passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night, Nine Months, Forever - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

One Night, Nine Months, Forever

/

Rozdział 8

Rozdział 7

POV Kitty

Moje starannie skonstruowane życie rozsypywało się kawałek po kawałku, jak wieża z kart w narastającym wietrze.

Zaczęło się od maila. Formalnego. Przepraszającego. Druzgocącego.

Szanowna Panno Morrow, Z przykrością informujemy, że z powodu błędu w dokumentacji, Państwa stypendium Apex Young Innovators Grant zostało cofnięte. Rozumiemy, że to rozczarowująca wiadomość i przepraszamy za wszelkie niedogodności, jakie może to spowodować. Niestety decyzja ta jest nieodwołalna.

Przeczytałam to trzy razy, czekając, aż słowa ułożą się w coś, co będzie miało sens. Nie ułożyły się.

Stypendium, osiągnięcie, które świętowałam zaledwie miesiąc temu, potwierdzenie wszystkiego, na co pracowałam, dowód, że jestem kimś więcej niż moje okoliczności… zniknęło.

Wymazane przez „błąd w dokumentacji”, którego oczywiście nie dało się naprawić.

Ale ja wiedziałam lepiej. Wiedziałam dokładnie, czyje odciski palców były na tym.

Arnold Ashford wysyłał mi wiadomość. Mógł dać, mógł odebrać. Sponsorem stypendium był jego dawny przyjaciel — oczywiście, że tak.

Tacy ludzie jak on mieli kontakty wszędzie, macki sięgały tam, gdzie nawet nie wyobrażałam sobie, że mogą sięgnąć. Pokazywał mi, co się dzieje z ludźmi, którzy nie podporządkowują się.

Bez stypendium zniknęła także praktyka. Kolejny uprzejmy mail, kolejna pusta przeprosina:

Stanowisko było uzależnione od Twojego statusu stypendialnego i przykro nam, ale musimy przejść do kolejnych kandydatów.

Miesiące pracy. Lata planowania. Przyszłość, którą prawie mogłam poczuć na języku — zniknęła jednym powiadomieniem.

Wpatrywałam się w ekran laptopa, aż słowa się rozmazały, próbując je zmienić siłą woli. Nie zmieniły się.

Wtedy przyszła Brianna do mojego akademika, a wieści stały się jeszcze gorsze. „Moja rodzina chce, żebym wróciła.”

Stała w moich drzwiach, jej zwykły blask przygasł, głos był płaski w sposób, którego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. „Pieniądze, które ci dałam… to nie był prezent. Teraz nazywają to pożyczką i chcą zwrotu. Nie w gotówce.”

Zaśmiała się, ale nie było w tym śmiechu ani krzty wesołości. „Chcą, żebym wróciła do domu. Rzuciła studia. Wróciła tam, skąd uciekłam.”

„Bri, nie…” Wina uderzyła mnie jak fizyczny cios. „Nie możesz— Coś wymyślimy. Znajdę gdzieś pieniądze, oddam im, ja…”

„To już koniec, Kitty.” Pokręciła głową, przerywając mi. „Nie utrudniaj tego bardziej, niż już jest. Wiedziałam, co robię, gdy do nich poszłam. Po prostu nie myślałam, że użyją tego w ten sposób.”

Pauza.

„Właściwie, to kłamstwo. Wiedziałam dokładnie, co zrobią. Po prostu miałam nadzieję, że się mylę.”

Poświęciła dla mnie wszystko.

Otworzyła stare rany. Przełknęła dumę. Wróciła do domu, którego zarzekała się nigdy więcej nie przekroczyć. A teraz była ciągnięta z powrotem na stałe, tylko dlatego, że potrzebowałam pieniędzy, których nie mogłam zdobyć nigdzie indziej.

Duszny ciężar tego wszystkiego przygniatał mi klatkę piersiową, aż nie mogłam oddychać.

A potem zadzwonił telefon.

Moja mama zasłabła. Lekarze robili badania, ale wstępne wiadomości były ponure — jej serce pogarszało się szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.

Na razie była stabilna, ale „stabilna” to słowo tymczasowe, zastępstwo dla „kupujemy czas”. Rachunki medyczne już piętrzyły się szybciej, niż dało się je policzyć. Ubezpieczenie pokrywało prawie nic.

Wsiadłam w najbliższy pociąg do domu, umysł miałam pusty od szoku.

Sala szpitalna była mała i sterylna, wypełniona cichym pikaniem maszyn monitorujących parametry, których nie rozumiałam. Moja mama leżała w łóżku, krucha i blada, mniejsza, niż ją zapamiętałam.

Nawet nieprzytomna, miała upór w zaciśniętej szczęce — odmowę odejścia cicho, którą rozpoznawałam, bo sama ją odziedziczyłam.

Bliźniaczki kręciły się w pobliżu, Maya ściskała dłoń Lily tak mocno, że jej kostki zbielały. Próbowały zachowywać się normalnie i nie udawało im się to wcale. Bały się i udawały, że nie.

Nie miałam dla nich słów pocieszenia, bo sama się bałam.

Później przeszłam się po mieszkaniu i naprawdę się mu przyjrzałam.

Odłażące ściany, których nie zauważałam już od lat. Zaległe rachunki piętrzące się na blacie, czerwone pieczątki krzyczące ostrzeżenia, na które nie mogłam odpowiedzieć. Meble trzymające się dzięki nadziei i taśmie klejącej.

Te same meble, które mieliśmy, odkąd byłam dzieckiem, łatane i przerabiane, aż nie zostało już nic do naprawy.

Zrobiłam rachunek w głowie, jak zawsze robiłam.

Z tą różnicą, że tym razem liczby nie kłamały, by poprawić mi humor.

Kwota, którą oferował Arnold, była większa, niż zarobiłabym przez całe życie. Ani w finansach, ani nigdzie indziej, nawet jeśli każda moja ambitna wizja by się spełniła.

Byłam pewna siebie, tak. Mądra i zdeterminowana, gotowa pracować ciężej niż ktokolwiek inny w pokoju.

Ale pewność siebie nie opłaca rachunków szpitalnych. Nie wysyła moich sióstr na studia. Nie utrzymuje mojej mamy przy życiu, kiedy czekamy na cud, który nie nadejdzie.

Tego wieczoru w akademiku siedziałam w ciemności i rozważałam to bez końca w głowie.

Może nie będzie tak źle. Ashfordowie byli trudni — widziałam już wystarczająco, by to wiedzieć — ale z trudnymi już się w życiu mierzyłam.

Trudni właściciele mieszkań, którzy grozili eksmisją. Trudni profesorowie, którzy skreślali mnie, zanim zdążyłam się odezwać. Trudne okoliczności, które zmiażdżyłyby kogoś mniej upartego ode mnie.

Byłam sprytna. Byłam twarda. Mogłam wejść w ich grę na tyle długo, by zdobyć pieniądze, ochronić rodzinę i wyjść, zanim mnie połkną na dobre.

Przynajmniej tak sobie wmawiałam.

Alternatywą było przyznanie, że już przegrałam.

Do rana decyzja była podjęta. Nie w spokoju. Nie z pewnością. Po prostu z ponurą rezygnacją kogoś, komu skończyły się lepsze opcje i musi wybierać między złym a gorszym.

Podniosłam telefon i wybrałam numer, który zostawił mi Arnold. Zadzwoniło dwa razy, zanim odebrał, głos miał gładki i niewzruszony, jakby czekał na ten telefon od dawna. Pewnie tak było.

„Panno Morrow.” Nie pytanie. Potwierdzenie.

„Zrobię to.” Mój głos zabrzmiał pewnie mimo supła w żołądku, mimo tej części mnie, która krzyczała, że to błąd. „Ale mam warunki.”

Po drugiej stronie zapadła cisza. Krótka. Rozważająca.

Niemal słyszałam, jak kalkuluje, waży, czy moje warunki są warte zachodu, czy po prostu mnie przejedzie, jak robił ze wszystkim innym.

„Dobrze,” powiedział w końcu, tonem, który niczego nie zdradzał. „Spotkamy się jutro, żeby omówić warunki. Mój kierowca odbierze cię w południe.”

Połączenie zostało przerwane.

Odłożyłam telefon i wpatrywałam się w sufit, próbując poczuć, że coś wybrałam, a nie zostałam do tego zmuszona.

Nie udało mi się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Posiadłość Ashford odebrała mi dech z piersi.

Rozległe tereny rozciągały się we wszystkich kierunkach, wypielęgnowane do perfekcji, która wydawała się niemal agresywna.

Architektura była nieskazitelna—elegancja starych pieniędzy, ten rodzaj bogactwa, który nie musiał się ogłaszać, bo krzyczał z każdej cegły i źdźbła trawy. Żelazne bramy. Marmurowa fontanna.

Samochody na okrężnym podjeździe kosztowały więcej niż mieszkanie mojej matki. Więcej pieniędzy w tym jednym widoku niż moja rodzina widziała przez całe pokolenia razem wzięte.

Stałam tam przez chwilę, chłonąc to wszystko, czując się bardzo mała i bardzo nie na miejscu.

Moje rzeczy były już wnoszone do środka przez członków obsługi, którzy poruszali się z cichą skutecznością.

Nikt nie pytał o moje zdanie ani nie czekał na instrukcje—po prostu się pojawili, zebrali moje torby i zniknęli w domu niczym duchy w mundurach.

To było surrealistyczne, patrzeć jak obcy obchodzą się z moimi rzeczami, jakbym już została wchłonięta przez ten dom.

Jakbym… należała tutaj.

Ale nie należałam. Byłam transakcją. Środkiem do celu. Wszyscy zdawali się to wiedzieć, może poza mną.

Damon czekał przy wejściu, nie kryjąc swojej niechęci. Jego wyraz twarzy był kwaśny, postawa zamknięta, ramiona skrzyżowane jak bariera między nami.

Każde jego spojrzenie mówiło to samo: nie powinnaś tu być. Popełniłaś zły wybór. To błąd, którego oboje będziemy żałować.

Odpowiedziałam na jego wrogość bez mrugnięcia okiem. Jeśli chciał być trudny, mogłam dorównać mu krok w krok. Nie przyszłam tu, by szukać przyjaciół—a już na pewno nie jego.

Arnold pojawił się, zanim któreś z nas zdążyło się odezwać, przejmując kontrolę nad sytuacją z wyćwiczoną łatwością.

Przeprowadził nas przez posiadłość jak przewodnik z planem, wyliczając warunki mojego pobytu z chłodną sprawnością człowieka czytającego umowę biznesową.

Co, jak zrozumiałam, dokładnie dla niego tym było.

"Ciąża pozostaje tajemnicą aż do ślubu. Nikt spoza najbliższej rodziny nie może się dowiedzieć—ani przyjaciele, ani dawni znajomi, nikt. Będziesz mieszkać pod tym dachem i przestrzegać naszych zasad bez wyjątków."

Jego głos był spokojny, wyważony, nie pozostawiający miejsca na negocjacje.

"Nie będę tolerował spoufalania się z obsługą, buntu wobec domowych oczekiwań ani żadnych sprytnych planów, które możesz knuć. Jakiekolwiek intrygi rodzą się w twojej bystrej głowie, panno Morrow, radzę ci je tutaj pogrzebać."

Słuchałam z zaciśniętą szczęką, nie mówiąc nic, zapamiętując każde słowo do późniejszej analizy.

Myślał, że mnie zna. Myślał, że jestem przewidywalna—kolejna zdesperowana dziewczyna, która grzecznie się podporządkuje, bo nie ma innego wyjścia.

Może miał rację. Albo może byłam lepsza w tej grze, niż się spodziewał.

Czas pokaże.

Arnold zaprowadził nas do swojego gabinetu, gdzie na biurku czekał stos dokumentów jak zwinięty wąż. Przesunął je w moją stronę razem z drogim piórem, nie zdradzając nic wyrazem twarzy.

"Standardowe umowy," wyjaśnił. "Ustalenia finansowe, klauzule poufności, oczekiwania dotyczące twojego zachowania w trakcie zaręczyn i małżeństwa."

Zawiesił głos, a w jego tonie coś się zmieniło—subtelnie, ale znacząco.

"I jeszcze jedno. Niezależnie od tego, co wydarzy się między tobą a Damonem, niezależnie od tego, jak zakończy się małżeństwo ani w jakich okolicznościach, dziecko zostaje z rodziną Ashfordów. Pełna opieka. Bez wyjątków. Nie do negocjacji."

Wpatrywałam się w papiery. Strona za stroną prawniczej paplaniny, której nie miałam czasu przeanalizować, klauzule, których nie rozumiałabym bez prawnika, konsekwencje, których nie byłam w stanie przewidzieć.

Kilka miesięcy temu uciekłabym stąd. Myśl o podpisaniu zrzeczenia się praw do własnego dziecka—nie do pomyślenia. Granica, której nigdy bym nie przekroczyła, bez względu na cenę.

Ale teraz?

Nawet nie chciałam tego dziecka. Nadal nie. To nie było dla mnie dziecko—jeszcze nie, może nigdy. Było kartą przetargową. Środkiem do celu. Transakcją, która miała zapewnić przetrwanie mojej rodzinie.

Ashfordowie mogli je mieć. Potrzebowałam tylko pieniędzy.

Więc podniosłam pióro i podpisałam.

Strona po stronie. Bez czytania drobnego druku. Bez wahania przy klauzulach, których nie rozumiałam. Mój podpis sunął po linii za linią, szybko i zdecydowanie, jakbym wypełniała formularz, a nie oddawała własną przyszłość.

Arnold patrzył na to z czymś na kształt aprobaty w lodowatych oczach—a może po prostu z satysfakcją, przyjemnością z zawartego układu w pełni na jego warunkach. Damon odwrócił wzrok, zaciśnięta szczęka, nie chcąc być świadkiem tej chwili.

Żaden z nich nie powiedział słowa. Ja też nie.

Odłożyłam pióro, nie zdając sobie sprawy, że właśnie podpisałam coś, czego nie rozumiałam. Ciężar dokumentów nie wydawał się jeszcze realny. Nie będzie, jeszcze przez długi czas.

Później znalazłam się w jednym z niekończących się korytarzy posiadłości, próbując się zorientować w domu, który bardziej przypominał muzeum niż dom.

Każdy korytarz wyglądał identycznie—wypolerowane podłogi, gustowna sztuka, ten rodzaj ciszy, który przygniata uszy.

Wtedy spotkałam starszego brata Damona.

To on znalazł mnie, nie odwrotnie, pojawiając się w progu z cichą pewnością kogoś, kto całkowicie tu przynależy. Był opanowany, nienaganny, ubrany w garnitur, który pewnie kosztował więcej niż mój semestr nauki.

O wiele bardziej powściągliwy niż jego brat, pozbawiony nerwowej energii Damona czy jego jawnej wrogości.

Szare oczy oceniały mnie z chłodnym zainteresowaniem.

"Musiałaś być Kitty." Wyciągnął dłoń, uścisk miał stanowczy, ale nie agresywny. "Christopher Ashford. Witaj w naszym domu."

"Witaj brzmi hojnie, biorąc pod uwagę okoliczności." Uścisnęłam jego dłoń, testując go tą samą ostrością, co wszystkich. "Ale dziękuję za grzeczną fikcję."

Coś przemknęło w jego oczach—może zaskoczenie, może ciekawość. Nie był przyzwyczajony do ludzi, którzy nie pozwalali się zdominować. "Jesteś bezpośrednia. To odświeżające."

"Nazywano mnie gorzej. Zwykle przez tych, którzy nie potrafili znieść szczerości."

"Potrafię znieść bardzo wiele, Kitty." Kącik jego ust drgnął—nie do końca uśmiech, ale blisko. "Podejrzewam, że ty też."

Cisza między nami przeciągnęła się o sekundę za długo.

Nasze spojrzenia trwały na sobie w sposób, którego nie dało się zignorować.

On studiował mnie jak zagadkę wartą rozwiązania. Ja dostrzegałam ostrą linię jego szczęki, cichą pewność w jego postawie, cień czegoś cieplejszego pod profesjonalnym chłodem.

Coś tam było. Niewypowiedziane. Nieokreślone. Oboje to czuliśmy.

Chwilę przerwał głos Damona, który przeciął korytarz ociekający sarkazmem. "No tak, niech cię też zapłodni. Jakbyśmy już nie mieli dość problemów."

Obserwował z bliska, oparty niedbale o framugę drzwi z teatralnym niezadowoleniem.

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć czymś równie ciętym, ale już odchodził, znikając za rogiem zanim zdążyłam wyprowadzić cios.

Christopher odchrząknął, jego opanowanie ledwie naruszone. "Przepraszam za mojego brata. On... się dostosowuje."

"Czyż nie wszyscy."

Skinął uprzejmie głową, już kierując się do wyjścia. "Za kilka godzin mam wyjazd służbowy—obowiązki wzywają, nawet w środku rodzinnego dramatu. Ale jestem pewien, że jeszcze niedługo się zobaczymy, Kitty."

Potem zniknął, zostawiając mnie samą w ogromnym korytarzu.

Cisza przygniotła mnie ze wszystkich stron, rozległa i obca.

Stałam tam, odtwarzając w myślach twarz Christophera—ten spokojny wyraz, sposób, w jaki patrzył na mnie bez lekceważenia, iskrę czegoś, czego nie potrafiłam nazwać.

Niewątpliwie atrakcyjny. Inny niż Damon, bardziej stateczny, wyrafinowany, ale równie magnetyczny.

Spojrzałam w stronę, w którą zniknął Damon, potem tam, gdzie odszedł Christopher.

Dwóch braci. Obaj irytująco przystojni. Obaj teraz częścią mojego dziwnego, nowego życia w tej pozłacanej klatce.

Mimo wszystko na moich ustach pojawił się lekki uśmiech—strach, niepewność, kontrakty podpisane bez czytania.

Ja i dwóch przystojnych braci pod jednym dachem. To będzie zabawne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night, Nine Months, Forever

One Night, Nine Months, Forever

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa