Byłam kompletnie pijana. Pokój wirował podwójnie, ledwo mogłam utrzymać głowę, kończąc ostatnią kroplę alkoholu w mojej szklance.
Karczma pulsowała muzyką i śmiechem. Wilki świętowały pełnię księżyca, ich radość udzielała się wszystkim oprócz mnie. Nie przyszłam tu, by świętować. Przyszłam zapomnieć.
Jutro miałam zostać partnerką Ethana. Pięć lat zalotów, pięć lat wiary, że mnie kochał, a wszystko to miało się zwieńczyć ceremonią zaślubin pod błogosławieństwem bogini księżyca.
Ale nie będzie żadnej ceremonii.
Wspomnienie znów rozegrało się w mojej głowie, żywe i okrutne. "O bogini, tak, Ethan! Oznacz mnie, proszę, oznacz mnie! Kocham cię!"
Głos Daisy, mojej najlepszej przyjaciółki. W łóżku z moim narzeczonym.
Starłam łzy z twarzy i spróbowałam wstać, ale nogi odmówiły posłuszeństwa. Pokój niebezpiecznie się przechylił. Musiałam stąd wyjść, uciec z Północnego Królestwa, uciec od wszystkich, którzy będą mnie żałować albo szeptać o zerwanych zaręczynach.
Przez zamglone spojrzenie zobaczyłam wysoką sylwetkę wchodzącą do jednego z prywatnych pokoi. Coś mnie do niego przyciągnęło. Może to był alkohol, a może desperacja, by poczuć cokolwiek poza złamanym sercem.
Poszłam za nim do środka i oparłam się plecami o drzwi.
"Pomóż mi zapomnieć," wyszeptałam, choć ledwo widziałam jego twarz w ciemności.
Pachniał sosną i zimowymi burzami. Jego dłonie złapały mnie, gdy się potknęłam, i pocałowałam go. Zawahał się, jego ciało było napięte, ale nie przestałam. Nie mogłam przestać.
Potrzebowałam tego—potrzebowałam jego.
Kiedy się obudziłam, głowa dudniła jak bębny. Promienie słońca przesączały się przez zasłony, zbyt jasne, zbyt ostre. Odwróciłam głowę i zobaczyłam go obok siebie, wciąż śpiącego.
Żołądek mi się ścisnął. Co ja zrobiłam?! Nie widziałam wyraźnie jego twarzy w półmroku, ale wiedziałam, co się wydarzyło. Bolące miejsce między nogami mówiło mi wszystko. Oddałam dziewictwo nieznajomemu w pokoju karczmy.
Ubrałam się szybko, trzęsącymi się dłońmi. Na stoliku nocnym znalazłam trochę monet i zostawiłam je. Pewnie był męską prostytutką, biorąc pod uwagę, jak działa ta karczma. To było przynajmniej tyle, co mogłam zrobić.
Wymykając się, zauważyłam, że zaginął naszyjnik mojej mamy. Jedyna rzecz, jaka mi po niej została. Ale nie mogłam wrócić—musiałam odejść.
Poszłam prosto do mojego mieszkania, ale drzwi nie chciały się otworzyć. Ktoś zmienił zamki.
Telefon zawibrował. Wiadomość od Ethana.
Nie zawracaj sobie głowy powrotem. Zmieniłem zamki. Wszystko w środku należy teraz do mnie.
Wpatrywałam się w te słowa, aż się zamazały. Nie miałam nic: żadnego domu. Żadnego partnera. Żadnej przyszłości w Północnym Królestwie.
Więc odeszłam. Odeszłam od wszystkiego, co znałam, i ruszyłam na południe, do ludzkich terytoriów, gdzie nikt nie znał mojego imienia.
Dwa miesiące później siedziałam w klinice, czekając na wyniki badań. Przez tygodnie byłam chora, nie mogłam utrzymać jedzenia, wiecznie zmęczona. Lekarz wręczył mi kartkę, a moje dłonie drżały, gdy ją czytałam.
Test ciążowy: Pozytywny
Nie. To nie mogło się dziać!
***
Cztery lata później…
"Mamusiu!" Cody pobiegł do mnie, gdy tylko weszłam do domu, z wyciągniętymi rączkami.
Podniosłam go i pocałowałam w ciemne włosy. "Tęskniłam za tobą, kochanie."
Zachichotał i objął mnie za szyję. W wieku trzech lat był całym moim światem. Te srebrne oczy, tak niezwykłe, tak piękne. Każdy, kto go widział, nie mógł oderwać wzroku.
Pani Brook, jego niania, zebrała swoje rzeczy. "Był dziś idealny, jak zawsze."
"Dziękuję za wszystko," powiedziałam jej.
Gdy wyszła, usiadłam na wytartej sofie z Codym na kolanach. Meble były używane, mieszkanie małe, ale było nasze.
"Jak minął ci dzień?" zapytałam.
Podskoczył entuzjastycznie. "Wszystkie literki napisałem dobrze! Pani powiedziała, że jestem najmądrzejszy w klasie!"
"To mój genialny chłopiec." Przytuliłam go mocno.
Wzięłam głęboki oddech. "Cody, jutro wracamy do Północnego Królestwa."
Jego oczy rozszerzyły się. "Naprawdę? To znaczy, że poznam mojego tatusia?"
Uśmiech zamarł mi na twarzy.
Raz mu powiedziałam, że jego tata mieszka w Północnym Królestwie. Wydało się to łatwiejsze niż tłumaczyć, że nie wiem, kim był jego ojciec, że spędziłam jedną pijaną noc z nieznajomym i nigdy nawet nie widziałam jego twarzy.
"Może, kochanie. Może."
Ale znałam prawdę—jego ojciec był pewnie jakimś pracownikiem karczmy, dawno już zniknął. Nigdy więcej go nie zobaczę.
I to było w porządku. Cody i ja nie potrzebowaliśmy nikogo więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Północne Królestwo wyglądało dokładnie tak, jak je zapamiętałam. Pokryte śniegiem góry majaczyły w oddali, lasy sosnowe były gęste i ciemne, a pałac wznosił się biały i imponujący w sercu królestwa.
Cody przycisnął twarz do szyby powozu. „Jest tu tak pięknie, mamo!”
„Tak, to prawda”, przytaknęłam, choć żołądek ściskał mi się z niepokoju.
Ludzie wpatrywali się w nas, gdy przejeżdżaliśmy. Niektórzy machali do Cody’ego, oczarowani jego twarzą. Inni szybko odwracali wzrok, gdy mnie rozpoznali. Wieść o tym, co wydarzyło się cztery lata temu, musiała się roznieść.
Niech mówią—nie byłam już tą złamaną dziewczyną.
Znalazłam małe mieszkanie na obrzeżach królestwa, dość tanie na moje skromne oszczędności. Budynek był stary, okolica cicha. Idealne miejsce, by się nie wychylać.
Gdy się zadomowiłyśmy, spędziłam trzy dni, wysyłając podania do każdej firmy w królestwie. Potrzebowałam pracy. Musiałam zapisać Cody’ego do szkoły. Musiałyśmy przetrwać.
Czwartego dnia zadzwoniono do mnie w sprawie rozmowy kwalifikacyjnej w małym sklepie z projektami. Wynagrodzenie było skromne, ale właściciel wydawał się uprzejmy. Zatrudnił mnie od razu.
„Zaczynasz jutro”, powiedział. „Ale muszę cię ostrzec. Jutro odwiedza nas Alfa Król, rozważa inwestycję w naszą firmę. Przygotuj się, by zaprezentować swoje prace.”
Serce mi zamarło. Alfa Król. Każdy w królestwie o nim słyszał. Jack Blackthorn, najpotężniejszy wilk na północy. Bezwzględny, genialny i budzący grozę.
„Będę gotowa”, obiecałam.
Następnego ranka przyszłam wcześniej i przygotowałam swoje szkice. Ręce lekko mi się trzęsły, gdy je układałam. To mogło wszystko zmienić dla mnie i Cody’ego.
Około południa na zewnątrz zaczęło się zamieszanie. Spojrzałam przez okno i zobaczyłam flotę czarnych pojazdów podjeżdżających pod budynek. Strażnicy w szyku. A potem jego .
Nawet z daleka obecność Alfy Jacka była przytłaczająca. Wysoki, szerokie ramiona, poruszał się z drapieżną gracją. Od niego biła potęga, która sprawiła, że nawet moja wilczyca zadrżała i poddała się już na tej odległości.
Właściciel pośpieszył do nas. „Wszyscy do sali konferencyjnej. Natychmiast.”
Wygładziłam sukienkę, prostą, ale czystą, i pośpiesznie dołączyłam do pozostałych. Puls mi przyspieszył. To była moja szansa, by się wykazać.
Alfa wszedł w otoczeniu strażników, a w pomieszczeniu zapadła cisza. Nie odezwał się ani słowem, nawet na nas nie spojrzał. Po prostu usiadł i dopiero wtedy odważyliśmy się zająć miejsca.
Szef zaczął prezentację, przedstawiając każdego pracownika. Alfa nie okazywał żadnego zainteresowania, jego wyraz twarzy był wyrzeźbiony z lodu.
W końcu właściciel powiedział: „A to jest Aurora Bluey, nasza nowa projektantka. Będzie pionierką naszego działu biżuterii.”
„Pani Bluey,” kontynuował mój szef, „proszę pokazać swoje portfolio.”
Zamarłam. Portfolio? Przyniosłam szkice, ale nigdy nie wspomniano, że będzie potrzebne oficjalne portfolio. Nie przygotowałam go.
„Ja... zaraz je przyniosę,” wydukałam i wybiegłam z sali.
Wróciłam pięć minut później, zdyszana i upokorzona, a Alfy już nie było. Szef wręczył mi bez słowa kopertę. W środku był list z wypowiedzeniem.
„Proszę,” błagałam. „Potrzebuję tej pracy. Mam syna—”
„Alfa nakazał pani zwolnienie,” powiedział cicho mój szef. „Jeśli chce pani odzyskać pracę, proszę się z nim skontaktować.”
Wybiegłam na zewnątrz właśnie, gdy Alfa wsiadał do pojazdu. Ochroniarze próbowali mnie powstrzymać, ale odepchnęłam ich.
„Proszę pana, błagam!”
Zatrzymał się. Powoli odwrócił się w moją stronę, a ja spojrzałam w górę. Zabrakło mi tchu: Srebrne oczy. Wysokie kości policzkowe. Ciemne włosy opadające na czoło. Wyglądał dokładnie jak Cody.
Nie. Nie dokładnie jak. To Cody wyglądał dokładnie jak on. Mój syn był idealną, miniaturową kopią Alfa Króla.
„Kim pani jest?” warknął jeden ze strażników.
„Przepraszam, że przeszkadzam,” zdołałam wykrztusić. „Proszę pana, nie chciałam zawieść. Potrzebuję tej pracy. Mam dziecko na utrzymaniu—”
Jego oczy zwęziły się, spoczęły na mojej twarzy—przez ułamek sekundy coś w nich błysnęło, coś niebezpiecznego.
A potem przemówił, a jego głos był zimny jak zima. „Nie chcę cię więcej widzieć.”
Strażnicy odepchnęli mnie na bok, a pojazdy odjechały. Stałam tam, drżąc, z mętlikiem w głowie.
Ta twarz, te oczy. O bogini. Co ja zrobiłam?
Przesuń w górę, aby kontynuować