Następnego ranka przyszłam wcześniej, mając nadzieję, że uniknę wszystkich. Ale gdy weszłam do swojego biura, znalazłam na biurku wiadomość.
Zgłoś się natychmiast do gabinetu pana Whitmore’a.
Zimno przeszło mnie po plecach. Whitmore był szefem działu kadr. Dlaczego chciał mnie widzieć? Pośpiesznie ruszyłam do jego gabinetu, w głowie kłębiły mi się różne scenariusze. Czy Alfa zdecydował się mnie jednak zwolnić? Czy ktoś na mnie doniósł?
Whitmore siedział za biurkiem, z surową miną. – Panno Bluey. Proszę usiąść.
Usiadłam, splatając dłonie na kolanach.
– Dotarły do mnie informacje, że w nieodpowiedni sposób fraternizuje się pani z członkami rodziny Blackthorn.
– Nieodpowiedni? Zjadłam tylko lunch z księciem Johnem. To wszystko.
– To wszystko? – Pochylił się do przodu. – Brat Alfy wyraźnie poprosił o pani towarzystwo. Spędziła pani z nim wczoraj prawie trzy godziny. A potem widziano panią wchodzącą do gabinetu Alfy.
– Alfa mnie wezwał. Nie miałam wyboru.
– Panno Bluey, będę szczery. Pani zachowanie sugeruje, że wykorzystuje pani swoją pozycję, by zbliżyć się do rodziny królewskiej. To nie będzie tolerowane.
Wściekłość wezbrała mi w piersi. – Przyszłam tu pracować. Nic więcej.
– To proszę to udowodnić. Proszę trzymać się z dala od obu braci Blackthorn. Skupić się na swoich projektach. Jeśli jeszcze raz usłyszę o nieodpowiednim zachowaniu, zostanie pani zwolniona. Czy jasno się wyraziłem?
– Kryształowo.
Wyszłam z jego gabinetu, kipiąc ze złości. Nieodpowiednie zachowanie? Niczego nie zrobiłam. John zaprosił mnie na lunch. Alfa wezwał mnie do gabinetu.
Ale nikogo nie obchodziła prawda. Liczyły się tylko pozory! Resztę dnia poświęciłam pracy, ignorując wszystkich. Kiedy przyszła wieczór, niemal wybiegłam z budynku.
Odebrałam Cody’ego od pani Brook i mocno go przytuliłam.
– Mamusiu, ściskasz mnie za mocno – zachichotał.
– Przepraszam, kochanie – poluźniłam uścisk. – Jak minął ci dzień?
– Dobrze! Narysowałem ci obrazek! – Wyciągnął rysunek kredką przedstawiający dwie patyczakowe postaci. – To ty i ja.
Ścisnęło mnie w gardle. – Jest piękny.
– A gdzie tata na obrazku? – zapytał niewinnie.
To pytanie uderzyło mnie jak cios w brzuch. – Ja… nie wiem, kochanie.
– Pani Brook mówi, że wszystkie dzieci mają tatusiów. Gdzie jest mój?
Przykucnęłam, by być na jego poziomie. – Twój tatuś jest bardzo zajęty. Ale bardzo cię kocha.
To było kłamstwo. Jack nawet nie wiedział o istnieniu Cody’ego. I gdybym mogła, nigdy by się nie dowiedział.
***
Następne dwa tygodnie minęły jak we mgle. Unikałam Johna, kiedy tylko mogłam. Trzymałam się z daleka od gabinetu Alfy. Pracowałam ciężej niż kiedykolwiek wcześniej.
Ale cały czas czułam na sobie spojrzenia. Szepty towarzyszyły mi na korytarzach. Inni pracownicy obserwowali każdy mój ruch, czekając, aż się potknę.
W końcu, w piątkowe popołudnie, drzwi mojego biura otworzyły się gwałtownie. W progu stanął Alfa, jego twarz była ścięta gniewem.
– Ty. – Wskazał na mnie. – Ze mną. Natychmiast.
– Co się stało?
– Nie zadawaj pytań. Ruszaj się.
Podążyłam za nim do windy, serce waliło mi jak młotem. Nie odezwał się słowem, nie spojrzał na mnie. Patrzył tylko przed siebie, z zaciśniętą szczęką.
Jechaliśmy na jego piętro w napiętej ciszy. Kiedy weszliśmy do gabinetu, zatrzasnął drzwi tak mocno, że podskoczyłam.
– Wytłumacz to. – Wcisnął mi telefon w twarz.
Spojrzałam na ekran i poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. To było zdjęcie z lunchu z Johnem. Ale zostało przerobione tak, by wyglądało intymnie. Jego dłoń na mojej. Moja głowa pochylona w jego stronę, jakbym szeptała mu do ucha sekrety.
– To nieprawda – powiedziałam natychmiast. – Po prostu jedliśmy. Ktoś spreparował to zdjęcie.
– Naprawdę? Bo dla mnie wygląda bardzo prawdziwie.
– Mówię prawdę. Ktoś chce, żeby to wyglądało na coś, czym nie jest.
– I dlaczego ktoś miałby to robić?
– Nie wiem! Może chce, żebym została zwolniona!
Chwycił mnie za ramię, przyciągając do siebie. – Wiesz, w jakiej sytuacji mnie postawiłaś? W jakiej postawiłaś mojego brata? Te zdjęcia są wszędzie w mediach społecznościowych. Prasa ma używanie.
– To nie ja. Przysięgam.
– To nie ma znaczenia. – Jego uścisk się wzmógł. – Stanowi pani zagrożenie. Dla mnie. Dla mojej rodziny. Dla mojej firmy.
– To mnie zwolnij – powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. – Jeśli jestem takim problemem, po prostu mnie zwolnij i skończmy z tym.
Jego oczy błysnęły czymś niebezpiecznym. – Myślisz, że to takie proste?
– A nie jest?
– Nie. – Puścił moje ramię i odwrócił się. – Wiesz, dlaczego nie mogę cię tak po prostu zwolnić? Bo nie mogę przestać o tobie myśleć. Bo za każdym razem, gdy cię widzę, przypominam sobie tamtą noc. Bo weszłaś mi pod skórę jak nikt dotąd.
Stałam nieruchomo, a jego wyznanie zawisło w powietrzu między nami.
– Ale nie pozwolę ci zniszczyć tego, co zbudowałem – mówił dalej, jego głos przeszedł w pomruk. – Nie pozwolę ci wykorzystać mnie ani mojego brata do swoich gierek.
– Nie gram w żadne gry.
Odwrócił się gwałtownie w moją stronę. – Więc co robisz?
– Próbuję przetrwać! Próbuję przeżyć, zadbać o mojego syna i utrzymać się na powierzchni!
Słowa wymsknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. Jego oczy zwęziły się. – Twój syn?
Serce mi zamarło. Nie. Nie, nie, nie.
– John wspomniał, że masz dziecko – powiedział powoli. – Ile ma lat?
– To nie twoja sprawa.
– Ile, Aurora?
– Trzy. Prawie cztery.
Widziałam, jak w jego oczach odbywa się kalkulacja. Widziałam, jak liczy wstecz od teraz do tamtej nocy cztery lata temu.
– Gdzie jest jego ojciec? – Jego głos był teraz śmiertelnie cichy.
– Nie tutaj.
– Gdzie?
– Nie wiem!
– Nie wiesz, gdzie jest ojciec twojego syna?
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. – To skomplikowane.
– Uprość to.
– Nie. – Wycofałam się w stronę drzwi. – Ta rozmowa jest skończona.
Jego dłoń wystrzeliła, chwytając mnie za gardło. Nie ściskał, ale wystarczająco mocno, by mnie zatrzymać.
– Nic nie jest skończone, dopóki ja tak nie powiem. – Jego twarz była tuż przy mojej, oczy płonęły. – Powiesz mi wszystko, Aurora. Każdy sekret. Każde kłamstwo. Każdą prawdę, którą ukrywałaś.
– Puść mnie – wyszeptałam.
– Nie, dopóki nie odpowiesz na moje pytania.
– Ranimy mnie.
Jego uścisk nieco zelżał, ale mnie nie puścił. – Czy chłopiec jest mój?
To pytanie zawisło w powietrzu, straszne i nieuniknione. Mogłam skłamać. Powinnam skłamać. Ale patrząc mu w oczy, wiedziałam, że się domyśli.
– Tak – wyjęczałam.
Jego dłoń opadła z mojego gardła, jakbym go poparzyła. Patrzyliśmy na siebie, a prawda w końcu ujrzała światło dzienne między nami.
– Mam syna – powiedział, głosem bez wyrazu.
– Masz syna – potwierdziłam.
A potem w jego oczach szok ustąpił miejsca czemuś znacznie straszniejszemu. Wściekłości.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie odezwał się. Nie ruszył się. Po prostu patrzył na mnie tymi srebrnymi oczami, a ja widziałam, jak burza narasta za nimi.
"Wyjdź," powiedział w końcu, jego głos był niepokojąco spokojny.
"Jack, proszę, pozwól mi wyjaśnić—"
"Wyjdź."
Uciekłam. Nie przestałam biec, dopóki nie dotarłam do domu, nie chwyciłam Cody’ego i nie zamknęłam za nami drzwi na klucz.
Ręce mi się trzęsły, gdy tuliłam syna mocno do siebie. Był zdezorientowany, pytał, czemu mama płacze, dlaczego tak szybko opuściliśmy dom pani Brook.
Nie mogłam mu powiedzieć. Nie umiałam wyjaśnić, że wszystko, co zbudowałam, wali się właśnie wokół nas.
Alfa wiedział. Wiedział o Codym! I nie miałam pojęcia, co zrobi z tą wiedzą.
Telefon zawibrował. Wiadomość z nieznanego numeru.
Musimy porozmawiać. Jutro. Moja posiadłość. Dziewiąta rano. Przyjdź sama.
Bez podpisu. Ale wiedziałam, kto to. Odpisałam drżącymi palcami: Nie.
Odpowiedź przyszła natychmiast.
To nie prośba. Przyjdziesz, albo ja przyjdę do ciebie. Twój wybór.
Wpatrywałam się w telefon, serce waliło mi jak oszalałe. Groził mi. Co zrobi, jeśli odmówię? Czy zabierze Cody’ego? Czy użyje swojej władzy, by mnie zniszczyć?
Dobrze. Będę tam.
Tej nocy prawie nie spałam. Cody wtulił się we mnie, niewinny i nieświadomy. Patrzyłam, jak oddycha, zapamiętując jego twarz, na wypadek gdyby to był ostatni raz, gdy go obejmuję.
O świcie zadzwoniłam do pani Brook. "Może pani zająć się dzisiaj Codym? Mam ważne spotkanie."
"Oczywiście, kochanie. Wszystko w porządku?"
"Tak. Wszystko w porządku."
Kolejne kłamstwo w nieskończonym ich ciągu.
***
Posiadłość Blackthornów leżała na skraju królestwa, otoczona pradawnymi lasami. Brama była z czarnego żelaza, zwieńczona srebrnymi wilkami. Strażnicy stali na baczność, gdy podeszłam.
"Aurora Bluey," powiedziałam im. "Alfa mnie oczekuje."
Wpuścili mnie bez słowa. Główny dom był ogromny, cały z kamienia i drewna, zbudowany, by przetrwać wieki. Wyglądał jak twierdza. Czym zresztą był, jak sądziłam.
Służąca przywitała mnie u drzwi i poprowadziła korytarzami, których ściany zdobiły portrety przodków Blackthornów. Wszyscy mieli te same srebrne oczy. Wszyscy wyglądali na dzikich i nieosiągalnych.
Cody pasowałby tu idealnie. Ta myśl ścisnęła mi gardło.
Służąca otworzyła drzwi do gabinetu. "Alfa zaraz do pani przyjdzie."
Weszłam do środka i czekałam, z nerwami napiętymi do granic.
Minęły minuty, potem drzwi się otwarły i wszedł Jack. Wyglądał inaczej w codziennych ubraniach. Nadal imponująco, nadal emanował siłą, ale był jakoś bardziej realny. I groźniejszy.
"Siadaj," rozkazał.
Usiadłam. Nalał sobie drinka, nie proponując mi nawet kropli. Po prostu stał i patrzył na mnie jak drapieżnik, który zastanawia się, jak pożreć swoją ofiarę.
"Opowiedz mi wszystko," powiedział w końcu.
"Co chcesz wiedzieć?"
"Zacznij od tamtej nocy. Dlaczego przyszłaś do mojego pokoju?"
Wzięłam oddech. "Następnego dnia miałam się z kimś połączyć. Z Ethanem. Byliśmy razem pięć lat. Ale wieczór przed ceremonią przyłapałam go z moją najlepszą przyjaciółką. Poszłam do tawerny, żeby zapomnieć. Żeby poczuć cokolwiek innego niż złamane serce."
"I wybrałaś mnie."
"Nie wiedziałam, że to ty. Pokój był ciemny. Po prostu... byłeś tam. A ja kogoś potrzebowałam."
Zacisnął szczękę. "Więc byłem wygodny ."
"Tak. Nie. Nie wiem." Przetarłam twarz. "Byłam pijana, głupia i cierpiąca. Popełniłam błąd."
"Błąd, który skończył się dzieckiem."
"Tak."
"Moim dzieckiem."
"Tak."
Wypił drink jednym haustem. "Dlaczego mi nie powiedziałaś?"
"Nie wiedziałam, kim jesteś! Kiedy odkryłam, że jestem w ciąży, byłam już na terenach ludzkich. A nawet gdybym wiedziała, co miałabym powiedzieć? 'Cześć, Królu Alfa, pamiętasz tę pijaną kobietę, która cię uwiodła? Niespodzianka, jesteś ojcem' ?"
"Tak," powiedział chłodno. "Właśnie to powinnaś była powiedzieć."
"Uznałbyś, że próbuję cię złapać w pułapkę. Oskarżyłbyś mnie o kłamstwo."
"Nie wiesz, co bym pomyślał."
"Nie wiem? Oskarżasz mnie o kłamstwa i intrygi, odkąd weszłam do twojego biura. Uważasz, że czegoś chcę. Że pracuję dla twoich wrogów. Dlaczego z Codym miałoby być inaczej?"
Nie miał na to odpowiedzi.
"Zadbałam o niego," ciągnęłam. "Wychowałam go. Dałam mu wszystko, co mogłam. I tak, trzymałam go z dala od ciebie. Ale tylko dlatego, że przerażało mnie, co zrobisz, gdy się dowiesz."
"Bałaś się mnie."
"Tak."
Coś przemknęło mu po twarzy. Może ból. Może gniew.
"Gdzie on teraz jest?"
"Z nianią. Jest bezpieczny."
"Chcę go poznać."
Serce mi zamarło. "Nie."
"To już nie jest tylko twoja decyzja."
"Jak cholera, że nie. To mój syn."
"To nasz syn." Jack odstawił szklankę i ruszył w moją stronę. "Trzymałaś go ode mnie przez cztery lata. Nie pozwolę, byś robiła to dłużej."
"On cię nie zna. Przestraszysz go."
"To go poznajmy właściwie. Ale nie myśl, Aurora, że się mylisz. Poznam mojego syna. Dziś."
Wstałam, trzęsąc się. "A potem co? Zabierzesz go? Uczynisz księciem? Będziesz go obnosił przed królestwem?"
"Zrobię to, co dla niego najlepsze."
"Najlepsze dla niego to zostać ze mną!"
"Ledwo stać cię na mieszkanie. Pracujesz całymi dniami. Nie masz wsparcia." Jego oczy przenikały mnie na wskroś. "Ja mogę mu dać wszystko. Wykształcenie. Ochronę. Przyszłość."
"Daję mu miłość. To więcej niż wszystkie twoje pieniądze i władza."
"Może mieć jedno i drugie."
"Nie jeśli oznacza to, że go ode mnie zabierzesz."
Stanęliśmy naprzeciw siebie, linia frontu została wytyczona.
"Nie chcę go ci odbierać," powiedział cicho Jack. "Ale nie pozwolę też, byś mnie z jego życia wykluczyła."
"Czego więc chcesz?"
"Chcę go poznać. Spędzić z nim czas. Dowiedzieć się, kim jest mój syn." Zawahał się. "I chcę ustalić, co zrobimy z tą sytuacją."
"Jaką sytuacją?"
"Naszą. Jego. Faktem, że Król Alfa ma tajne dziecko z niepołączoną kobietą." Przeciągnął dłonią po włosach. "To wywoła problemy. Polityczne. Muszę je rozwiązać."
"Nie obchodzi mnie twoja polityka."
"Powinna. Bo stanie się twoim problemem, gdy tylko to wyjdzie na jaw."
Ciężar jego słów osiadł na mnie. Miał rację. Gdy ludzie się dowiedzą, wszystko się zmieni.
Dla mnie. Dla Cody’ego. Dla nas wszystkich.
"Przyprowadzę go, żeby cię poznał," powiedziałam w końcu. "Ale na moich warunkach. W neutralnym miejscu. Tam, gdzie będzie się czuł bezpiecznie."
"Dobrze. Gdzie?"
"Park na wschodniej dzielnicy. Jutro w południe."
Jack skinął głową. "Będę tam."
Odwróciłam się do wyjścia, ale jego głos mnie zatrzymał.
"Aurora. Jeśli uciekniesz, znajdę cię. I następnym razem nie będę taki cierpliwy."
Spojrzałam na niego przez ramię. "Nie uciekam. Już nie."
"Dobrze. Bo czy ci się to podoba, czy nie, jesteśmy teraz w tym razem."
Wyszłam z posiadłości, a te słowa wciąż dźwięczały mi w uszach. Razem. Co za przerażająca myśl!
Przesuń w górę, aby kontynuować
