twarz była zaledwie kilka centymetrów od mojej. Słodki zapach jej oddechu dosięgnął mojego nosa. Wiedziałem, że pod koszulą nie miała stanika. Atmosfera w pokoju się zagęściła. Zarumieniła się i próbowała się odsunąć, jakby właśnie zdała sobie sprawę z tego, co zrobiła. Ale przytrzymałem ją. Położyłem dłoń na jej szyi i zatrzymałem ją w miejscu. Moja ręka zapłonęła od mrowienia. Przeszło przez całe moje ciało. Pochyliłem się i wpiłem się w jej usta. Zesztywniała pod moim dotykiem, ale nie przejąłem się tym i pogłębiłem pocałunek. Przyciągnąłem ją na swoje kolana, a ona wydała z siebie zaskoczony pisk. To był mój sygnał, by zbadać jej wilgotną jaskinię moim językiem. Czułem się dobrze, trzymając ją w ramionach. W końcu oderwałem się od niej po wieczności, a ona spojrzała na mnie pożądliwymi, teraz złotymi oczami. Byłem pewien, że moje miały ten sam kolor. Asolf cały czas wył z podekscytowania, błagając, by przejąć kontrolę i wziąć to, co nasze. Nie mogłem jeszcze na to pozwolić. Zamierzam ją sobie przywłaszczyć i zamierzam w pełni skorzystać z jej ponętnego ciała, ale teraz nie mogę okazać słabości. Muszę się powstrzymać. Zapach jej podniecenia bardzo mi to utrudniał. Odepchnąłem ją z powrotem na łóżko, a ona wydała ciche jęknięcie protestu.
— Idź spać, kundle! To wystarczająco dużo wrażeń na jedną noc — powiedziałem, wstając i kierując się do drzwi, próbując jednocześnie zapanować nad swoją burzliwą erekcją.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Morena
Drań! Jak on śmiał mi to zrobić. Zostawił mnie samą. Nie mam zbyt dużego doświadczenia, szczerze mówiąc nawet odrobiny. To był mój pierwszy pocałunek. Nie będę kłamać, to było cholernie przyjemne. Nigdy wcześniej tak się nie czułam. Ale nie miał prawa zostawić mnie w takim stanie. Nie jestem głupia. Wiem, że z jakiegoś powodu mnie nie lubi i zamierzam dowiedzieć się, dlaczego. Muszę jednak być ostrożna. Miał złą reputację i nie jestem pewna, czy jego gniew nie dosięgnie mnie, jeśli popełnię błąd. Może i zabrał mnie ze sobą, ale coś mi mówi, że ma w tym ukryty cel. Osk nie jest ze mną na tej samej stronie. Cały czas mówi o tym, jaki nasz partner jest wspaniały i jak cudowny był ten pocałunek.
Sen opuścił mnie na resztę nocy. Nie udało mi się nawet przez chwilę zasnąć. Cały czas myślałam o tym przeklętym pocałunku i o tym, co by się stało, gdyby mnie nie odepchnął. Jak mogłam po prostu zaakceptować to, że przyciągnął mnie do siebie? Nawet jeśli był moim partnerem, dopiero co go poznałam. A te kilka słów, które zamieniliśmy, też nie były zbyt obiecujące.
Rano postanowiłam, że nie będę tą, która go następna poszuka. Zamierzałam się porządnie zadomowić, a może spróbować rozejrzeć się po domu watahy albo chociaż po tym piętrze. Wszystko to, starając się unikać Leandera.
Gdy tylko promień światła wpadł do pokoju, poszłam do pokoju Reny. Nadal miałam na sobie koszulę Leandera, więc owinęłam się ogromnym szlafrokiem, który wisiał za drzwiami łazienki.
Kiedy weszłam, ona jeszcze spała. Jej pokój był mniejszy od Leandera, ale dziwnie miał więcej mebli. Było tu bardziej domowo. Zwinęłam się w fotelu przy oknie i patrzyłam, jak wschodzi słońce. Dopiero gdy poczułam obecność Leandera w pobliżu, Osk wyrwała mnie z zamyślenia. Stał przy drzwiach wyglądając jak wariat. Żyły pulsowały mu na szyi. Wyglądał, jakby miał zaraz roznieść dom wrzaskiem. Wstałam więc z fotela i podniosłam ręce.
„Proszę, nie krzycz. Rena śpi.”
„Mój pokój. Teraz!” wysyczał. Przemknęłam koło niego przez wąską przerwę, którą zostawił w drzwiach swoim ogromnym ciałem. Szlafrok ciągnął się po ziemi. Był dla mnie zdecydowanie za duży, ale to był najlepszy wybór. Lepszy niż kołdra, która wydawała się zbyt ciężka, by ją dźwigać.
Wróciłam do pokoju. Pozwoliłam szlafrokowi opaść na podłogę i odwróciłam się do mojego partnera, który podążył za mną z powrotem do pokoju.
„Masz tu zostać, partnerko.” powiedział groźnym tonem.
„Wiem. Poszłam tylko sprawdzić, co z moją siostrą, okej? Nie wiedziałam, że jestem jakąś więźniarką i muszę siedzieć w pokoju z samym łóżkiem.”
„Masz odpoczywać. Twoje rzeczy byłyby w pokoju, gdybyś posłuchała, co mówiłem i poszła spać. Nie lubię obcych kręcących się po moim domu.”
„Nie jestem obca. Jestem twoją cholerną partnerką!” powiedziałam wzburzona.
„Język, kundlu.” odparł spokojnie, a przynajmniej na tyle spokojnie, na ile potrafił udawać.
„Możesz przestać tak mnie nazywać? Mam imię. To upokarzające, gdy własny partner tak mnie nazywa i to boli.”
„To jest wysoce dyskusyjne.”
Czy on żyje w XVIII wieku? Czemu jego słownictwo jest takie formalne?
„Co jest dyskusyjne?” zapytałam zdezorientowana.
„To, że jesteś moją partnerką.”
„Słucham?” co on do cholery wygaduje.
„Nie powinienem mieć partnerki. Najprawdopodobniej zostałaś tu przysłana, żeby mnie osłabić. Jestem czarnym wilkiem. Jestem skazany na samotność. Więc nie sądź nawet przez sekundę, że wierzę w tę szopkę. Odkryję wszystko. A ty i wszyscy z tobą zapłacicie za próbę mnie oszukać.”
„Jesteś kurwa chory psychicznie? Co ty za bzdury wygadujesz? To śmieszne. Chcesz mi powiedzieć, że nic nie czujesz? Twój wilk nie reaguje na moją obecność?”
„Och, mój wilk jest całkowicie zauroczony. Ale ja nie.”
„Co do cholery, Leander? Jeszcze kilka godzin temu niemal mnie obłapiałeś. Czemu zaprzeczasz temu przyciąganiu? Nie ma opcji, żeby te uczucia były udawane.”
„Nie zaprzeczam napięciu seksualnemu. Bo właśnie tym to jest. Nie żadnym przyciąganiem czy innymi bzdurami, które wygadujesz. Mam zamiar cię przelecieć, Morena. Nie miej co do tego złudzeń. Będziesz moja i będziesz błagała o więcej. Ale to będzie wszystko. Będziesz moją własnością, a kiedy prawda wyjdzie na jaw, upewnię się, że to ja cię zabiję.” Pochylił się i brutalnie przycisnął swoje usta do moich w pocałunku. Położył rękę na mojej szyi, a potem przesunął ją, by pogłaskać moją szczękę i policzek. Próbowałam go odepchnąć, ale to na nic. Był twardy jak mur, a moja determinacja zaczęła słabnąć. Jęknęłam, a on natychmiast mnie puścił. Uśmiechał się triumfalnie i nienawidziłam siebie za to, że to ja wywołałam ten wyraz na jego twarzy. Palące słowa, które wypowiedział, wciąż tkwiły mi w żołądku, a w tyle mojej głowy słyszałam, jak Osk skomli z bólu.
„Nie masz żadnej siły woli, Morena? Chyba taka jest twoja misja, żeby mnie kusić, więc wiem, że mi nie odmówisz.” Zlekceważył mnie. „Oddasz mi się, kiedy tylko uznam to za stosowne. Myślę, że będzie zabawnie mieć taką zabawkę pod ręką, na każde moje zawołanie.” Cofnął się od łóżka. Nawet nie zauważyłam, że się tam znaleźliśmy, a on jeszcze raz omiótł mnie wzrokiem, zanim odwrócił się w stronę drzwi.
„Wyśpij się, kundlu. Jutro masz być w pełnej gotowości. Poznasz zasady watahy i jeszcze kilka dodatkowych, specjalnie dla ciebie.” Wtrącił z plecami zwróconymi do mnie, zanim wyszedł i zamknął za sobą drzwi.
Wydałam z siebie zdławiony dźwięk rozpaczy, gdy poczułam, że łzy napływają mi do oczu. Nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście. Był szalony, jeśli myślał, że udaję. Tak bardzo bolało mnie to odrzucenie. Naprawdę liczyłam na to, że wreszcie spotkam swojego partnera i on obdarzy mnie bezwarunkową miłością i czułością. Teraz stało się dla mnie jasne, że tak nie będzie. Nie będę mieć takiej relacji z partnerem, jaką widywałam, dorastając. Co bolało jeszcze bardziej, to fakt, że miał rację. Prawdopodobnie nie potrafiłabym mu się oprzeć. Nawet gdybym chciała, przyciąganie było zbyt silne. Nie sądzę, żebym miała w sobie tyle siły, by się temu oprzeć. Ale muszę spróbować. Może uda mi się go naprawić. Może nie jest takim potworem, za jakiego go wszyscy mają. Może zdołam wydobyć z niego kogoś, kto traktowałby mnie jak alfa Luke traktował lunę Eve albo jak tata traktował mamę. Problem w tym, że nie wiem, jak długo dam radę walczyć z jego odrzuceniem, zanim się poddam.
Starłam łzy z policzków. Nawet nie zauważyłam, że tyle płaczę. Płakałam brzydko i dzięki Bogu byłam sama. Oczy miałam ciężkie i piekące. Zwinęłam się w kulkę i pozwoliłam sobie odpłynąć w niewygodny sen.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Morena
Obudziłam się, gdy ktoś delikatnie zapukał do drzwi. Od razu zauważyłam moją walizkę stojącą przed łóżkiem i fakt, że tym razem naprawdę spałam, zamiast być skuloną na krawędzi materaca. Byłam też przykryta. W pokoju nie było żadnego obcego zapachu, więc najprawdopodobniej to mój wredny partner.
Znów rozległo się ciche pukanie do drzwi. Zdecydowałam się zaprosić kogokolwiek to było, jednocześnie podciągając kołdrę pod brodę. Nie mogłam ryzykować, że kogoś przypadkiem obnażę. Moje ubrania były zbyt wyzywające, bym sama otworzyła drzwi. Rena zajrzała ostrożnie do środka.
— Och! Rena, dzień dobry, kochanie. Wejdź.
— Dzień dobry! Twój partner tu jest? — zapytała szeptem.
— Nie, nie ma go. — Odpowiedziałam i dałam jej znak, żeby weszła. Była ubrana inaczej niż wczoraj wieczorem. Musiała też dostać swoją walizkę. — Nie czuję go, ani nie wyczuwam jego obecności w pobliżu. Musi gdzieś się zaszyć.
— Kochasz go? — wychrypiała, rozglądając się po pokoju. — Twój pokój jest dużo większy niż mój.
— Oczywiście, że tak. Jest przeznaczony dla dwóch osób i to główna sypialnia alfy. Ma przywilej posiadania apartamentu. Ta wataha wydaje się dużo bogatsza niż nasza poprzednia. Ich dom jest co najmniej dziesięć razy większy od naszego.
— Masz rację — odpowiedziała z westchnieniem. — Ale wciąż nie odpowiedziałaś na moje pierwsze pytanie.
— Jakie?
Przewróciła na mnie oczami i powtórzyła: — Kochasz go?
— Nie, nie sądzę, żebym go kochała.
— Ale to twój partner, prawda? — wypaliła zaskakująco. — Macie być razem, przeznaczeni sobie. Czemu go nie kochasz?
Przysięgam, czasem ta dziewczyna jest bardziej dojrzała ode mnie. Nigdy nie ogarnęłam tej sprawy z partnerami, aż prawie do piętnastego roku życia. Myślałam, że partnerzy po prostu się pobierają albo żyją razem na zawsze. Więzi, które łączą partnerów, były dla mnie nie do pojęcia.
— To nie musi tak wyglądać. Czuję ten przymus, więź na pewno jest, ale nie kocham go, to pewne. Znamy się mniej niż dwadzieścia cztery godziny i nie zaczęliśmy dobrze.
— Przyznaję, że jest straszny.
— Jest. I jest brutem. Nie zaprzeczam, że jest bardzo przystojny, ale z jakiegoś powodu upierał się, że nie jestem jego partnerką.
— Co to ma znaczyć? — zapytała zaskoczona.
— Wczoraj wieczorem twierdził, że zaczarowałam jego wilka. Brzmiał zupełnie jak szaleniec. Jakoś jest przekonany, że czarny wilk nie może mieć partnera.
— Jedna z dziewczyn na przyjęciu powiedziała mi, że wykrzyczał słowo „partnerka” na cały głos. Mówiła, że wyglądał przerażająco, kiedy patrzył groźnie na każdego, kto na ciebie spojrzał. A potem wczoraj jeszcze warknął na wujka Siona, gdy cię przytulił. To naprawdę niewiarygodne, że uważa, że ta więź jest fałszywa!
— Mów mi o tym. Sama tego nie rozumiem. Nawet się całowaliśmy. Nie odpycham go, tak jak twierdzi.
— Pocałowałaś go? Oj, nie powinnam była tego mówić. Teraz mi nie odpuści.
— Tak, pocałowaliśmy się. Myślę, że zrobił to raczej, żeby mnie uciszyć, bo go sprowokowałam, a nie z powodu pociągu.
— Co to znaczy?
— Może powiedziałam za dużo, a wiesz, że jest alfą i wymaga szacunku i bla, bla, bla. Więc mnie pocałował, żeby mnie uciszyć. Ale jego wilkowi się to podobało. Oczy miał wtedy złote.
— A tobie i Osk się podobało?
— Osk była zachwycona na początku, ale po tym jak stwierdził, że nie jesteśmy jego partnerką, była bardzo zraniona.
— A tobie?
— Co mi?
— Przestań udawać głupią, Morena. Odpowiedz na pytanie. Podobał ci się ten pocałunek czy nie?
— Nie możesz tak do mnie mówić, młoda damo. Jesteś za młoda na takie rozmowy.
— Mam czternaście lat i doskonale rozumiem takie rzeczy. Uczą nas o więzi partnerów w szkole, wiesz? Nie wstydź się mi powiedzieć. Niedługo sama będę szukać swojego partnera.
— Za wcześnie, żeby o tym mówić. Masz jeszcze co najmniej cztery lata. I tak, podobał mi się ten pocałunek. Szczerze mówiąc, nie znosiłam, jak moje ciało na niego zareagowało, ale więź była zbyt silna. Osk próbowała przejąć kontrolę.
— Twoja wilczyca nigdy nie przejęła kontroli?
— Nie. Wiesz, że jeszcze się nie przemieniłam. Osk wciąż nie może całkiem przejąć kontroli. Nadal mam większość władzy nad moją ludzką formą. Podejrzewam, że będzie miała więcej do powiedzenia, jak już się w końcu przemienię. — Odpowiedziałam sucho. Jeszcze się nie przemieniłam. Lekarz watahy i wszyscy inni mówili mi, że to zupełnie normalne przemienić się kilka miesięcy po osiemnastce, ale minął już prawie rok. Wszyscy w moim wieku już się przemienili. Nawet ci, którzy byli spóźnieni, już to zrobili. Najwyżej opóźnienie trwało trzy miesiące. Im dłużej się nie przemieniasz, tym jest to bardziej bolesne. Niektórzy nawet nie przeżywają przemiany w odpowiednim wieku. Sama myśl o śmierci i zostawieniu Reny przeraża mnie dogłębnie. Teraz, gdy jesteśmy w obcej watasze, jeszcze bardziej. Mam nadzieję, że nie przemienię się jeszcze przez jakiś czas. Przynajmniej dopóki ona się tu nie przyzwyczai albo nie dogadam się z Leanderem, żeby odesłał ją do domu, jeśli nie dam rady.
— Powinnaś się przebrać. Czekają na nas na dole na śniadanie. — Głos Reny wyrwał mnie z zamyślenia. Nie powiedziałam jej, o czym myślałam. Nie musi się tym martwić. Nie ma sensu dokładać jej zmartwień.
— Mogłabyś przynieść mi coś do ubrania z jednej z moich walizek, podczas gdy ja wezmę szybki prysznic? — zapytałam, wstając z łóżka.
— Masz coś konkretnego na myśli czy mam wybrać?
— Wybierz, co chcesz, Rena. Byleby to było coś przyzwoitego. — Powiedziałam i pognałam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, znów używając kosmetyków Leandera, i owinęłam się jego szlafrokiem. Rena była na balkonie, kiedy wyszłam. Na łóżku położyła mi dopasowaną granatową bieliznę i prostą czarną letnią sukienkę. Szybko się ubrałam, wysuszyłam włosy ręcznikiem i rozpuściłam je. Założyłam te same sandały, które miałam wczoraj. Zawołałam Renę i zeszłyśmy na dół. Stanęłyśmy u podnóża schodów, bo nie miałyśmy pojęcia, dokąd mamy iść. Słyszałam rozmowy i hałas z pobliskiego pokoju, ale nie wiedziałam, czy właśnie tam mamy się udać.
— Jadalnia to drugie drzwi po lewej, panie. — zawołał Asher zza naszych pleców. — Dobrze się spało? — dodał, schodząc po schodach.
— Tak. Mój pokój jest cudowny. — powiedziała Rena radośnie.
— Cieszę się, że ci się podoba — odparł Asher z delikatnym uśmiechem. — A tobie, Morena?
— Było okej. Odwiedził mnie twój brat. To było najmniej przyjemne z całego wieczoru. Jeśli nie liczyć samego spotkania z nim. — odpowiedziałam sucho.
W jego oczach pojawił się rozbawiony błysk, ale twarz miał śmiertelnie poważną. — Wiesz, że mój brat jest alfą tej watahy, prawda? Uważaj, co o nim mówisz przy innych. Mogą być poważne konsekwencje. — powiedział. Już to wiedziałam. Może go nie lubię, ale zachowam cięte uwagi dla siebie lub żeby się wyżalić Renie. Za każdym razem, gdy przypominam sobie sposób, w jaki się wczoraj do mnie odezwał, aż się we mnie gotuje. Jak on śmie? Jeśli myśli, że tylko mnie dotyka ta więź, to się przeliczy. Sprawię, że będzie błagał, by mnie dotknąć tymi wielkimi, pięknymi dłońmi. O Boże! Co ja właściwie myślę! To nie czas na takie rzeczy.
— Halo, Morena? Obudź się dziewczyno! Nic nie zjemy, jeśli będziemy tu dłużej stać. — Z zamyślenia wyrwał mnie Asher, lekko dotykając ramienia. W oczach wciąż miał rozbawienie, a Rena wyglądała przerażona wizją, że nie zostanie już dla nas jedzenia. Biedaczka nic nie jadła od wczorajszego obiadu, a na kolację nie poszłyśmy przez całe zamieszanie z przeprowadzką do nowej watahy.
Przesuń w górę, aby kontynuować