passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Owned by My Brother's Best Friends - Rozdział #4 - autor itsvlada

Owned by My Brother's Best Friends

/

Rozdział 4

Zagubieni i odnalezieni

Miasto było nieskończonym labiryntem neonowych znaków i migoczących latarni ulicznych, rzucających cienie na wilgotny asfalt. Livvy przyciskała Angelinę do siebie, poprawiając ciężar dziecka na piersi. Ręce ją bolały, stopy pulsowały bólem, ale zatrzymać się nie mogła. Jeszcze nie. Nie dopóki nie będzie dostatecznie daleko, by Stanley jej nie znalazł.

Automat telefoniczny był zardzewiały, pachniał starymi papierosami i deszczem. Wydobyła garść monet, wciskając każdą do szczeliny drżącymi palcami. Sygnał był jej jedynym towarzyszem, bolesnym przypomnieniem, jak bardzo jest sama.

Odbierz, Michael. Proszę, odbierz.

Od razu poczta głosowa. Spróbowała ponownie. I znowu.

Przy piątej próbie jej oddech stał się urywany, a krawędzie obrazu rozmazywały się ze zmęczenia. Ostatni raz widziała Michaela na weselu—jego twarz była napięta, bezradna, gdy patrzył, jak wpada w sidła Stanleya. Siedział sztywno w pierwszym rzędzie, zaciśnięte pięści na kolanach, ale nic nie zrobił. Bo nie mógł. Bo ich rodzice zadbali, żeby nie mógł.

Czekała, aż po nią przyjdzie.

Minął miesiąc. Potem sześć. Potem rok.

Teraz nie była pewna, czy w ogóle próbował.

Chłodny podmuch wiatru przeciął materiał jej płaszcza, spychając ją głębiej w podbrzusze miasta. Dobre ulice dawno zniknęły, zastąpione migoczącymi szyldami i ślepymi zaułkami. Ścisnęła Angelinę mocniej i zmusiła się, by iść dalej.

„Hej, ślicznotko.”

Głos przeciął powietrze jak tępy nóż.

Livvy zesztywniała.

Mężczyzna opierał się o wejście do zamkniętego baru, jego wzrok powoli i natrętnie sunął po niej. Obok stał drugi, opukując papierosem w dłoń, a jego uśmiech się poszerzał.

Nie odpowiedziała, tylko przyspieszyła kroku. Ale usłyszała kroki za sobą.

„Zgubiłaś się?”

Pierwszy mężczyzna oderwał się od ściany, stając jej na drodze. Jej puls przyspieszył. Zrobiła krok w tył, ale nie miała dokąd uciec.

„Ile? Za jedną noc?”

Żołądek jej się ścisnął.

„Nie jestem—”

Chwycił ją za nadgarstek, a ostry zapach alkoholu od razu uderzył ją w nozdrza. Śmierdział. Angelina zaczęła płakać, a umysł Livvy ogarnęła panika.

Szarpnęła ręką, zataczając się, ale jej ciało było powolne, ciężkie od zmęczenia. Zaułek ciągnął się za nią—zbyt ciemny, zbyt pusty. Angelina kwiliła, wyczuwając jej strach.

I wtedy—rozległ się głos, zbyt głęboki, zbyt znajomy, przeciął powietrze jak nóż.

„Mały aniołku?”

Jej serce zamarło.

Mężczyźni znieruchomieli. Livvy wstrzymała oddech, nagle powietrze zrobiło się zbyt gęste, by je przełknąć.

Z cienia wyłonił się Storm, z nieodgadnionym wyrazem twarzy, jego obecność była powolnym, duszącym zagrożeniem. Nie musiał nic mówić. Dwaj mężczyźni wycofali się, znikając w ciemności bez jednego spojrzenia wstecz.

Ona pozostała nieruchoma, serce waliło jej o żebra. Storm nigdy nie był jej wybawcą. Zawsze mówili, że przynosi tylko kłopoty. Że nic poza kłopotami nie niesie.

A teraz był tu—jej niechętny bohater.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Miłosierdzie Diabła

„Co się do cholery z tobą stało?” zapytał, gdy światło latarni padło na jej twarz. „A kto to jest, ten mały kłębuszek, którego trzymasz?” Angelina zamruczała i wyciągnęła ręce do Storm. Storm odsunął się, bojąc się dziecka. Livvy wskazała na swoje siniaki. „To, Stanley.” Potem spojrzała na dziecko, które trzymała. „A to jest Angelina. Moja córka.”

Storm westchnął i zmierzył ją wzrokiem. „Idziesz ze mną.”

Storm nie czekał na sprzeciw. Jego uścisk był stanowczy na jej nadgarstku, ciągnął ją w stronę swojego samochodu bez wahania.

Szarpnęła się. „Nie idę.”

Storm wydychał powietrze nosem, przechylając głowę. Uśmiech błąkał się na krawędziach jego ust, ale pod spodem było coś jeszcze. Coś ostrego.

„Wiesz, kim jestem,” powiedziała ochrypłym głosem.

Uśmiechnął się szeroko. „Zawsze wiedziałaś.”

Wspomnienia przemknęły przez jej myśli jak stary film.

Storm zawsze tam był, czaił się w tle jej nastoletnich lat, obserwując ją z tym irytującym uśmieszkiem. Pamiętała, jak szeptał jej coś pod nosem, gdy Michael nie patrzył, słowa przeznaczone tylko dla niej.

Bez tej sukienki wyglądałabyś lepiej, Aniele.

Pewnego dnia zastanowisz się, jak to jest z kimś, kto naprawdę potrafi cię poczuć.

Nigdy jej nie dotknął. Nigdy nie przekroczył granicy. Ale zadbał o to, by dobrze wiedziała, że chce to zrobić. A teraz siedziała w jego samochodzie.

Silnik mruczał pod nimi, cichy pomruk wypełniał ciszę. Wpatrywała się w deskę rozdzielczą, jej pięści zaciśnięte w kolanach. Angelina spała teraz głęboko w jej ramionach.

„Nie zostanę w twoim melinie.”

Storm wydał z siebie cichy śmiech, stukając palcami w kierownicę. „Myślisz o mnie aż tak źle?”

„Tak.”

Nie sprzeciwił się. Po prostu pozwolił, by cisza rozciągnęła się między nimi, pozwalając jej poczuć ciężar jego obecności.

Kiedy zatrzymali się przed bramą wjazdową, żołądek jej się zacisnął. Przed nią piętrzyła się rezydencja, same eleganckie okna i cicha zamożność, taki dom należał do ludzi, którzy nigdy nie musieli o nic prosić.

Palce zacisnęła na materiale płaszcza. Storm przesunął się na siedzeniu, obserwując jej reakcję.

Uśmiech rozciągał mu się na ustach powoli, celowo. „Nieźle, co?”

Wydychała powietrze nosem, ale nie odpowiedziała. Bo tu nie chodziło tylko o pieniądze, chodziło o władzę. A tacy mężczyźni jak Storm nigdy nie dawali niczego za darmo.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Diabelski układ

Pokój był zbyt ciepły, albo może to tylko on taki był.

Storm stał przy kominku, szklanka whisky w dłoni, obserwując ją z taką cierpliwością, że czuła się jak zwierzyna. Płomienie migotały za jego plecami, rzucając cienie na ostre rysy jego twarzy.

Livvy stała przy kanapie, ramiona mocno skrzyżowane na piersi, nie z zimna, lecz z potrzeby ochrony. Niewiele to pomagało wobec nerwów. Oversize’owa bluza, którą miała na sobie—jego bluza—zwisała luźno na jej sylwetce, a rękawy całkowicie zakrywały dłonie.

„Potrzebuję twojej pomocy,” powiedziała, zmuszając głos do stanowczości.

Storm zakręcił bursztynowym trunkiem w szklance, a jego usta wykrzywiły się lekko. „Naprawdę?”

Przełknęła ślinę. „Michael nie odbiera moich telefonów. Muszę go znaleźć.”

Brak reakcji. Przynajmniej od razu. Wolno upił łyk, obserwując ją znad krawędzi szklanki. To oczekiwanie było niemal nie do zniesienia, ta duszna cisza rozciągająca się między nimi. Gdy w końcu się poruszył, zrobił to rozmyślnie, z pełną kontrolą—szklanka zabrzęczała cicho, gdy odstawił ją na barek.

Wtedy ruszył w jej stronę.

Livvy nie ruszyła się, ale jej palce mocniej wbiły się w ramiona, gdy zmniejszał dystans. Był już zbyt blisko, jego zapach przenikał jej zmysły—przyprawy i skóra, ciemny i odurzający.

„A co,” wymruczał, sięgając, by odgarnąć niesforny kosmyk włosów za jej ucho, „dostanę w zamian?”

Dreszcz przeszedł jej po kręgosłupie, ale zmusiła się, by nie cofnąć się ani o krok. „Oddam ci wszystko.”

Zamruczał z niezadowoleniem. „Co dokładnie?”

Otworzyła usta, lecz słowa zamarły, kiedy opuszki jego palców musnęły jej policzek, przesuwając się lekko wzdłuż linii żuchwy, potem niżej, po łuku jej szyi. Jej oddech zadrżał.

„Ja—ja nie—”

Kciuk Storma przesunął się po wewnętrznej stronie jej nadgarstka, dokładnie nad pulsującą żyłą. Jej tętno było szybkie, i on o tym wiedział. Jego uśmiech stał się jeszcze bardziej drapieżny.

„O, wiesz, Livvy.” Jego głos był ciemną obietnicą, stalą owiniętą aksamitem. „Zapłacisz swoim ciałem.”

Jej puls zadrgał, panika i coś jeszcze splątały się w jej wnętrzu. „Nie możesz mówić poważnie.”

Storm pochylił się, jego oddech musnął jej żuchwę. „Nie mogę?”

Nie dotykał jej w żaden nieprzyzwoity sposób, nie zmuszał do niczego, lecz sposób, w jaki mówił, to jak jego palce ledwie muskały jej skórę, sprawiało, że jej żołądek się ściskał.

Przez lata obserwował ją. Czekał. Nigdy nie brał, nigdy nie przekraczał granicy—ale zawsze dawał jej do zrozumienia, że jej pragnie.

Teraz, gdy Michael zniknął, nie miała już się do kogo zwrócić.

„Powiedz tak,” wyszeptał do małżowiny jej ucha. „Albo odejdź i szukaj go sama.”

Jej palce zacisnęły się na materiale bluzy, paznokcie wbiły się w twarde mięśnie.

Storm nigdy nie dawał nic za darmo. On nigdy nie robił nic bez ceny.

A to była ta cena.

Jej ciało płonęło od ciężaru tej chwili, od dusznego żaru jego spojrzenia, od tego, jak jego palce oplotły jej nadgarstek, jakby już należała do niego.

„Dobrze,” wyszeptała.

W chwili, gdy te słowa opuściły jej usta, usta Storma zderzyły się z jej. Pocałował ją, jakby chciał ją pochłonąć. Jakby na to czekał. Jego dłonie splątały się w jej włosach, jego ciało naparło na nią, przyciskając ją do ściany, a ona mu na to pozwoliła. Pozwoliła się pochłonąć, pozwoliła sobie utonąć w jego dotyku.

Ale kiedy jego palce musnęły siniaki ukryte pod bluzą, wszystko się zmieniło.

Storm znieruchomiał.

Odsunął się na tyle, by zobaczyć, jego wzrok prześlizgnął się po ciemnych śladach wzdłuż jej żeber. Powietrze zgęstniało. Drwiący uśmiech zniknął, zastąpiony czymś śmiertelnie groźnym.

Jego palce omiotły ślady, ledwie dotykając, jakby chciał je zetrzeć. „Dlaczego pozwoliłaś mu cię skrzywdzić?” Jego głos był zbyt spokojny. Zbyt miękki.

Livvy zawahała się.

Palce Storma uniosły jej podbródek, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. Były czarne od wściekłości.

„Livvy,” warknął, z ledwie powstrzymywaną przemocą w głosie.

Jej gardło zacisnęło się. „Jeśli spróbuję się bronić, skrzywdzi moje dziecko.”

Cisza, która zapadła, była dusząca.

Storm powoli wypuścił powietrze, jego szczęka się zacisnęła, dłonie zwinęły w pięści po bokach. Nie musiała na niego patrzeć, by wiedzieć, że już wyobraża sobie, jak zabija Stanleya—jak powoli, jak brutalnie.

„On już nie żyje,” wymamrotał cicho, niemal łagodnie—a jednak w kontraście do burzy szalejącej w jego wnętrzu.

„Storm, proszę—”

Już go nie było, szedł w stronę drzwi. Sięgnęła po niego, ale się nie zatrzymał.

„Jeśli dotknie cię jeszcze raz,” rzucił przez ramię, głosem ciemnym, ostatecznym, „sprawię, że będzie błagał o śmierć.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Owned by My Brother's Best Friends

Owned by My Brother's Best Friends

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa