

Opis
W jedna noc stracila wszystko: narzeczonego, siostre, watahe i naszyjnik matki. Jedyna rzecza, jaka zostawil jej nieznajomy w barze, byl zapach, ktorego nie potrafi zapomniec, i trojka dzieci, ktore wychowuje samotnie. Szesc lat pozniej Theia Whitmore jest splukana, bez watahy i bez wyjscia. Gdy jej ojciec powaznie choruje, zostaje zmuszona wrocic na terytorium, ktore ja zniszczylo, i podjac prace w Ashfeld Corp, firmie prowadzonej przez rodzine Alphy. Nico Ashfeld jest cieply, czarujacy i pierwszym od lat mezczyzna, ktory traktuje ja, jakby byla wazna. Jego starszy brat Kael to przeciwienstwo - opanowany, zdystansowany i zareczony z inna kobieta. Ale za kazdym razem, gdy jest blisko, wilczyca Thei reaguje w sposob, ktorego nie potrafi wyjasnic, a jego zapach budzi wspomnienie, ktore pogrzebala szesc lat temu. Ktos w budynku wie, kim ona jest. Ktos oddal jej naszyjnik, ktory stracila tamtej nocy. I ktos obserwuje jej dzieci oczami, ktore sa identyczne z oczami jej syna. Nieznajomy nigdy nie odszedl. Byl tutaj przez caly czas.
Rozdział 1
Nov 16, 2026
[Perspektywa Thei]
Dwanaście godzin temu prasowałam swoją białą suknię na ceremonię.
Stałam przed lustrem i ćwiczyłam wypowiadanie słów: „Przyjmuję cię jako mojego wybranego partnera”, aż policzki bolały mnie od uśmiechu.
Potem postanowiłam zrobić niespodziankę mojemu narzeczonemu, Grantowi. Ale najpierw usłyszałam jej ciche jęki, zanim cokolwiek zobaczyłam przez drzwi.
— Kocham cię, Grant. Tak bardzo za tobą tęskniłam. Proszę… zostaw ją. Pozwól mi być twoją!
Tessa.
Moja własna młodsza siostra była w łóżku mojego partnera, w jego ramionach. W noc przed moją ceremonią związania. Błagała go, żeby zostawił mnie.
Teraz kieliszek w mojej dłoni znów jest pusty.
Nie pamiętam, żebym go dopiła. Nie pamiętam też, żebym go zamawiała. Siedzę na tym stołku już tak długo, że barman przestał pytać, czy wszystko w porządku.
Moje palce znajdują naszyjnik matki z księżycem. To jedyna rzecz, którą chwyciłam, uciekając. Jedyna, która wciąż wydaje się moja.
Ktoś siada obok mnie, ale nie mam siły się odwrócić. A jednak jego zapach i tak do mnie dociera.
Cedr. Dym. Coś dzikiego pod spodem, jak las po burzy.
Moja wilczyca w końcu podnosi głowę. To przykuwa jej uwagę.
Milczała cały dzień. Zwinięta gdzieś głęboko w mojej piersi, cierpiąca. Teraz się budzi i wychyla, a ja ją za to nienawidzę.
„Nie”, mówię do niej. „Skończyłyśmy z tym. Żadnych więcej wilkołaków.”
— Ciężki dzień? — głos mężczyzny obok mnie jest niski i spokojny.
— Dlaczego chciałbyś wiedzieć, jak się czuję?
— Zapytałem — odpowiada po prostu.
Śmieję się, a mój śmiech brzmi ochryple, kiedy w końcu odwracam głowę. Światło jest zbyt słabe, by dostrzec go wyraźnie. Ale zauważam szerokie ramiona pod ciemną koszulą. Ostry zarys szczęki. Usta, które rzadko się uśmiechają.
A jego oczy są skierowane tylko na mnie.
Nie widzę ich koloru, nie mogę się teraz skupić, ale czuję je. Obejmują mnie, jakby miał na to całą wieczność.
— Jutro miała być moja ceremonia związania — mówię, a mój głos drży. Nie zamierzałam tego. Słowa po prostu wypływają, jakby coś we mnie pękło. — Ale znalazłam go w łóżku z moją siostrą. Co za dzień, prawda?
Nie odpowiada.
Po prostu czeka, aż będę kontynuować, podczas gdy walczę z piekącym uczuciem w gardle.
— A kiedy uciekłam, wyszedł do niej na zewnątrz. Na oczach całej watahy. Wszyscy już się zbierali do przygotowań… — przełykam z trudem. — Potem spojrzał mi w oczy i wypowiedział słowa odrzucenia.
„Nigdy nie byłaś tą jedyną. Nigdy nie byłaś wystarczająca.”
Te słowa wciąż tną moje serce.
— Wiesz, jak to jest być odrzuconym? — szepczę. — To jakby ktoś sięgnął w twoją pierś i wyrwał jedyną rzecz, która cię trzymała w całości.
Szklanka wody przesuwa się przede mną.
— Napij się — mówi.
— Nie zamawiałam tego.
— Pij. Teraz tego potrzebujesz — nalega.
Nie ma w jego głosie litości. To jedyny powód, dla którego słucham. Wypijam połowę i odstawiam szklankę za mocno, woda wylewa mi się na palce.
— To moja siostra — mówię i to jest ta część, która mnie ostatecznie łamie. Nie Grant. Tessa. — Oddałabym za nią życie.
Stołek się chwieje, świat też, ale jego dłoń łapie mnie za ramię, zanim upadnę. Ciepła i pewna.
— Spokojnie — mruczy.
To jedno słowo rozkłada na części ostatki mojej siły.
Opieram czoło o jego ramię i płaczę. Brzydkimi, trzęsącymi się, niemymi szlochami, które cały dzień tłumiłam. On mnie nie odpycha. Oddycha powoli i równo, jak kotwica.
Kiedy w końcu podnoszę głowę, jesteśmy blisko. Za blisko.
Jego oddech dotyka moich ust. Wciąga powietrze powoli, jakby wdychał mój zapach. Coś w jego piersi drży, niskie, prawie jak warczenie, a moja wilczyca wyje w odpowiedzi.
— Nie pozwól mi być dziś sama… — szepczę. — Proszę.
Zastyga w bezruchu. Czuję, jak walczy ze sobą, każdy mięsień napięty do granic.
— Piłaś — mówi szorstko. — I cierpisz.
— Wiem.
— Powiedz, że jesteś pewna.
— Już nie jestem niczego pewna. — Moje palce zaciskają się na jego koszuli. — Poza tym, że nie chcę wracać do pustego pokoju i słyszeć ich głosów przez całą noc. Chcę poczuć… cokolwiek innego. Cokolwiek.
Jego szczęka napina się. Przesuwa w moją stronę resztę wody i czeka, nieruchomy jak kamień, aż wypiję wszystko. Potem wstaje i podaje mi rękę. Biorę ją.
Jego dłonie obejmują moją twarz, zanim drzwi motelu się zamkną. Gdy jego usta w końcu stykają się z moimi, jest powoli, głęboko i rozdzierająco. Zupełnie inaczej niż całował mnie Grant.
Dotyka mnie, jakbym była czymś wartym poznania. Każdy dotyk jego palców jest ostrożny, zamierzony, jakby mnie zapamiętywał.
— Zostań — szepczę w jego szyję.
— Jestem tu — odpowiada. — Trzymam cię.
Bez imion. Bez przeszłości. Bez watahy. Tylko jego ciepło, jego ciężar i burza w mojej głowie, która wreszcie cichnie.
Gdzieś w ciemności moja wilczyca wzdycha jedno słowo, którego nie chcę usłyszeć.
Gdy się budzę, prześcieradło obok mnie jest zimne. Tylko duch cedru pozostał na poduszce.
Odszedł. Oczywiście.
I nie czekam, aż wróci. Już straciłam lata, czekając na mężczyznę, który nigdy mnie nie chciał.
* * *
Dwa miesiące później
Świetlówka w łazience kliniki brzęczy nade mną, gdy patrzę, jak druga kreska pojawia się na teście. Uginają się pode mną kolana, łapię się umywalki, zanim upadam na podłogę.
Pozytywny. Jestem… w ciąży.
Bez watahy. Bez pieniędzy. Bez pozycji. I dziecko nieznajomego, poczęte tej samej nocy, kiedy mój były partner mnie odrzucił.
Jeśli zostanę, będą liczyć tygodnie. Nazwą mnie zdesperowaną odrzuconą, która wskoczyła do pierwszego łóżka, jakie znalazła. I pociągną mojego ojca na dno razem ze mną. Tata ledwo wiąże koniec z końcem w najniższej części watahy.
Nie, nie pozwolę, by moje ruiny pogrzebały go ze mną.
Zachowam to dziecko. I zniknę.
Nikt nigdy nie dowie się, kim jest ojciec. A przynajmniej tak mi się wydawało.

One Night and Three Little Secrets
150 Rozdziały
150
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101