passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night and Three Little Secrets - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

One Night and Three Little Secrets

/

Rozdział 8

Rozdział 7

[Perspektywa Kaela]

Nie mogę przestać widzieć oczu chłopca. Siedzę w ciemności swojego gabinetu, klucze wciąż w dłoni.

Droga do domu była zamazana. Nie pamiętam trasy, zakrętów, korków. Pamiętam tylko jego twarz.

Złotobrązowe oczy. Moje oczy. Spoglądające na mnie z progu, bose stopy, piżama, a całe moje ciało wiedziało, zanim mój umysł dogonił.

Zapach uderzył mnie na progu. Słaby, pod warstwą mydła i proszku do prania oraz woni małego mieszkania — ale obecny. Niezaprzeczalny.

Krew rozpoznaje krew. Zapach, który należał do mnie, niesiony przez dziecko, którego nigdy nie spotkałem.

Odkładam klucze na biurko. Moje ręce nie są pewne. Nigdy się nie trzęsę. Nie trząsłem się — ani podczas negocjacji, ani w bójkach, ani gdy ojciec mówił mi, że stado jest ponad wszystkim.

Każda decyzja przechodziła przez obowiązek, zanim dopuściłem uczucia.

A teraz moje ręce się trzęsą, bo chłopiec otworzył drzwi.

Otwieram dolną szufladę. Tę, do której nie zaglądałem od lat.

Naszyjnik leży tam, gdzie go zostawiłem.

Złoty księżyc na cienkim łańcuszku, zmatowiały przy zapięciu. Biorę go do dłoni i sześć lat znika w jednej chwili.

Tamta noc. Bar za granicą terytorium. Nie planowałem się zatrzymać.

Wracałem z narady na granicy w Ridgecross, zmęczony i niespokojny, a motelowy bar był jedynym światłem na drodze. Wszedłem na drinka.

Jeden drink.

Ona już tam była. Pijana do nieprzytomności, mamrocząca do pustego krzesła obok o ceremonii zaślubin, zdradzie, siostrze w łóżku swojego narzeczonego.

Nie opowiadała tej historii nikomu. Po prostu krwawiła na głos.

Usiadłem. Nie wiem dlaczego. Coś w jej głosie przebiło się przez każdą ścianę, którą stawiałem między sobą a resztą świata.

Była zrujnowana i drżała, ledwo trzymając szklankę, oczy spuchnięte od płaczu. Przyniosłem jej wodę.

Oparła się na mnie, a ja pozwoliłem, bo się rozpadała, a nikogo innego w tym barze to nie obchodziło.

Nie planowałem, co wydarzyło się potem. Poprosiła, żebym jej nie zostawiał samej. Zawahałem się — była pijana, była rozbita, i wiedziałem, że to nie jest czyste.

Ale wtuliła twarz w moje ramię i wyszeptała proszę, jakby to było ostatnie słowo, które jej zostało, więc zostałem.

W pokoju było ciemno i nie sądzę, żeby kiedykolwiek widziała moją twarz.

Rano wyszedłem po jedzenie. Prawie nic nie jadła poprzedniego wieczoru i nie chciałem, by obudziła się sama i głodna. Nie było mnie dwadzieścia minut.

Kiedy wróciłem, pokój był pusty.

Ona zniknęła. A jedyne, co po niej zostało, to ten naszyjnik, zaplątany w moją kurtkę.

Zachowałem go. Nie wiedziałem dlaczego. Jakiś instynkt nie pozwolił mi go wyrzucić. Ten sam instynkt, który kazał mi usiąść obok nieznajomej w barze i zostać, gdy powinienem był odejść.

Kilka tygodni później historia dotarła do mnie jak wszystkie historie stada — z drugiej ręki, już stwardniała w plotkę.

Dziewczyna Whitmore. Odrzucona na własnej ceremonii zaślubin. Siostra, narzeczony, podwórze pełne świadków. Odeszła bez jednego słowa do kogokolwiek.

Usłyszałem to i wiedziałem. Wmawiałem sobie, że nie. Powtarzałem, że to mógł być ktokolwiek.

Chciałem szukać. Chciałem ją odnaleźć, poszukać jej. Ale nie zrobiłem tego. Bo wtedy, Vivienne była już przedstawiona w moim życiu.

To była moja pierwsza cisza.

Teraz trzymam naszyjnik pod lampą w moim gabinecie i kawałki układanki wskakują na swoje miejsce z dźwiękiem, który niemal słyszę.

Oś czasu, ciąża, która się zgadza co do dnia. Zapach, który wyczułem na korytarzu, kiedy weszła do mojego budynku.

Jej twarz i głos, i coś pod spodem. Przyciąganie, które moje ciało zapamiętało, zanim umysł dogonił.

Dlatego się wtedy wzdrygnąłem. Dlatego wezwałem ją do biura i zadawałem pytania, na które już w połowie znałem odpowiedzi.

Jej akta pracownicze leżały na moim biurku przez tydzień. Nigdy ich nie otworzyłem. Powtarzałem sobie, że nie muszę. W rzeczywistości nie chciałem wiedzieć, co jest w środku.

Ostatecznie je otworzyłem.

Trojaczki. Ma trojaczki. Eli jest mój. Złotobrązowe oczy, zapach, wiek — wszystko moje.

Wszyscy są moi. Cała trójka.

Otwieram laptopa i wyciągam jej akta z rejestru stada.

Theia Whitmore. Niższe stado. Zaręczyny z Grantem Hollowayem — rozwiązane. Troje dzieci na utrzymaniu. Jedna data urodzenia.

Drukuję to. Nie wiem, czemu muszę mieć to na papierze.

Kobieta, którą zostawiłem sześć lat temu, pracuje w moim budynku. Samotnie wychowuje moje dzieci.

Zaciskam dłoń na naszyjniku i siedzę z nim, aż metal robi się ciepły.

* * *

Kolacja jest spóźniona. Vivienne czekała na mnie, jak zawsze, i nie pyta, dlaczego.

Siedzi naprzeciwko mnie, opowiadając o naszym przyjęciu zaręczynowym w przyszłym miesiącu.

Jej głos jest dopracowany, uśmiech precyzyjny. Pyta mnie o kwartalne prognozy, a ja odpowiadam automatycznie.

"Wydajesz się nieobecny," mówi, przechylając głowę. "Długi dzień?"

"Długi tydzień."

Akceptuje to. Wraca do tematu przyjęcia. Patrzę na nią i nie mówię nic o kobiecie z mojego budynku, chłopcu w drzwiach, naszyjniku w kieszeni.

Sojusz, który zapewnia rodzina Vivienne, to jedyna rzecz stojąca między moim stadem a stadem Hargrove, które od miesięcy krąży przy naszej południowej granicy.

Jej ojciec kontroluje umowy dotyczące południowej granicy. Jej wuj zasiada w radzie regionu. Zerwanie zaręczyn nie oznacza tylko osobistych konsekwencji.

To oznacza wojnę.

Wmawiam sobie, że znajdę inne rozwiązanie. Wmawiam sobie, że mam czas.

Myślę o jej pierwszym tygodniu — jej dłoń sięgająca do szyi, szukająca czegoś, czego już nie było. Sześć lat, a ona wciąż tego szuka.

Mój wilk nie pozwoli mi jej tego zabrać. To nigdy nie było moje.

Gdy Vivienne wychodzi, wracam do Ashfeld Corp. Wjeżdżam windą na piętro Theii, podchodzę do jej biurka i otwieram górną szufladę.

Wkładam naszyjnik do środka i zamykam ją. Naprawiłem zapięcie dziś po południu. To jedyna rzecz, którą mogę naprawić bez słowa.

Odchodzę.

Znam prawdę. Wiem, że moje dzieci istnieją.

I wybieram milczenie. Wybieram milczenie. Nie mogę zaryzykować. Nie mogę zaryzykować sojuszu. Jeszcze nie, powtarzam sobie.

To pierwsze kłamstwo. Nie będzie ostatnim.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

[Perspektywa Thei]

Otwieram szufladę biurka, żeby sięgnąć po długopis, i moje ręce zatrzymują się.

Złoty wisior na cienkim łańcuszku. Leży na stosie papierów, jakby został tam położony z troską.

Naszyjnik mojej matki.

Wpatruję się w niego tak długo, że obraz zaczyna mi się rozmywać. Potem podnoszę go i palce tak bardzo mi drżą, że prawie go upuszczam.

To ten naszyjnik, który zgubiłam tamtej nocy. Sześć lat temu, w pokoju motelowym. Obudziłam się i już go nie było.

Ostatnia rzecz, którą miałam po matce, zabrana przez mężczyznę, którego twarzy nie potrafiłam sobie przypomnieć.

A teraz jest tutaj. W moim biurku. W tym budynku.

Zapinam go na szyi i przyciskam wisior płasko do piersi. Zamek zamyka się gładko. Mocno. Tak nie było od śmierci mojej matki.

Ktoś go naprawił. Metal jest zimny. Moje serce wali pod nim jak szalone.

Ktoś w tym budynku miał mój naszyjnik przez sześć lat. Ktoś w tym budynku był w tamtym barze, w tym motelu, w tamtym pokoju.

Ktoś, z kim pracuję, kogo mijam na korytarzu, z kim siedzę na spotkaniach — to mężczyzna, z którym spałam w najgorszą noc mojego życia.

Ojciec moich dzieci jest tutaj.

Próbuję pracować, ale nie mogę. Arkusz kalkulacyjny na ekranie zamienia się w szum. Za każdym razem, gdy mężczyzna przechodzi obok mojego biurka, ściska mnie w żołądku. Studiuję twarze, których już dawno przestałam zauważać.

Facet z księgowości, który zawsze pachnie miętą. Kierownik projektu, który przesiaduje w pobliżu mojego biurka. Stażysta, który robi za dużo kontaktu wzrokowego. Wdycham każdego z nich, gdy przechodzą.

Mięta. Kawa. Tani lotion po goleniu. Nic.

Nico uśmiecha się do mnie z drugiego końca pokoju, kiedy łapie mój wzrok. Gdy przechodzi obok, za nim unosi się cedr — ciepły, jasny z nutą cytrusów.

Ściska mnie w piersi i odwracam wzrok.

Kael przechodzi obok mojego biurka, nie zerkając nawet do środka. Ramiona wyprostowane, twarz bez wyrazu, porusza się jakby cały budynek zginał się wokół niego.

Nie zwalnia. Znowu cedr — ciemniejszy, cięższy, snujący się za nim.

Dwóch mężczyzn w tym budynku nosi jedyną rzecz, którą zachowałam z tamtej nocy.

Żaden nie pasuje. Żaden nie wyjaśnia.

Dotykam wisiora i próbuję myśleć. Bar był poza granicami terytorium — motel przy autostradzie, taki, do którego nikt nie trafiał celowo.

Ten mężczyzna był ciepły. Głos miał niski i spokojny. Nie naciskał. Obchodził się ze mną delikatnie. I pachniał cedrem. To jedyne, czego nie zabrała whisky.

Tylko to mam. Sześć lat pustki i tylko to mi zostało.

Popołudnie się dłuży. Siedzę z głową pochyloną, odhaczam zadania mechanicznie, ale myślami jestem gdzie indziej.

Każda interakcja jest teraz inna — naładowana pytaniem, którego nie potrafię zadać na głos.

Czy to byłeś ty? Byłeś tam?

Pod koniec dnia Nico zatrzymuje się przy moim biurku. Siada obok, tak jak zawsze — swobodnie, luźno, jakby każde pomieszczenie już należało do niego.

"Nowy naszyjnik?" Wskazuje na wisior. "Czy stary? Wygląda jak z dawnych lat."

Moja ręka odruchowo wędruje do niego. "Stary. Zgubiłam go jakiś czas temu." Zawieszam głos. "Dziś rano pojawił się w mojej szufladzie."

"To dziwne. Ale dobrze, że go odzyskałaś. Gdzie go zgubiłaś?"

Mam sucho w gardle. "W motelu. Poza granicami terytorium. Przy autostradzie, w okolicach Ridgecross."

Wyraz twarzy Nico się nie zmienia. Ani drgnie. Po prostu kiwa głową, swobodnie, bez przejęcia.

"Znam tamte okolice. Miałem tam kiedyś spotkania — sprawy między paczkami, logistyka graniczna." Odsuwa się na krześle i splata ręce za głową. "Sporo nocy spędziłem w tamtych miejscach. Pokoje są straszne."

Mówi to jakby nigdy nic. Ot, mimochodem. Szum w tle.

A dla mnie ziemia się rozstępuje pod stopami.

Patrzę na niego. Naprawdę patrzę. Ciemne włosy. Ta swobodna serdeczność.

To, jak rozpoznał mnie pierwszego dnia, jakby to był instynkt, nie pamięć. Jak wszedł w moje życie bez oporu, jakby już wiedział, gdzie są granice.

Czy to mógł być on?

Czy Nico był w tamtym motelu sześć lat temu? Czy to on był tym mężczyzną w barze — tym, który usiadł obok, podał mi wodę, podtrzymał, gdy nie mogłam ustać na nogach?

Czy Nico to ten nieznajomy, z którym mam trojaczki?

"W porządku?" Teraz mi się przygląda, głowa przechylona. "Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha."

"Dobrze." Słowo wychodzi zbyt cienko. Wymuszam uśmiech. "Po prostu jestem zmęczona."

"Idź do domu, Theia." Wstaje i ściska mnie lekko za ramię. "Cały tydzień jedziesz na oparach. Praca poczeka do jutra."

Odchodzi.

Siedzę przy biurku i patrzę za nim, zaciskając palce na wisiorze tak mocno, że łańcuszek wrzyna mi się w szyję.

Ojciec moich dzieci jest w tym budynku. Naszyjnik to udowadnia.

A mężczyzna, któremu ufam tu najbardziej — który jest przy mnie codziennie, chroni mnie, rozśmiesza moje dzieci — właśnie powiedział mi, że wie dokładnie, gdzie był ten motel.

Że spędzał tam noce. Że odległość między nim a tamtą nocą jest mniejsza, niż kiedykolwiek sądziłam.

Nieznajomy jest blisko. Czuję to w kościach.

Po prostu nie wiem, jaką twarz nosi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night and Three Little Secrets

One Night and Three Little Secrets

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa