passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Weekend with the Billionaire autor Bella Moondragon

One Weekend with the Billionaire

/

Rozdział 1

1: Julia

Wyłączam gorącą wodę i wkładam ostatnie naczynia po śniadaniu do zmywarki, rzucając jeszcze jedno spojrzenie na kuchnię, by upewnić się, że niczego nie przeoczyłam. Jeff już wyszedł do pracy, ale jeśli pominęłam jakiś talerz, będę musiała umyć go ręcznie. Nie lubi, gdy coś przegapiam.

Upewniwszy się, że wszystkie naczynia są w zmywarce, wsypuję proszek do przegródki i naciskam przycisk start. To nieduża maszyna, ale na razie mieszkamy tylko we dwoje w naszym maleńkim mieszkaniu. Jeff nigdy nie ukrywał, że marzy o dzieciach wkrótce. Nie jestem pewna, czy jestem na to gotowa. Nie jestem pewna, czy my jesteśmy gotowi.

Gdy zmywarka zaczyna cicho pracować, przecieram blaty i kuchenkę. Już są czyste. Ciągle przecieram powierzchnie w kuchni, bo nie mam nic lepszego do roboty. Jeff także jasno dał mi do zrozumienia, że nie chce, żebym miała pracę, chociaż wie, że przydałyby się nam dodatkowe pieniądze. Pracuje w firmie doradztwa finansowego już prawie dwa lata. Meriweather & Associates to świetne miejsce do pracy, ale nie jestem pewna, czy Jeff jest tak dobry w swoim zawodzie, jak twierdzi. Nigdy nie dostał podwyżki, a kilka razy wracał późno, pijany, wściekły, że ci "dupki" w pracy po prostu go nie rozumieją. Wydaje mi się, że w te dni miał kłopoty przez bałagan w swoich kontach.

Nie mogę o tym myśleć. Większość czasu nasze życie jest wygodne. Prowadzimy dość skromną egzystencję w największym mieście w kraju, ale nikt nie wie, jak bardzo jest ona żałosna. Jeff większość wypłaty wydaje na pozory, a do tego mamy sporo długów na kartach kredytowych. Jego szef, Braxton Merriweather, jest miliarderem. Organizuje wystawne przyjęcia i zaprasza pracowników swojej firmy. Jeff nigdy nie przepuszcza okazji, bo chce należeć do tego świata, choć tak naprawdę nie należymy. Pochodzimy z małego miasteczka na Środkowym Zachodzie, tysiące kilometrów stąd. Światy stąd.

W ciągu dnia, kiedy mieszkanie lśni czystością, wychodzę na targ po składniki, by przygotować Jeffowi dobry posiłek. Dziś kupię coś wyjątkowego, mimo że moje miesięczne kieszonkowe prawie się skończyło. To w końcu szczególny dzień. Dziś mamy drugą rocznicę ślubu.

Zastanawiam się, czy Jeff pamięta. Rano nic nie powiedział. Obudziliśmy się, gdy zadzwonił jego budzik, uprawialiśmy seks, jak każdego ranka, potem on szykował się do pracy i wyszedł przed ósmą, by zdążyć na wszystkie przesiadki, żeby dojechać do biura na dziewiątą. Ja zrobię zakupy, posprzątam mieszkanie, w sekrecie popracuję nad moją sztuką, o której Jeff nie wie, że jeszcze się nią zajmuję, i przygotuję kolację zanim wróci, pewnie koło siódmej. Lubi zostawać dłużej w pracy, żeby pan Merriweather myślał, że ciężko pracuje, choć domyślam się, że wszyscy wiedzą, że tak naprawdę nie zostaje po godzinach. Zwykle wtedy ogląda filmy dla dorosłych na swoim telefonie. Jeff ogląda je też w pociągu. Ogląda je cały czas, a potem prosi mnie, żebym próbowała robić to, co na tych filmach, choć mi to nie odpowiada. Czasami... nie lubię Jeffa.

Jest teraz inny niż wtedy, gdy zaczęliśmy się spotykać. Ale to było prawie dziewięć lat temu, gdy byliśmy jeszcze w drugiej klasie liceum. Oboje marzyliśmy o wielkim mieście. Ja chciałam być artystką, a on wielkim doradcą finansowym, właścicielem własnej firmy. Oboje skończyliśmy studia, on z finansów, ja ze sztuki, pobraliśmy się i przeprowadziliśmy do wielkiego miasta, by realizować marzenia.

Tyle że... odkąd ten pierścionek pojawił się na moim palcu, Jeff się zmienił, a teraz jedyne marzenia, które mogę spełniać, to jego.

Starając się odsunąć te myśli, szykuję się do wyjścia na targ. Jest ciepły, wiosenny dzień, ale zakładam kurtkę. Jeff mówi, że ważne jest, by każda część mojego ciała była zakryta, kiedy wychodzę do ludzi. Mówi, że mam ładną sylwetkę i nie chce musieć nikomu wybijać zębów przez błądzące spojrzenia—zwłaszcza moje. Jeff nigdy mnie nie skrzywdził, ale wierzę mu, kiedy grozi, że może to zrobić.

Biorę torebkę, telefon i klucze do mieszkania, myśląc, że może kupię stek, choć to drogie. To jedno z ulubionych dań Jeffa. Nie kupiłam mu prezentu na rocznicę, ale mam dla niego kartkę. Mam nadzieję, że mu się spodoba. Wątpię, żeby on kupił coś dla mnie, ale to w porządku. Nie będę robić scen.

"Dzień dobry, Julio!" — mówi nasza sąsiadka, pani Muller, gdy wychodzę na korytarz. Wchodzi do środka z torbą na zakupy. Zakładam, że właśnie wróciła z targu. "Jak się masz, kochana?"

Jest miłą, starszą kobietą. Bardzo ją lubię. Traktuję ją trochę jak babcię. Czasem pijemy razem kawę. "Dobrze, dziękuję. A jak pani i pan Muller?" Jej mąż jest emerytowanym listonoszem, ona kiedyś uczyła tańca. Nadal porusza się z gracją baletnicy.

"Dobrze, dobrze," odpowiada z uśmiechem. "Dziś jest dość ciepło. Nie potrzebujesz chyba kurtki." Patrzy na mnie podejrzliwie.

Uśmiecham się. "Szybko robi mi się zimno," mówię lekko. "Do zobaczenia." Kieruję się do schodów, machając jej na pożegnanie. Mieszkamy na piątym piętrze. Nie przeszkadza mi schodzić, ale wchodzenie jest męczące. Mamy działającą windę, ale Jeff nie lubi, żebym z niej korzystała. Mówi, że przez lenistwo mogłabym stracić figurę, a on by tego bardzo nie chciał.

Jestem już prawie na targu, kiedy dzwoni mój telefon w kieszeni. Wyciągam go, myśląc, że to może moja siostra albo mama. Piszą do mnie codziennie, pytając, jak mi się żyje w wielkim mieście. Martwią się o mnie. To jednak nie one. To Jeff.

"Impreza dziś wieczorem," mówi. "Merriweather właśnie zdobył ogromnego klienta i świętuje." Zatrzymuję się na środku chodnika, fala rozczarowania zalewa mnie, bo myślę, że to znaczy, że nie spędzimy razem rocznicy. Byłam na kilku przyjęciach organizowanych przez pana Merriweathera, ale nie na wielu. Jeff mówi, że nie chce wzbudzać zazdrości u innych mężczyzn w biurze, pokazując im, jak piękna jest jego żona. Po cichu myślę, że po prostu wstydzi się, że nie jestem tak wypolerowana jak żony innych pracowników.

"Spotkaj się ze mną w Merriweather Towers o siódmej. Załóż srebrną sukienkę."

Wpatruję się w telefon. Jestem zaproszona na przyjęcie. Ktoś wpada na mnie od tyłu, potrąca mnie. Przepraszam. Stoję na środku. Robi minę i idzie dalej.

Odsuwam się i odpisuję Jeffowi: "Okej." Nie mam pojęcia, jak dotrzeć do Merriweather Towers, budynków mieszkalnych należących do pana Merriweathera, ale jakoś sobie poradzę. Wygląda na to, że to ważna impreza, bo inaczej Jeff nie chciałby, żebym tam była. Mam nadzieję, że to znaczy, że miał udział w zdobyciu klienta i może w końcu poprawi się jego pozycja w pracy.

Uświadamiając sobie, że nie muszę już iść na targ, wracam do mieszkania, zdenerwowana z powodu imprezy, ale z nadzieją, że wreszcie wszystko zacznie iść w dobrą stronę, bo nie jestem pewna, ile jeszcze zniosę tej skromnej egzystencji.

Przesuń w górę, aby kontynuować

2:Braxton

Jestem nadzorującym z prawdziwego zdarzenia. Tak prowadził tę firmę mój ojciec i tak ja ją prowadzę odkąd pięć lat temu zostałem dyrektorem generalnym. W wieku dwudziestu siedmiu lat byłem najmłodszym prezesem w historii naszej firmy, którą ponad sto lat temu założył mój prapradziadek, ale moje dyplomy z finansów i biznesu na renomowanych uczelniach, a także nauka pod okiem ojca, przygotowały mnie do przejęcia sterów. I poradziłem sobie znakomicie, zwiększając nasze przychody i pozyskując nowych klientów w szybkim tempie.

Dlatego nienawidzę porażek.

Kiedy patrzę przez szklane okna na tłum pracowników szybko przemieszczających się między biurami i boksami, mój wzrok pada na jedną twarz. Jeff Thompson, wiceprezes ds. finansów naszego największego oddziału. Jak został wiceprezesem, nie mam pojęcia. Przez dwa lata, które tu pracuje, nie zrobił nic, by mnie zaimponować. Tak naprawdę nie radzi sobie prawie z żadnym zadaniem, które mu powierzam. Powinienem go zwolnić.

Jedynym powodem, dla którego tego nie zrobiłem, jest wspomnienie z firmowej wigilii, którego nie mogę się pozbyć. Jeff Thompson, stojący z boku tłumu, obok oszałamiającej kobiety w długiej czerwonej sukni. Była chyba najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem, i od tamtej nocy, pięć miesięcy temu, nie mogę przestać o niej myśleć.

Mogę tylko zakładać, że była jego żoną. Nigdy mnie jej nie przedstawił. Wyglądała… nieswojo. Nie na miejscu. Jakby nie chciała tam być. Może nie chciała być z nim. Chciałem wtedy do niej podejść, zobaczyć, czy jako gospodarz mogę sprawić, by poczuła się bardziej komfortowo. Ale nieustannie byłem bombardowany przez innych ludzi, którzy potrzebowali mojej uwagi, więc nigdy do niej nie podszedłem. Nie miałem szansy się przedstawić ani jej poznać.

W tygodniach i miesiącach, które nastąpiły, przekonywałem siebie, że tak będzie lepiej. W końcu to pewnie jego żona. Jeff nosi obrączkę. W jego biurze nie ma żadnych zdjęć, które mogłyby mi podpowiedzieć, czy ta piękność o karmelowych włosach, oliwkowej skórze, jasnych zielonych oczach i pełnych czerwonych ustach to jego żona. Skoro robiłem wszystko, by wyrzucić ją z głowy, nie widziałem powodu, by o nią pytać.

A potem... pojawiło się zlecenie Earst i Hanks. Zostało przydzielone Thompsonowi, by spróbował je zdobyć. Jak tak ważne przejęcie trafiło w jego ręce, nie mam pojęcia. Od lat chciałem pozyskać to ogromne konto. Wczoraj sprawdziłem, jak idą postępy, i okazało się, że zaraz wyślizgnie mu się z rąk. Na szczęście udało mi się przeorganizować grafik, by samemu się nim zająć i jakimś cudem zdołałem je uratować. Przeglądając pracę, którą Thompson włożył w ten projekt, byłem zszokowany tym, co zrobił, a właściwie – czego nie zrobił. To absolutnie podstawa do zwolnienia.

Ale mam wobec niego inne plany. Wiem, ile to stanowisko dla niego znaczy i chcę zobaczyć, jak daleko posunie się, by je zachować.

Już wcześniej tego ranka ogłosiłem w firmie, że wieczorem urządzamy przyjęcie w Merriweather Towers, by uczcić przejęcie konta. Upewnię się, by moja asystentka, Cindy Garza, powiedziała Thompsonowi, żeby zabrał ze sobą żonę. Doniosła mi, że uniósł brew, gdy przekazała mu wiadomość, ale skinął głową i sięgnął po telefon. Cindy nie zapytała, co planuję. Jednym z powodów, dla których od lat jest moją asystentką, jest to, że nigdy mnie nie kwestionuje. Założę się jednak, że już wie, dlaczego postępuję w tej sprawie właśnie tak. Zwykle wyprzedza mnie o krok.

Próbuję zająć się pracą, ale ciężko się skupić. Mam jedno oko na Thompsona, który się obija, oglądając coś na telefonie. Słyszałem od innych, że jest uzależniony od pornografii. Podejrzewam, że gdybym przeszukał jego służbowy komputer, miałbym wystarczające dowody, by go zwolnić. Ale nie zlecam tego przeszukania. Jeszcze nie. Przez cały dzień robi bardzo niewiele, podczas gdy ja bez przerwy odbieram telefony, pracuję z klientami i pomagam asystentom prowadzić ich konta. Denerwuje mnie, że ktoś robi prawie nic, a zarabia tyle, ile wiem, że zarabia.

Zasługuje na to, by zostać zwolnionym, a ja zawsze dbam o to, by ludzie dostali to, na co zasłużyli.

Chyba że jest gotów się ze mną targować. Wtedy może dostanie jeszcze jedną szansę.

Ale jego żona też musi wyrazić zgodę, bo nie traktuję jej jak jego własności. Jeśli ona także będzie chciała, być może uratuje mu to stanowisko. W przeciwnym razie Jeff Thompson jutro będzie pakował swoje rzeczy z biura, a moje sny o pięknej kobiecie w czerwieni pozostaną tylko snami.

Robi się późne popołudnie i muszę ruszać do wieżowców, by upewnić się, że wszystko jest gotowe na uroczystość. Obserwowałem Thompsona przez cały dzień, jak praktycznie nic nie robi, i aż kipię ze złości, gdy chwytam marynarkę i aktówkę, by wyjść na wieczór. Jest prawie piąta, a jestem w biurze od przed ósma.

"Cindy, poproś o samochód," mówię, wychodząc z biura.

"Tak jest, proszę pana."

"Przyjdziesz dziś wieczorem?" pytam ją.

"Oczywiście, proszę pana", odpowiada. "Muszę tylko wrócić do domu i się przebrać. W tym przecież nie mogę się pokazać." Cindy się śmieje. To taki nasz żart, że oczekuję od kobiet, by na moje przyjęcia zakładały eleganckie suknie, podczas gdy większość mężczyzn może zostać w swoim biurowym stroju.

"Ja też się przebiorę," zapewniam ją.

"Wiem, proszę pana," mówi. Bez względu na to, ile razy jej tłumaczę, że nie musi się do mnie zwracać "proszę pana", i tak to robi.

"Do zobaczenia, Cindy. Dziękuję za dzisiejszą ciężką pracę."

"Cała przyjemność po mojej stronie," odpowiada z uśmiechem, który mówi, że mówi szczerze. Wierzę w uczciwe traktowanie pracowników, by pracowali wydajnie. Tak widzi to Cindy. Pracuje ciężko, by mogła być doceniona i pomagać firmie. Mój wzrok znów pada na Thompsona. On nie robi prawie nic i zarabia więcej niż wielu ludzi tutaj. To musi się zmienić.

Podnosi wzrok znad telefonu i zaskoczony widzi, że się w niego wpatruję. Nerwowo odkłada urządzenie i zaczyna coś pisać na komputerze, co chwilę zerkając w moją stronę. Wciąż na niego patrzę, chcąc, by zrozumiał, że go obserwuję. Widzę wszystko, co robi – i czego nie robi – i nadszedł czas, by poniósł za to konsekwencje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Weekend with the Billionaire

One Weekend with the Billionaire

93 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

93

Treść

Aa