"To najlepsza noc w moim życiu!" pomyślała Debby, serce jej waliło, gdy przyciskała usta do ust swojego chłopaka.
Bas z głośników wibrował przez podłogę, mieszając się z dźwiękami śmiechu i stukających kieliszków, gdy jej dom tętnił energią osiemnastych urodzin. Kolorowe światła migotały po pokoju, rzucając migoczące cienie na ściany.
Jej palce splatały się w jego włosach, a jego ręce mocno trzymały jej talię, gdy pogłębił pocałunek. Marzyła o tej chwili — wreszcie kończyła osiemnaście lat, wreszcie miała idealną noc z chłopakiem, którego kochała.
Ale potem — jego telefon zadzwonił.
Odsunął się z jękiem, przyciskając czoło do jej. „Cholera”, mruknął, wyciągając telefon z kieszeni. Jego oczy rozbłysły. „Muszę to odebrać.”
Debby nadąsała się, udając zirytowaną. „Naprawdę? Teraz?”
„Wybaczysz mi, kiedy usłyszysz dlaczego,” powiedział z uśmiechem, odgarniając kosmyk jej ciemnych włosów za ucho. „Nie mogę się doczekać, aż opowiem rodzicom o tobie dziś wieczorem po imprezie.”
Jej serce wezbrało. „Naprawdę?”
Pokiwał głową. „Przysięgam. A potem nie musimy się już ukrywać.”
Debby przygryzła wargę, starając się powstrzymać ekscytację. Koniec ze skradaniem się. Koniec z tajnymi randkami. Koniec z udawaniem, że są tylko przyjaciółmi w miejscach publicznych. Chciała, żeby świat wiedział, że ona, Debby Carter, spotyka się z jednym z najpopularniejszych chłopaków w szkole.
Uśmiechnęła się. „Dobrze, idź odebrać. Będę czekać.”
Pocałował ją szybko w czoło, zanim zniknął w tłumie.
Debby westchnęła, wciąż czując ciepło jego ust na swojej skórze. Dzisiejszy wieczór miał być idealny.
A przynajmniej tak myślała.
„Debby! Tam jesteś!”
Odwróciła się, by zobaczyć swoje dwie najlepsze przyjaciółki, Susan i Chloe, przeciskające się przez imprezę w jej stronę.
Susan, drobna blondynka z figlarnym błyskiem w oczach, chwyciła Debby za nadgarstek. „Chodź z nami.”
Chloe, wyższa z dwóch, uśmiechnęła się. „Czas, żeby solenizantka się rozluźniła.”
Zanim Debby mogła zaprotestować, ciągnęły ją w stronę mini baru. Zapach alkoholu uderzył ją w nos, sprawiając, że się zawahała.
„Dziewczyny, nie wiem…” zaczęła, ale Susan przewróciła oczami.
„Daj spokój! Jeden drink cię nie zabije.”
Chloe podała Debby kieliszek do shotów. „To są twoje urodziny. Zasmakuj życia.”
Debby wahała się, ale potem pomyślała o tym, co powiedział jej chłopak. Dziś ich sekret miał się wydać. Całe życie była taka ostrożna, taka odpowiedzialna. Może tym razem mogła się trochę rozluźnić.
Odchyliła głowę do tyłu i przełknęła płonący płyn.
A potem kolejny.
I kolejny.
Śmiech wydobył się z jej ust, gdy ciepło rozprzestrzeniało się po jej żyłach. Muzyka wydawała się głośniejsza, światła jaśniejsze, świat wokół niej kręcił się odrobinę szybciej.
„A gdzie twój tajemniczy chłopak, przy okazji?” zapytała Susan, szturchając ją żartobliwie.
Debby mrugnęła, jej umysł był powolny. „On… on odbierał telefon.”
Chloe uniosła brew. „To było jakiś czas temu.”
Debby’s pijana mgła trochę się rozwiała, gdy rozejrzała się po imprezie. Jej chłopak obiecał zatańczyć z nią. Obiecał wszystkim o nich opowiedzieć.
Ale nigdzie go nie było.
Jej żołądek się skręcił.
„Powinnam go poszukać,” mruknęła, przepychając się obok przyjaciółek.
Debby potknęła się przez tłum, ignorując okrzyki i rozmowy wokół niej. Przeszła na miejsce, gdzie wcześniej całowali się z Dave’em.
Pustka.
Zmarszczyła brwi. Gdzie mógł pójść?
Wyciągnęła telefon i wybrała jego numer.
Niedaleko rozległ się dźwięk dzwonka.
Zmarszczyła brwi. Poszła za dźwiękiem, krocząc w stronę łazienki na końcu korytarza. Dzwonek stawał się coraz głośniejszy.
Uśmiechnęła się.
Wtedy usłyszała głos. Kobiecy głos, który brzmiał tak podobnie do Rachel.
Debby zamarła, jej dłoń mocno uchwyciła klamkę.
„Dlaczego ta dziewczyna do ciebie dzwoni?” Głos Rachel był ostry, zirytowany.
Serce Debby waliło w jej piersi. Co, do cholery, Rachel — zarozumiała, wredna cheerleaderka drużyny hokejowej — robiła z telefonem jej chłopaka?
Wtedy odezwał się głos Dave’a.
„Nie przejmuj się nią.”
Jej oddech uwiązł w gardle.
Nie. Nie, nie, nie.
Jej wzrok zamglił się z mieszanką wściekłości i niedowierzania, gdy szarpnęła drzwi.
Widok przed nią odebrał jej dech.
Rachel. W połowie naga.
Jej chłopak. Bez koszuli.
Razem. W łazience. Uprawiający seks.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Cholera, naprawdę nie powinienem był pić tego ostatniego piwa.”
Kyle przesunął się niespokojnie na swoim stołku barowym, jego pęcherz gwałtownie protestując. Odstawił drinka i zwrócił się do swoich przyjaciół.
„Hej, ktoś wie, gdzie jest łazienka?” zapytał, próbując ukryć w głosie pilność.
Jason, jego obrońca, uśmiechnął się. „Tak, stary. Jest przy schodach. Po prostu idź wzdłuż korytarza.”
Kyle mruknął szybkie podziękowania i zsunął się ze stołka. Przedzierając się przez tłum, zignorował głośną muzykę i pijacki śmiech wokół siebie. Teraz liczyło się tylko dotarcie do tej cholernie potrzebnej łazienki, zanim się ośmieszy.
Kiedy zbliżał się do korytarza, dostrzegł drzwi do toalety. Wreszcie.
Ale w momencie, gdy sięgnął po klamkę, ktoś na niego wpadł.
Zachwiał się do tyłu, stabilizując się, zanim spojrzał w dół, żeby zobaczyć, kto na niego wpadł.
Debby.
Dziewczyna, która obchodziła urodziny.
Kyle zauważył ją wcześniej — cicha, powściągliwa, typ, który trzyma się z dala od blasku reflektorów. Nie była jak inne dziewczyny, które rzucały się na niego na imprezach, co pewnie było powodem, dla którego nigdy z nią naprawdę nie rozmawiał.
Ale teraz?
Wyglądała zupełnie inaczej niż ta nieśmiała dziewczyna, za którą ją uważał.
Jej twarz była poplamiona łzami, oddech drżał. Jej szeroko otwarte, zapłakane oczy utkwiły w jego, pełne mieszanki bólu i złości.
Zanim Kyle zdążył zapytać, co się stało, wykrzyknęła: „Czy nie jesteś chłopakiem Rachel?”
Kyle zmarszczył brwi z zaskoczenia, ale przytaknął. „Tak... dlaczego?”
Zanim zdążył powiedzieć cokolwiek więcej, Debby złapała go za rękę.
„Co do cholery—”
Nie dała mu szansy na protest. Pociągnęła go do przodu, ciągnąc go w stronę łazienki z zaskakującą siłą jak na tak drobną osobę.
I wtedy to usłyszał.
Jęki.
Głośne. Bezkompromisowe.
Jego żołądek skręcił się.
Debby nie zawahała się. Podniosła nogę i kopnęła drzwi do łazienki.
I tam byli.
Rachel. Jego dziewczyna. Na innym facecie.
Kyle poczuł, jak jego świat się przechyla. Krew zagotowała się w nim, gdy zobaczył Rachel zaplątaną z kimś innym — Dave’em.
Jednym z jego kolegów z drużyny hokejowej.
Przez krótką chwilę cisza wypełniła pomieszczenie, muzyka z imprezy wydawała się być kilometrami stąd.
Potem Rachel pisnęła, próbując się zakryć, gdy odwróciła się z szokiem. „Kyle?! Co ty do cholery tutaj robisz?”
Dave, nadal próbując podciągnąć spodnie, mruknął „Cholera…” pod nosem.
Kyle go nie słyszał. Nie słyszał niczego poza dzwonieniem w uszach.
Joe miał rację. Jego najlepszy przyjaciel ostrzegał go przed Rachel. Mówił mu, że to nie jest dziewczyna, która zadowoli się jednym facetem. Ale Kyle — głupi — uwierzył jej, kiedy mówiła, że jest inna. Zrezygnował ze swoich starych nawyków, próbując być dla niej dobrym facetem.
I to była jego nagroda.
Gniew go pochłonął. Bez zastanowienia zrobił dwa długie kroki do przodu i uderzył Dave’a prosto w usta. Uderzenie sprawiło, że Dave zatoczył się do tyłu, uderzając o ścianę.
Kyle nie przestał. Złapał Dave’a za kołnierz, gotów zadać kolejny cios, gdy ostry głos Rachel przeciął powietrze.
„STOP!”
Kyle zamarł, jego pięść zawisła w powietrzu.
Rachel stała tam, na wpół ubrana, oczy utkwione w nim. „Jeśli chcesz kogoś uderzyć, uderz mnie. To ja cię zdradziłam.”
Kyle powoli opuścił ramię, jego oddech ciężki. Puścił Dave’a, który osunął się na ścianę, jęcząc.
Potem odwrócił się z powrotem do Rachel.
Nie wyglądała na winną. Ani trochę.
Wyglądała... zadowolona. Jakby coś wygrała.
„Jak śmiesz?” Głos Kyle’a był niski, niebezpieczny. „Myślałem, że jesteś inna.”
Rachel zaśmiała się — cholernie się zaśmiała.
„Och, proszę. Nie udawaj takiego złamanego serca, Kyle. Nigdy nie byłeś typem na chłopaka. Próbowałeś się zmienić, ale głęboko w środku wciąż jesteś tym samym playboyem, którym zawsze byłeś.”
Kyle zacisnął pięści. Nie było sensu się z nią kłócić. Miała rację. Nie musiał być zły na Dave’a, ale na nią. To ona otworzyła przed nim nogi.
Rachel nie była tego warta.
Wypuścił powietrze z sykiem i odwrócił się, żeby wyjść. Cholera z tym. Cholera z nią.
Ale kiedy się obrócił, wpadł na coś miękkiego.
Debby.
Stała tuż za nim, oczy utkwione w nim w sposób, który przeszył go dziwnym dreszczem.
„Uh... przepraszam,” mruknął, cofając się.
Ale ona się nie ruszyła.
Zamiast tego, sięgnęła w górę, jej dłonie oplatały jego ramiona.
Kyle zmarszczył brwi. „Debby—”
Zanim zdążył dokończyć, zrobiła coś, co sprawiło, że jego mózg zaciął się. Przyciągnęła go bliżej, palce wplatając się w jego włosy, przynosząc ich twarze na odległość kilku centymetrów. Jego oddech przyspieszył.
Rachel za nimi zachłysnęła się.
Kyle ledwo miał sekundę na przetworzenie tego, co się dzieje, zanim Debby wtargnęła swoimi ustami w jego.
Ciepło eksplodowało przez jego ciało.
Przez chwilę był zbyt oszołomiony, by zareagować. Ale potem instynkt przejął kontrolę.
Jego ramiona oplotły jej delikatną talię, przyciągając ją do siebie. Ona pochyliła się, jej pocałunek był rozpaczliwy, głodny — jakby próbowała wymazać ból tego, co właśnie zobaczyła.
Kyle nie powstrzymywał się, dopóki do niego nie dotarło.
Dave był chłopakiem Debby.
Przesuń w górę, aby kontynuować