Podróż taksówką do Merriweather Towers jest droga, ale w mojej srebrnej sukience boję się jechać metrem. Boję się, że ktoś mógłby mnie zaczepić. Dlatego pozwalam sobie na luksus jazdy taksówką. W drodze powrotnej będzie ze mną Jeff, więc nie będę musiała się martwić, że ktoś mnie zaczepi.
Mam na ramionach srebrny szal. Nie dlatego, że jest mi zimno, ale dlatego, że Jeff nie lubi, gdy pokazuję za dużo ciała. Gdy wysiadam z taksówki, płacę kierowcy i chowam torebkę pod ramię, przypomina mi się świąteczna impreza, na której byłam tu w zeszłym grudniu. Miałam wtedy na sobie czerwoną sukienkę, którą kupiłam specjalnie na tę okazję. Pamiętam, że pomyślałam, iż wyglądam całkiem nieźle, ale Jeff przez całą noc był rozdrażniony, bo nie podobało mu się, ile dekoltu pokazywałam. Mnie nie wydawało się, żeby to było dużo. W porównaniu z niektórymi innymi kobietami na przyjęciu, to było praktycznie nic, ale nie bawiliśmy się dobrze, bo on przez całą noc był zły.
Mam nadzieję, że ta sukienka mu nie przeszkadza. W końcu to on poprosił, żebym ją założyła. Gorset ma cienkie ramiączka i odsłania górę moich piersi, prawie tyle samo co ta czerwona, ale zabrałam szal na wszelki wypadek.
Jestem zdenerwowana, wchodząc do budynku. Wysłałam Jeffowi kilka wiadomości, żeby wiedział, gdzie jestem, ale na żadną nie odpowiedział. Wysyłam mu jeszcze jedną, informując, że już dotarłam. Gdy już jestem w środku, nie wiem, dokąd się udać. Rozglądam się i nasłuchuję odgłosów imprezy, ale to duży budynek i niczego nie słyszę.
Widzę mężczyznę za ladą. Rozmawia przez telefon, więc podchodzę i czekam, aż skończy. Spogląda na mnie, po czym patrzy jeszcze raz, odkładając szybko słuchawkę. "Tak, proszę pani?" mówi, patrząc poniżej mojej szyi, nie w oczy. Owijam się szalem trochę szczelniej. "W czym mogę pomóc?"
"Szukam imprezy Merriweather and Associates," wyjaśniam. "Mój mąż na mnie tam czeka, ale nie odpowiada na moje wiadomości."
"Nazwisko?" pyta mnie.
Już jestem zdenerwowana, a to pytanie mnie dezorientuje. Chce znać moje nazwisko czy męża? Mówię: "Thompson," a on kiwa głową, sprawdzając listę.
"Julia?" pyta mnie.
"Tak, to ja," odpowiadam z uśmiechem.
"Oczywiście, oczywiście. Proszę pojechać na trzydzieste piąte piętro," mówi. "Tam odbywa się impreza."
"Dziękuję." Uśmiecham się do niego ciepło i kieruję się do windy, naciskając odpowiedni przycisk i czekając, aż drzwi się zamkną.
Zastanawiam się, dlaczego jestem jedyną osobą, która przychodzi właśnie teraz. Jeff kazał mi być tutaj o 19:00, a jest dopiero pięć po. Ponieważ większość ludzi nie chce być ani za wcześnie, ani dokładnie na czas, myślałam, że wiele osób przyjdzie mniej więcej w tym samym czasie co ja, ale to się nie sprawdziło, więc jestem zdezorientowana.
Gdy drzwi otwierają się na trzydziestym piątym piętrze, od razu widzę, że impreza zaczęła się przed 19:00. Jestem zdezorientowana i wchodzę w środek tłumu ludzi pijących, rozmawiających, a nawet tańczących. Kelnerzy i kelnerki w jednakowych uniformach roznoszą tace z napojami i przekąskami. Rozglądam się za Jeffem, ale nigdzie go nie widzę. Nie znam zbyt wielu ludzi z jego pracy, bo mnie nikomu nie przedstawił. Spoglądam na twarze, próbując rozpoznać kogoś znajomego, ale nikogo nie poznaję.
Aż w końcu mój wzrok zatrzymuje się na uderzająco przystojnej twarzy mężczyzny kilka lat starszego ode mnie, o przenikliwych niebieskich oczach i ciemnych włosach. Od razu go rozpoznaję i muszę odwrócić wzrok. Braxton Merriweather, prezes firmy Jeffa, jeden z najbogatszych ludzi na świecie i najbardziej pożądany kawaler w naszym mieście, a to już coś znaczy. Aż mi się robi gorąco na twarzy, kiedy na niego patrzę, jest taki przystojny. Aż trudno uwierzyć, że patrzył właśnie na mnie! Oczywiście, to pewnie dlatego, że jestem zagubiona i to po mnie widać.
Obracam się jeszcze kilka razy, modląc się, żeby jak najszybciej znaleźć Jeffa. Już mam się poddać i jeszcze raz sięgnąć po telefon, kiedy dostrzegam męża opierającego się o ścianę z drinkiem w ręku, rozmawiającego z dwoma innymi facetami. Śmieją się i wygłupiają, wyraźnie Jeff już dużo wypił. Zastanawiam się, o której impreza tak naprawdę się zaczęła i dlaczego nie chciał, żebym była na czas.
Ponieważ nie będę mogła zadać mu żadnego z tych pytań bez ryzyka, że się zdenerwuje, a bardzo nie chcę, żeby się zdenerwował, połykam swoje rozdrażnienie i przeciskam się przez tłum w jego stronę, mając nadzieję, że jest w dobrym humorze. Nie lubię, kiedy Jeff jest zły. Nigdy nie kończy się to dla mnie dobrze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ona się spóźniła. Przegapiła kolację, którą przygotowałem dla moich współpracowników i ich gości. Zastanawiam się, czemu nie dotarła na czas jak wszyscy inni, ale potem, gdy widzę, jak wchodzi przez drzwi, roztrzęsiona, nerwowo rozglądająca się za mężem, który stoi po drugiej stronie sali, oparty o ścianę, rozmawia z innymi osobami z naszego zespołu, które nie radzą sobie najlepiej, rozumiem, że Thompson prawdopodobnie nawet jej nie zaprosił na tę kolację.
Podbiega do niego, a on prostuje się, wyglądając na zirytowanego, jakby przerwała mu jakąś ważną dyskusję o pracy. Udaję, że słucham kobiety stojącej obok mnie, jednej z prezesek działu marketingu, która mówi o jakimś kliencie, na którym w ogóle mi nie zależy, ale moje oczy są wciąż na niej, tej pięknej kobiecie, która niestety jest związana z tym obrzydliwym typem, Jeffem Thompsonem.
Obserwuję, jak odchodzą od innych, jak Jeff chwyta ją za łokieć i przyciąga do siebie, trochę zbyt gwałtownie jak na mój gust. Widzę jej twarz i wiem, że chciałaby mu powiedzieć coś o tym, jak ją traktuje, ale boi się. Patrzę, jak wychodzą na balkon. Patrzę – i wtedy przepraszam i podchodzę bliżej miejsca, gdzie zniknęli, ustawiając się na tyle blisko drzwi, żeby słyszeć, co mówią, chociaż przez matową szybę oddzielającą balkon od sali, nie będą mnie widzieć.
"Dzwoniłam do ciebie kilka razy", mówi, jej głos błagalny, zraniony.
"No wybacz, że mam własne życie!" Jeff odcina się, wyraźnie pozwalając, by złość wzięła górę. "W ogóle, co to za strój?"
"Srebrna sukienka, tak jak mówiłeś", odpowiada. Nie widzę jej, ale wyobrażam sobie, jak patrzy w dół na swoją suknię, przygląda się jej. Dla mnie wcześniej, z drugiego końca sali, wyglądała olśniewająco. Co ten palant może mieć za problem z jej suknią?
"Nie pamiętam, żeby była tak wycięta", mówi. "Połowa twoich piersi wystaje!"
Milczy przez chwilę, po czym mówi cicho: "Mam tę narzutkę."
"Wyglądasz jak stara baba!" wrzeszczy na nią. "Słuchaj, nie mam na to czasu, rozumiesz? Zaprosiłem cię tylko dlatego, że mi wyraźnie kazano; jakieś inne żony chciały cię poznać, czy coś w tym stylu. Zrobiłem, co do mnie należało. Jesteś tutaj. Wracam do picia z kumplami. Może po prostu... idź."
"Iść?" Słyszę agonię w jej głosie, ból po nagłym odrzuceniu, jakby została porzucona przez kogoś, kogo głęboko kocha. Jak taka piękna kobieta mogła zakochać się w tym zapatrzonym w siebie świniaku?
"Albo zostań tutaj, jeśli chcesz. Tylko mnie nie kompromituj, dobra? Moja praca i tak jest wystarczająco trudna, a nie chcę, żebyś wyglądała jak dziwka przy wszystkich moich szefach i współpracownikach."
Wychodzi, wracając w stronę drzwi. Udaję, że słucham rozmowy toczącej się wokół i nie patrzę na niego, choć mam ochotę wystawić nogę i podstawić mu haka – wtedy zobaczylibyśmy, kto się ośmiesza. Ponieważ nie patrzę na Thompsona, gdy przemyka obok, nie wiem, czy zauważył, że tam stoję, ale wątpię. Zazwyczaj dostrzega tylko samego siebie.
Gdy wraca do swoich kolegów, przepraszam za siebie i wychodzę na zewnątrz.
Jest już ciemno, światła miasta i gwiazdy dają trochę blasku, który pada na sylwetkę przy balustradzie, z dala od światła wpadającego przez drzwi i okno oraz od słabego światła na ścianie przy drzwiach, przez co jest niemal cała w cieniu.
Słyszę, że płacze, zanim jeszcze podejdę na kilka kroków. Wygląda na to, że nie zauważyła, że nie jest już sama. Nie chcę jej zawstydzać ani przeszkadzać, ale jej ból rani mnie w serce. Nie pojmuję Jeffa Thompsona, jak taki płytki, durny facet mógł poślubić tak cudowną kobietę i traktować ją w ten sposób, ale złości mnie to w sposób, którego nie potrafię opisać.
Robię kolejny krok bliżej i wtedy mnie słyszy, ściera łzy z policzków i naciąga narzutkę na ramiona, zanim jeszcze odwróci głowę. Nie jestem pewien, czy mnie rozpozna, ani jak dobrze mnie widzi, skoro też stoję z dala od światła, ale gdy nasze spojrzenia się spotykają, jestem niemal pewien, że wie, kim jestem.
"Wszystko w porządku?" pytam łagodnie.
Kiwnęła głową, odchrząknęła. "Tak. Przepraszam. Nie chciałam..." Milknie, nie wiedząc, co powiedzieć. "Jestem w porządku."
"Nie wygląda na to," przypominam jej, podchodząc jeszcze bliżej. "Mogę jakoś pomóc?"
"Och, nie! Naprawdę, wszystko dobrze. Chciałam tylko zaczerpnąć świeżego powietrza."
Wciągam w nozdrza opary miasta, samochody poniżej nie pomagają, by powietrze było świeże, i patrzę na nią, unosząc brew.
Naprawdę się uśmiecha do mnie. "Może nie świeże. Ale... nie duszne. Nie, że ludzie w środku są duszni -- ani że impreza jest duszna. Po prostu..." Wzdycha i odwraca ode mnie wzrok, kręcąc głową. "Nie wiem, co chcę powiedzieć."
"W porządku," zapewniam ją. Potem, czekając aż znów na mnie spojrzy, wyciągam do niej rękę. "Jestem Braxton."
"Wiem," mówi, delikatny uśmiech pojawia się w kąciku jej ust. "Poznaję cię. Jestem Julia Thompson."
"Wiem," odpowiadam, sprawiając, że jej perfekcyjnie wykrojone brwi unoszą się do góry. "Czekałem, żeby cię poznać."
Przesuń w górę, aby kontynuować
