„Cholera, naprawdę nie powinienem był pić tego ostatniego piwa.”
Kyle przesunął się niespokojnie na swoim stołku barowym, jego pęcherz gwałtownie protestując. Odstawił drinka i zwrócił się do swoich przyjaciół.
„Hej, ktoś wie, gdzie jest łazienka?” zapytał, próbując ukryć w głosie pilność.
Jason, jego obrońca, uśmiechnął się. „Tak, stary. Jest przy schodach. Po prostu idź wzdłuż korytarza.”
Kyle mruknął szybkie podziękowania i zsunął się ze stołka. Przedzierając się przez tłum, zignorował głośną muzykę i pijacki śmiech wokół siebie. Teraz liczyło się tylko dotarcie do tej cholernie potrzebnej łazienki, zanim się ośmieszy.
Kiedy zbliżał się do korytarza, dostrzegł drzwi do toalety. Wreszcie.
Ale w momencie, gdy sięgnął po klamkę, ktoś na niego wpadł.
Zachwiał się do tyłu, stabilizując się, zanim spojrzał w dół, żeby zobaczyć, kto na niego wpadł.
Debby.
Dziewczyna, która obchodziła urodziny.
Kyle zauważył ją wcześniej — cicha, powściągliwa, typ, który trzyma się z dala od blasku reflektorów. Nie była jak inne dziewczyny, które rzucały się na niego na imprezach, co pewnie było powodem, dla którego nigdy z nią naprawdę nie rozmawiał.
Ale teraz?
Wyglądała zupełnie inaczej niż ta nieśmiała dziewczyna, za którą ją uważał.
Jej twarz była poplamiona łzami, oddech drżał. Jej szeroko otwarte, zapłakane oczy utkwiły w jego, pełne mieszanki bólu i złości.
Zanim Kyle zdążył zapytać, co się stało, wykrzyknęła: „Czy nie jesteś chłopakiem Rachel?”
Kyle zmarszczył brwi z zaskoczenia, ale przytaknął. „Tak... dlaczego?”
Zanim zdążył powiedzieć cokolwiek więcej, Debby złapała go za rękę.
„Co do cholery—”
Nie dała mu szansy na protest. Pociągnęła go do przodu, ciągnąc go w stronę łazienki z zaskakującą siłą jak na tak drobną osobę.
I wtedy to usłyszał.
Jęki.
Głośne. Bezkompromisowe.
Jego żołądek skręcił się.
Debby nie zawahała się. Podniosła nogę i kopnęła drzwi do łazienki.
I tam byli.
Rachel. Jego dziewczyna. Na innym facecie.
Kyle poczuł, jak jego świat się przechyla. Krew zagotowała się w nim, gdy zobaczył Rachel zaplątaną z kimś innym — Dave’em.
Jednym z jego kolegów z drużyny hokejowej.
Przez krótką chwilę cisza wypełniła pomieszczenie, muzyka z imprezy wydawała się być kilometrami stąd.
Potem Rachel pisnęła, próbując się zakryć, gdy odwróciła się z szokiem. „Kyle?! Co ty do cholery tutaj robisz?”
Dave, nadal próbując podciągnąć spodnie, mruknął „Cholera…” pod nosem.
Kyle go nie słyszał. Nie słyszał niczego poza dzwonieniem w uszach.
Joe miał rację. Jego najlepszy przyjaciel ostrzegał go przed Rachel. Mówił mu, że to nie jest dziewczyna, która zadowoli się jednym facetem. Ale Kyle — głupi — uwierzył jej, kiedy mówiła, że jest inna. Zrezygnował ze swoich starych nawyków, próbując być dla niej dobrym facetem.
I to była jego nagroda.
Gniew go pochłonął. Bez zastanowienia zrobił dwa długie kroki do przodu i uderzył Dave’a prosto w usta. Uderzenie sprawiło, że Dave zatoczył się do tyłu, uderzając o ścianę.
Kyle nie przestał. Złapał Dave’a za kołnierz, gotów zadać kolejny cios, gdy ostry głos Rachel przeciął powietrze.
„STOP!”
Kyle zamarł, jego pięść zawisła w powietrzu.
Rachel stała tam, na wpół ubrana, oczy utkwione w nim. „Jeśli chcesz kogoś uderzyć, uderz mnie. To ja cię zdradziłam.”
Kyle powoli opuścił ramię, jego oddech ciężki. Puścił Dave’a, który osunął się na ścianę, jęcząc.
Potem odwrócił się z powrotem do Rachel.
Nie wyglądała na winną. Ani trochę.
Wyglądała... zadowolona. Jakby coś wygrała.
„Jak śmiesz?” Głos Kyle’a był niski, niebezpieczny. „Myślałem, że jesteś inna.”
Rachel zaśmiała się — cholernie się zaśmiała.
„Och, proszę. Nie udawaj takiego złamanego serca, Kyle. Nigdy nie byłeś typem na chłopaka. Próbowałeś się zmienić, ale głęboko w środku wciąż jesteś tym samym playboyem, którym zawsze byłeś.”
Kyle zacisnął pięści. Nie było sensu się z nią kłócić. Miała rację. Nie musiał być zły na Dave’a, ale na nią. To ona otworzyła przed nim nogi.
Rachel nie była tego warta.
Wypuścił powietrze z sykiem i odwrócił się, żeby wyjść. Cholera z tym. Cholera z nią.
Ale kiedy się obrócił, wpadł na coś miękkiego.
Debby.
Stała tuż za nim, oczy utkwione w nim w sposób, który przeszył go dziwnym dreszczem.
„Uh... przepraszam,” mruknął, cofając się.
Ale ona się nie ruszyła.
Zamiast tego, sięgnęła w górę, jej dłonie oplatały jego ramiona.
Kyle zmarszczył brwi. „Debby—”
Zanim zdążył dokończyć, zrobiła coś, co sprawiło, że jego mózg zaciął się. Przyciągnęła go bliżej, palce wplatając się w jego włosy, przynosząc ich twarze na odległość kilku centymetrów. Jego oddech przyspieszył.
Rachel za nimi zachłysnęła się.
Kyle ledwo miał sekundę na przetworzenie tego, co się dzieje, zanim Debby wtargnęła swoimi ustami w jego.
Ciepło eksplodowało przez jego ciało.
Przez chwilę był zbyt oszołomiony, by zareagować. Ale potem instynkt przejął kontrolę.
Jego ramiona oplotły jej delikatną talię, przyciągając ją do siebie. Ona pochyliła się, jej pocałunek był rozpaczliwy, głodny — jakby próbowała wymazać ból tego, co właśnie zobaczyła.
Kyle nie powstrzymywał się, dopóki do niego nie dotarło.
Dave był chłopakiem Debby.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Debby oderwała się od ust Kyle'a, jej klatka piersiowa szybko unosiła się i opadała, gdy odwróciła się do Dave'a. Jego twarz była mieszanką szoku i niedowierzania, a usta lekko otwarte, podczas gdy Rachel stała obok niego z szeroko otwartymi oczami. Okrzyki odbijały się echem po pokoju, a szepty zaczęły się rozprzestrzeniać jak pożar.
"To koniec, Dave," powiedziała Debby, jej głos był stabilny mimo gwałtownego bicia serca.
Kyle uśmiechnął się, wkładając ręce do kieszeni, i niedbale pochylił się w stronę Debby. "Chodź," powiedział, kiwając głową w kierunku wyjścia.
Bez wahania Debby złapała jego rękę. Ciepło jego dotyku przeszyło ją nieznanym dreszczem, ale zignorowała to. Chciała uciec. Z dala od zdrady. Z dala od upokorzenia. Z dala od Dave'a i Rachel.
Gdy szli w kierunku drzwi, szemrania stawały się coraz głośniejsze. Goście widzieli wszystko. Byli świadkami, jak całuje innego mężczyznę — Kyle'a, kapitana hokejowego — tuż przed Dave'em. Oczy podążały za nimi, niektóre pełne szoku, inne z rozbawieniem.
Kilka kroków przed drzwiami, Rachel nagle znalazła głos. "Debby, co do diabła to było?" krzyknęła, jej twarz płonęła zarówno z wściekłości, jak i zażenowania.
Debby zatrzymała się, ale nie odwróciła. Wypuściła powietrze, zaciskając palce wokół dłoni Kyle'a. "Traktuj to jako odpłatę."
Rachel wydała z siebie ostry, niedowierzający śmiech. "Jesteś taka żałosna."
Kyle zaśmiał się obok Debby, rozbawiony całą sytuacją.
Dave w końcu się ruszył, blokując jej drogę, mówiąc, jego głos był cichy i pełen żalu. "Debby, możemy porozmawiać? Proszę?"
Debby lekko się odwróciła, spotykając jego spojrzenie na krótki moment. Szukała jakiegokolwiek żalu w jego oczach, ale wszystko, co zobaczyła, to poczucie winy. Poczucie winy nie było wystarczające. "Nie ma o czym rozmawiać, Dave. To koniec."
Z tym wyszła z Kyle'em.
Domingo, jej kamerdyner, stał przy wejściu, wyglądając na niepewnego. Był w swoich pięćdziesiątkach, choć jego postura pozostawała prosta i godna jak zawsze. Ubrany nienagannie w swój zwykły czarny garnitur, białe rękawiczki i wypolerowane buty, był stałym elementem domu — obecnością tak znajomą Debby, jak ściany jej rodzinnego domu. Był z rodziną od czasu, zanim się urodziła, zawsze tam, cicho i skutecznie pilnując porządku.
Debby odwróciła się do niego. "Upewnij się, że wszyscy wyjdą, zanim mama i tata wrócą z wakacji. Moi rodzice nie mogą dowiedzieć się o tej imprezie, dobrze?"
"Tak, panienko Debby," powiedział z ukłonem.
Kyle poprowadził ją do swojego eleganckiego czarnego samochodu, otwierając dla niej drzwi pasażera. Bez słowa wsiadła do środka. Okrążył samochód i zajął miejsce kierowcy, uruchamiając silnik z cichym pomrukiem.
Przez jakiś czas cisza wypełniała przestrzeń między nimi, gdy Kyle wjeżdżał na ulicę. Światła miasta rozmywały się za oknem, ale Debby ledwo to zauważyła. Jej umysł był wirującą burzą emocji.
"W porządku?" Kyle w końcu zapytał, przerywając ciszę.
Debby westchnęła, opierając czoło o zimne okno. "Nie wiem."
Kyle bębnił palcami po kierownicy. "Więc… ten pocałunek tam. To było tylko na pokaz?"
Lekko odwróciła głowę, spotykając jego spojrzenie. "Co myślisz?"
Uśmiechnął się. "Myślę, że chciałaś, żeby Dave i Rachel poczuli się tak źle, jak ty się czułaś. I myślę, że to zadziałało."
Debby wydała z siebie suchy śmiech. "Tak, cóż, teraz czuję się jeszcze gorzej."
Kyle uniósł brew. "Dlaczego? To była najlepsza część nocy dla mnie."
Przewróciła oczami. "Oczywiście, że była."
Zaśmiał się, zanim jego wyraz twarzy stał się poważny. "Co chcesz zrobić, żeby oderwać myśli od tego?"
Potrząsnęła głową. "Nie wiem."
"Chcesz iść na drinka?"
Zawahała się, zanim zapytała: "Czy kochałeś Rachel?"
Jego usta wykrzywiły się w rozbawionym uśmiechu. "Miłość?" Wydał z siebie niski śmiech, kręcąc głową. "Nie. Zdecydowałem się mieć dziewczynę, żeby trzymać się z dala od moich zwykłych… nawyków."
Debby wyprostowała się, zaciekawiona. "Nawyki?"
"Jednorazowe przygody. Bez zobowiązań."
Zmarszczyła brwi. "Ale wszyscy myśleli, że ty i Rachel byliście poważni."
Wzruszył ramionami. "Nazywała się moją dziewczyną. Nie zawracałem sobie głowy poprawianiem jej."
Debby wpatrywała się w niego, lekko zszokowana. "I nie jesteś zły, że cię zdradziła?"
Znowu wzruszył ramionami. "Chyba mam wymówkę, by wrócić do swoich starych nawyków."
Debby słyszała plotki o nim — o słynnym łamaczu serc. Nigdy nie umawiał się na poważnie, nigdy nie pozwalał nikomu zbliżyć się zbytnio. Ale Rachel to zmieniła. Przynajmniej tak myśleli wszyscy.
"Wow," mruknęła.
Kyle uśmiechnął się. "Rozczarowana?"
"Bardziej… zaskoczona," przyznała.
Zanim zdążyła zadać kolejne pytanie, Kyle wjechał na podziemny parking i zatrzymał samochód. Kiedy rozejrzała się, zorientowała się, że są na luksusowym kompleksie apartamentów.
"Gdzie jesteśmy?" zapytała.
"U mnie," powiedział niedbale, odpinając pas bezpieczeństwa.
Oczy Debby rozszerzyły się. "Masz swoje własne mieszkanie?"
Kyle uśmiechnął się na jej reakcję. "Znowu zaskoczona?"
Pokiwała głową. "Trochę."
"Chodź." Wysiadł z samochodu, a po krótkim wahaniu poszła za nim.
W środku jej oddech zamarł. Jego mieszkanie było oszałamiające — nowoczesne, eleganckie i absurdalnie drogie.
Kyle zauważył, że się rozgląda i zaśmiał się. "Handel na rynku Forex dobrze płaci."
Jej brwi uniosły się. "Handlujesz na Forexie?"
"Tak. Stąd pochodzą pieniądze. Poza tym przeskoczyłem dwie klasy, więc jestem starszy, niż wyglądam."
Zatkało ją. "Czekaj, masz dwadzieścia lat?"
Pokiwał głową.
"Dlaczego opuściłeś szkołę?" zapytała ciekawie.
Zignorował pytanie i przeszedł do baru, chwytając butelkę wina. "Drink?"
Westchnęła, wiedząc, że nie odpowie. "Pewnie."
Usiedli przy barze, sącząc wino w ciszy, aż Kyle w końcu zapytał: "Więc, dlaczego mnie pocałowałaś?"
Odłożyła szklankę. "Myślę, że chciałam, żeby Rachel i Dave poczuli ból, który ja czułam. To wszystko."
"To wszystko?" zapytał, przechylając głowę.
Pokiwała głową.
Powolny uśmiech rozciągnął się na jego ustach. "Chcesz zrobić coś z tej zemsty?"
Jej serce zabiło szybciej. "Co masz na myśli?"
Kyle pochylił się, jego oddech był ciepły na jej skórze. "Mam na myśli, jeśli naprawdę chcesz się na nich odegrać… dajmy im coś do opowiadania."
Debby zawahała się na moment, zanim powoli kiwnęła głową.
Następną rzeczą, którą wiedziała, były usta Kyle'a ponownie na jej. Tym razem nie było publiczności, nie było zemsty — tylko on i ona.
Jego ręce wędrowały w górę jej ud, a nagle zatrzymał się. Odsunął się lekko, jego palce muskały nagą skórę pod sukienką. Powolny, rozbawiony śmiech zabrzmiał w jego piersi.
"Nie masz majtek?"
Twarz Debby zapłonęła. Planowała oddać się Dave'owi tej nocy — zanim wszystko się rozpadło.
Ale zanim Kyle zdążył coś powiedzieć, wybuchnęła: "Jestem dziewicą."
Kyle zamarł. Jego ręce opadły z jej ud, gdy cofnął się, jego oczy szeroko otwarte z niedowierzania.
"Co?" zawołał.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kyle przeczesał ręką włosy, patrząc na Debby, jakby właśnie powiedziała mu, że pochodzi z innej planety.
"Mówisz poważnie?" Jego głos był przepełniony niedowierzaniem.
Debby skinęła głową.
"Naprawdę jesteś dziewicą?" Obejrzał ją od góry do dołu, jakby próbował znaleźć jakiś znak, że żartuje.
Westchnęła cicho. "Tak, Kyle. Czy to jakiś problem?"
Kyle parsknął, potrząsając głową. "Po prostu... nie spodziewałem się tego. Większość dziewczyn nie jest. I w wieku osiemnastu lat?" Zagwizdał cicho. "To rzadkość."
Debby skrzyżowała ramiona. "I co z tego? Czy to znaczy, że powinnam była to już stracić?"
Kyle podniósł ręce w geście poddania. "Hej, spokojnie. Nie powiedziałem tego." Zamilkł, przyglądając się jej uważnie. "Po prostu... nie sądziłem, że jesteś tego typu."
"Jakiego typu?"
Kyle ciężko westchnął. "Tego typu, który robi to z zemsty."
Debby wzdrygnęła się. Jego słowa zraniły ją głębiej, niż się spodziewała.
"Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?" Jego głos był teraz łagodniejszy, bardziej poważny.
Spojrzała mu w oczy. "Tak."
Kyle przyglądał się jej twarzy przez dłuższą chwilę. „Żeby wyrównać rachunki z Dave'em?"
Wahała się, zanim skinęła głową.
Kyle westchnął, pocierając kark. "I nie będziesz tego żałować?"
Debby przełknęła ślinę. Jej serce biło szybko, ale nie była pewna, czy to z nerwów, czy z podekscytowania. "Czy to ma znaczenie?"
Kyle wydał z siebie krótki śmiech, ale brakowało mu humoru. Był rozdarty, i po raz pierwszy od dawna, czuł się niezdecydowany. To nie była jakaś przypadkowa przygoda. To było inne.
"Debby," powiedział, a ona mrugnęła z zaskoczeniem.
"Znasz moje imię?"
Kyle uśmiechnął się z przekąsem. "Oczywiście, że znam twoje imię. Dlaczego wyglądasz na zaskoczoną?"
"Nie wiem," przyznała. "Po prostu myślałam—"
"Myślałaś, że nie?" Oparł się o bar, skrzyżowawszy ramiona. "Debby, nie przyszedłbym na twoje przyjęcie, gdybym cię nie znał."
Zmarszczyła brwi. "Czekaj, więc znałeś mnie przed dzisiejszym wieczorem?"
Kyle skinął głową. "Zauważyłem cię wcześniej. Kilka razy, właściwie."
Brwi Debby powędrowały w górę. "Naprawdę?"
Uśmiechnął się. "Tak. Jeden z moich przyjaciół miał na ciebie wielką chrapkę. Zawsze mówił o 'cichej małej Debby Carter'."
Jej policzki zapłonęły. "O mój Boże."
Kyle zaśmiał się. "Tak. Nie mógł przestać o tobie mówić. Mówił, że jesteś inna niż wszystkie inne dziewczyny. A potem widziałem cię na meczu hokejowym raz czy dwa, obserwując mnie, jakby naprawdę zależało ci na sporcie."
Debby jęknęła, zakrywając twarz. "Interesuję się tym sportem!"
Oczy Kyle'a rozszerzyły się z rozbawieniem. "Czekaj, czekaj—jesteś fanką hokeja?"
Spojrzała na niego przez palce, wciąż się rumieniąc. "Tak."
Kyle wydał z siebie niski gwizd. "Wow. To nieoczekiwane."
Zmrużyła oczy. "Dlaczego? Bo nie wyglądam na ten typ?"
"Dokładnie."
Debby przewróciła oczami, ale nie mogła powstrzymać małego uśmiechu pojawiającego się na jej ustach. "Kto to był ten przyjaciel, który miał na mnie chrapkę?"
Kyle uśmiechnął się z przekąsem. "Nie mogę powiedzieć."
Nadymała się. "Dalej, powiedz mi."
"Nie."
Westchnęła. "Dobrze. Cokolwiek." Potem, po krótkiej ciszy, spojrzała na niego, jej wyraz twarzy ponownie stawał się poważny. "Więc... zamierzasz się ze mną przespać, czy nie?"
Uśmiech Kyle'a zbladł. Pomiędzy nimi zapadła ciężka cisza, przepełniona napięciem.
W końcu zbliżył się, jego ręce dotknęły jej twarzy. Jego dotyk był delikatny, kciuki muskały jej policzki. Jego oczy miały teraz coś innego—coś intensywnego, niemal czciwego.
"Nie rób tego dla zemsty," wymruczał.
Debby przełknęła ciężko, jej oddech zamarł.
"Jeśli to zrobimy," kontynuował Kyle, jego głos był niski i głęboki, "robisz to dla siebie. Nie dla Dave'a. Nie dla Rachel. Nie po to, by coś komuś udowodnić."
Jej usta rozchyliły się, a ona powoli skinęła głową.
Powolny uśmiech powrócił na usta Kyle'a. "Dobrze. Bo planuję upewnić się, że będziesz się tym cieszyć co do sekundy."
I wtedy ją pocałował.
Jego usta były ciepłe, mocne, a jednocześnie miękkie, poruszając się przeciwko jej z cierpliwością, której się nie spodziewała. Nie spieszył się. Nie był zachłanny. On ją smakował.
Debby pozwoliła sobie na stopienie się w nim, jej palce zacisnęły się na jego koszuli, gdy odwzajemniała jego pocałunek.
Kyle odsunął się na tyle długo, by wyszeptać: "Będę działał powoli, dobrze?"
Znów skinęła głową, jej serce waliło.
Uśmiechnął się z przekąsem. "Dobrze."
Z łatwością zsunął jej sukienkę z ramion, pozwalając jej opaść u jej stóp. Poczuła, jak powietrze dotyka jej skóry, i natychmiast objęła się ramionami, nagle wstydliwa.
Kyle uniósł jej podbródek, zmuszając ją do spotkania jego spojrzenia. "Nie ukrywaj się przede mną."
Wahała się, a potem powoli pozwoliła swoim ramionom opaść wzdłuż ciała.
Oczy Kyle'a pociemniały, gdy przyglądał się jej nagiej skórze. "Cholera."
Debby zarumieniła się. "Co?"
"Jesteś piękna," wymruczał.
Cała jej twarz zrobiła się czerwona. Szybko zmniejszyła dystans między nimi, całując go, by ukryć swoje zawstydzenie.
Kyle zachichotał przeciwko jej ustom, ale pozwolił jej przejąć kontrolę—tylko na chwilę.
Potem przejął inicjatywę.
Poprowadził ją do tyłu, ich usta nigdy się nie rozdzielały, jego dłonie były mocne, ale drażniące wzdłuż jej talii. Kiedy tylne części jej kolan natrafiły na krawędź materaca, z jej ust wyrwał się cichy jęk. Uśmiech Kyle'a pogłębił się.
Z figlarnym błyskiem w oczach, nagle pociągnął ją, przyciągając ją do siebie.
Zaskoczony śmiech wydobył się z Debby, gdy wylądowała na jego piersi, a jej dłonie naciskały na ciepło jego skóry.
Kyle uśmiechnął się do niej, jego palce rysowały powolne, leniwe kręgi na jej plecach. "Jesteś gotowa?"
Przełknęła ślinę i spojrzała mu w oczy, zanim skinęła głową.
Przesuń w górę, aby kontynuować