Kyle oparł się o samochód, stukając palcami o maskę, podczas gdy czekał. Wysłał wcześniej wiadomość, dając Debby znać, że przyjechał, by ją odebrać. Ale ona nigdy nie odpisała, więc postanowił ją zaskoczyć.
Kilka chwil później drzwi frontowe się otworzyły, a zamiast Debby, na zewnątrz wyszła jedna z pokojówek.
Kyle uniósł brew.
"Panna Debby dziś nie pójdzie do szkoły," powiedziała służąca, jej ton był grzeczny, ale zdystansowany. "Nie czuje się zbyt dobrze."
Kyle zmarszczył czoło. "Jest chora?"
Służąca zawahała się, zanim skinęła głową. "Tak właśnie powiedziała."
Kyle przyjrzał się jej przez chwilę. Coś mu nie pasowało. Debby, którą poznał zeszłej nocy — pewna siebie i nieco lekkomyślna dziewczyna — nie wydawała się typem, który nagle opuściłby szkołę.
"Powiedz jej, że wpadłem," powiedział, odpychając się od samochodu. Nie czekając na odpowiedź, wsiadł na miejsce kierowcy i odpalił silnik. Dziś rano był mecz hokejowy, a jako kapitan drużyny, nie mógł go przegapić.
***
Gdy Kyle wjechał na parking szkolny, pierwszą rzeczą, jaką zauważył, był samochód Dave’a zaparkowany tuż obok jego miejsca.
Oczywiście.
Ledwo miał czas wyłączyć silnik, zanim Dave wyszedł z samochodu, jego twarz była maską ledwie powstrzymywanej wściekłości.
Kyle uśmiechnął się z przekąsem. To będzie zabawne.
Dave ruszył w jego stronę, zaciśnięte pięści przy jego bokach. "Gdzie, do cholery, zabrałeś Debby wczoraj wieczorem, co? Co zrobiłeś?"
Kyle niedbale oparł się o samochód, krzyżując ramiona na piersi. "Co myślisz, że zrobiłem?"
Szczęka Dave’a się zacisnęła. "Odpowiedz mi, Kyle."
Kyle pozwolił, by cisza między nimi się przeciągnęła, zanim zrobił powolny krok naprzód. Obniżył głos na tyle, że tylko Dave mógł go usłyszeć.
"Użyj swojej wyobraźni, stary," wymruczał, nutką rozbawienia w głosie. "Co myślisz, że zrobiłbym, jako zły chłopak, ze słodką, niewinną dziewczyną jak Debby?"
Twarz Dave’a zbladła.
Kyle zaśmiał się. "To nie tak, że obchodziło cię to, kiedy kręciłeś z Rachel za jej plecami."
Pięść Dave’a wystrzeliła. Kyle to przewidział. Chociaż Dave był wyższy, zbudowany jak klasyczny napastnik z długimi kończynami i szeroką sylwetką, Kyle miał ten rodzaj mięśni, które pochodziły z nieustannego treningu — solidne, szczupłe i potężne. Jako kapitan drużyny, był przyzwyczajony do bycia najsilniejszym na lodzie, jego ciało było zbudowane dla szybkości i precyzji.
Z łatwością złapał nadgarstek Dave’a w powietrzu i odepchnął go. Dave zatoczył się, ledwo łapiąc równowagę zanim upadł.
"Uważaj," kpił Kyle, rozciągając ramiona, jakby nawet się nie spocił. "Nie chciałbyś upokorzyć się dwa razy w jednym tygodniu."
Dave spojrzał na niego z nienawiścią, jego oddech był ostry i gniewny. Ale nie zamachnął się ponownie. Wiedział lepiej.
Kyle złożył mu udawany salut, zanim odwrócił się na pięcie i odszedł. Miał mecz do wygrania.
Kiedy dotarł na boisko, większość drużyny była już ubrana. Trybuny były wypełnione studentami, a energia była elektryczna.
Kyle ruszył do szatni, gdzie czekali jego koledzy z drużyny.
"W końcu," powiedział Jason, gwiazdor obrony drużyny. "Myślałem, że się nie pojawisz."
Kyle uśmiechnął się, zdejmując koszulkę i sięgając po swój sprzęt. "Przegapić mecz? Nigdy."
Jako kapitan, miał za zadanie upewnić się, że wszyscy są gotowi. Przeszedł przez zagrywki, wygłosił zwyczajową przemowę motywacyjną, a w ciągu kilku minut wszyscy byli ubrani i wychodzili na boisko.
Gdy tylko wyjechał na lodowisko, tłum wybuchł okrzykami.
Kyle uśmiechnął się z przekąsem. Czas na show.
Mecz zaczął się szybko i agresywnie. Jego drużyna grała mocno, a Kyle prowadził natarcie. Unikał, przechodził i manewrował między przeciwnikami, jego koncentracja była ostra jak brzytwa.
Za każdym razem, gdy zdobywał punkty, tłum szalał. Dziewczyny krzyczały jego imię, a jego koledzy z drużyny klepali go po plecach.
Ale w środku całego hałasu coś przykuło jego uwagę.
Ktoś.
W przeciwieństwie do reszty tłumu, który skakał i wiwatował, jedna osoba siedziała nieruchomo, z założonymi rękami, bez śladu podekscytowania na twarzy.
Debby.
Ich spojrzenia się spotkały.
Uśmiech Kyle’a zniknął.
Patrzyła na niego przez dłuższą chwilę, zanim nagle wstała i odeszła.
Kyle ledwo zarejestrował dźwięk końcowego gwizdka, sygnalizującego ich zwycięstwo. Jego koledzy z drużyny wiwatowali, ale on pozostał zamrożony, patrząc na oddalającą się sylwetkę Debby.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego dnia, gdy tylko Debby wyszła z klasy ze swoimi przyjaciółkami, poczuła napięcie w powietrzu. Korytarz tętnił rozmowami, ale nikt nie odważył się wspomnieć o tym, co wydarzyło się na jej przyjęciu poprzedniego wieczora.
Nawet jej najlepsze przyjaciółki, Susan i Chloe, omijały ten temat, udając jakby wszystko było w porządku.
Debby doceniała ich milczenie. Nie miała ochoty przeżywać zdrady na nowo.
Kiedy skręcały w stronę stołówki, zauważyła, że Dave idzie w jej kierunku, z ciemnym siniakiem pod okiem. Przez ułamek sekundy niemal zapytała, co się stało, ale potem się powstrzymała. Nie powinna się tym przejmować — nie po tej zdradzie.
Susan i Chloe wymieniły nerwowe spojrzenia, zanim nagle znalazły powód, by zniknąć.
Świetnie.
Debby westchnęła i zmieniła kierunek, mając nadzieję, że go uniknie, ale zanim zdążyła zrobić dwa kroki, Dave złapał ją za nadgarstek i obrócił.
"Debby, musimy porozmawiać," powiedział, jego uścisk był stanowczy.
Szarpnęła rękę. "Puść mnie, Dave."
"Nie dopóki nie powiesz mi, co się do cholery stało ostatniej nocy." Jego oczy płonęły frustracją, ale Debby widziała pod tym winę.
Skrzyżowała ręce, patrząc mu prosto w oczy lodowatym spojrzeniem. "Dlaczego nie zgadniesz?"
Zacisnął szczęki. "Nie graj ze mną w gry, Debby."
Uśmiechnęła się krzywo, przechylając głowę. "Dlaczego chcesz wiedzieć?"
Twarz Dave'a pociemniała. "Nie mów mi, że uprawiałaś z nim seks."
Debby podeszła bliżej, wyzywająco patrząc mu w oczy. "A co, jeśli tak?"
Jego usta lekko się rozchyliły, jakby nie spodziewał się, że to potwierdzi.
"Ty—"
Przerwała mu. "Czy ty nie uprawiałeś seksu z jego dziewczyną? W mojej łazience?"
Dave przełknął ślinę, wina była widoczna na jego twarzy. Nie miał obrony, żadnego wytłumaczenia.
"Debby, ja—"
"Daruj sobie," syknęła.
Ale zamiast ją puścić, znowu złapał ją za nadgarstek, jego uścisk się zacieśnił. Zanim zdążyła zaprotestować, głos przeciął powietrze jak ostrze.
"Puść ją."
Palce Dave'a natychmiast się rozluźniły, jego ciało zesztywniało. Debby odwróciła głowę w samą porę, by zobaczyć Kyle'a stojącego kilka kroków dalej, z rękami wciśniętymi w kieszenie, z zimnym wyrazem twarzy.
Dave zawahał się, ale kiedy Kyle zrobił krok do przodu, puścił Debby, jakby jej skóra go oparzyła.
Spotkali się wzrokiem na sekundę, zanim Dave parsknął, mruknął coś pod nosem i odszedł.
Debby wypuściła powietrze, gotowa ruszyć dalej, ale zanim zdążyła zrobić kolejny krok, Kyle przesunął się, blokując jej drogę.
Uniosła brew w jego kierunku. "Naprawdę?"
Kyle uśmiechnął się krzywo. "Dlaczego mnie unikasz?"
"Nie unikam," odparła.
"Nie pozwoliłaś mi przywieźć cię do szkoły," zauważył.
Debby skrzyżowała ręce. "Nie wiedziałam, że przyjdę," powiedziała z kamienną twarzą.
Kyle przechylił głowę, przyglądając się jej. "Kłamczucha."
Debby przestała iść, jej frustracja sięgnęła zenitu. Odwróciła się, by stanąć naprzeciw niego.
"Czego jeszcze ode mnie chcesz, Kyle?"
Jego oczy błysnęły czymś nieodczytywalnym. "To, co zrobiliśmy, było za obopólną zgodą, Debby. Zapytałem, czy tego chcesz, a ty powiedziałaś tak. Kilka razy."
Skrzyżowała ręce. "A ty powiedziałeś, że po tym wrócisz do siebie. Że jednorazowe numerki to twoja specjalność. To właśnie zrobiliśmy."
Kyle się zaśmiał, kręcąc głową. "Nie chcę tego z tobą."
Debby mrugnęła. "Co?"
Kyle zrobił wolny krok do przodu, jego intensywne spojrzenie wciąż utkwione w niej.
"Nie chcę tylko jednej nocy z tobą, Debby." Jego głos był niski, szorstki.
Jej serce przyspieszyło. "Więc czego chcesz?"
Kyle sięgnął, chwycił ją za talię i przyciągnął bliżej. Jego oddech musnął jej ucho, gdy szepnął:
"Kolejną noc z tobą."
Przesuń w górę, aby kontynuować
