Perspektywa Neila
Pięć lat temu miałem siedemnaście lat i byłem przekonany, że wiem, czego chcę.
Najpierw uderzył mnie ryk—silniki wyły, dźwięk wibrował w mojej piersi i trząsł kośćmi. Potem rozmyte sylwetki motocykli pędzących tak szybko, że ledwo mogłem je śledzić.
Tłum wokół mnie falował, tysiące ludzi na nogach, krzyczących, pełnych elektrycznej energii. Nigdy wcześniej nie czułem czegoś podobnego.
Zapach palonej gumy i benzyny, żar bijący od toru, czysty chaos tego wszystkiego—tonąłem w tym, i nie chciałem wypływać na powierzchnię.
A wtedy go zobaczyłem.
Ray Vane przekroczył linię mety jako pierwszy, jego motocykl był smugą czerni i srebra. Dwadzieścia osiem lat, a już legenda.
Zwolnił, zatrzymał się i zeskoczył z motocykla z płynną gracją, która sprawiała, że wyglądało to na bezwysiłkowe. Gdy sięgnął i zdjął kask, wstrzymałem oddech.
Gęste, czarne włosy, lekko wilgotne od potu, opadły mu na czoło, zanim odgarnął je w tył w rękawiczce.
Nawet z miejsca, w którym stałem na trybunach, widziałem ostre rysy jego twarzy—mocny podbródek, wysokie kości policzkowe, rodzaj męskiej urody, która nie potrzebuje łagodności, by być powalającą.
Jego kombinezon wyścigowy opinał szerokie ramiona i potężną sylwetkę, ciało ukształtowane przez lata fizycznej dyscypliny. Poruszał się z absolutną pewnością siebie, każdy gest był zamierzony i kontrolowany. Jakby był właścicielem toru. Jakby był właścicielem świata.
Potem obrócił się lekko i dostrzegłem jego oczy: szare, zimne, przeszywające.
Serce uderzyło mi w żebra. Gorąco rozlało się po mnie—pożądanie zmieszane z podziwem, zmieszane z czymś ostrzejszym, bardziej desperackim. Chciałem być bliżej.
Chciałem, żeby na mnie spojrzał. Chciałem istnieć w jego świecie, znaczyć dla niego coś więcej niż tylko kolejną twarz w tłumie.
Miałem siedemnaście lat i byłem całkowicie, beznadziejnie zafascynowany.
— Neil? Neil, kochanie, jesteśmy na miejscu.
Głos mamy sprowadził mnie z powrotem do teraźniejszości. Zamrugałem, wspomnienie rozwiało się, gdy skupiłem wzrok na desce rozdzielczej przede mną. Staliśmy zaparkowani przed siedzibą zespołu. Mój pierwszy dzień.
— Przepraszam — powiedziałem. — Po prostu się zamyśliłem.
— O przystojnych facetach? — zapytała mama, uśmiechając się do mnie z miejsca pasażera. — Może poznasz tam jakichś przystojnych facetów.
Tata roześmiał się za kierownicą. — Jezus, Claire. Daj chłopakowi spokój.
— Co? Tylko mówię, ma dwadzieścia dwa lata i jest singlem. Odrobina romansu w pracy jeszcze nikomu nie zaszkodziła. — Odwróciła się do mnie, oczy jej błyszczały rozbawieniem. — Prawda, kochanie? Nie byłoby miło?
Uśmiechnąłem się mimo siebie. Zawsze tacy byli—wspierający, żartobliwi, zupełnie niezrażeni faktem, że jestem gejem.
Tata dosłownie przybił mi piątkę, kiedy się ujawniłem w wieku szesnastu lat. Mama zapytała, czy mam już chłopaka. Byli takimi rodzicami, których inni queerowi nastolatkowie zazdrościli, i wiedziałem, jakie mam szczęście.
— Jestem tu do pracy, mamo — powiedziałem. — Nie po to, żeby znaleźć chłopaka.
— Możesz robić obie rzeczy — odparła. — Wielozadaniowość to ważna umiejętność.
— Claire — powiedział tata, ale uśmiechał się dalej.
— Dobrze, dobrze. — Sięgnęła do tyłu i uścisnęła moją dłoń. — Jestem z ciebie dumna, wiesz o tym? To naprawdę coś wielkiego.
To naprawdę było coś wielkiego. Formuła 1—marzenie, które ścigałem od siedemnastego roku życia. A teraz tu byłem, miałem przejść przez te drzwi i zacząć pracę w tej samej ekipie co Ray Vane.
Tylko że Leo też powinien tu być.
Ta myśl uderzyła mnie jak zwykle—nagle, ostro, z poczuciem winy. Mój starszy brat, mój najlepszy przyjaciel. Ten, który nauczył mnie wszystkiego o motocyklach.
Mieliśmy to robić razem. Pracować w tej samej drużynie, naprawiać jego motocykl, może zbliżyć się do Raya. Taki był plan.
Ale Leo został wyrzucony z zespołu zaraz po tym, jak przyjąłem pracę.
To mnie nadal dręczyło. Wydawało się czymś więcej niż przypadkiem, ale nie wiedziałem, co o tym myśleć. Wiedziałem tylko, że Leo mi nie wybaczył, że zostałem. Uważał, że wybrałem zespół zamiast niego. Wybrałem Raya zamiast rodziny.
Może miał rację.
— No dobra — odezwał się tata, przerywając ciszę. — Pokaż im, na co cię stać, mały.
Złapałem torbę, pożegnałem się i wysiadłem z samochodu. Siedziba piętrzyła się przede mną, sama stal i szkło, i obietnica. Wziąłem głęboki oddech i wszedłem do środka.
To był mój pierwszy dzień i jeszcze nie udało mi się zamienić z Rayem ani słowa.
Byłem blisko. Wystarczająco blisko, by słyszeć jego głos, patrzeć jak pracuje, wyłapywać jego sylwetkę między spotkaniami, treningami i obowiązkami wobec sponsorów. Ale blisko to nie to samo, co naprawdę z nim porozmawiać.
Za każdym razem, gdy wydawało mi się, że mam szansę, ktoś inny go odciągał—jakiś inżynier z pytaniem, członek zespołu z problemem, sponsor potrzebujący jego uwagi.
Dziś nie było inaczej. Spędziłem poranek w garażu, wykonując diagnostykę jednego z motocykli. Ray przeszedł dwa razy.
Za pierwszym razem rozmawiał przez telefon, jego głos był niski i urywany, rozmawiał o aerodynamice.
Za drugim razem był otoczony przez trzy osoby, wszyscy mówili naraz. Wyglądał na zmęczonego, ale skupionego, jego szare oczy były ostre, gdy słuchał.
Nie zauważył mnie. A jeśli zauważył, to nie dał tego po sobie poznać.
— Nie bierz tego do siebie — powiedział Caleb, jeden z innych mechaników, kiedy przyłapał mnie na gapieniu się. — Ray zawsze taki jest—zawalony robotą po uszy. Ale nie jest przez to dupkiem, wiesz? Po prostu ma dużo na głowie.
— Wiem — odpowiedziałem. — Rozumiem.
I naprawdę rozumiałem. Ray nie sprawiał wrażenia dupka. Nie był nieuprzejmy ani lekceważący czy okrutny, po prostu był zajęty. Ciągle w ruchu, rozrywany na setki stron, zawsze pracujący.
To miało sens—był mistrzem świata, oczywiście że nie miał czasu rozmawiać z każdym mechanikiem zespołu. Ale i tak obserwowałem go z daleka, z nadzieją.
Pod koniec dnia większość zespołu już się rozeszła. Kończyłem ostatnie poprawki, kiedy Caleb podbiegł z korytarza.
— Hej, Ray zostawił swoją torbę ze sprzętem — zawołał do nikogo konkretnego. — Już wyszedł. Ktoś musi mu ją zanieść.
Serce mi przyspieszyło. To była moja szansa.
— Zaniosę — powiedziałem, może aż za szybko.
Caleb wzruszył ramionami i rzucił mi torbę. — Magazyn sprzętu. Pewnie coś jeszcze odbiera zanim wyjdzie.
Złapałem torbę i ruszyłem bocznym korytarzem, puls przyspieszał z każdym krokiem. Może w końcu porozmawiamy, może wreszcie dostanę coś więcej niż przelotne spojrzenie.
Skręciłem za róg w stronę magazynu sprzętu i zastygłem.
Magazyn sprzętu był schowany w zacisznym kącie siedziby, otoczony stosami części zamiennych i maszyn. Cicho. Prywatnie. A tam, pośrodku wszystkiego, stał Ray.
Nie był sam. Jego menedżer klęczał przed nim, ręce miał związane za plecami czymś, co wyglądało na skórzany pasek.
Rozpoznałem go od razu—oczywiście, że tak. Zapamiętałem wszystko o Rayu, nawet ludzi, z którymi pracował, z którymi rozmawiał, którzy krążyli w jego orbicie.
Menedżer nazywał się David. Był po trzydziestce, profesjonalny, zawsze nienaganny. Ale teraz wyglądał na wszystko, tylko nie profesjonalnego.
Ray stał nad nim, tak blisko, że niemal się dotykali. Jego dłoń sięgnęła powoli, z rozmysłem, a kciuk przejechał po dolnej wardze Davida. Dotyk był delikatny, niemal czuły. Potem Ray przycisnął kciuk do ust Davida, a David rozchylił wargi.
Ray wsunął mu kciuk do środka, na język. David zaczął ssać.
Wstrzymałem oddech. Mózg mi się zresetował. Nie mogłem się ruszyć, nie mogłem oderwać wzroku, nie mogłem pojąć, co widzę. To nie było to, czego się spodziewałem. To nie było…
Głos Raya przeciął ciszę, niski i rozkazujący: — Oczy na podłogę.
Wzrok Davida natychmiast opadł.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Neila
Zamarłem w miejscu, półukryty za stertą skrzyń ze sprzętem. Mój mózg wrzeszczał, żebym się ruszył, odszedł, uciekł stamtąd, zanim mnie zauważą. Ale ciało nie chciało współpracować.
Głos Raya stał się cichszy, niemal szeptany. Nie rozumiałem wszystkiego, ale docierały do mnie urywki.
"Właśnie tak," powiedział Ray, jego ton był spokojny i opanowany. "Właśnie o to chodzi."
Chwila ciszy. Potem: "Wyglądasz tak dobrze na kolanach przede mną."
Zabrakło mi tchu. Słowa były brudne, intymne, ale nie okrutne. W jego głosie było coś niemal doceniającego, jak pochwała ukryta w rozkazie.
"Nie ruszaj się," ciągnął Ray. "Zostań dokładnie tam, gdzie cię postawiłem."
David nie wyglądał na upokorzonego. Na jego twarzy malowało się coś zupełnie innego—skupienie, koncentracja. Może nawet przyjemność.
Jego oczy były spuszczone, jak Ray kazał, ale wyraz twarzy niemal spokojny, jakby właśnie tu chciał być.
"Dobry chłopiec," mruknął Ray, a te słowa wstrząsnęły mną.
To nie było upokorzenie. To było konsensualne, pożądane.
Zalała mnie fala gorąca. Moje ciało zareagowało, zanim mózg zdążył nadążyć, zwierzęcy odruch, nad którym nie panowałem. Mój penis stwardniał, nieprzyjemnie uciskając w dżinsach.
Wstyd mieszał się z podnieceniem, poczucie winy splatało się z fascynacją. Powinienem odejść. Musiałem odejść. Ale nie mogłem się ruszyć. Tkwiłem tam, patrząc, z płytkim oddechem i sercem tłukącym jak oszalałe.
Ręka Raya przesunęła się na szczękę Davida, unosząc lekko jego twarz—nie na tyle, by złamać rozkaz, tylko by zmienić kąt. Kciuk wysunął się z ust Davida, mokry i błyszczący.
"Wiesz, czego chcę," powiedział Ray cicho, a David skinął głową.
Wtedy spojrzenie Raya się przesunęło.
Zatrzymało się na moich oczach.
To zimne spojrzenie przecięło mnie jak nóż. Bez słów. Bez ruchu. Nie odezwał się, nie przerwał tego, co robił, nawet nie zmienił wyrazu twarzy.
Po prostu patrzył na mnie, patrzył, jak patrzę na niego. Jego szare oczy przygwoździły mnie do miejsca, nie mrugając, oceniając. Ciężar jego wzroku był przytłaczający. Czułem się obnażony, odarty ze wszystkiego, jakby widział każdą myśl pędzącą przez moją głowę, każde niestosowne uczucie zalewające moje ciało.
Doskonale wiedział, co to ze mną robi. I miał to gdzieś.
Rzuciłem się do ucieczki.
Nogi wreszcie mnie posłuchały, odwróciłem się i pobiegłem. Torba ze sprzętem wypadła mi z rąk i z głuchym łupnięciem spadła na podłogę, ale nie zatrzymałem się, by ją podnieść. Przebiegłem przez korytarz, obok garażu, na parking.
Serce waliło mi o żebra tak mocno, że aż bolało. Ręce drżały, kiedy szukałem kluczy, prawie je upuściłem, ale w końcu udało mi się otworzyć samochód i wskoczyć do środka.
Odpaliłem silnik i wyjechałem z parkingu, jadąc na autopilocie. Nie wiedziałem, dokąd jadę. Po prostu musiałem się poruszyć, stworzyć dystans między sobą a tym, co właśnie zobaczyłem.
Obraz odtwarzał się w mojej głowie w kółko. Kontrola Raya. Posłuszeństwo Davida. Intensywność tego wszystkiego—sposób, w jaki Ray wydawał polecenia bez podnoszenia głosu, sposób, w jaki David odpowiadał, jakby to było najnaturalniejsze na świecie. A potem wzrok Raya na mnie. To zimne, świadome spojrzenie.
Próbowałem to sobie racjonalizować w drodze powrotnej. To nie było upokarzające, David tego chciał—to było oczywiste. Jego twarz była zbyt spokojna, zbyt skupiona, zbyt chętna.
Ray mu tego nie narzucał. Oboje tego chcieli. A jeśli to prawda, to może…
Może ja też miałem szansę.
Ta myśl uderzyła mnie jak cios w brzuch. Mój idol był gejem. Albo przynajmniej robił takie rzeczy z mężczyznami.
To już coś. To więcej, niż kiedykolwiek ośmielałem się marzyć, nawet w najdzikszych fantazjach. Lata patrzenia na niego z daleka, podziwiania, pragnienia—może to nie było aż tak niemożliwe, jak myślałem.
Ale potem przypomniałem sobie jego wzrok, sposób, w jaki na mnie patrzył. Jak na przeszkodę, jakbym zobaczył coś, czego nie powinienem.
Żołądek mi się ścisnął.
Kiedy wróciłem do domu, Leo już czekał. Siedział na kanapie w naszym wspólnym mieszkaniu, z założonymi ramionami, z twardym wyrazem twarzy.
Nie odezwał się od razu, tylko patrzył, jak wchodzę i kładę klucze na blacie. Cisza między nami była ciężka i nieprzyjemna.
Potem przemówił. "Wciąż tam jesteś."
Jego głos był ostry, jak nóż. Odwróciłem się do niego.
"Tak," powiedziałem ostrożnie. "Wciąż tam jestem."
"Pracujesz dla niego."
Nie potrafił wymówić imienia Raya bez jadu. Zawsze mówił "on" albo "ten drań" albo "twój ukochany idol". Gorycz wylewała się z każdego słowa.
"Pracuję dla zespołu, Leo. Nie dla Raya."
"Gówno prawda." Wstał, jego niebieskie oczy płonęły. Miały ten sam kolor co moje, ale teraz były gniewne, zranione. Zupełnie inne niż moje. "Wybrałeś zespół zamiast mnie. Zdecydowałeś się tam zostać, gdzie on pracuje, gdzie może cię widywać codziennie, podczas gdy ja…"
Urwał, zaciśnięta szczęka. "Jesteś zdrajcą, Neil. Wiesz o tym?"
"Nie jestem zdrajcą," powiedziałem, podnosząc głos mimo siebie. "Próbuję wykonywać swoją pracę. To moja kariera, Leo. Nie mogę po prostu…"
"Mogłeś odejść ze mną," przerwał mi. "Kiedy mnie wyrzucili, mogłeś odejść. Prawdziwy brat by to zrobił."
"I co wtedy?" odparłem. "Wyrzucić wszystko, na co pracowałem, bo ty zostałeś zwolniony? To nie fair."
"Fair?" Głos Leo był już prawie krzykiem. "Chcesz mówić o sprawiedliwości? Wyrzucili mnie w tej samej chwili , w której przyjąłeś pracę. Nie uważasz, że to podejrzane? Nie sądzisz, że on miał coś z tym wspólnego?"
Oczywiście o tym myślałem. Zbieg okoliczności był zbyt wygodny. Ale nie miałem dowodów i nie wiedziałem, co zrobić z tym podejrzeniem, nawet gdybym miał.
"Moi koledzy powiedzieli mi parę tygodni temu," powiedziałem, starając się mówić spokojnie. "Mówili, że moja lojalność należy do zespołu, nie do ciebie. Jestem rozdarty między dwie strony, Leo. Żaden z was nie pozwala mi oddychać."
"Twoja lojalność należy do rodziny," powiedział Leo, jego głos był cichy i groźny. "Nie do jakiegoś zespołu, nie do niego."
"Próbuję budować karierę."
"Wybrałeś jego zamiast mnie." Słowa padły płasko, ostatecznie. "O to w tym chodzi. Wybrałeś swojego idola, faceta, na którego patrzysz z obsesją od siedemnastego roku życia, zamiast własnego brata."
"To nie tak…"
"A nie?" Zbliżył się, a teraz widziałem ból pod gniewem. "Wiesz, kim on jest, Neil? Jest niszczycielem karier. Niszczy ludzi. Zniszczy też ciebie, a kiedy to zrobi, nie licz, że będę cię ratował."
"Nie wiesz, o czym mówisz," powiedziałem, ale głos mi zadrżał.
"Wiem dokładnie, o czym mówię." Jego głos delikatnie się załamał, tylko przez chwilę, zanim gniew wrócił. "Ale ty jesteś zbyt ślepy, żeby to zobaczyć. Zbyt zajęty patrzeniem na niego jak na jakiegoś boga, żeby zauważyć, że to potwór."
"Leo…"
"Mam dość." Sięgnął po kurtkę z oparcia kanapy. "Mam dość prób ratowania cię przed tobą samym. Chcesz tam zostać? Proszę bardzo. Ale nie licz, że będę podnosił kawałki, gdy to wszystko się rozpadnie."
"Leo, zaczekaj!"
Nie zaczekał. Przeszedł obok mnie, jego ramię uderzyło we mnie na tyle mocno, że się zachwiałem. Potem szarpnął drzwi i wyszedł.
Drzwi trzasnęły za nim, a echo tego dźwięku rozniosło się po pustym mieszkaniu.
Przesuń w górę, aby kontynuować