passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Owned by My Brother's Best Friends - Rozdział #6 - autor itsvlada

Owned by My Brother's Best Friends

/

Rozdział 6

Diabelski układ

Pokój był zbyt ciepły, albo może to tylko on taki był.

Storm stał przy kominku, szklanka whisky w dłoni, obserwując ją z taką cierpliwością, że czuła się jak zwierzyna. Płomienie migotały za jego plecami, rzucając cienie na ostre rysy jego twarzy.

Livvy stała przy kanapie, ramiona mocno skrzyżowane na piersi, nie z zimna, lecz z potrzeby ochrony. Niewiele to pomagało wobec nerwów. Oversize’owa bluza, którą miała na sobie—jego bluza—zwisała luźno na jej sylwetce, a rękawy całkowicie zakrywały dłonie.

„Potrzebuję twojej pomocy,” powiedziała, zmuszając głos do stanowczości.

Storm zakręcił bursztynowym trunkiem w szklance, a jego usta wykrzywiły się lekko. „Naprawdę?”

Przełknęła ślinę. „Michael nie odbiera moich telefonów. Muszę go znaleźć.”

Brak reakcji. Przynajmniej od razu. Wolno upił łyk, obserwując ją znad krawędzi szklanki. To oczekiwanie było niemal nie do zniesienia, ta duszna cisza rozciągająca się między nimi. Gdy w końcu się poruszył, zrobił to rozmyślnie, z pełną kontrolą—szklanka zabrzęczała cicho, gdy odstawił ją na barek.

Wtedy ruszył w jej stronę.

Livvy nie ruszyła się, ale jej palce mocniej wbiły się w ramiona, gdy zmniejszał dystans. Był już zbyt blisko, jego zapach przenikał jej zmysły—przyprawy i skóra, ciemny i odurzający.

„A co,” wymruczał, sięgając, by odgarnąć niesforny kosmyk włosów za jej ucho, „dostanę w zamian?”

Dreszcz przeszedł jej po kręgosłupie, ale zmusiła się, by nie cofnąć się ani o krok. „Oddam ci wszystko.”

Zamruczał z niezadowoleniem. „Co dokładnie?”

Otworzyła usta, lecz słowa zamarły, kiedy opuszki jego palców musnęły jej policzek, przesuwając się lekko wzdłuż linii żuchwy, potem niżej, po łuku jej szyi. Jej oddech zadrżał.

„Ja—ja nie—”

Kciuk Storma przesunął się po wewnętrznej stronie jej nadgarstka, dokładnie nad pulsującą żyłą. Jej tętno było szybkie, i on o tym wiedział. Jego uśmiech stał się jeszcze bardziej drapieżny.

„O, wiesz, Livvy.” Jego głos był ciemną obietnicą, stalą owiniętą aksamitem. „Zapłacisz swoim ciałem.”

Jej puls zadrgał, panika i coś jeszcze splątały się w jej wnętrzu. „Nie możesz mówić poważnie.”

Storm pochylił się, jego oddech musnął jej żuchwę. „Nie mogę?”

Nie dotykał jej w żaden nieprzyzwoity sposób, nie zmuszał do niczego, lecz sposób, w jaki mówił, to jak jego palce ledwie muskały jej skórę, sprawiało, że jej żołądek się ściskał.

Przez lata obserwował ją. Czekał. Nigdy nie brał, nigdy nie przekraczał granicy—ale zawsze dawał jej do zrozumienia, że jej pragnie.

Teraz, gdy Michael zniknął, nie miała już się do kogo zwrócić.

„Powiedz tak,” wyszeptał do małżowiny jej ucha. „Albo odejdź i szukaj go sama.”

Jej palce zacisnęły się na materiale bluzy, paznokcie wbiły się w twarde mięśnie.

Storm nigdy nie dawał nic za darmo. On nigdy nie robił nic bez ceny.

A to była ta cena.

Jej ciało płonęło od ciężaru tej chwili, od dusznego żaru jego spojrzenia, od tego, jak jego palce oplotły jej nadgarstek, jakby już należała do niego.

„Dobrze,” wyszeptała.

W chwili, gdy te słowa opuściły jej usta, usta Storma zderzyły się z jej. Pocałował ją, jakby chciał ją pochłonąć. Jakby na to czekał. Jego dłonie splątały się w jej włosach, jego ciało naparło na nią, przyciskając ją do ściany, a ona mu na to pozwoliła. Pozwoliła się pochłonąć, pozwoliła sobie utonąć w jego dotyku.

Ale kiedy jego palce musnęły siniaki ukryte pod bluzą, wszystko się zmieniło.

Storm znieruchomiał.

Odsunął się na tyle, by zobaczyć, jego wzrok prześlizgnął się po ciemnych śladach wzdłuż jej żeber. Powietrze zgęstniało. Drwiący uśmiech zniknął, zastąpiony czymś śmiertelnie groźnym.

Jego palce omiotły ślady, ledwie dotykając, jakby chciał je zetrzeć. „Dlaczego pozwoliłaś mu cię skrzywdzić?” Jego głos był zbyt spokojny. Zbyt miękki.

Livvy zawahała się.

Palce Storma uniosły jej podbródek, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. Były czarne od wściekłości.

„Livvy,” warknął, z ledwie powstrzymywaną przemocą w głosie.

Jej gardło zacisnęło się. „Jeśli spróbuję się bronić, skrzywdzi moje dziecko.”

Cisza, która zapadła, była dusząca.

Storm powoli wypuścił powietrze, jego szczęka się zacisnęła, dłonie zwinęły w pięści po bokach. Nie musiała na niego patrzeć, by wiedzieć, że już wyobraża sobie, jak zabija Stanleya—jak powoli, jak brutalnie.

„On już nie żyje,” wymamrotał cicho, niemal łagodnie—a jednak w kontraście do burzy szalejącej w jego wnętrzu.

„Storm, proszę—”

Już go nie było, szedł w stronę drzwi. Sięgnęła po niego, ale się nie zatrzymał.

„Jeśli dotknie cię jeszcze raz,” rzucił przez ramię, głosem ciemnym, ostatecznym, „sprawię, że będzie błagał o śmierć.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Obsesja (perspektywa Storma)

Nie widziałem Livvy od pięciu lat.

Pięć pieprzonych lat zastanawiania się, czy jeszcze oddycha, czy wciąż nosi pierścionek Stanleya, czy może już ją gdzieś pochował, wyrywszy swoje imię na jej nagrobku.

A teraz była tutaj.

W moich ubraniach. Owinięta moją bluzą, tonąca w materiale, jakby chciała się w nim rozpłynąć. Zwinięta na mojej kanapie, z podciągniętymi do piersi kolanami, wyglądała na zbyt małą, zbyt kruchą. Siniaki oplatały jej nadgarstki jak kajdanki, bledły, ale wciąż były widoczne. Przypomnienie wszystkich sposobów, w jakie ją zawiodłem.

Zawsze wiedziałem, że Stanley jest potworem. Ale widząc tego dowód, chciałem go zabić. Powoli.

Rozszarpać go gołymi rękami.

Drgnęła, gdy usiadłem obok niej. Ledwo zauważalny ruch, ale dostrzegłem go. Jak naciąga rękawy niżej, próbując ukryć siniaki. Zacisnąłem pięści tak mocno, że aż mi strzeliły kostki, walcząc z chęcią, by ją objąć, przyciągnąć do siebie, przysiąc, że już nigdy nie będzie musiała się bać.

Ale na to przyjdzie czas później.

Teraz potrzebowałem odpowiedzi.

Jej spojrzenie odnalazło moje, poszukujące, zdesperowane i rozbite. I przez sekundę—zaledwie sekundę—wyglądała jak osiemnastolatka.

Zbyt młoda. Zbyt ufna.

Patrząca na mnie z czymś, co za bardzo przypominało nadzieję.

Kurwa, nienawidziłem tego.

Jej zielone oczy, szerokie i złamane, złote drobinki błyszczały jak uwięzione gwiazdy. Nie mogłem przestać patrzeć. Jej orzechowe włosy swobodnie spływały po ramionach, miękkie fale, w które aż bolało mnie, by zanurzyć palce. Nie przypominała dziewczyny, która jeszcze kiedyś pluła we mnie ogniem.

Ale myślałem tylko o tym, że podpaliłbym cały świat, byleby znów zobaczyć w niej ten błysk.

Wypuściła powietrze, jej ramiona opadły. „Po prostu—muszę znaleźć Michaela,” wyszeptała, jej głos się załamał. „Muszę mu powiedzieć—”

Przerwałem jej, szczęka mi się zacisnęła.

„Livvy.” Wypowiedziałem to powoli, ostrożnie, jakbym bał się, że te słowa ją złamią. „Michael zaginął.”

Zastygła. Bez oddechu. Bez ruchu. Tylko cisza.

A potem—

„Co?”

Jej głos ledwie był słyszalny, cichy i niedowierzający, jakby czekała, aż to odwołam.

Przeciągnąłem dłonią po twarzy, głęboko wciągając powietrze. „Nie ma go już miesiąc.” Słowa były gorzkie w moich ustach. „Nikt go nie widział, odkąd po transakcji z Syndykatem wszystko się posypało.”

Pokręciła głową. „Kłamiesz.” Jej głos pękł, rozsypując się. „Stanley—powiedziałby mi—”

Stanowczo wypuściłem powietrze. „Stanley zadbał, żebyś się nie dowiedziała.” Słowa wyszły lodowate, przesiąknięte wściekłością, której nie potrafiłem powstrzymać. „Zamknął cię, trzymał na krótkiej smyczy. Naprawdę sądzisz, że pozwoliłby ci uciec, gdybyś wiedziała?”

Jej oddech przyspieszył, płytki i spanikowany, łzy spływały po jej policzkach.

I kurwa. Nie mogłem tego znieść. Nie mogłem patrzeć, jak jest taka—zgnieciona, bez nadziei, do cna złamana.

„Znajdziemy go,” powiedziałem, mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałem. „Zajmuję się tym. Dlaczego myślisz, że byłem wtedy na ulicy, kiedy zobaczyłem ciebie i twoje dziecko?”

Przewróciła oczami i syknęła: „Nie wiem, może szukałeś jakiejś dziwki?”

Parsknąłem śmiechem, nie zmieniła się ani trochę. Jej palce zacisnęły się na moim nadgarstku. Mocno. Z desperacją.

„Przysięgasz, że go znajdziesz?”

To, jak na mnie patrzyła—jakbym był jej ostatnią, pieprzoną nadzieją—coś we mnie pękło.

Pochyliłem się, musnąłem ustami jej skroń, wdychając jej zapach.

„Przysięgam, Aniele.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Krwiste Przysięgi

Livvy ledwo rozpoznawała dziewczynę patrzącą na nią z lustra w korytarzu.

Siniaki rzucały się w oczy niczym atrament na bladej skórze, głębokie cienie przylegały pod jej zmęczonymi oczami. Usta miała spierzchnięte, włosy splątane w nieładzie. Wyglądała na pustą, pozbawioną jakiegokolwiek światła, które kiedyś w niej tliło.

Oderwała wzrok, przytulając Angelinę mocniej. Ciepło dziecka przenikało ją, uziemiając, powstrzymując przed pogrążeniem się w przeszłości. Pocałowała córkę w czubek głowy, wdychając delikatny zapach pudru dla niemowląt i bezpieczeństwa, ale nawet to nie było w stanie stłumić przenikliwego bólu w piersi.

Wtedy rozległ się trzask drzwi wejściowych.

Głos Storma był niski, śmiertelnie groźny, a zaraz po nim odezwał się drugi – szorstki, z brzegiem tłumionej furii.

Luca.

Daniel.

Wypełnili framugę drzwi, cienie ciągnęły się długie w przygaszonym świetle.

Żołądek Livvy ścisnął się, gdy na nich spojrzała. Nie zmienili się – nie naprawdę. Luca wciąż miał w sobie tę swobodną, leniwą pewność siebie, gdy opierał się o framugę, ale jego uśmiech zniknął, zastąpiony czymś ciemnym. Daniel, jak zawsze milczący, stał tuż za nim, jego bystre oczy przesuwały się po niej z obliczeniem, które wywołało dreszcz na jej kręgosłupie.

Byli tymi samymi chłopcami, których kiedyś znała. Ale coś w nich się zmieniło, stwardniało.

Wzrok Luci padł na nią pierwszy.

I wtedy się zatrzymał.

Jego twarz zastygła, a powietrze w pokoju zgęstniało. Jego oczy przesunęły się po niej, zatrzymując na siniakach wzdłuż obojczyka, na tym, jak cienki ramiączko jej podkoszulka ledwo zakrywało ślady, które zostawił Stanley.

— Kurwa — wyszeptał.

Jego dłonie zacisnęły się po bokach, i nie umknęło jej, jak drżały — jakby był o sekundę od tego, by zacisnąć je na czyjejś szyi.

— On ci to zrobił?

Słowa były ciche. Niebezpieczne.

Livvy przełknęła ślinę. Otworzyła usta. Nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Szczęka Luci zadrgała. Jego wzrok zsunął się niżej, biorąc pod uwagę każdy centymetr jej odsłoniętej skóry. Coś jeszcze przemknęło za jego gniewem — coś ostrzejszego, coś głodnego.

Jakby nie był pewien, czy chce ją zniszczyć, czy wielbić.

Przeszedł ją dreszcz.

Wtedy Daniel wysunął się naprzód, jego spojrzenie utkwione w Angelinie.

Jego maska pękła.

— To…? — Jego głos był ochrypły.

Livvy przytuliła córkę mocniej, gardło miała ściśnięte. — To Angelina — wyszeptała. — Ona jest… moja.

Palce Daniela zadrżały, jego oczy przeskakiwały między twarzą Livvy a dzieckiem. Wyglądał, jakby chciał dotknąć, przytulić, ale coś go powstrzymywało. Coś nieczytelnego przyciemniło jego wyraz twarzy, zanim znowu schował się za spokojem, który zawsze go wyróżniał.

Luca przetarł twarz dłonią, mrucząc przekleństwo.

Sposób, w jaki teraz patrzył na Livvy, sprawił, że jej żołądek zawiązał się w supeł.

Przypomniało jej to, jak patrzył na nią kiedy byli młodsi — zanim wszystko się zmieniło.

Zanim należała do kogoś innego.

Zanim pierścionek Stanleya kiedykolwiek dotknął jej palca.

Pewnego razu zagnał ją do kąta, gdy byli jeszcze głupimi nastolatkami, za trybunami po szkole. Tamten leniwy uśmiech, ramię oparte o ścianę obok jej głowy, sposób, w jaki jego oczy prowokowały ją, by powiedziała „tak”. No dalej, księżniczko. Co ci szkodzi? Zaśmiała się wtedy, z policzkami płonącymi, i nazwała go idiotą.

Ale spojrzenie, które jej wtedy rzucił, było takie samo jak teraz.

Jakby był o dwie sekundy od przyciśnięcia jej do ściany i przypomnienia jej o każdym momencie, w którym mu odmówiła.

Głos Storma rozciął powietrze.

— Gdzie jest Stanley?

Głowa Luci gwałtownie się odwróciła w jego stronę, wyraz twarzy stał się dziki. — Wkrótce martwy — warknął.

Storm skinął tylko raz głową, ostatecznie. Bez sprzeciwu.

Ucisk Livvy na Angelinę się wzmocnił, jej palce wbijały się w kocyk aż zbladły.

Jej spojrzenie przesunęło się na Daniela, desperacja przemknęła przez jej twarz, zanim zdołała ją ukryć.

— Czy pomożesz mi znaleźć Michaela?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Owned by My Brother's Best Friends

Owned by My Brother's Best Friends

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa