passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night and Three Little Secrets - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

One Night and Three Little Secrets

/

Rozdział 4

Rozdział 3

[Perspektywa Thei]

W chwili, gdy przekraczam granicę terytorium, moje ciało wie, zanim jeszcze pojmie to mój umysł.

Moje ramiona sztywnieją, szczęka się zaciska.

Coś zwierzęcego i pierwotnego podnosi się w mojej piersi. To nie jest strach, ale wystarczająco blisko, bym zacisnęła dłonie na kierownicy tak mocno, aż moje kłykcie pobielały.

Terytorium wygląda tak samo. Gęste, ciemne lasy sosnowe. Te same drogi, te same budynki, to samo niebo.

Ale nie czuje się tak samo.

Czuję się, jakbym wracała do pokoju, w którym wydarzyło się coś strasznego i nikt nie posprzątał.

Najpierw idę zobaczyć się z Thomasem. Jest w gorszym stanie, niż sobie wyobrażałam.

W szpitalnym pokoju pachnie środkiem dezynfekującym i przetworzonym powietrzem. Maszyny pikają przy jego łóżku — wolno, równomiernie, odliczając czas, którego już niewiele mu zostało.

Jest chudy w taki sposób, że jego twarz wygląda jakby należała do kogoś innego. Wydrążona.

Odwraca głowę, gdy wchodzę, i patrzy na mnie, jakby nie był pewien, czy jestem prawdziwa.

— Theia. — Jego głos łamie się na moim imieniu.

— Cześć, tato. — Gardło boli mnie, gdy przysuwam krzesło do jego łóżka i biorę go za rękę. Jest jak papier.

Nie pyta, gdzie byłam. Nie pyta o dzieci, o których wiedział, ani o czas, gdy odeszłam.

Po prostu trzyma moją rękę i zamyka oczy.

Siedzę przy nim, aż zaśnie, a potem stoję na korytarzu i płaczę tak cicho, jak tylko potrafię.

Nie mogę odejść znowu. Jeśli to zrobię, umrze w tym łóżku samotnie.

Opieka kosztuje. Pieniądze oznaczają pracę. Praca oznacza zostanie na terytorium, do którego przysięgałam nigdy nie wracać.

* * *

Więc zaczynam wysyłać podania do każdej firmy w promieniu godziny jazdy.

Terytorium jest zarządzane przez watahę — każdy pracodawca, każdy sklep, każda klinika. Opcje dla samotnej matki z niskiej pozycji w stadzie praktycznie nie istnieją.

Ludzie, z którymi dorastałam, patrzą przeze mnie na ulicy. Inni szepczą, gdy przechodzę, wystarczająco głośno, bym mogła usłyszeć urywki.

Niestabilna. Uciekła. Wywołała aferę.

Kłamstwa Tessy stwardniały w fakty. Sześć lat trucizny, która wsiąkła w kości społeczności, która patrzyła, jak mnie niszczą, i nic nie zrobiła.

Znajduję mieszkanie na skraju terytorium z dwoma sypialniami, cieknącym kranem i właścicielem, który nie zadaje pytań.

Znajduję opiekunkę, która bierze mniej, niż powinna.

Jedyna oferta pochodzi z Ashfeld Corp. Pojawia się dwa dni po wysłaniu zgłoszenia, szybciej niż jakakolwiek odmowa, z podpisem kierownika działu, którego nie znam.

Największy pracodawca w regionie. Należy do rodziny Alfy.

Ostatnie miejsce na ziemi, które bym wybrała.

A jednak ją przyjmuję.

Pierwszy poranek. Odstawiam dzieci do opiekunki, jadę do budynku i siedzę na parkingu pełne trzy minuty, zanim zdołam się zmusić, by wyjść z samochodu.

W chwili, gdy przekraczam drzwi, coś mnie uderza.

Cichy szum adrenaliny. Dreszcz na karku, który spływa w dół kręgosłupa i osiada w żołądku. Moja wilczyca się budzi — niespokojna, czujna, z postawionymi uszami.

Znam to uczucie. Przeżyłam je raz wcześniej. Sześć lat temu, w przyciemnionym barze, tamtej nocy, kiedy wszystko się rozpadło.

Wpycham to w dół i idę dalej.

Uprzejme skinienia głową, które nie sięgają niczyich oczu. Rozmowy, które cichną, gdy wchodzę do pokoju. Trzymam głowę nisko i znajduję swoje biurko.

— Theia Whitmore?

Podnoszę wzrok. Przed moim biurkiem stoi mężczyzna, wyciąga rękę i uśmiecha się, jakby czekał na tę chwilę.

Ma ciemne włosy. Swobodną postawę. Oczy, które marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha.

— Nico Ashfeld. Jestem twoim bezpośrednim przełożonym. — Ściska moją dłoń, a jego uścisk jest ciepły.

Jego zapach dociera do mnie sekundę później. Cedr. Ciepły i znajomy, z czymś jasnym na wierzchu.

Moja wilczyca podnosi głowę na ten cedr. Potem, powoli, opada.

— Witamy w cyrku.

Wtedy to nazwisko uderza w coś w mojej piersi.

Wspomnienie — sprzed lat, na wpół zakopane.

Spotkanie watahy, gdy byłam jeszcze tutaj, miałam piętnaście lat. Chłopak, który był dla mnie miły, gdy nikomu innemu się nie chciało.

— Spotkaliśmy się już wcześniej, prawda? — pytam.

— Dawno temu. — Opiera się o róg mojego biurka, jakby to było najprostsze na świecie. — Pewnie nie pamiętasz.

— Pamiętam, właściwie. — I to bardzo dobrze.

Pamiętam też, jak po jego odejściu trzy dziewczyny zaciągnęły mnie za salę watahy. Powiedziały, że dziewczyny takie jak ja nie mają czego szukać przy chłopaku Ashfeldów.

Popchnęły mnie na ścianę, zostawiły tam. W wieku piętnastu lat nauczono mnie, jak działa hierarchia.

Jego uśmiech łagodnieje. — I jak mógłbym zapomnieć? Byłaś tą dziewczyną, która siedziała sama przy ognisku, podczas gdy wszyscy inni wyli do księżyca jak idioci.

Wydobywa z siebie cichy śmiech.

— Pomyślałem, albo jest tu najmądrzejsza, albo najsmutniejsza. Okazało się, że jedno i drugie.

Gardło znowu mi się zaciska. Zapamiętał to. Przez te wszystkie lata pamiętał cichą dziewczynę, której nikt inny nie zauważał.

— Naprawdę miło cię znowu widzieć. — Mówi.

— Wzajemnie.

Potem pyta o mój dzień. Kiedy wróciłam. Nie naciska, gdy odpowiadam krótko.

Przynosi mi kawę, nie pytając, jak ją piję — a trafia idealnie.

Po poranku lodu ze strony wszystkich innych jego obecność rozluźnia coś spiętego w mojej piersi. Zaczynam myśleć, że może to się uda.

W końcu dzień się kończy. Idę korytarzem w stronę wyjścia, gdy skręcam za róg i niemal na kogoś wpada.

Wysoki. O ostrych rysach. Obecność, która uderza mnie jak ściana — ciężka i natychmiastowa. Taka, przy której moja wilczyca kompletnie zamiera.

Nie poddaje się. Nie jeży. Po prostu — stop. Jakby powietrze zmieniło skład.

Wtedy dociera do mnie jego zapach. Cedr — ale głębszy, ciemniejszy, z nutą mokrej ziemi pod spodem.

Cedr. Znowu.

Nasze spojrzenia się spotykają i on się wzdryga.

Nie jest to uprzejme spojrzenie ponownie. To szarpnięcie — widoczne, fizyczne, jakby coś uderzyło go od środka. Jego usta się rozchylają. Całe ciało napina się na pół sekundy.

Potem odzyskuje kontrolę. Zasłania to za opanowanym wyrazem twarzy tak szybko, że prawie wątpię, czy to widziałam.

Ale widziałam.

Serce mi wali, gdy stoję tam, zamrożona. Wpatruję się w mężczyznę, którego nigdy nie spotkałam, a którego reakcja na mój widok nie ma żadnego sensu.

Nie znam go. Nie wiem, czemu obcy miałby patrzeć na mnie w ten sposób.

Ale moje ciało wie coś, czego mój umysł jeszcze nie pojął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Thei]

Żadne z nas się nie rusza.

Stoję tam, serce wali mi w piersi, wpatruję się w mężczyznę, którego obecność zamieniła korytarz w miejsce, w którym nie mogę oddychać.

On patrzy na mnie. Jego wyraz twarzy stał się niewzruszony — cokolwiek to było, ten impuls, już zniknął, ukryty gdzieś pod czymś kontrolowanym i nieczytelnym.

Ale jego oczy zatrzymują się na mnie o ułamek sekundy za długo.

"A, tu jesteś." Głos Nico rozlega się za mną, swobodny i ciepły, rozbijając napięcie jak otwarte okno w dusznym pokoju. Okrąża róg, widzi nas oboje i uśmiecha się szeroko. "Widzę, że już poznałaś mojego brata."

Żołądek mi się zaciska. Brata.

"Kael Ashfeld." Nico gestykuluje między nami, jakby to było zwyczajne.

Jakby mężczyzna stojący ode mnie sześć stóp dalej nie był Alfą tego terytorium, o którym wszyscy słyszeli. Prezesem firmy, w której właśnie zaczęłam pracę.

"Kael, to jest Theia. Nowa zatrudniona. Mój dział."

Spojrzenie Kaela nie schodzi z mojej twarzy. "Theia," mówi. Tylko moje imię i nic więcej. Jego głos jest niski i wyważony, z tych, które nie marnują słów.

Moja wilczyca we mnie nieruchomieje. Nie ze strachu. Po prostu — skupiona. Każda jej część zwraca się ku niemu jak kompas na północ.

"Miło cię poznać," udaje mi się wykrztusić.

Nie odpowiada. Po prostu trzyma mój wzrok jeszcze przez sekundę, a potem patrzy na Nico.

Coś między nimi przemyka — krótko, nie do odczytania — a potem dłoń Nico pojawia się lekko na moich plecach, delikatnie prowadząc.

"Chodź. Odprowadzę cię."

Idę z nim. Przy drzwiach zerkam jeszcze raz przez ramię.

Kael się nie ruszył.

* * *

Następnego ranka podchodzi do mojego biurka kobieta z recepcji. Wytworna, bez uśmiechu.

"Alfa chciałby cię widzieć. W jego gabinecie. Natychmiast."

Żołądek mi się zaciska. Nie pytam dlaczego.

Stoję przed jego drzwiami. Moja wilczyca krąży — niespokojna, spięta, to samo napięcie adrenaliny, które czułam wchodząc do budynku wczoraj. Pukam.

"Wejdź."

Wchodzę do środka. Biuro jest ogromne — okna od podłogi do sufitu z widokiem na terytorium, ciemne meble, wszystko ostre i precyzyjne. Jak on.

Kael siedzi za biurkiem. Nie wstaje. Nie uśmiecha się.

Po prostu obserwuje, jak przechodzę przez pokój, tak jak obserwuje się zamek, który próbuje się otworzyć.

"Siadaj," mówi.

Siadam, dłonie mocno splecione na kolanach. Jego zapach wypełnia pokój. Cedr i ziemia. Ten sam cedr, który nosi Nico — ale Nico nigdy nie sprawił, że moja wilczyca tak nieruchomieje.

"Skąd jesteś?" pyta.

"Stąd. Z pochodzenia. Właśnie wróciłam na terytorium."

"Jak długo cię nie było?"

"Sześć lat."

"Dlaczego wyjechałaś?"

Gardło mi się zaciska. "Powody osobiste."

Jego oczy zwężają się — nie wrogo, ale ostro. Ocena. "A wróciłaś, bo?"

"Mój ojciec jest chory. Potrzebuje opieki, a ja potrzebuję pracy."

"Dlatego przyjęłaś posadę tutaj. W Ashfeld Corp."

"To była jedyna oferta, jaką dostałam."

Przygląda mi się. Czuję to fizycznie — jego uwaga ma ciężar, nacisk, który spoczywa mi na piersi i utrudnia utrzymanie kontaktu wzrokowego.

Ale nie odwracam wzroku. Nie zamierzam się przed nim cofnąć.

Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy. Znika, zanim zdołam to odczytać.

Odchyla się w fotelu i milczy przez dłuższą chwilę. Cisza przeciąga się, aż słyszę własne serce.

"To wszystko," mówi. "Możesz iść."

Wstaję i nogi mam jak z waty. Przy drzwiach zatrzymuję się.

"Czy był jakiś problem z moją aplikacją?"

Patrzy na mnie. "Nie."

"To dlaczego tu jestem?"

Szczęka mu się zaciska. "Bo lubię wiedzieć, kto jest w moim budynku."

Zawieszam się na chwilę, jeszcze patrząc mu w oczy, po czym wychodzę. Ręce mi się trzęsą.

Te pytania nie były przypadkowe. Sposób, w jaki mnie obserwował, ta specyfika, jakby dopasowywał moje odpowiedzi do czegoś, co już podejrzewał.

To wszystko nie daje mi spokoju.

A pod tym wszystkim, pod napięciem, niepokojem i tym, jak jego głos sprawia, że mam dreszcze na skórze — jest coś jeszcze. Przyciąganie.

Magnetyczne i fizyczne. Moja wilczyca reaguje na niego w sposób, który nie ma nic wspólnego z rangą czy władzą.

A moje dłonie wciąż się trzęsą.

* * *

Nico znajduje mnie przy lunchu. Wpada na krzesło naprzeciwko mnie z kanapką i uśmiechem.

"Jak się trzymasz?"

"W porządku."

"Kłamczucha. Pierwsze dni nigdy nie są łatwe." Mówi to łagodnie, z uśmiechem, który łagodzi krawędzie. "Ale tym razem ci daruję."

Po raz pierwszy tego dnia coś w mojej klatce piersiowej się rozluźnia.

Dwóch braci. I wciąż czuję obu — ciężar Kaela spoczywający na mojej piersi, ciepło Nico ją rozluźniające. Nie wiem, co z tym zrobić.

Wychodzę tego wieczoru, gdy jego głos zatrzymuje mnie od tyłu.

"Theia."

Odwracam się. Kael stoi na końcu korytarza. Coś niewyjaśnionego kryje się w jego wyrazie — pęknięcie w kontroli, ledwie widoczne.

Otwiera usta, jakby miał powiedzieć coś ważnego.

Wtedy obok mnie pojawia się Nico. Dłoń już sięga mi do pleców, to już niemal odruch.

"Gotowa? Odprowadzę cię."

Wyraz twarzy Kaela zatrzaskuje się jak drzwi. Kiwa tylko głową, odwraca się i odchodzi.

Cokolwiek miał powiedzieć, umiera w tym korytarzu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

[Perspektywa Theii]

Przez następny tydzień Kael jest wszędzie.

Nie w sposób, który mogłabym wskazać i nazwać. Ale trwa.

Pojawia się na korytarzach, przez które przechodzę. Zjawia się na spotkaniach, które nie mają nic wspólnego z kierownictwem.

Stoi na drugim końcu pokoju socjalnego, gdy nalewam sobie kawę, nic nie mówi, nic nie robi — po prostu jest obecny.

Za każdym razem, gdy jest blisko, powietrze się zmienia.

Moje tętno przyspiesza bez pozwolenia. Moja wilczyca wychodzi do przodu wewnątrz mnie, czujna i skupiona, wyciągająca się w stronę czegoś, czego nie chcę nazwać.

On nigdy nie mówi do mnie w tych chwilach. Nie musi. Czuję go jak zmianę temperatury.

Tymczasem Nico jest przeciwieństwem ciszy.

Codziennie rano przynosi mi kawę. Odprowadza mnie do samochodu przy każdej okazji.

Wysyła mi zdjęcie okropnej kanapki, którą zrobił, i pyta, czy potrafię zrobić gorszą. Pozwalam sobie na to, bo on nigdy niczego nie oczekuje w zamian.

Potem poznaje dzieci.

Nie planowałam tego. Zaproponował, że podrzuci papiery, które zostawiłam w biurze, i kiedy przyjeżdża, trojaczki szaleją w salonie.

Cass otwiera drzwi, zanim zdążę dojść.

"Kim jesteś?" pyta Cass, podnosząc podbródek, bez cienia wahania.

Nico kuca na jego poziomie. "Jestem Nico. Pracuję z twoją mamą."

"Fajnie. Umiesz zrobić stanie na rękach?"

"Absolutnie nie. Ale mogę spróbować."

Cass wciąga go na podłogę w kilka minut.

Mila patrzy z korytarza — ostrożna, z rękami skrzyżowanymi, obserwująca go tak, jak obserwuje wszystko.

Nie podchodzi, dopóki Nico nie znajduje kolorowanki na kanapie i nie pyta jej, która strona jest najlepsza. Siada obok niego i wskazuje bez słowa.

Eli stoi w progu. Obserwuje uważnie jak dorosły. Te złotobrązowe oczy śledzą każdy ruch Nico — nie wrogo, nie ciepło. Po prostu ostrożnie.

"Jesteś przyjacielem mamy?" pyta Eli.

"Jestem." Nico patrzy na niego spokojnie. "Czy to ci odpowiada?"

Eli zastanawia się. Potem kiwa głową raz i wraca do swojego pokoju.

Stoję w kuchni, obserwując to wszystko, i coś pęka w mojej piersi. Nie ból. Coś gorszego.

Coś, czego nie pozwalam sobie nazwać.

* * *

Późno następnego wieczoru wciąż jestem w biurze. Wszyscy już wyszli. Kończę projekt przy biurku, gdy zdaję sobie sprawę, że potrzebuję pliku z wspólnego biura na końcu korytarza.

Światło już jest zapalone, kiedy tam docieram. Kael jest w środku, oparty o biurko, czyta coś na telefonie. Podnosi wzrok, gdy wchodzę.

"Przepraszam." Zatrzymuję się w progu. "Nie wiedziałam, że ktoś jeszcze tu jest."

"Ja też nie." Odkłada telefon, a jego oczy zatrzymują się na mnie.

Powinnam wziąć plik i wyjść. Wiem o tym. Moje ciało to wie. Ale moje stopy się nie ruszają.

"Projekt Halden," mówię. "Potrzebuję teczki z szafki."

"Za tobą."

Odwracam się. Szafka jest tuż obok. Otwieram ją, znajduję plik, a gdy się odwracam, on jest bliżej. Niewiele.

Wystarczająco, by odległość między nami zmniejszyła się o połowę, mimo że żadne z nas tego nie zdecydowało.

Moje serce podchodzi mi do gardła.

"Pracujesz do późna," mówi cicho, jego głos jest ciężki.

"Ty też."

"Jestem właścicielem tego budynku."

"A ja wykonuję swoją pracę."

Kącik jego ust drga. To nie jest uśmiech. Coś bardziej niebezpiecznego.

Robi krok bliżej. Powietrze między nami gęstnieje czymś, czego nie potrafię nazwać i czego nie mogę przestać wdychać.

Uderza mnie jego zapach. Cedr i ziemia. Moja wilczyca wyrywa się do przodu tak mocno, że prawie wzdycham.

To ten sam cedr, który czuję na Nico każdego ranka, gdy stawia moją kawę. Ale ona nigdy nie zrobiła tego dla Nico. Ani razu.

Jego oczy spadają na moje usta. Zostają tam.

Nie cofam się. Powinnam. Ale moje ciało jest głośniejsze niż głowa i mówi: zostań.

Wtedy drzwi się otwierają i chwila pęka.

"Kaelu, kochanie — o."

Do środka wchodzi kobieta. Wysoka i elegancka. Ciemne włosy gładko zaczesane do tyłu, sukienka nienaganna, opanowanie, które wygląda, jakby nigdy nie zostało złamane.

Ogarnia wzrokiem pokój — mnie, Kaela, przestrzeń między nami — jednym spojrzeniem.

Kael natychmiast się cofa. Jego wyraz twarzy wygładza się w coś neutralnego i kontrolowanego, jakby ostatnie trzydzieści sekund nigdy się nie wydarzyło.

"Vivienne." Jego głos jest równy. "To jest Theia Whitmore. Jest nowa w zespole."

Vivienne się uśmiecha. Uśmiech sięga jej ust, ale nie oczu.

"Theia. Jak miło. Jestem Vivienne, narzeczona Kaela." Wyciąga rękę. Jej uścisk jest stanowczy i krótki. "To takie przyjemne, gdy nowi ludzie szybko się tutaj odnajdują. To rzadkość."

Przechyla głowę, wciąż się uśmiechając.

"Poprzednia dziewczyna w twoim dziale nie wytrzymała długo, prawda? To cudownie, że ty dajesz sobie radę."

Kael słyszy komplement. Ja słyszę nóż pod spodem.

Vivienne patrzy mi w oczy o ułamek sekundy za długo. Jej uśmiech nie drga. Mój umiera.

On jest komuś obiecany.

Mężczyzna, przy którym stałam zbyt blisko, ten, którego zapach doprowadza moją wilczycę do szału — należy do kobiety stojącej przede mną.

Ona właśnie zobaczyła mnie stojącą w przestrzeni, która jest jej.

A jej oczy mówią, że tego nie zapomni.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night and Three Little Secrets

One Night and Three Little Secrets

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa