„Co się do cholery z tobą stało?” zapytał, gdy światło latarni padło na jej twarz. „A kto to jest, ten mały kłębuszek, którego trzymasz?” Angelina zamruczała i wyciągnęła ręce do Storm. Storm odsunął się, bojąc się dziecka. Livvy wskazała na swoje siniaki. „To, Stanley.” Potem spojrzała na dziecko, które trzymała. „A to jest Angelina. Moja córka.”
Storm westchnął i zmierzył ją wzrokiem. „Idziesz ze mną.”
Storm nie czekał na sprzeciw. Jego uścisk był stanowczy na jej nadgarstku, ciągnął ją w stronę swojego samochodu bez wahania.
Szarpnęła się. „Nie idę.”
Storm wydychał powietrze nosem, przechylając głowę. Uśmiech błąkał się na krawędziach jego ust, ale pod spodem było coś jeszcze. Coś ostrego.
„Wiesz, kim jestem,” powiedziała ochrypłym głosem.
Uśmiechnął się szeroko. „Zawsze wiedziałaś.”
Wspomnienia przemknęły przez jej myśli jak stary film.
Storm zawsze tam był, czaił się w tle jej nastoletnich lat, obserwując ją z tym irytującym uśmieszkiem. Pamiętała, jak szeptał jej coś pod nosem, gdy Michael nie patrzył, słowa przeznaczone tylko dla niej.
Bez tej sukienki wyglądałabyś lepiej, Aniele.
Pewnego dnia zastanowisz się, jak to jest z kimś, kto naprawdę potrafi cię poczuć.
Nigdy jej nie dotknął. Nigdy nie przekroczył granicy. Ale zadbał o to, by dobrze wiedziała, że chce to zrobić. A teraz siedziała w jego samochodzie.
Silnik mruczał pod nimi, cichy pomruk wypełniał ciszę. Wpatrywała się w deskę rozdzielczą, jej pięści zaciśnięte w kolanach. Angelina spała teraz głęboko w jej ramionach.
„Nie zostanę w twoim melinie.”
Storm wydał z siebie cichy śmiech, stukając palcami w kierownicę. „Myślisz o mnie aż tak źle?”
„Tak.”
Nie sprzeciwił się. Po prostu pozwolił, by cisza rozciągnęła się między nimi, pozwalając jej poczuć ciężar jego obecności.
Kiedy zatrzymali się przed bramą wjazdową, żołądek jej się zacisnął. Przed nią piętrzyła się rezydencja, same eleganckie okna i cicha zamożność, taki dom należał do ludzi, którzy nigdy nie musieli o nic prosić.
Palce zacisnęła na materiale płaszcza. Storm przesunął się na siedzeniu, obserwując jej reakcję.
Uśmiech rozciągał mu się na ustach powoli, celowo. „Nieźle, co?”
Wydychała powietrze nosem, ale nie odpowiedziała. Bo tu nie chodziło tylko o pieniądze, chodziło o władzę. A tacy mężczyźni jak Storm nigdy nie dawali niczego za darmo.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pokój był zbyt ciepły, albo może to tylko on taki był.
Storm stał przy kominku, szklanka whisky w dłoni, obserwując ją z taką cierpliwością, że czuła się jak zwierzyna. Płomienie migotały za jego plecami, rzucając cienie na ostre rysy jego twarzy.
Livvy stała przy kanapie, ramiona mocno skrzyżowane na piersi, nie z zimna, lecz z potrzeby ochrony. Niewiele to pomagało wobec nerwów. Oversize’owa bluza, którą miała na sobie—jego bluza—zwisała luźno na jej sylwetce, a rękawy całkowicie zakrywały dłonie.
„Potrzebuję twojej pomocy,” powiedziała, zmuszając głos do stanowczości.
Storm zakręcił bursztynowym trunkiem w szklance, a jego usta wykrzywiły się lekko. „Naprawdę?”
Przełknęła ślinę. „Michael nie odbiera moich telefonów. Muszę go znaleźć.”
Brak reakcji. Przynajmniej od razu. Wolno upił łyk, obserwując ją znad krawędzi szklanki. To oczekiwanie było niemal nie do zniesienia, ta duszna cisza rozciągająca się między nimi. Gdy w końcu się poruszył, zrobił to rozmyślnie, z pełną kontrolą—szklanka zabrzęczała cicho, gdy odstawił ją na barek.
Wtedy ruszył w jej stronę.
Livvy nie ruszyła się, ale jej palce mocniej wbiły się w ramiona, gdy zmniejszał dystans. Był już zbyt blisko, jego zapach przenikał jej zmysły—przyprawy i skóra, ciemny i odurzający.
„A co,” wymruczał, sięgając, by odgarnąć niesforny kosmyk włosów za jej ucho, „dostanę w zamian?”
Dreszcz przeszedł jej po kręgosłupie, ale zmusiła się, by nie cofnąć się ani o krok. „Oddam ci wszystko.”
Zamruczał z niezadowoleniem. „Co dokładnie?”
Otworzyła usta, lecz słowa zamarły, kiedy opuszki jego palców musnęły jej policzek, przesuwając się lekko wzdłuż linii żuchwy, potem niżej, po łuku jej szyi. Jej oddech zadrżał.
„Ja—ja nie—”
Kciuk Storma przesunął się po wewnętrznej stronie jej nadgarstka, dokładnie nad pulsującą żyłą. Jej tętno było szybkie, i on o tym wiedział. Jego uśmiech stał się jeszcze bardziej drapieżny.
„O, wiesz, Livvy.” Jego głos był ciemną obietnicą, stalą owiniętą aksamitem. „Zapłacisz swoim ciałem.”
Jej puls zadrgał, panika i coś jeszcze splątały się w jej wnętrzu. „Nie możesz mówić poważnie.”
Storm pochylił się, jego oddech musnął jej żuchwę. „Nie mogę?”
Nie dotykał jej w żaden nieprzyzwoity sposób, nie zmuszał do niczego, lecz sposób, w jaki mówił, to jak jego palce ledwie muskały jej skórę, sprawiało, że jej żołądek się ściskał.
Przez lata obserwował ją. Czekał. Nigdy nie brał, nigdy nie przekraczał granicy—ale zawsze dawał jej do zrozumienia, że jej pragnie.
Teraz, gdy Michael zniknął, nie miała już się do kogo zwrócić.
„Powiedz tak,” wyszeptał do małżowiny jej ucha. „Albo odejdź i szukaj go sama.”
Jej palce zacisnęły się na materiale bluzy, paznokcie wbiły się w twarde mięśnie.
Storm nigdy nie dawał nic za darmo. On nigdy nie robił nic bez ceny.
A to była ta cena.
Jej ciało płonęło od ciężaru tej chwili, od dusznego żaru jego spojrzenia, od tego, jak jego palce oplotły jej nadgarstek, jakby już należała do niego.
„Dobrze,” wyszeptała.
W chwili, gdy te słowa opuściły jej usta, usta Storma zderzyły się z jej. Pocałował ją, jakby chciał ją pochłonąć. Jakby na to czekał. Jego dłonie splątały się w jej włosach, jego ciało naparło na nią, przyciskając ją do ściany, a ona mu na to pozwoliła. Pozwoliła się pochłonąć, pozwoliła sobie utonąć w jego dotyku.
Ale kiedy jego palce musnęły siniaki ukryte pod bluzą, wszystko się zmieniło.
Storm znieruchomiał.
Odsunął się na tyle, by zobaczyć, jego wzrok prześlizgnął się po ciemnych śladach wzdłuż jej żeber. Powietrze zgęstniało. Drwiący uśmiech zniknął, zastąpiony czymś śmiertelnie groźnym.
Jego palce omiotły ślady, ledwie dotykając, jakby chciał je zetrzeć. „Dlaczego pozwoliłaś mu cię skrzywdzić?” Jego głos był zbyt spokojny. Zbyt miękki.
Livvy zawahała się.
Palce Storma uniosły jej podbródek, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. Były czarne od wściekłości.
„Livvy,” warknął, z ledwie powstrzymywaną przemocą w głosie.
Jej gardło zacisnęło się. „Jeśli spróbuję się bronić, skrzywdzi moje dziecko.”
Cisza, która zapadła, była dusząca.
Storm powoli wypuścił powietrze, jego szczęka się zacisnęła, dłonie zwinęły w pięści po bokach. Nie musiała na niego patrzeć, by wiedzieć, że już wyobraża sobie, jak zabija Stanleya—jak powoli, jak brutalnie.
„On już nie żyje,” wymamrotał cicho, niemal łagodnie—a jednak w kontraście do burzy szalejącej w jego wnętrzu.
„Storm, proszę—”
Już go nie było, szedł w stronę drzwi. Sięgnęła po niego, ale się nie zatrzymał.
„Jeśli dotknie cię jeszcze raz,” rzucił przez ramię, głosem ciemnym, ostatecznym, „sprawię, że będzie błagał o śmierć.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie widziałem Livvy od pięciu lat.
Pięć pieprzonych lat zastanawiania się, czy jeszcze oddycha, czy wciąż nosi pierścionek Stanleya, czy może już ją gdzieś pochował, wyrywszy swoje imię na jej nagrobku.
A teraz była tutaj.
W moich ubraniach. Owinięta moją bluzą, tonąca w materiale, jakby chciała się w nim rozpłynąć. Zwinięta na mojej kanapie, z podciągniętymi do piersi kolanami, wyglądała na zbyt małą, zbyt kruchą. Siniaki oplatały jej nadgarstki jak kajdanki, bledły, ale wciąż były widoczne. Przypomnienie wszystkich sposobów, w jakie ją zawiodłem.
Zawsze wiedziałem, że Stanley jest potworem. Ale widząc tego dowód, chciałem go zabić. Powoli.
Rozszarpać go gołymi rękami.
Drgnęła, gdy usiadłem obok niej. Ledwo zauważalny ruch, ale dostrzegłem go. Jak naciąga rękawy niżej, próbując ukryć siniaki. Zacisnąłem pięści tak mocno, że aż mi strzeliły kostki, walcząc z chęcią, by ją objąć, przyciągnąć do siebie, przysiąc, że już nigdy nie będzie musiała się bać.
Ale na to przyjdzie czas później.
Teraz potrzebowałem odpowiedzi.
Jej spojrzenie odnalazło moje, poszukujące, zdesperowane i rozbite. I przez sekundę—zaledwie sekundę—wyglądała jak osiemnastolatka.
Zbyt młoda. Zbyt ufna.
Patrząca na mnie z czymś, co za bardzo przypominało nadzieję.
Kurwa, nienawidziłem tego.
Jej zielone oczy, szerokie i złamane, złote drobinki błyszczały jak uwięzione gwiazdy. Nie mogłem przestać patrzeć. Jej orzechowe włosy swobodnie spływały po ramionach, miękkie fale, w które aż bolało mnie, by zanurzyć palce. Nie przypominała dziewczyny, która jeszcze kiedyś pluła we mnie ogniem.
Ale myślałem tylko o tym, że podpaliłbym cały świat, byleby znów zobaczyć w niej ten błysk.
Wypuściła powietrze, jej ramiona opadły. „Po prostu—muszę znaleźć Michaela,” wyszeptała, jej głos się załamał. „Muszę mu powiedzieć—”
Przerwałem jej, szczęka mi się zacisnęła.
„Livvy.” Wypowiedziałem to powoli, ostrożnie, jakbym bał się, że te słowa ją złamią. „Michael zaginął.”
Zastygła. Bez oddechu. Bez ruchu. Tylko cisza.
A potem—
„Co?”
Jej głos ledwie był słyszalny, cichy i niedowierzający, jakby czekała, aż to odwołam.
Przeciągnąłem dłonią po twarzy, głęboko wciągając powietrze. „Nie ma go już miesiąc.” Słowa były gorzkie w moich ustach. „Nikt go nie widział, odkąd po transakcji z Syndykatem wszystko się posypało.”
Pokręciła głową. „Kłamiesz.” Jej głos pękł, rozsypując się. „Stanley—powiedziałby mi—”
Stanowczo wypuściłem powietrze. „Stanley zadbał, żebyś się nie dowiedziała.” Słowa wyszły lodowate, przesiąknięte wściekłością, której nie potrafiłem powstrzymać. „Zamknął cię, trzymał na krótkiej smyczy. Naprawdę sądzisz, że pozwoliłby ci uciec, gdybyś wiedziała?”
Jej oddech przyspieszył, płytki i spanikowany, łzy spływały po jej policzkach.
I kurwa. Nie mogłem tego znieść. Nie mogłem patrzeć, jak jest taka—zgnieciona, bez nadziei, do cna złamana.
„Znajdziemy go,” powiedziałem, mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałem. „Zajmuję się tym. Dlaczego myślisz, że byłem wtedy na ulicy, kiedy zobaczyłem ciebie i twoje dziecko?”
Przewróciła oczami i syknęła: „Nie wiem, może szukałeś jakiejś dziwki?”
Parsknąłem śmiechem, nie zmieniła się ani trochę. Jej palce zacisnęły się na moim nadgarstku. Mocno. Z desperacją.
„Przysięgasz, że go znajdziesz?”
To, jak na mnie patrzyła—jakbym był jej ostatnią, pieprzoną nadzieją—coś we mnie pękło.
Pochyliłem się, musnąłem ustami jej skroń, wdychając jej zapach.
„Przysięgam, Aniele.”
Przesuń w górę, aby kontynuować