passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Please Harder, Professor autor itsvlada

Please Harder, Professor

/

Rozdział 1

Rozdział 1

[Perspektywa Sophie]

"Ahh..." Dźwięk wyrywa mi się z ust, zanim zdążę go powstrzymać. Jęk. Cichy. Odmierzony. Prawie jak odruch.

Nie dlatego, że coś czuję. Nie dlatego, że tego chcę. Ale dlatego, że powinnam.

Ciężar Ethana przygniata mnie, jego wilgotna klatka piersiowa przylega do mojej, pchnięcia mechaniczne, jakby jego ciało działało na autopilocie. Zawsze zaczyna powoli, jakby myślał, że to do czegoś doprowadzi—nigdy nie doprowadza.

W pokoju jest ciemno, ale mam otwarte oczy, wpatruję się w wentylator sufitowy nad nami, który skrzypi, obracając się powoli w kółko. Próbuję liczyć obroty. Cokolwiek, by się uziemić.

Nie myślę o Ethanie. Myślę o moim wibratorze—tym w kształcie róży, który trzymam ukryty w szufladzie na skarpetki. Myślę o tym, jak to jest, gdy robię to sama.

Gdy mam kontrolę. Gdy nikt nie sapie nade mną jakby odhaczał kolejną zmianę.

Ethan jęczy, nisko i zmęczony, przekłada ciężar. Misjonarz . Zawsze misjonarz. Nawet nie próbuje niczego innego. Znam ten rytm jak własną kieszeń. Rozgrywka rozgrywającego. Przewidywalny. Sama siła, zero finezji.

Kiedyś był złotym chłopakiem naszej szkoły—kurtka z literą, dołeczek w brodzie, dumni rodzice na trybunach. A ja chyba byłam tą mądrą dziewczyną, która dobrze wyglądała u jego boku.

Jesteśmy razem od trzeciej klasy liceum. Wtedy to wystarczało. Być chcianą. Być wybraną. Ale teraz?

Teraz leżę nieruchomo, patrząc bez wyrazu, podczas gdy on robi swoje, już wiedząc, że nie dojdę. Znowu .

Tak jest od lat.

Już od jakiegoś czasu chcę z nim zerwać, ale on jest taki... znajomy. Jego głos, ręce, nawet zapach jego perfum—Axe coś tam, zawsze trochę za mocny.

Nienawidzę zmian. Zawsze tak miałam.

Ale dziś próbuję. Obejmuję jego szczękę, czując zbierający się tam pot. „Kochanie, możesz... trochę mocniej?” szepczę.

Nie odpowiada. Po prostu porusza się dalej jak pieprzony metronom.

„A gdybyśmy…”, poruszam się pod nim, przekręcam biodra, próbuję go nakierować. „Spróbowali od tyłu?”

Zatrzymuje się. Na ułamek sekundy. Potem z lekkim parsknięciem: „Nie. Po co zmieniać coś, co działa?”

Żołądek ściska mi się w supeł. Działa dla kogo ? Zaciskam usta, starając się nie westchnąć. „Jasne. Tak.”

Próbuję uciszyć głos w głowie. Ten, który porównuje go do mężczyzn z książek, które po kryjomu czytam pod kołdrą. Książek, w których dziewczyna jest przyciskana do ściany, szczytuje raz za razem, krzycząc jego imię.

Gdzie kontrola jest bronią, a poddanie trzeba sobie zasłużyć.

Powtarzam sobie, żeby przestać czytać te bzdury. Te mroczne romanse to fantazja. Fikcja. Wręcz niebezpieczne. Ale Boże, przynajmniej coś przy nich czuję.

Kładę dłoń na jego klatce piersiowej, żeby go ustabilizować. Warczy zirytowany. „Znowu co?”

Zawahałam się, zanim w końcu powiedziałam: „A gdybyś mnie... poddusił ?” Zatrzymuje się. Zimny. „Nie mocno,” dodaję szybko, cicho. „Tylko trochę. To taki motyw. Ludzie tak robią, czasem...”

Cisza. Potem jego twarz wykrzywia się w grymasie obrzydzenia.

„Co jest z tobą nie tak?” mówi ostro, wysuwa się ze mnie z mokrym dźwiękiem i zsuwa z mojego ciała, jakbym była trędowata.

Mrugam na niego, oszołomiona. Gorączkowo szukam prześcieradła, zakrywając piersi, chociaż robiliśmy to już setki razy. „Ethan—”

„Serio właśnie zabiłaś klimat,” mówi, sięgając po telefon ze stolika nocnego. „Chcesz być teraz bita w łóżku? Jezu, Soph.”

„Nie powiedziałam ‘bita’,” mamrotam. „To... To tylko taki fetysz, wiesz. To nie tak, że—”

„O, to teraz lubisz odjechane akcje?” przerywa mi, wstając. „Co, mam cię jeszcze bić po twarzy? Napluć ci do buzi? Może mam cię nazwać pieprzoną dziwką od razu?”

Wyobrażenie sobie, że Ethan naprawdę by to zrobił, sprawiło, że właśnie zrobiło mi się mokro. Cholera.

„Nie o to mi chodziło,” szepczę, kurcząc się w sobie. Policzki mi płoną.

„Boże, dlatego nie oglądam z tobą pornoli,” rzuca, zaczyna chodzić po pokoju. „Nakładasz sobie do głowy takie rzeczy z TikToka albo jakiejś tandetnej erotyki, którą myślisz, że nie wiem, że czytasz, i nagle mam cię co— dominować ?”

„Po prostu…” ściskam prześcieradło mocniej. „Rzadko ostatnio dochodzę, Ethan. Myślałam, że może—”

„Wow.” Odwraca się do mnie. „Czyli to teraz moja wina?”

„Nie! Ja nie—”

„Masz problemy,” warczy. „Może powinnaś się zastanowić, dlaczego w ogóle cię to kręci.”

Te słowa uderzają jak kubeł zimnej wody. Siedzę naga, odsłonięta, patrząc jak zbiera z podłogi bokserki. Odwrócony do mnie plecami, cały spięty, z urażoną dumą.

„Nie kręci mnie nic,” mówię ledwo słyszalnym głosem. „Po prostu próbuję się dowiedzieć, czemu nic nie czuję.”

Zastygł w pół kroku, a jego głos staje się niebezpiecznie cichy. „Nic?”

Powinnam się wycofać. Przeprosić. Załagodzić sytuację, jak zawsze. Ale coś we mnie pęka.

„Nic,” powtarzam, tym razem głośniej. „Trzy lata, Ethan. Ostatnie trzy pieprzone lata udawania, bo ani razu nie zapytałeś, czy mi się podoba.”

Odwraca się powoli. Jego twarz to burza. „Czyli cały czas mnie okłamywałaś?”

„A ty siebie nie oszukiwałeś?” rzucam, zaskakując nas oboje. „Naprawdę myślałeś, że te teatralne jęki są prawdziwe? Że dochodziłam za każdym razem dokładnie po dwóch minutach jak w zegarku?”

Napina szczękę. „Zachowujesz się jak suka.”

„Nie, jestem po prostu szczera. Wreszcie.” Wstaję, nadal trzymając prześcieradło. „Wiesz, o czym myślę, kiedy uprawiamy seks?”

Nie odpowiada.

„O liście zakupów. O pracy z socjologii na poniedziałek. O tym, czy wyłączyłam prostownicę.” Mój głos nabiera siły. „Dosłownie o wszystkim, tylko nie o tobie!”

„Pierdol się, Sophie.”

„Już to zrobiłeś. Jak zwykle kiepsko.”

Cisza między nami rozciąga się jak przepaść. Patrzy na mnie, jakbym wyrosła mi druga głowa. Jakby przez te wszystkie lata potulna i miła dziewczyna właśnie pokazała kły.

„Wiesz co?” mówi, zakładając dżinsy. „Masz rację. To jest pojebane. My jesteśmy pojebani.”

„Wreszcie w czymś się zgadzamy.”

Chwyta klucze z mojej komody, ruchy ostre i wściekłe. „Nie dzwoń do mnie.”

„Nie miałam takiego zamiaru.”

Drzwi trzaskają tak mocno, że aż zatrzęsły się ramki na zdjęcia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

„Nie sprawił, że znowu doszłaś, prawda?”

Głos Cleo rozbrzmiał w mieszkaniu jak poranny alarm przeciwpożarowy—głośny, bezczelny i stanowczo zbyt celny jak na 8:42 rano. Siedziałam na blacie kuchennym w za dużej koszuli, trzymając się kawy jakby to był jedyny stabilny związek, jaki mi pozostał.

„Słyszałam twoją głupią różę przez całą noc”, dodała z kpiącym uśmiechem, wyciągając mleko owsiane z lodówki.

Poczułam, jak policzki mi płoną. „Możesz nie mówić tego tak, jakbyś ogłaszała to całemu piętru?”

„Daj spokój, dziewczyno.” Cleo zarzuciła loki przez ramię i oparła się o lodówkę, mając na sobie tylko sportowy stanik i satynowe bokserki. „Myślisz, że ktokolwiek na tym piętrze nie używa już wibratora nazwanego po kwiecie? Albo owocu? Ogarnij się.”

Cleo Rossi była moją współlokatorką od pierwszego roku studiów, co wydawało się już dekadą, choć minęły dopiero trzy lata. Bardziej różne nie mogłyśmy być.

Ona była ogniem—głośna, lekkomyślna, oszałamiająca. Długie, ciemne loki zawsze niedbale spięte na głowie, kreska na oku tak ostra, że mogłaby kogoś dźgnąć, i garderoba składająca się głównie z crop topów oraz niebezpiecznej pewności siebie.

Przyjemność nosiła jak perfumy.

Cleo była też regularnie przeorowywana przez Aydena Chase’a, kapitana drużyny koszykówki o wzroście metr dziewięćdziesiąt cztery, udach jak rzeźbione z dębu i skupieniu godnym golden retrievera. Ich „sytuacja” opierała się na wizytach po treningach i pękniętych prezerwatywach.

Ja tymczasem miałam Ethana. A może… już nie miałam.

Westchnęłam, wpatrując się w kawę. „Pokłóciliśmy się wczoraj.”

„Szok.” Cleo uniosła brew. „O co tym razem? Zgaduję: chciałaś urozmaicić sprawy, a on cię przyblokował.”

Wolno podniosłam wzrok.

„O mój Boże, zrobił to?” zapytała z błyskiem w oku. „Co zrobiłaś, poprosiłaś, żeby pociągnął cię za włosy? Użył słów? Nie daj Boże.”

„Poprosiłam, żeby mnie poddusił,” wymamrotałam w kubek.

Cleo teatralnie upuściła mleko owsiane. „Tak jest, suko! Brawo, dziewczyno!” Potem zmrużyła oczy. „Czekaj. Chociaż spróbował?”

„Nie,” powiedziałam cicho. „Spanikował. Odsunął się. Powiedział, że jestem chora, że kręcą mnie jakieś dewiacje i powinnam iść na terapię.”

„Oh, proszę cię. Książę Ethan?” Cleo prychnęła tak głośno, że aż odbiło się echem. „Ten facet pewnie uważa, że palcówka to druga baza. Co dokładnie powiedział?”

Wypuściłam powietrze nosem. „Powiedział—cytuję—‚Chcesz być teraz maltretowana podczas seksu?’”

Cleo postawiła mleko na blacie z rozmachem, jakby ją osobiście obraziło. „To dopiero śmieszne, biorąc pod uwagę, że dla niego gra wstępna to gaszenie światła. Jego kutas ma osobowość rozmoczonego palucha.”

Mimo siebie zaśmiałam się. Trochę za mocno. Nagle miałam ochotę się popłakać.

Bo choć seks był do bani, Ethan był moją strefą komfortu. Jedyną stałą rzeczą w życiu pełnym ciężaru, na który nie byłam jeszcze gotowa.

„Nie wiem…” Przetarłam twarz dłonią. „To nawet nie chodziło o duszenie. Chciałam po prostu… czegoś więcej. Nawet nie szaleństwa. Po prostu czegoś poczuć.”

„Soph. To nie ty.” Cleo nie mrugnęła nawet okiem. „Ego Ethana jest większe niż jego fiut, a jakoś i tak jest mniej użyteczne. Zasługujesz na kogoś, kto słucha. Kto sprawia, że czujesz się zauważona. Nie… obsłużona.”

Zakrztusiłam się śmiechem. „Jesteś okropna.”

„Nie, kochanie. Jestem szczera.” Uśmiechnęła się szeroko. „I cieszę się, że masz już z głowy tę głupią szmirę. Był ludzkim odpowiednikiem frytek bez soli.”

Prawda przykleiła mi się do żeber. Nigdy wcześniej nie miałam chłopaka. Nie miałam czasu. Gdy inne dziewczyny chodziły na potańcówki i przeżywały licealne romanse, ja robiłam kanapki i podpisywałam szkolne kartki dla moich sióstr.

Ojciec pracował po dwanaście godzin w hucie—wracał do domu pokryty sadzą i milczeniem. To zawsze ja wypełniałam luki.

Więc kiedy Ethan mnie chciał, poczułam się… bezpiecznie. Przewidywalnie. Jak rola, którą mogę odegrać bez wychodzenia z postaci. Ale teraz, gdy dorosłam do własnych myśli—do swojego ciała—zrozumiałam, że bezpieczeństwo to nie to samo, co satysfakcja.

„Chodź,” powiedziała Cleo, już ubrana i sięgając po klucze. „Zajęcia za dziesięć minut. Chodźmy się rozpraszać literaturą i akademicką represją.”

Złapałam torbę i wyszłam za nią, a poranne słońce raziło w zmęczone myśli. Szłyśmy żwawo, liście chrzęściły pod stopami, ale mój umysł zostawał w tyle, utkwiony w mgle zeszłej nocy.

Kiedy zbliżałyśmy się do auli, szum studentów narastał, rutynowy chaos życia na kampusie. Cleo pochyliła się i szepnęła: „Słyszałaś plotki?”

„Jakie plotki?”

„Nasz nowy profesor. Podobno jest mega ciacho. Ale też przerażający. Ayden mówił, że w zeszłym semestrze sprawił, że ktoś się popłakał na seminarium doktoranckim tylko poprawiając mu składnię.”

„Brzmi super,” mruknęłam, już mentalnie przygotowując się na akademicką torturę.

Ale w chwili, gdy wszedł, poczułam to.

Cała sala wstrzymała oddech. Rozmowy urwały się w pół zdania. Nawet Jessica, która nigdy nie przestaje gadać o weekendowych podbojach, zamilkła. To nie chodziło tylko o wygląd—choć kurwa, to było nie do podważenia.

To było coś głębszego. Niemal drapieżnego.

Poruszał się jak wąż. Ostry, czarny koszulowy, pewnie droższy niż wszystkie moje podręczniki razem, idealnie skrojone spodnie, które krzyczały: „Mam wszystko poukładane w stopniu, którego nie jesteś w stanie sobie wyobrazić”, i oczy tak zimne, że mogłyby zamrozić twoje średnie w połowie semestru.

Bez uśmiechu. Żadnej profesorskiej uprzejmości. Sama czysta, nierozcieńczona kontrola.

Odstawił teczkę—skórzaną, drogą, taką, co robi wrażenie, gdy uderza o biurko. Poprawił mankiety, jakby szykował się do operacji.

A potem patrzył na nas. Nie spojrzał. Wpatrywał się. Jakbyśmy byli okazami pod mikroskopem.

„Literatura”, powiedział głosem gładkim jak dojrzała whisky, ale ostrym jak brzytwa, „to nauka o manipulacji. Jestem profesor Adrian Lewis. Zaczynajmy.”

Moje serce wykonało dziwny podskok.

Był starszy—końcówka trzydziestki, może wczesne czterdziestki. Ale nie w ten żałosny sposób, w jaki profesorowie próbują na siłę udawać kumpli studentów. To było coś innego. Pewność siebie. Magnetyzm w najbardziej niebezpiecznym wydaniu.

Surowa linia szczęki, ciemne włosy z pasmami srebra przy skroniach, jakby każdą nitkę zdobył czystą intelektualną dominacją. Oczy, które nie tylko widziały cię—one cię rozbierały, katalogowały twoje słabości, obnażały doszczętnie.

Nie omiatał sali jak inni wykładowcy. On ją rozcinał. Każde spojrzenie chirurgiczne, precyzyjne, kalkulujące.

Piętnaście minut po rozpoczęciu wykładu o dynamice władzy w powieściach wiktoriańskich, mój telefon zawibrował przy udzie. Nie powinnam była patrzeć. Każda funkcjonująca komórka mojego mózgu krzyczała: nie rób tego. Ale ręka i tak sięgnęła, odruch silniejszy niż rozsądek.

Wiadomość od kogoś nieznajomego. Prywatny profil. Generyczne imię. Jedno zdjęcie, po którym żołądek opadł mi do stóp.

Ethan. Jego język do połowy w gardle jakiejś brunetki, najprawdopodobniej na korytarzu przed Delta Phi.

Podpis: „Czy to twój chłopak? Przepraszam, ale uznałam, że powinnaś wiedzieć.”

Zagapiłam się. Zbyt głośno. Kurwa, zdecydowanie za głośno. Głowy odwróciły się, a granitowe oczy profesora Lewisa wbiły się we mnie z laserową precyzją.

„Jeśli coś jest ważniejsze od mojego wykładu, proszę, podziel się z klasą.”

Zabrakło mi tchu gdzieś między płucami a gardłem. „Przepraszam—”

„To okaż to, wychodząc po cichu. I nie wracaj, dopóki nie będziesz zdolna do podstawowej uwagi.”

Martwa cisza. Nawet klimatyzacja jakby wstrzymała oddech.

Cleo pod stołem ścisnęła mocno moją dłoń. Ale stało się. Profesor Lewis już ruszył dalej, skreślił mnie jak nic nieznaczący szczegół.

Po zajęciach Cleo dopadła mnie przy schodach. „Wszystko okej?”

Po prostu pokazałam jej zdjęcie.

Jej szczęka zesztywniała. „Pierdol go. Idziemy dziś w miasto.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Please Harder, Professor

Please Harder, Professor

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa