passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night and Three Little Secrets autor Tessa Kelwyn

One Night and Three Little Secrets

/

Rozdział 1

Rozdział 1

[Perspektywa Thei]

Dwanaście godzin temu prasowałam swoją białą suknię na ceremonię.

Stałam przed lustrem i ćwiczyłam wypowiadanie słów: „Przyjmuję cię jako mojego wybranego partnera”, aż policzki bolały mnie od uśmiechu.

Potem postanowiłam zrobić niespodziankę mojemu narzeczonemu, Grantowi. Ale najpierw usłyszałam jej ciche jęki, zanim cokolwiek zobaczyłam przez drzwi.

— Kocham cię, Grant. Tak bardzo za tobą tęskniłam. Proszę… zostaw ją. Pozwól mi być twoją!

Tessa.

Moja własna młodsza siostra była w łóżku mojego partnera, w jego ramionach. W noc przed moją ceremonią związania. Błagała go, żeby zostawił mnie.

Teraz kieliszek w mojej dłoni znów jest pusty.

Nie pamiętam, żebym go dopiła. Nie pamiętam też, żebym go zamawiała. Siedzę na tym stołku już tak długo, że barman przestał pytać, czy wszystko w porządku.

Moje palce znajdują naszyjnik matki z księżycem. To jedyna rzecz, którą chwyciłam, uciekając. Jedyna, która wciąż wydaje się moja.

Ktoś siada obok mnie, ale nie mam siły się odwrócić. A jednak jego zapach i tak do mnie dociera.

Cedr. Dym. Coś dzikiego pod spodem, jak las po burzy.

Moja wilczyca w końcu podnosi głowę. To przykuwa jej uwagę.

Milczała cały dzień. Zwinięta gdzieś głęboko w mojej piersi, cierpiąca. Teraz się budzi i wychyla, a ja ją za to nienawidzę.

„Nie”, mówię do niej. „Skończyłyśmy z tym. Żadnych więcej wilkołaków.”

— Ciężki dzień? — głos mężczyzny obok mnie jest niski i spokojny.

— Dlaczego chciałbyś wiedzieć, jak się czuję?

— Zapytałem — odpowiada po prostu.

Śmieję się, a mój śmiech brzmi ochryple, kiedy w końcu odwracam głowę. Światło jest zbyt słabe, by dostrzec go wyraźnie. Ale zauważam szerokie ramiona pod ciemną koszulą. Ostry zarys szczęki. Usta, które rzadko się uśmiechają.

A jego oczy są skierowane tylko na mnie.

Nie widzę ich koloru, nie mogę się teraz skupić, ale czuję je. Obejmują mnie, jakby miał na to całą wieczność.

— Jutro miała być moja ceremonia związania — mówię, a mój głos drży. Nie zamierzałam tego. Słowa po prostu wypływają, jakby coś we mnie pękło. — Ale znalazłam go w łóżku z moją siostrą. Co za dzień, prawda?

Nie odpowiada.

Po prostu czeka, aż będę kontynuować, podczas gdy walczę z piekącym uczuciem w gardle.

— A kiedy uciekłam, wyszedł do niej na zewnątrz. Na oczach całej watahy. Wszyscy już się zbierali do przygotowań… — przełykam z trudem. — Potem spojrzał mi w oczy i wypowiedział słowa odrzucenia.

„Nigdy nie byłaś tą jedyną. Nigdy nie byłaś wystarczająca.”

Te słowa wciąż tną moje serce.

— Wiesz, jak to jest być odrzuconym? — szepczę. — To jakby ktoś sięgnął w twoją pierś i wyrwał jedyną rzecz, która cię trzymała w całości.

Szklanka wody przesuwa się przede mną.

— Napij się — mówi.

— Nie zamawiałam tego.

— Pij. Teraz tego potrzebujesz — nalega.

Nie ma w jego głosie litości. To jedyny powód, dla którego słucham. Wypijam połowę i odstawiam szklankę za mocno, woda wylewa mi się na palce.

— To moja siostra — mówię i to jest ta część, która mnie ostatecznie łamie. Nie Grant. Tessa. — Oddałabym za nią życie.

Stołek się chwieje, świat też, ale jego dłoń łapie mnie za ramię, zanim upadnę. Ciepła i pewna.

— Spokojnie — mruczy.

To jedno słowo rozkłada na części ostatki mojej siły.

Opieram czoło o jego ramię i płaczę. Brzydkimi, trzęsącymi się, niemymi szlochami, które cały dzień tłumiłam. On mnie nie odpycha. Oddycha powoli i równo, jak kotwica.

Kiedy w końcu podnoszę głowę, jesteśmy blisko. Za blisko.

Jego oddech dotyka moich ust. Wciąga powietrze powoli, jakby wdychał mój zapach. Coś w jego piersi drży, niskie, prawie jak warczenie, a moja wilczyca wyje w odpowiedzi.

— Nie pozwól mi być dziś sama… — szepczę. — Proszę.

Zastyga w bezruchu. Czuję, jak walczy ze sobą, każdy mięsień napięty do granic.

— Piłaś — mówi szorstko. — I cierpisz.

— Wiem.

— Powiedz, że jesteś pewna.

— Już nie jestem niczego pewna. — Moje palce zaciskają się na jego koszuli. — Poza tym, że nie chcę wracać do pustego pokoju i słyszeć ich głosów przez całą noc. Chcę poczuć… cokolwiek innego. Cokolwiek.

Jego szczęka napina się. Przesuwa w moją stronę resztę wody i czeka, nieruchomy jak kamień, aż wypiję wszystko. Potem wstaje i podaje mi rękę. Biorę ją.

Jego dłonie obejmują moją twarz, zanim drzwi motelu się zamkną. Gdy jego usta w końcu stykają się z moimi, jest powoli, głęboko i rozdzierająco. Zupełnie inaczej niż całował mnie Grant.

Dotyka mnie, jakbym była czymś wartym poznania. Każdy dotyk jego palców jest ostrożny, zamierzony, jakby mnie zapamiętywał.

— Zostań — szepczę w jego szyję.

— Jestem tu — odpowiada. — Trzymam cię.

Bez imion. Bez przeszłości. Bez watahy. Tylko jego ciepło, jego ciężar i burza w mojej głowie, która wreszcie cichnie.

Gdzieś w ciemności moja wilczyca wzdycha jedno słowo, którego nie chcę usłyszeć.

Gdy się budzę, prześcieradło obok mnie jest zimne. Tylko duch cedru pozostał na poduszce.

Odszedł. Oczywiście.

I nie czekam, aż wróci. Już straciłam lata, czekając na mężczyznę, który nigdy mnie nie chciał.

* * *

Dwa miesiące później

Świetlówka w łazience kliniki brzęczy nade mną, gdy patrzę, jak druga kreska pojawia się na teście. Uginają się pode mną kolana, łapię się umywalki, zanim upadam na podłogę.

Pozytywny. Jestem… w ciąży.

Bez watahy. Bez pieniędzy. Bez pozycji. I dziecko nieznajomego, poczęte tej samej nocy, kiedy mój były partner mnie odrzucił.

Jeśli zostanę, będą liczyć tygodnie. Nazwą mnie zdesperowaną odrzuconą, która wskoczyła do pierwszego łóżka, jakie znalazła. I pociągną mojego ojca na dno razem ze mną. Tata ledwo wiąże koniec z końcem w najniższej części watahy.

Nie, nie pozwolę, by moje ruiny pogrzebały go ze mną.

Zachowam to dziecko. I zniknę.

Nikt nigdy nie dowie się, kim jest ojciec. A przynajmniej tak mi się wydawało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

[Perspektywa Thei]

Minęło sześć lat, a ja wciąż nie potrafię wyprowadzić całej trójki z domu na czas.

"Cass, zejdź z blatu." Mówię to, nie patrząc. Wystarczy dźwięk małych kolan na laminacie.

"Biorę płatki!"

"Rozbijesz sobie głowę." Chwytam go pod pachy i stawiam na podłodze. Uśmiecha się do mnie szeroko, jakby upadki zdarzały się tylko innym.

Mila siedzi przy stole z jednym butem na nodze, a drugim na kolanach, patrząc na sznurówki tak, jakby ją osobiście obraziły. Klękam obok niej i wiążę je bez słowa.

Uważnie obserwuje moje dłonie, zapamiętuje każdy ruch.

Eli już stoi przy drzwiach. Plecak zapięty. Kurtka założona, gotowy do wyjścia.

Patrzy na mnie tymi złocisto-brązowymi oczami — oczami, które nie pochodzą ani ode mnie, ani od Granta, ani od nikogo, kogo mogłabym nazwać.

Kiedy całuję go w czubek głowy, czuję w jego włosach coś, co nigdy nie należało do mnie. Delikatny zapach cedru.

I moja klatka piersiowa robi to, co zawsze.

Wstrzymuję oddech, aż przejdzie.

"Spóźnimy się," mówi.

"Wiem, kochanie."

"Mówisz to każdego ranka."

"Bo to prawda każdego ranka."

Prawie się uśmiecha.

Mieszkanie jest małe. Meble są z drugiej ręki, a w lodówce wystarczy jedzenia na dziś, może na jutro.

O kolejnym dniu pomyślę, kiedy nadejdzie. Tak to działa — jeden posiłek, jeden rachunek, jeden kryzys naraz.

Sześć lat takiego życia.

Opuściłam terytorium, bez przeniesienia i bez pozwolenia. I straciłam jedyną rzecz, która łączyła mnie z matką.

Jej naszyjnik.

Zniknął, kiedy się obudziłam, jedyna rzecz, jaka mi po niej została.

Zapięcie było słabe, miałam je naprawić, ale zanim się za to zabrałam, już go nie było.

Byłam wilczycą bez niczego i z trójką dzieci rosnących w brzuchu.

Pierwszy rok niemal mnie złamał.

Dorywcze prace, które nic nie dawały. Mieszkania, których ledwo mogłam się utrzymać. Noce, kiedy siedziałam na podłodze w łazience o drugiej nad ranem z rozpalonym Cassiem na rękach i nikogo, do kogo mogłabym zadzwonić.

Ale karmiłam ich. Ubierałam i trzymałam przy życiu.

Później dowiedziałam się od jedynej starej przyjaciółki, która wciąż odpowiadała na moje wiadomości, co zrobiła moja siostra Tessa.

Nie tylko zajęła moje miejsce — zatruła je. Powiedziała stadu, że jestem niestabilna. Zazdrosna.

Że zrobiłam scenę i uciekłam, bo nie mogłam znieść prawdy.

Stado to przyjęło.

Teraz moje imię znaczyło coś złamanego i wstydliwego na terytorium, a ja nawet nie znałam pełnej prawdy.

Prędzej umrę z głodu, niż tam wrócę na kolanach.

Więc zbudowałam to. Małe, twarde i poskładane własnymi rękami. Ale jest moje.

Dzwoni telefon i coś w moim żołądku zaciska się, zanim jeszcze spojrzę na ekran. Nieznany numer. Odbieram.

"Pani Whitmore? Tu Północny Szpital Regionalny."

Zaciskam dłoń na telefonie. Dzieci są trzy metry ode mnie, jedzą płatki, Cass robi odgłosy silnika łyżką.

"Pani ojciec, Thomas Whitmore, został przyjęty. Wskazał panią jako osobę kontaktową w nagłych wypadkach. Chcieliśmy poinformować, że jego stan jest poważny. Zalecamy, by rodzina przyjechała jak najszybciej."

Wpisał mnie jako kontakt w nagłych wypadkach. Numer to ten, który kiedyś mu wysłałam, lata temu. Nigdy go nie użył. Ani razu.

Pokój zaczyna się rozmazywać, kiedy opieram się plecami o kuchenny blat i staram się mówić bez emocji. "Jak poważny?"

"Na razie jest stabilny. Ale lekarze uważają, że obecność rodziny jest ważna."

"Będę." Odpowiadam niemal natychmiast.

Rozłączam się. Ręce mi drżą. Odkładam telefon ekranem do blatu i stoję tak, oddychając przez zęby.

Sześć lat. Nie rozmawiałam z nim sześć lat.

Nie walczył o mnie, gdy Grant rozszarpał mnie na oczach wszystkich. Stał tam jak reszta, milczący, patrząc, jak kończy się życie jego córki.

Ale wciąż jest moim ojcem. I jest chory.

"Mamusiu?" Głos Eliego. Cichy i ostrożny. Patrzy na mnie od stołu, łyżka zawieszona w pół drogi do ust. "Jedziemy gdzieś?"

Patrzę na niego i przełykam ślinę.

"Tak, kochanie. Jedziemy odwiedzić dziadka." Kucam przy jego krześle i odgarniam mu włosy z czoła. "Nie czuje się najlepiej."

Wyraz twarzy Eliego się zmienia — to spojrzenie, które czasem u niego widzę, zbyt dojrzałe jak na pięciolatka.

Jakby już znał odpowiedź i czekał, aż ja ją zrozumiem.

"Tata będzie tam na nas czekał?"

Zamieram. Nie dlatego, że pyta.

Ale dlatego, że powiedziałam im prawie nic. Że ich tata nie jest w pobliżu — to wszystko, co mówię.

Bez szczegółów. Bez historii. Bez kłamstw, które musiałabym spamiętać.

Ale Eli sam wypełniał luki, tworząc sobie obraz ojca, którego nie mogę ani potwierdzić, ani zaprzeczyć.

Ojca, który gdzieś tam jest, zajęty, ale prawdziwy, który może kiedyś się pojawi, jeśli tylko będą wystarczająco długo czekać.

Biorę jego twarz w obie dłonie. Te złocisto-brązowe oczy patrzą na mnie, pełne czegoś, na co nie potrafię odpowiedzieć.

"Może, skarbie." Uśmiecham się. I mam wrażenie, jakbym żuła szkło.

Ale znam prawdę. Ich ojciec to obcy, którego nigdy nie widziałam wyraźnie, w pokoju, którego prawie nie pamiętam, w najgorszą noc mojego życia.

Nigdy go nie znajdę.

A teraz wracam tam, gdzie przysięgłam nigdy nie wrócić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night and Three Little Secrets

One Night and Three Little Secrets

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa