Posiadłość Pearsonów pochłonęła mój weekend jak wolno działająca trucizna.
Sobotnia kolacja była spektaklem z kryształowymi kieliszkami, siedmioma daniami i chirurgiczną analizą każdego szczegółu w wykonaniu mojej matki. Moją postawą, moją wagą, moim niewystarczającym entuzjazmem wobec planowania ślubu.
„Victoria dzwoniła trzy razy w tym tygodniu”, oznajmiła matka podczas dania rybnego. „Martwi się o opóźnienie w ustaleniu dat ogłoszenia.”
„Oczywiście, że się martwi.” Uśmiechnęłam się – wyraz twarzy wyćwiczony jak baletowa pozycja.
Do poniedziałkowego poranka desperacko pragnęłam czegoś, co nie smakowałoby jak obowiązek. O siódmej równo napisałam do Aidena, załączając celowo sabotowany szkic.
Ja: Profesorze, znalazłam sprzeczne dane dotyczące terminu przejęcia Morrisona. Protokół z posiedzenia zarządu mówi o marcu, ale zgłoszenie do SEC wskazuje maj.
Jego odpowiedź przyszła w ciągu kilku minut.
Aiden: Po pierwsze, przestań mówić do mnie „Profesorze” w wiadomościach. Już dawno poza tą grą. Po drugie, zarząd Morrisona nie potrafiłby zorganizować wypadu po kawę, a co dopiero zgrać swoją wersję wydarzeń. Zaufaj zgłoszeniu.
Ja: To jak mam cię nazywać? Najwyższy Przywódco? Mistrzu Strategicznego Wszechświata?
Aiden: Aiden wystarczy. Choć bywałem nazywany gorzej przez lepszych.
Ja: Lepszych ode mnie? Teraz jestem zraniona.
Aiden: Niemożliwe. Jesteś najciekawszym chaosem, jaki wszedł do mojej klasy w tym semestrze.
Ja: Chaos? To ostro, nawet jak na ciebie.
Aiden: Dobrze. Kontrolowany chaos. Piękny chaos, jeśli mamy być dokładni.
Ja: Piękny? Możemy być aż tak dokładni?
Aiden: Możemy być szczerzy. Twój umysł jest piękny. Reszta to po prostu szczęśliwe opakowanie.
Do czwartku nasz wątek wiadomości przerodził się w coś niebezpiecznego. O północy przesyłał mi artykuły biznesowe z komentarzami w stylu „Strategia tego CEO jest prawie tak przejrzysta, jak ta sukienka, którą miałaś na Apex.”
Odpowiadałam raportami o wrogim przejęciu, podkreślając fragmenty o konsumowaniu konkurencji od środka.
„Twój model przejęcia ma zasadniczy błąd”, pisałam, przechodząc przez Carroll Hall w czwartek po południu. „Zakładasz, że cel chce się bronić. A jeśli chce zostać skonsumowany?”
„Wtedy to już nie przejęcie”, odpisał natychmiast. „To wzajemna destrukcja. Dużo ciekawsze.”
Ja: Destrukcja może być twórcza. Czasem trzeba spalić stare, żeby zbudować coś nowego.
Aiden: Ostrożnie, Ruby. Brzmisz, jakbyś planowała podpalenie.
Ja: Tylko metaforyczne. Chociaż dobrze wyglądam w płomieniach—
Zderzenie sprawiło, że mój telefon poleciał po marmurze. Profesor Whitman – starożytny, wściekły, zbudowany jak strach na wróble z tweedu – zawisł nade mną.
„NIEDOPUSZCZALNE!” Jego głos odbił się echem od sklepionych sufitów. „Wy dzieci, niewolnicy ekranów! Zero świadomości, zero podstawowej uprzejmości, żadnego zrozumienia—”
„Rozwiązywała problem, który jej zadałem.”
Aiden zjawił się znikąd, z gracją podnosząc mój telefon. Oddając mi go, jego palce celowo musnęły moje, kontakt trwał ułamek sekundy za długo.
„Profesorze Whitman.” Ton Aidena balansował na granicy szacunku i delikatnej kpiny. „Przepraszam. Panna Pearson pracowała nad szczególnie złożonym scenariuszem przejęcia. To moja wina, że wymagam natychmiastowych odpowiedzi.”
„Green.” Wąsy Whitmana zadrżały. „Wciąż stosujesz te niekonwencjonalne metody, widzę.”
„Cokolwiek działa.”
Aiden podszedł bliżej, tak, że mogłam poczuć jego zapach – ciemny, drogi, sprawiający, że moje tętno zadrżało.
„Ale powiedziałbym, że multitasking dowodzi godnej podziwu efektywności.”
Whitman odszedł, mamrocząc o śmierci akademii.
Jego spokój mnie osłonił, a żar, który po tym poczułam, ogrzał więcej niż tylko policzki. Ochrona nie powinna być tak elektryzująca.
Korytarz opustoszał. Aiden zwrócił się do mnie, ustawiając ciało tak, że zagradzał przejście, tworząc intymną przestrzeń w publicznym miejscu.
„Wzajemna destrukcja?” Jego głos zniżył się, niebezpiecznie. „Dokończ tę myśl.”
„Tutaj?” Zabrakło mi tchu, gdy się zbliżył.
„Czemu nie?” Jego dłoń trafiła na ścianę za mną – nie zamykając mnie całkiem, ale wyraźnie zajmując teren. „Chyba że się boisz.”
„Nigdy się nie boję.” Uniosłam podbródek, wyzywająco. „Cel staje się niezbędny – dla operacji, reputacji, całego ekosystemu. Potem wszystko od środka korumpuje. Zanim się zorientują, przejęcie oznacza połknięcie trucizny.”
„A jeśli uznają, że warto zaryzykować?” Jego druga dłoń powędrowała na ścianę, oficjalnie mnie więżąc. „Jeśli chcą spłonąć razem z nią?”
„Wtedy przekonamy się, kto wytrzyma większy żar.” Mój głos był urywany.
„Kurwa.” Przekleństwo wyrwało mu się niekontrolowanie. „Nie możesz mówić takich rzeczy.”
„Czemu nie?” Przycisnęłam się bliżej, czując, jak jego opanowanie pęka. „Boisz się, że coś z tym zrobisz?”
„Ruby.” Mój imię na jego ustach zabrzmiało jak ostrzeżenie i modlitwa jednocześnie. „To jest—”
„Co? Niestosowne? Nieetyczne? Niebezpieczne?” Moje dłonie odnalazły jego klatkę piersiową, czując jego przyspieszone tętno pod egipską bawełną. „Powiedz mi, którą zasadę łamiemy, Profesorze. Zanotuję.”
Głosy studentów odbiły się echem z sąsiedniego korytarza. Aiden odsunął się tak gwałtownie, że między nami przesunęło się chłodne powietrze.
„Moja lekcja zaczyna się za trzy minuty.” Jego głos był szorstki, niestabilny.
„Uciekasz?”
„Strategiczny odwrót.” Poprawił krawat drżącymi dłońmi. „To różnica.”
„Tchórz.”
Jego uśmiech stał się drapieżny. „Dokończ odpowiedź o wzajemnej destrukcji. W messengerze. Ze szczegółami implementacji.”
Oddalił się, ale spojrzenie, które rzucił przez ramię, było czystą obietnicą.
Do domu dotarłam na miękkich nogach, a gdy tylko przekroczyłam próg, rozległ się dzwonek do drzwi.
Alex stał w moich drzwiach z tajskim jedzeniem na wynos, jego uśmiech był pełen nadziei i żałosny. „Nie odpowiadałaś na moje wiadomości. Przyniosłem kolację – tę zieloną curry, którą uwielbiasz z miejsca na 82.”
„Alex, to nie—”
„Proszę.” Zrobił krok naprzód, a pamięć mięśniowa sprawiła, że się cofnęłam, wpuszczając go do środka. „Tylko kolacja. Musimy porozmawiać o nas, o ślubie, o wszystkim.”
„Nie ma o czym mówić.”
„Wciąż nosisz pierścionek.” Chwycił moją dłoń, kciukiem muskając diament, o którego zdjęciu zapomniałam. „To coś znaczy.”
„To znaczy, że zapomniałam—”
Pocałował mnie, nagle i desperacko, a pięć lat wspólnej historii zalało mnie falą. Jego dłonie były znajome na mojej talii, jego usta wiedziały dokładnie, jak sprawić, żebym zareagowała.
„Tęsknię za tobą”, wyszeptał przy moich ustach. „Tęsknię za nami. Pozwól mi przypomnieć ci, jak dobrze nam razem.”
Powinnam była go powstrzymać. Zamiast tego pozwoliłam, by złość i tęsknota połączyły się w coś innego: chciałam uwierzyć w nas —miłość domagała się dowodu właśnie teraz.
Alex już podnosił mnie, niosąc do sypialni z wprawą nabytą latami. Powinnam była go zatrzymać. Zamiast tego pozwoliłam, by gniew i frustracja zapłonęły czymś więcej.
„Udowodnij to,” rzuciłam wyzywająco, szarpiąc jego koszulę. „Pokaż mi, czego niby mi brakowało.”
Położył mnie na łóżku tak, jakby zamierzał mnie zatrzymać na zawsze, pewniej niż pamiętałam. Jego dłonie odnajdywały drogę z dawną pewnością, a żar narastał szybko i czysto.
„Powiedz mi, czego chcesz,” wymruczał przy moim policzku.
„Wiesz,” odparłam z urywanym oddechem. „Nie przestawaj.”
Słuchał opuszkami palców, cierpliwie i pewnie, a świat skurczył się do dotyku i oddechu.
„Boże, jak za tobą tęskniłam”, wymknęło mi się, zanim pomyślałam.
„Wiem,” odpowiedział z chropawym uśmiechem w głosie. „Ja też tęskniłem.”
Dalszy ciąg był cichy, nagły—znajomy, właściwy—aż myśli ustąpiły uczuciom i przypomniałam sobie, dlaczego tylko on potrafił mnie rozluźnić samymi palcami, które już były w moich majtkach.
„Cholera, jesteś taka mokra,” warknął Alex. „Cudownie znów być w tobie i wiedzieć, że czekałaś właśnie na mnie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alex spał obok mnie tej nocy, jego oddech był głęboki i spokojny—sen kogoś, kto wierzy w odkupienie, w drugie szanse, które przychodzą jak poranek.
Leżałam, patrząc, jak cienie przesuwają się po suficie, a ciężar jego ramienia na mojej talii był mile widzianą kotwicą, której mi brakowało.
Poranek przyniósł rutynę: nasz bieg, osobne prysznice, radosne wyjście Emmy na seminarium z prawa konstytucyjnego. Przy śniadaniu Alex wrócił do tego, co dla niego najważniejsze.
"Wiem, że coś zniszczyłem," powiedział, nie patrząc mi do końca w oczy. "Ale Ruby, te tygodnie bez ciebie—nie mogłem normalnie oddychać. Zrobię wszystko. Terapia, konsultacje, cokolwiek potrzebujesz."
Szczerość w jego głosie sprawiła, że coś we mnie zmiękło, jakby pamięć mięśni o trosce, która jeszcze nie zdążyła zaniknąć.
Miłość nigdy nie znikała czysto; zalegała w kątach jak światło poranka—uparta i wytrwała.
"Możemy spróbować," usłyszałam własny głos, obserwując, jak nadzieja zmienia jego twarz. "Ale zaufania nie da się po prostu zainstalować na nowo, Alex. Musi odrosnąć."
Przyciągnął mnie wtedy do siebie, jego uścisk był znajomy jak koc z dzieciństwa.
"Zasłużę na to. Każdego dnia będę na to zasługiwał."
Obietnica zawisła między nami, delikatna jak dmuchane szkło. Zaproponował sobotę—ucieczkę od czujnych spojrzeń miasta.
"Jest taki sad na północy, do którego zabierała mnie mama. Grusze, jezioro z łódkami. Moglibyśmy spakować piknik, udawać innych ludzi przez jeden dzień."
"Ludzi, którzy nie mają przeszłości?"
"Ludzi, którzy mogą zacząć od nowa." Jego kciuk kreślił linie na moich kostkach, gest tak wyćwiczony, że zastanawiałam się, czy w ogóle zauważa, że to robi.
Zgodziłam się, a piątek minął w oparach normalności—zajęcia, kawa z Emmą, wygodna fikcja, że wszystko może wrócić do dawnych czasów.
Sobotni poranek zaczął się jego sms-em o siódmej.
Alex : Nagły rodzinny problem. Tata potrzebuje mnie w biurze. Będę u ciebie wieczorem, obiecuję. Powiedziałem ojcu, żeby się odczepił, a i tak nie mogłem się wyrwać—przepraszam. Przełożymy?
Me: Dziękuję, że walczyłeś. To dla mnie ważne.
Wpatrywałam się w wiadomość, czując, jak coś ścina mi się w piersi. To nie było rozczarowanie—coś ostrzejszego, bardziej znajomego. Ta łatwość, z jaką przesunięto mnie na później, jak zebranie, które mogło poczekać.
Mieszkanie wydawało się zbyt ciche. Emma była w bibliotece. Próbowałam się uczyć, rozkładając materiały na łóżku w starannie nieporządny sposób, ale słowa rozmazywały się przed oczami.
Ład korporacyjny, obowiązek powierniczy, teoria interesariuszy—wszystko to było bez znaczenia wobec narastającej urazy, która siedziała obok mnie jak nieproszony gość.
'Tak wyglądają nowe początki,' pomyślałam, podkreślając fragment, którego już zapomniałam. 'Wpisane ołówkiem, dające się zmazać, zależne od innych priorytetów.'
Pod wieczór złość przerodziła się w coś innego—niespokojną energię, która domagała się kierunku. Pomyślałam o Aidenie jak o ogniu, gdy jest zimno.
Niebezpieczny, konieczny, ogrzewający.
Nie sięgałam po telefon przez długi czas, aż w końcu złość wyprzedziła czułość.
Wśród rozrzuconych podręczników ułożyłam się z wyrachowaną niedbałością—gołe nogi skrzyżowane, szorty podjeżdżające wysoko i zuchwale, podkreślając krzywiznę pośladków, top zsuwający się z jednego ramienia.
Selfie wyglądało na bezwysiłkowe, niemal przypadkowe. Dodałam je do wiadomości:
Me : Spędzam sobotę z teorią wrogiego przejęcia. Ekscytacja jest przytłaczająca. Powiedz, że też przeżywasz coś równie porywającego.
Jego odpowiedź przyszła zanim zdążyłam zwątpić.
Aiden : Sprawdzam egzaminy semestralne. Specjalny krąg piekła, którego Dante nie wspomniał.
Potem przyszło zdjęcie, które odebrało mi oddech.
Aiden w fotelu, książka oparta o klatkę piersiową, dresy nisko na biodrach. Bez koszulki. Popołudniowe światło nadawało jego skórze złoty odcień, cienie rzeźbiły mięśnie, które dotąd mogłam tylko sobie wyobrażać.
Tytuł książki był specjalnie widoczny—"Techniki drapieżnych przejęć"—ale przekaz tkwił we wszystkim innym.
Me : Interesująca lektura. Badania czy autobiografia?
Aiden : Obydwa. Niczego tak nie doceniam jak samoświadomości.
Me : Te dresy temu przeczą. Bardzo nieprofesjonalnie, profesorze.
Aiden : Jest sobota. Nawet drapieżniki mają strój codzienny.
Me : Naprawdę? Wyobrażałam sobie, że śpisz w trzyczęściowych garniturach.
Aiden : Nie śpię w niczym.
Te słowa zawisły, pełne sugestii, których żadne z nas nie nazwalo wprost.
Me : To musi utrudniać sprawdzanie prac.
Aiden : Daję radę. Choć twój ostatni esej wymagał... szczególnej uwagi.
Me : Szczególnej jak?
Aiden : Powiedzmy, że musiałem przeczytać go dwa razy. Raz dla treści, raz dla podtekstu.
Me : Tam nie było żadnego podtekstu.
Aiden : Ruby, wszystko co piszesz ma podtekst. Nawet twoje listy zakupów pewnie flirtują.
Ciepło zbierające się pod moją skórą nie miało ujścia, poza telefonem w mojej dłoni i niebezpieczną grą, jaką prowadziliśmy w starannie dobranych wiadomościach.
Me : Nigdy nie widziałeś moich list zakupów.
Aiden : Chciałbym. Podejrzewam, że kupujesz ciekawe rzeczy.
Me : Truskawki. Szampan. Sznur.
Aiden : Sznur?
Me : Do mojego hobby—makramy. A ty co pomyślałeś?
Aiden : Myślę, że próbujesz mnie zabić.
Me : Ryzyko zawodowe przy uczeniu magistrantów.
Aiden : Nie jesteś taka jak inni.
Me : Lepiej czy gorzej?
Aiden : Nieskończenie bardziej niebezpieczna.
Dźwięk domofonu przeciął chwilę. Alex stał w moich drzwiach—krawat poluzowany, włosy lekko rozczochrane, puste dłonie.
"Wiem, że zepsułem dzisiejszy dzień," powiedział, "i nie jadłem jeszcze. Pozwól mi to naprawić—chodź ze mną na kolację—"
"Nie chcę nigdzie iść." Słowa zabrzmiały płasko, zmęczone.
"Nie musimy. Możemy zostać, coś obejrzeć, po prostu pobyć razem."
Spojrzałam na niego—tego mężczyznę, którego kochałam przez pięć lat, który znał moje zamówienie na kawę, datę urodzin mojej mamy i dokładne miejsce na mojej szyi, które wywołuje dreszcze.
Starał się tak bardzo być wystarczający.
"Nie chcę rozmawiać o twoim dniu, o ojcu, ani o rodzinnym biznesie." Wciągnęłam go do środka, już rozwiązując mu krawat. "Nie chcę udawać, że wszystko jest normalnie."
"Ruby—"
"Chcę, żebyś przestał mówić." Popchnęłam go na zamknięte drzwi, czułam, jak jego zaskoczenie zmienia się w coś innego. "Możesz tak? Możesz po prostu być tutaj bez tłumaczeń i obietnic?"
Jego dłonie odnalazły moją talię, znajome jak oddychanie. "Jeśli tego potrzebujesz."
Poprowadziłam go do sypialni, obok mojego telefonu wciąż rozgrzanego od niezamkniętych wiadomości na ekranie. Dotyk Alexa był pełen szacunku, ostrożny, z każdym gestem prosił o pozwolenie.
Ale ostrożności już nie chciałam. Chciałam zderzenia, zapłonu, takiego żaru, który zostawia ślady.
Chciałam tego, co czekało w tamtych wiadomościach—niebezpiecznego i nieprzetestowanego.
Zamiast tego zamknęłam oczy i pozwoliłam ciału działać z pamięci, zastanawiając się, czy tak właśnie czuje się pogodzenie się z losem—wygodnie i pusto, jak echo czegoś, co kiedyś było dźwiękiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oddech Alexa pogłębił się w śnie obok mnie, jego ramię ciężkie na mojej talii, zaborcze nawet w nieświadomości. Wpatrywałam się w sufit, licząc plamy po wodzie jak konstelacje, a moje ciało wciąż drżało od niespełnionej energii.
Starał się. Boże, jak bardzo się starał—każdy dotyk ostrożny i pełen szacunku, każdy pocałunek był przeprosiną, każdy ruch obietnicą, że następnym razem będzie lepiej. A ja nie czułam nic.
Żadnego ognia, żadnej desperacji, żadnej pochłaniającej potrzeby, która uniemożliwia myślenie. Tylko mechaniczna reakcja ciała, które zna te rytmy na pamięć.
Teraz, w ciemności, myślałam tylko o dłoniach Aidena—jakie były w Apex, stanowcze i pewne. O jego głosie przy moim uchu, niskim i niebezpiecznym.
O tym, jak patrzył na mnie, jakby chciał mnie pożreć, nie zachować pod szkłem.
W niedzielę Emma, Alex i ja rozłożyliśmy się na kanapie na maraton ulubionego serialu Emmy. Kłóciliśmy się o zwroty akcji, podkradaliśmy sobie ostatnie kawałki popcornu i pozwoliliśmy, by popołudnie zamieniło się w jeden z tych swojskich niedzielnych dni.
To było łatwe w sposób, któremu już dawno nie ufałam.
Kiedy napisy końcowe wreszcie się przewinęły, a Emma ziewnęła na dobranoc, Alex znowu został na noc bez ceregieli, wtapiając się w znajome koleiny naszego życia, jakby nigdy nie pękły.
Wysunęłam się z łóżka o świcie, zostawiając kartkę o porannym spotkaniu grupy naukowej. Alex mi uwierzy—zawsze wierzył w te łatwe kłamstwa, które trzymały nasz świat w całości.
Wysunęłam się z łóżka o świcie, zostawiając kartkę o porannym spotkaniu grupy naukowej.
Poniedziałek ciągnął się w swoim tempie. Wykłady, kawa z Emmą, lunch, podczas którego uśmiechałam się i przytakiwałam opowieściom, których nie słyszałam.
O piątej decyzja skrystalizowała się w coś ostrego i nieuniknionego.
Szkoła biznesu była prawie pusta o siódmej. Szłam znajomym korytarzem do biura Aidena, moje obcasy odbijały się echem jak odliczanie. Spod drzwi sączyło się światło—oczywiście był tam, pracował do późna jak obsesyjny perfekcjonista, którym był.
Zapukałam raz i weszłam bez czekania na pozwolenie.
Podniósł wzrok znad morza papierów, rękawy koszuli podwinięte do łokci, krawat poluzowany i przekrzywiony. "Ruby. Trochę późno na konsultacje."
"Dobrze, że nie przyszłam po akademickie wskazówki." Przekręciłam zamek, kliknięcie głośne jak wystrzał.
"Co ty robisz?"
"Kończę z udawaniem."
Zbliżyłam się, obserwując jak jego oczy śledzą mój ruch jak ofiara drapieżnika—a może oboje byliśmy drapieżnikami, krążącymi wokół siebie.
"Kręcimy się wokół siebie od tygodni."
"Nie ma wokół czego się kręcić. Jesteś moją studentką."
"Jestem wieloma rzeczami." Zatrzymałam się przy krawędzi jego biurka, wystarczająco blisko, by widzieć puls na jego szyi. "Ale zadowolona nie jestem jedną z nich."
Powoli wstał, korzystając z wzrostu jak z architektury, tworząc przestrzeń i ją sobie przywłaszczając. "Powinnaś wyjść."
"Myślisz o mnie?" Pytanie zawisło między nami jak dym. "Kiedy jesteś sam, kiedy nie możesz zasnąć… Myślisz o tym, jakby to było?"
Mięsień zadrgał mu na szczęce. "Ruby."
"To nie jest odpowiedź."
"Chcesz odpowiedzi?" Odszedł od biurka, każdy ruch przemyślany. "Tak. Myślę o tobie. Myślę o rzeczach, które zakończyłyby moją karierę. Myślę o tobie częściej, niż jest to zawodowo właściwe czy rozsądne osobiście. Czy to chciałaś usłyszeć?"
"To dobry początek." Nie cofnęłam się, gdy zbliżał się do mnie. "O czym dokładnie myślisz?"
"Bawisz się ogniem."
"Mam dość zimna." Przestrzeń między nami stała się czymś innym—naładowana, niebezpieczna. "Mam dość bezpieczeństwa, dość bycia grzeczną, dość nieczucia niczego, kiedy powinnam czuć wszystko."
Moja dłoń odnalazła jego pierś, poczułam przyspieszone bicie serca pod egipską bawełną.
"Ruby." Moje imię zabrzmiało szorstko, bez osłonek.
"Chcesz mnie przelecieć, profesorze Green?" Spojrzałam na niego, jasno zadając pytanie. "Bo o to cię proszę. Pokaż mi, jak to jest być pochłoniętą."
Patrzyłam, jak jego kontrola się kruszy—jak cywilizacja znika z jego rysów, zostawiając coś surowego i głodnego. Ruszył z zamiarem, przysuwając mnie do biurka.
Jego dłonie chwyciły biurko po obu moich stronach, tworząc klatkę możliwości.
"Gdy to zrobimy, nie będzie odwrotu. Zrujnuję cię, mała kłopotnico."
"Nie chcę wracać."
Długo studiował moją twarz i widziałam, jak podejmuje decyzję—jak wybiera zniszczenie zamiast bezpieczeństwa.
"Niech Bóg nam dopomoże," mruknął.
Pocałunek nie przypominał żadnego, jaki znałam—zero ostrożności czy przepraszającej czułości. To było pochłonięcie, czyste i zamierzone. Jego usta zawładnęły moimi, a dłonie sięgnęły mojej talii, podnosząc mnie na biurko jednym płynnym ruchem.
"Tego chciałaś?" Jego usta przesunęły się na moją szyję, odnajdując pulsujące tam tętno.
"Tak." Słowo wydobyło się jak oddech, gdy jego dłonie powędrowały w górę moich ud, podciągając materiał coraz wyżej. "Boże, tak."
Odsunął się, by na mnie spojrzeć, jego oczy ciemne od zamiaru. "Tego chcesz?"
Zamiast odpowiedzieć, sięgnęłam po jego pasek.
Jego dłoń pochwyciła mój nadgarstek, delikatnie, ale stanowczo. "Słowa, Ruby. Muszę to usłyszeć."
"Chcę cię, kurwa." Spojrzałam mu prosto w oczy. "Chcę wszystkiego, co tłumiłeś—" sięgnęłam po jego pasek.
Zajęczał przy mojej szyi. "Zniszczysz mnie."
"Wzajemne zniszczenie," przypomniałam mu. "To nasz motyw."
Przesuń w górę, aby kontynuować