passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Paying My Father's Debt - Rozdział #4 - autor itsvlada

Paying My Father's Debt

/

Rozdział 4

Rozdział 3:

„Nie walcz ze mną,” powiedział, głosem niskim i niebezpiecznym. „Twój tata jest mi winien wszystko — a życie takich jak on zwykle kończy się bardzo szybko. Mógłbym pozwolić ci odejść teraz... ale wtedy musiałbym poradzić sobie z Benem. Wybieraj.”

Jego uścisk nieco się rozluźnił — na tyle, by dać jej wybór, który wcale nie był wyborem. Mary nie odpowiedziała, ale jej milczenie było własną formą poddania.

Późniejsza jazda była długa, cicha i wypełniona cieniami.

W końcu miasto zniknęło, zastąpione krętymi wzgórzami, wysokimi żelaznymi bramami i drogami obsadzonymi sosnami, które bardziej przypominały strażników niż drzewa. Gdy samochód w końcu zatrzymał się przed rozległą posiadłością, jej oddech zadrżał.

To nie wyglądało jak dom. Wyglądało jak twierdza — wszystko ze szkła i kamienia, nieskazitelne i zimne, bez śladu życia wewnątrz czy na zewnątrz.

Otworzył jej drzwi jak dżentelmen. Nie podziękowała mu.

Gdy tylko weszła do środka, chłodne powietrze musnęło jej skórę, przesiąknięte sandałowcem i czymś ciemniejszym. Wewnątrz panowała cisza. Zbyt głęboka cisza.

„Witamy w twoim nowym domu,” powiedział William, głosem nie do odczytania, mijając ją i prowadząc korytarzem.

Podążyła za nim — bo cóż innego mogła zrobić?

Dźwięk syczącego czajnika zwrócił jej uwagę. Za rogiem, w słonecznej kuchni z oknami od podłogi do sufitu, stał mężczyzna, który nie wyglądał na kogoś, kto powinien być blisko kogoś takiego jak William.

Miał na sobie rozpiętą przy kołnierzu lnianą, niebieską koszulę, luźne spodnie, był boso jakby właśnie wrócił z wakacji. Jego skóra była muśnięta słońcem, uśmiech swobodny i ciepły.

„Ach, to wy,” powiedział, odwracając się w ich stronę. Jego głos był gładki, z nutą czegoś europejskiego — może francuskiego. Albo włoskiego.

Mary mrugnęła.

Nie wydawał się niebezpieczny.

„Neil,” rzucił krótko William.

Neil podał jej filiżankę herbaty. „Rumianek. Pomaga na szok. Miałaś ciężki dzień.”

Zawahała się, potem ją wzięła. Jej palce drżały, ale ciepło dodało jej otuchy.

„Dziękuję,” wyszeptała, ledwo słyszalnie.

Neil obdarzył ją lekkim, współczującym uśmiechem i oparł się o blat. „Znałem twojego ojca. Lata temu. Kiedy Millefiore i Vongola nie stawiały jeszcze tak wyraźnej granicy.”

Mary spojrzała na niego i na Williama. „Jesteś z Vongoli?”

Neil skinął głową. „Urodziłem się w niej.”

„Jesteście przyjaciółmi,” powiedziała zaskoczona. „Nawet mimo klanów—”

Neil wzruszył ramionami. „William i ja nie przejmujemy się starymi urazami. Przelaliśmy za siebie krew więcej niż raz. To silniejsze niż sztandary.”

William milczał, ale ta cisza była własnym potwierdzeniem.

Mary przyglądała się Neilowi, próbując pogodzić jego swobodę z wszystkim, czego się dowiedziała przez ostatnie dni. „Lubiłeś mojego ojca?”

Uśmiech Neila zgasł. „Szanułem go. To nie zawsze to samo. Był bystry. Wiedział, jak przetrwać. Ale szybko robił sobie wrogów i nie zawsze myślał, kto zapłaci za jego błędy.”

Zawahał się, potem dodał łagodniej: „William nie jest tak zły, jak się wydaje. Zimny, tak. Bezwzględny, gdy musi. Ale jest granica, której nie przekroczy. Jesteś tu bezpieczniejsza, niż sądzisz.”

To brzmiało jak kłamstwo. Albo może po prostu inny rodzaj prawdy.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, William wszedł do kuchni.

Jego obecność natychmiast zmieniła atmosferę w pokoju — jak nagły spadek temperatury.

„Wystarczy,” powiedział.

Neil nie drgnął. Posłał jej jedynie mały, przepraszający uśmiech i bezgłośnie wypowiedział słowo przepraszam, zanim ominął Williama i zniknął korytarzem.

Serce Mary waliło mocno w piersi.

Nie chciała zostać z nim sama.

Za późno.

William zbliżył się do niej powoli i z namysłem, każdy krok miał pod kontrolą. Nie dotknął jej, ale i tak czuła jego ciepło.

„Chcę, żeby to było jasne,” powiedział. „Od tej chwili stosujesz się do trzech zasad.”

Wyprostowała się.

„Po pierwsze: całkowite posłuszeństwo. Bez wyjątków.”

Mary zacisnęła szczęki, ale milczała.

„Po drugie,” kontynuował, „śpisz w moim łóżku.”

Jej głowa gwałtownie się uniosła. „Co?”

„Słyszałaś mnie.”

Sto odpowiedzi cisnęło jej się na usta, ale tylko jedna z nich wymknęła się na głos. „Nie chcesz się zakochać? Pójść na randkę, poczuć coś prawdziwego?”

Prychnął, dźwięk był niski i ostry. „Nie mam czasu na emocjonalne pobłażanie. Miłość to luksus dla tych, których stać na rozproszenie.”

„A ty?” zapytała, nie mogąc się powstrzymać. „Myślisz, że po prostu się z tym pogodzę? Że będę… czym, twoją więzioną żoną?”

Wpatrywał się w nią bez emocji. „Pogodzisz się z tym.”

Jej paznokcie wbiły się w dłonie. Przełknęła gorącość w gardle, próbując nie krzyczeć, nie płakać.

„A trzecia zasada?” spytała, z zaciśniętym głosem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4:

William na początku nic nie powiedział. Po prostu się odwrócił, skinął głową w milczącym geście, by poszła za nim.

Poprowadził ją korytarzem wyłożonym gładką stalą i kamieniem, zimnym w każdym tego słowa znaczeniu, aż zatrzymali się przy parze masywnych stalowych drzwi — jedynych, które wyglądały, jakby w ogóle nie pasowały do domu.

Przemysłowe. Zamknięte. Milczące.

— Nigdy nie wolno ci otwierać tych drzwi — powiedział, tonem suchym, nawet nie fatygując się, by na nią spojrzeć.

Mary mrugnęła. — Dlaczego? Co tam jest?

— Nie pytaj.

Zmrużyła oczy, a jej głos zabarwił się sarkazmem, tylko po to, by sprawdzić, czy uda jej się go przełamać. — Boisz się, że znajdę twoją czerwoną komnatę bólu?

Cisza, która zapadła, była głośna.

William podszedł bliżej — zbyt blisko — a kiedy się odezwał, jego głos był jak lód przeciągnięty po gołej skórze.

— Gdybym chciał użyć pejczyka, knebla albo liny... — Jego oczy śledziły linię jej szczęki z niepokojącym skupieniem. — ...nie potrzebowałbym innego pokoju.

Zabrakło jej tchu.

Na chwilę.

Odruchowo cofnęła się, wzrokiem wracając do drzwi. Nagle wydały jej się żywe. Ciężkie. Zagrażające.

Wzrok Williama śledził jej odwrót. Przez jego twarz przemknęło coś mroczniejszego — nie żal, nie okrucieństwo, lecz zainteresowanie.

Potem się wyprostował, strzepując napięcie, jakby nigdy go nie było.

— Musiałem sprawdzić twój rozmiar — mruknął, tonem suchym.

Podszedł do pobliskiej konsoli, podniósł z niej złożony kawałek luksusowej tkaniny i wręczył jej.

Mary rozłożyła go powoli, wstrzymując oddech, gdy palce dotknęły jedwabiu.

Kremowa sukienka Prady — ta sukienka — ta, na którą patrzyła tygodniami w internecie, nie śniąc nawet, że kiedykolwiek jej dotknie, nie mówiąc już o założeniu.

— To... to było na mojej liście życzeń.

William uniósł brew, wyraz twarzy nie do odczytania. — Jest modna. Wszyscy ją mają. Przypadek.

Kłamca.

Ale nie drążyła.

Zamiast tego się odwróciła i przebrała.

W lustrze ledwo rozpoznała samą siebie. Sukienka opinała ją jak szyta na miarę, a choć ramiona miała spięte, poczuła dziwną stabilizację. Ubrania były zbroją.

Gdy wyszła, wzrok Williama uniósł się — i został.

Przez jedną długą sekundę po prostu na nią patrzył. Coś zmieniło się w jego oczach, lecz zamrugał i odrzucił to, rzucając jej coś.

Złapała.

Pierścionek.

Prosty, elegancki, o ostrych krawędziach.

— Załóż go.

Mary wpatrywała się w niego, potem w niego. Wsuwając pierścionek na palec z rozmyślną powolnością.

Wydobył się z niej suchy śmiech. — Nic dziwnego, że żadna kobieta nie chciałaby cię poślubić z własnej woli.

Temperatura spadła.

Wyraz twarzy Williama nie zmienił się od razu — ale coś w środku stwardniało.

— Uważaj na słowa — powiedział, znowu podchodząc bliżej. — Nie wiesz, co potrafię z nimi zrobić.

Przełknęła ślinę. Nie strach. Nie pożądanie. Po prostu presja. Narastające ciepło bez ulgi.

Sięgnął za siebie i wyjął cienką czarną teczkę. W środku, sztywny i ciężki, leżał kontrakt.

Małżeństwo.

Imię. Warunki. Podpisz tutaj.

Serce waliło jej w piersi, gdy czytała linijki, próbując pojąć ich sens przez mgłę osiadającą na myślach.

— Chcę mieć czas, żeby to przeczytać — powiedziała, starając się utrzymać głos w ryzach.

William pochylił się, ustami ledwie muskając muszlę jej ucha.

— Nie masz czasu — wyszeptał. — Nie masz wyboru.

Jego oddech był ciepły. Słowa — nie.

— Podpisz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5:

Patrzyła na kontrakt.

Litery rozmazywały się przed jej oczami, ale nie z powodu drobnego druku — to ciężar przygniatał jej pierś. Jej palce zawisły nad papierem, drżące.

Co to za kontrakt?

Małżeństwo, tak. Ale nie takie, o jakim marzą małe dziewczynki. Nie takie z koronką i śmiechem, przysięgami składanymi w ciepłym słońcu.

To było coś ciemniejszego. Wiążącego. Brutalnego.

Spojrzała na Williama, ale jego twarz niczego nie zdradzała. Zimna. Niecierpliwa. Wyrachowana.

Potem pomyślała o ojcu — opuszczone ramiona, drżące ręce, poczucie winy, które ciążyło na nim jak druga skóra.

Człowiek, który wychował ją bajkami na dobranoc i niedotrzymanymi obietnicami.

Przypomniała sobie, jak wyglądał, gdy podjechał samochód, kiedy nawet nie mógł spojrzeć jej w oczy. I nawet jeśli nienawidziła go za to, nawet jeśli część niej krzyczała, że nie powinna tu być, inna część — ta głupia, lojalna córka — szeptała, że musi tu być.

Aby go uratować.

Oddech Mary zadrżał. Mrugnęła, ale łzy i tak spłynęły.

Właśnie dostała pracę, o którą tak walczyła. Miała być teraz w klasie, a nie stać w posiadłości jak przereklamowany pionek do targowania się, z marzeniami wymykającymi się z rąk jak woda.

Szloch uwiązł jej w gardle, gdy pierwsza łza spadła na stronę. Potem kolejna. I kolejna.

Kontrakt wchłonął jej złamane serce bez mrugnięcia okiem.

William sięgnął do przodu, ocierając łzy z jej policzka zaskakującą delikatnością.

Ale słowa, które padły potem, nie były łagodne.

"Nie będzie tak źle, jak myślisz," wyszeptał. Jego palce były ciepłe, ale głos lodowaty. "Będzie znacznie gorzej."

Mary odwróciła twarz, gardło miała ściśnięte.

"Nienawidzisz mnie," powiedziała, a świadomość tego zabolała bardziej, niż powinna. "Nienawidzisz mojego ojca. O to w tym chodzi, prawda?"

Szczęka Williama drgnęła. Mięsień zadrgał mu na skroni.

"Twój ojciec narobił sobie długów, których nie mógł spłacić," powiedział, podchodząc bliżej, jego obecność przyćmiła wszystko wokół niej. "A teraz ty je spłacisz."

Zanim zdążyła się ruszyć, powiedzieć coś, nawet oddychać — jego dłoń objęła bok jej szyi. Nie na tyle mocno, by ją zranić, ale wystarczająco, by przytrzymać. By rozkazywać. By przypomnieć jej, kto tu ma władzę.

"Podpisz."

Jej puls szalał pod jego palcami. Jej ręka, bezwładna i niechętna, poruszyła się mimo wszystko.

Podpisała się.

Postrzępione M. Drżące A.

Stało się.

"Dobra dziewczynka," powiedział William, głosem ciemnym i niskim, niemal mruczącym. "Teraz należysz do mnie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Paying My Father's Debt

Paying My Father's Debt

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa