passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Owned by My Brother's Best Friends - Rozdział #3 - autor itsvlada

Owned by My Brother's Best Friends

/

Rozdział 3

Ucieczka więźnia

"Proszę… przestań…"

Słowa wydobyły się z niej złamane. Słabe. Ale Stanley nie słuchał.

Jego pięść znów trafiła ją w twarz, siła uderzenia rzuciła jej głową o zagłówek łóżka. Ból eksplodował za jej oczami.

Jej dziecko, Angelina, zawyło w łóżeczku.

Stanley zaklął i odsunął się od łóżka. "Na litość boską, ucisz ją."

Livvy nie poruszyła się, nie oddychała, dopóki nie usłyszała trzasku zamykanych drzwi. Wtedy się rozpadła.

Miała dwadzieścia trzy lata, ale czuła się o całe wieki starsza.

Livvy wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze łazienki. Ostre światło rzeźbiło cienie pod jej oczami, pogłębiało siniec na obojczyku.

Oddychanie sprawiało ból. Ale nie miała czasu na ból, nie wtedy, gdy z drugiego pokoju dobiegały ciche jęki Angeliny.

Były w tym nowym mieście od roku, daleko od jej rodziny. Od każdego, kto mógłby pomóc. Stanley postarał się o to. Zabrał jej telefon. Skasował kontakty. Obserwował każdy jej ruch z uśmiechem, który obiecywał konsekwencje.

Ale popełnił jeden błąd.

Zlekceważył ją.

Zapamiętała wszystko. Kody do drzwi, które Stanley wpisywał bez zastanowienia. Trasy strażników patrolujących korytarze. Mapa wyryta z tyłu głowy, śledzona i powtarzana w bezsennych nocach. Potrzebowała tylko odpowiedniego momentu.

Dotknęła siniaka na policzku. Ten był z wczoraj—jego palce zacisnęły się na jej gardle, gdy nie odpowiedziała dość szybko.

Ale to było nic w porównaniu do innych. Jak wtedy, gdy rzucił nią o ścianę tak mocno, że przed oczami zrobiło jej się czarno i mieniło się w plamki. Albo tamtej nocy, gdy wykręcił jej nadgarstek aż trzasnął, tylko dlatego, że zapytała, czy może zadzwonić do Michaela.

Ale najgorsze wydarzyło się trzy dni temu.

Krzyk Angeliny rozdarł powietrze. Livvy wbiegła do pokoju dziecka, z sercem bijącym jak szalone—tylko po to, by zobaczyć, jak Stanley zbyt mocno ściska drobną rączkę ich córki.

"Stanley—przestań! Ranisz ją!"

Jego spojrzenie było jadowite. "To ją ucisz."

Kiedy w końcu puścił, Angelina drżała. Łzy spływały po jej czerwonych policzkach.

Livvy przytuliła ją tak mocno, że czuła drobne drżenie jej oddechu. I wtedy zrozumiała. Nie mogła wychować córki w klatce.

Plan ucieczki zajął dni. Chowała pieniądze—po trochu—z kieszonkowego, które dawał jej Stanley. Wciskała je w podszewkę płaszcza. Zapamiętała każde wyjście. Każdą zmianę warty.

Mierzyła sobie czas przy pakowaniu torby—dwie minuty, trzydzieści cztery sekundy. Ćwiczyła nawet uśmiech. Łagodny. Uległy. Żeby nie zauważył, jak jej dłonie drżą.

Gdy nadszedł moment, Livvy działała instynktownie. Przymocowała Angelinę do piersi. Wysunęła się na korytarz. Jej serce biło jak oszalałe.

W dół klatki schodowej, przez wyjście serwisowe. W lodowaty chłód. Oczekiwała alarmu. Krzyku. Ręki zaciskającej się na jej nadgarstku. Ale była tylko cisza.

Biegła.

Biegła i biegła przez zaułki i ciemne ulice, aż dotarła na dworzec autobusowy. Jej ręce były zdrętwiałe, gdy wciskała pieniądze kasjerowi. "W jedną stronę. Jak najdalej się da za to."

Autobus zawarczał. Livvy przyłożyła czoło do szyby. Każda mijana latarnia—każdy kilometr między nią a nim—był jak oddech powietrza. To nie była wolność.

Jeszcze nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Zagubieni i odnalezieni

Miasto było nieskończonym labiryntem neonowych znaków i migoczących latarni ulicznych, rzucających cienie na wilgotny asfalt. Livvy przyciskała Angelinę do siebie, poprawiając ciężar dziecka na piersi. Ręce ją bolały, stopy pulsowały bólem, ale zatrzymać się nie mogła. Jeszcze nie. Nie dopóki nie będzie dostatecznie daleko, by Stanley jej nie znalazł.

Automat telefoniczny był zardzewiały, pachniał starymi papierosami i deszczem. Wydobyła garść monet, wciskając każdą do szczeliny drżącymi palcami. Sygnał był jej jedynym towarzyszem, bolesnym przypomnieniem, jak bardzo jest sama.

Odbierz, Michael. Proszę, odbierz.

Od razu poczta głosowa. Spróbowała ponownie. I znowu.

Przy piątej próbie jej oddech stał się urywany, a krawędzie obrazu rozmazywały się ze zmęczenia. Ostatni raz widziała Michaela na weselu—jego twarz była napięta, bezradna, gdy patrzył, jak wpada w sidła Stanleya. Siedział sztywno w pierwszym rzędzie, zaciśnięte pięści na kolanach, ale nic nie zrobił. Bo nie mógł. Bo ich rodzice zadbali, żeby nie mógł.

Czekała, aż po nią przyjdzie.

Minął miesiąc. Potem sześć. Potem rok.

Teraz nie była pewna, czy w ogóle próbował.

Chłodny podmuch wiatru przeciął materiał jej płaszcza, spychając ją głębiej w podbrzusze miasta. Dobre ulice dawno zniknęły, zastąpione migoczącymi szyldami i ślepymi zaułkami. Ścisnęła Angelinę mocniej i zmusiła się, by iść dalej.

„Hej, ślicznotko.”

Głos przeciął powietrze jak tępy nóż.

Livvy zesztywniała.

Mężczyzna opierał się o wejście do zamkniętego baru, jego wzrok powoli i natrętnie sunął po niej. Obok stał drugi, opukując papierosem w dłoń, a jego uśmiech się poszerzał.

Nie odpowiedziała, tylko przyspieszyła kroku. Ale usłyszała kroki za sobą.

„Zgubiłaś się?”

Pierwszy mężczyzna oderwał się od ściany, stając jej na drodze. Jej puls przyspieszył. Zrobiła krok w tył, ale nie miała dokąd uciec.

„Ile? Za jedną noc?”

Żołądek jej się ścisnął.

„Nie jestem—”

Chwycił ją za nadgarstek, a ostry zapach alkoholu od razu uderzył ją w nozdrza. Śmierdział. Angelina zaczęła płakać, a umysł Livvy ogarnęła panika.

Szarpnęła ręką, zataczając się, ale jej ciało było powolne, ciężkie od zmęczenia. Zaułek ciągnął się za nią—zbyt ciemny, zbyt pusty. Angelina kwiliła, wyczuwając jej strach.

I wtedy—rozległ się głos, zbyt głęboki, zbyt znajomy, przeciął powietrze jak nóż.

„Mały aniołku?”

Jej serce zamarło.

Mężczyźni znieruchomieli. Livvy wstrzymała oddech, nagle powietrze zrobiło się zbyt gęste, by je przełknąć.

Z cienia wyłonił się Storm, z nieodgadnionym wyrazem twarzy, jego obecność była powolnym, duszącym zagrożeniem. Nie musiał nic mówić. Dwaj mężczyźni wycofali się, znikając w ciemności bez jednego spojrzenia wstecz.

Ona pozostała nieruchoma, serce waliło jej o żebra. Storm nigdy nie był jej wybawcą. Zawsze mówili, że przynosi tylko kłopoty. Że nic poza kłopotami nie niesie.

A teraz był tu—jej niechętny bohater.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Miłosierdzie Diabła

„Co się do cholery z tobą stało?” zapytał, gdy światło latarni padło na jej twarz. „A kto to jest, ten mały kłębuszek, którego trzymasz?” Angelina zamruczała i wyciągnęła ręce do Storm. Storm odsunął się, bojąc się dziecka. Livvy wskazała na swoje siniaki. „To, Stanley.” Potem spojrzała na dziecko, które trzymała. „A to jest Angelina. Moja córka.”

Storm westchnął i zmierzył ją wzrokiem. „Idziesz ze mną.”

Storm nie czekał na sprzeciw. Jego uścisk był stanowczy na jej nadgarstku, ciągnął ją w stronę swojego samochodu bez wahania.

Szarpnęła się. „Nie idę.”

Storm wydychał powietrze nosem, przechylając głowę. Uśmiech błąkał się na krawędziach jego ust, ale pod spodem było coś jeszcze. Coś ostrego.

„Wiesz, kim jestem,” powiedziała ochrypłym głosem.

Uśmiechnął się szeroko. „Zawsze wiedziałaś.”

Wspomnienia przemknęły przez jej myśli jak stary film.

Storm zawsze tam był, czaił się w tle jej nastoletnich lat, obserwując ją z tym irytującym uśmieszkiem. Pamiętała, jak szeptał jej coś pod nosem, gdy Michael nie patrzył, słowa przeznaczone tylko dla niej.

Bez tej sukienki wyglądałabyś lepiej, Aniele.

Pewnego dnia zastanowisz się, jak to jest z kimś, kto naprawdę potrafi cię poczuć.

Nigdy jej nie dotknął. Nigdy nie przekroczył granicy. Ale zadbał o to, by dobrze wiedziała, że chce to zrobić. A teraz siedziała w jego samochodzie.

Silnik mruczał pod nimi, cichy pomruk wypełniał ciszę. Wpatrywała się w deskę rozdzielczą, jej pięści zaciśnięte w kolanach. Angelina spała teraz głęboko w jej ramionach.

„Nie zostanę w twoim melinie.”

Storm wydał z siebie cichy śmiech, stukając palcami w kierownicę. „Myślisz o mnie aż tak źle?”

„Tak.”

Nie sprzeciwił się. Po prostu pozwolił, by cisza rozciągnęła się między nimi, pozwalając jej poczuć ciężar jego obecności.

Kiedy zatrzymali się przed bramą wjazdową, żołądek jej się zacisnął. Przed nią piętrzyła się rezydencja, same eleganckie okna i cicha zamożność, taki dom należał do ludzi, którzy nigdy nie musieli o nic prosić.

Palce zacisnęła na materiale płaszcza. Storm przesunął się na siedzeniu, obserwując jej reakcję.

Uśmiech rozciągał mu się na ustach powoli, celowo. „Nieźle, co?”

Wydychała powietrze nosem, ale nie odpowiedziała. Bo tu nie chodziło tylko o pieniądze, chodziło o władzę. A tacy mężczyźni jak Storm nigdy nie dawali niczego za darmo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Owned by My Brother's Best Friends

Owned by My Brother's Best Friends

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa