POV Sienny
Nie chciałam wychodzić tamtej nocy. Szczerze mówiąc, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowało moje wyczerpane, przetrenowane ciało, była wycieczka do jakiegoś obskurnego baru, gdzie drinki są za drogie, a muzyka zbyt głośna.
Ale gdy mój telefon zaczął wibrować od wiadomości od Mai i dziewczyn — „No chodź! Zrobiłaś się pustelniczką!” — poddałam się jak domek z kart w huraganie.
Może kilka godzin udawania, że jestem zwykłą dwudziestojednolatką, a nie chodzącym zaburzeniem lękowym w trykocie, pozwoli mi zapomnieć o tym nieustannym ucisku w klatce piersiowej.
Spoiler: nie pozwoliło.
Bar był typowym chaosem studenckim — lepkie podłogi, przedrożone koktajle i tyle żenady z drugiej ręki, że można by nią zasilić małe miasteczko.
Moje przyjaciółki były w trybie pełnych towarzyskich motyli, przeskakując między rozmowami o facetach, dramach i innym gównie, na które nie mogłam się zmusić, by się zainteresować.
Przez jakąś godzinę czułam się lżejsza. Jakbym mogła być kimś, kto nie liczy bez przerwy kalorii ani nie obsesjonuje się techniką.
Ale bez względu na to, jak bardzo starałam się wyrzucić go z głowy, mój mózg ciągle wracał do Forda, tego pieprzonego Callena.
Nienawidziłam, jak zawsze wydawał się spokojny, jakby miał jakąś tajną instrukcję obsługi życia, której nikt poza nim nie czytał. Jak potrafił wejść do każdego pomieszczenia i od razu je zdominować, nawet nie próbując.
Jak jego obecność sprawiała, że moja skóra była jak naładowana prądem.
Boże, jestem żałosna.
„Znowu o nim myślisz,” ogłosiła Maja, przysiadając się do loży z nową rundą szotów. „Ten ponury trener z problemem z nastawieniem.”
„Wcale nie—”
„Daj spokój. Masz wtedy minę, jakbyś rozwiązywała zadania z analizy matematycznej. To albo Ford, albo masz udar.”
Pozostałe dziewczyny zaczęły chichotać, co oczywiście skończyło się tym, że namawiały mnie, żebym zrobiła pełną teatralną parodię stylu trenerskiego Forda.
„Wyprostuj ramiona, Sienna,” powiedziałam, przyjmując jego szorstki ton i przesadnie prostując sylwetkę. „Nie zapadaj klatki, Sienna. Oddychaj przez rozciąganie, Sienna.”
Dramatycznie uniosłam ręce. „Słodki Jezu, ten facet jest większym bólem w tyłku niż George kiedykolwiek był!”
Przy stole wybuchł śmiech i przez chwilę było dobrze tak się wyluzować. Wyszydzać kogoś, kto od tygodni wynajmuje pokój w mojej głowie za darmo.
Wtedy wyraz twarzy Mai się zmienił, jej oczy zrobiły się szerokie, gdy spojrzała przez moje ramię. „Eee, Sienna...”
I tak właśnie cały poprzedni śmiech umarł natychmiast. Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć dlaczego — nagłe gorąco wspinające się po mojej szyi było wystarczającym wyjaśnieniem.
„Miło wiedzieć, że mam taką renomę poza siłownią,” odezwał się ten znajomy suchy głos.
Niech szlag trafi całe moje życie.
Odwróciłam się powoli, starając się wyglądać na opanowaną, choć serce próbowało się wyrwać z klatki piersiowej. Ford stał tam z założonymi rękami, w ciemnych dżinsach i czarnym t-shircie, który powinien być nielegalny w siedemnastu stanach.
„Ford,” wydusiłam, mój głos zabrzmiał ciszej, niż zamierzałam.
„Wieczór barowy, co?” Uniósł brew. „Ten harmonogram regeneracji, którym jesteś tak zafiksowana, chyba ci wyleciał z głowy.”
Sarkazm uderzył jak policzek. „Nie wiedziałam, że potrzebuję twojego pozwolenia, żeby mieć życie.”
„Nie obchodzi mnie, czy masz życie,” odpowiedział bez mrugnięcia okiem, „ale alkohol nie pomaga przy regeneracji. Zwłaszcza jak masz trening rano.”
Moje policzki zapłonęły rumieńcem w równym stopniu z zażenowania i buntu. „Może nie chcę się regenerować. Może przez pięć pieprzonych minut chcę być normalną osobą.”
Utrzymał mój wzrok o ułamek sekundy za długo, coś nieuchwytnego przemknęło mu po twarzy. Potem skinął głową, jakby coś zostało postanowione, i ruszył w stronę baru.
Tchórz.
Ale jest coś takiego jak płynna odwaga — sprawia, że robisz głupoty, jak gapienie się na swojego trenera, jakby był osobiście odpowiedzialny za globalne ocieplenie i twoje własne seksualne przebudzenie.
Za każdym razem, gdy się poruszał, moje oczy podążały za nim. Sposób, w jaki jego muskularne ramiona wypełniały ten t-shirt. Jak dłonie oplatały butelkę piwa. Ostry zarys szczęki, gdy śmiał się z czegoś, co powiedział barman.
Raz nasze oczy spotkały się przez tłum w barze. Tylko na sekundę, ale poczułam to jak przewód pod napięciem pod skórą.
Odwróciłam wzrok zbyt szybko, udając, że nie rozbierałam myślami kogoś, kto technicznie rzecz biorąc był moim szefem.
W porządku. Wszystko jest w porządku. Na pewno nie tracę zmysłów.
Gdzieś pomiędzy czwartą kolejką a wątpliwą karaoke'ową wersją "You Oughta Know", która śniłaby mi się po nocach, Maya znalazła sobie faceta. Jednego z tych wysokich, milczących typów z kaskiem motocyklowym i złymi decyzjami wypisanymi na twarzy.
Fantastycznie. Jestem pijana, utknęłam tutaj, a moja godność leży gdzieś na podłodze obok resztek szacunku do samej siebie.
Pod koniec wieczoru opierałam się o ścianę przy wyjściu, próbując wyglądać, jakbym miała wszystko pod kontrolą, zamiast jak ktoś, kto podjął serię coraz gorszych decyzji życiowych.
Ford pojawił się obok mnie, powoli i niedbale jak zawsze. Zatrzymał się na tyle blisko, że poczułam jego perfumy — coś czystego i drogiego, co sprawiło, że mój mózg na moment się wyłączył.
"Straciłam transport," przyznałam, bo najwyraźniej alkohol sprawia, że wygłaszam oczywiste rzeczy.
"Jak?"
Oparłam głowę o ścianę. "Maya wyszła z jakimś gościem, który miał motocykl i 'niebezpieczne oczy'. Powiedziałam jej, że to szyfr na 'seryjnego mordercę', ale była już w połowie drogi na tył jego śmiercionośnej maszyny."
Szczęka Forda drgnęła, ale nie zaśmiał się. "Nie zadzwoniłaś po taksówkę?"
"Telefon padł. Tak jak moja godność i pewnie wątroba. To była rekordowa noc."
Na kąciku jego ust coś zadrgało — niezupełnie uśmiech, ale blisko. "Chodź."
Poszłam bez protestu, co powinno być pierwszym ostrzeżeniem, że alkohol całkowicie zrujnował moje zdolności podejmowania decyzji.
Taksówka pachniała sztuczną sosną i żalem, ale tylne siedzenie było ciemne i ciche. Zbyt ciche. Ford wsunął się obok mnie, jego ciało na tyle blisko, że każdy mój nerw nagle się obudził i nastawił na najwyższy alert.
Podróż do mojego mieszkania wydawała się nie mieć końca. Każdy wstrząs na drodze przybliżał go do mojej strony siedzenia i byłam świadoma wszystkiego — jego oddechu, ciepła bijącego od ciała, subtelnego napięcia skrywającego się pod pozornym spokojem.
W połowie drogi, grawitacja lub głupota sprawiły, że moja głowa opadła na jego ramię. Nie odsunął się, ale poczułam, jak się napina, jak cięciwa łuku tuż przed strzałem.
Kiedy zatrzymaliśmy się pod moim blokiem, taksówkarz mruknął coś o dojeździe, ale ja zostałam w bezruchu. Serce waliło mi tak mocno, że zdziwiłabym się, gdyby nie było słychać.
"W porządku?" — głos Forda był niski i szorstki, jakby przeciągnięty po żwirze.
Nie. Nawet nie blisko.
Odwróciłam się do niego, policzkiem muskając jego ramię, kiedy przesuwałam się na małej przestrzeni. Patrzył na mnie tymi burzowymi oczami, szczęka zaciśnięta, ale usta jakby kryły tajemnice, które musiałam poznać.
Rozsądne byłoby podziękować, wysiąść z taksówki i udawać, że tej nocy nigdy nie było.
Zamiast tego pocałowałam go.
Powoli, celowo, jakbym planowała to od tygodni, a nie działała pod wpływem płynnej odwagi i fatalnych decyzji. Pocałowałam go tak, jakby mi na tym zależało, jakbym umierała z ciekawości, jak smakuje.
Jego oddech się zaciął, poczułam to, i przez chwilę zamarł, pewnie zszokowany, że jego pijana, katastrofalna podopieczna właśnie popełniła najgorszy zawodowy błąd w historii gimnastyki.
A potem pocałował mnie z powrotem.
Jasna cholera.
Jego dłoń przesunęła się na moją talię, palce zacisnęły się w materiale mojej koszulki, jakby chciał ją rozerwać. Jego usta poruszały się na moich z głodem, który całkowicie wyłączył mi mózg.
Żar, potrzeba i całe napięcie, wokół którego tańczyliśmy przez tygodnie, eksplodowały na tylnym siedzeniu taksówki pachnącej rozczarowaniem.
Nie chciałam przestawać. Nigdy.
Ale on nagle się odsunął, oddychając jak po przebiegnięciu maratonu, oczy szerokie i zszokowane.
"Jesteś pijana, Sienna," powiedział, głosem szorstkim i złamanym. "I nie powinnaś całować swojego trenera."
To słowo — trener — spadło między nami jak wiadro lodowatej wody.
Otrzeźwiałam natychmiast, kręgosłup się wyprostował, a rzeczywistość uderzyła w mój mózg nasączony tequilą. Granica zawodowa, którą właśnie zniszczyłam. Relacja siły, której kompletnie nie wzięłam pod uwagę. Fakt, że właśnie pocałowałam kogoś, kto trzyma w rękach moją sportową przyszłość.
"Nie jesteś moim pieprzonym trenerem," powiedziałam, głosem ostrym i zimnym jak zimowy poranek.
Otworzyłam drzwi i wysiadłam bez oglądania się za siebie, trzaskając nimi tak mocno, że aż taksówka się zatrzęsła. Niech sobie z tym siedzi. Niech zastanowi się, co do diabła właśnie zrobiliśmy.
Bo ja cholernie nie miałam pojęcia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Sienny
Tygodnie walki z Fordem, jakby to on był osobiście odpowiedzialny za globalne ocieplenie, w końcu przerodziły się w coś przypominającego zawodową tolerancję.
Udało mi się wykonać zmodyfikowaną sekwencję bez tego, żeby moja kostka wrzeszczała z bólu, co w obecnej katastrofie mojej kariery sportowej liczy się jako sukces. Nieidealnie—w moim życiu już nic nie jest idealne—ale lepiej.
Ból nie zniknął, tylko przycichł, stał się jak szum w tle, który nauczyłam się ignorować.
A jednak tamta noc nawiedza przestrzeń między nami jak duch, którego oboje udajemy, że nie ma.
Pocałunek, który się nie wydarzył według naszej wspólnej, milczącej umowy, a jednak sprawia, że każda interakcja iskrzy napięciem.
W porządku. Wszystko jest profesjonalne i odpowiednie, i na pewno nie rozmyślam o jego ustach za każdym razem, kiedy poprawia moją postawę.
Siłownia jest pusta, tylko my, światła przygaszone, tworząc dziwnie intymną atmosferę, która wcale nie pomaga mi się skupić.
Oglądamy nagrania na jego laptopie, a on stoi tak blisko, że nasze ramiona czasem się ocierają, przesyłając przez cały mój układ nerwowy kompletnie niestosowne ciepło.
Żadne z nas nie wspomina o taksówce. To stało się niewypowiedziane—linia, którą przekroczyliśmy i udajemy, że tego nie zrobiliśmy, moment, który zmienił wszystko, nie zmieniając niczego.
Po tym, jak już piąty raz oglądam swoją porażkę w tej samej sekwencji, przerywam komfortową ciszę pytaniem, które zżera mnie od tygodni.
"Dlaczego tak naprawdę rzuciłeś gimnastykę wyczynową?" Mój głos brzmi ciszej, niż zamierzałam, jakbym bała się odpowiedzi.
Zerkam na niego, potem z powrotem na ekran, gdzie moje techniczne błędy są zamrożone w wysokiej rozdzielczości.
"George powiedział, że nie potrafiłeś przegrywać. Ale widziałam twoje stare sekwencje w sieci i byłeś…" Szukam słów, które nie zabrzmią, jakbym śledziła jego karierę na YouTube. "Niezwykły."
Cała postawa Forda się zmienia. Przez pół sekundy coś surowego i bolesnego miga na jego twarzy, zanim na nowo zakłada profesjonalną maskę.
"W tym sporcie zdarzają się kontuzje," mówi ostrożnie. "Jedne to wypadki. Inne nie."
No, to dopiero tajemniczo.
"Co masz na myśli?"
Przełyka ślinę, a głos ma odległy, jakby wyciągał wspomnienia z bardzo nieprzyjemnego miejsca. "George nie był tylko rywalem. To przez niego doznałem kontuzji."
Słucham z niedowierzaniem.
"Próbowałem wykonać kombinację, którą on zaprojektował, mimo że moje ciało wrzeszczało, żebym przestał. George potrafił sprawić, że człowiek wierzył, iż ból to jedynie słabość opuszczająca ciało." Szczęka Forda się zaciska. "To złamanie przeciążeniowe nie było pechem. To była cena za zaufanie komuś, kto traktował sportowców jak materiał do wyrzucenia."
Jego wyznanie uderza mnie jak cios fizyczny, a jego znaczenie opada na mnie z lodowatą klarownością.
Podobieństwa do moich własnych doświadczeń pod "opieką" George’a są zbyt oczywiste, by je zignorować, ale i tak odzywa się we mnie instynkt obronny.
"Ale nadal nic nie wiesz o mojej relacji z trenerem Fosterem," warczę, nawet kiedy w mojej lojalności zaczyna pojawiać się wątpliwość.
"Wiem, że od dni nie zjadłaś porządnego posiłku," mówi Ford cicho, ale ze stalą w głosie. "Wiem, że trenujesz mimo kontuzji, które on postanowił zignorować. I wiem, jak wyglądasz, gdy perfekcyjnie wykonujesz układ—nie robisz tego dla siebie ani dla medali. Rozpaczliwie szukasz aprobaty, która nigdy nie przychodzi."
Jego słowa cięły przez wszystkie moje mechanizmy obronne, ostre i precyzyjne jak skalpel. Gwałtownie wstaję, a wściekłość podnosi się we mnie jak fala przypływu.
"Nie masz prawa analizować mnie jak jakiegoś uszkodzonego przypadku!"
"Jako twój trener muszę zobaczyć to, co nawet przed sobą ukrywasz," odpowiada spokojnie Ford, co tylko bardziej mnie wkurza.
Wtedy moje ciało postanawia przypomnieć mi, jak bardzo ma rację. Ostre skurcze skręcają mi żołądek—znajoma kara za dni spędzone na sałacie i samozaparciu.
Zwijam się wpół, ściskając boki, i nagle Ford jest obok mnie, jego dłoń stabilnie opiera się na moich plecach.
"Wszystko w porządku?" W jego głosie słychać tak szczerą troskę, że zupełnie mnie to zaskakuje.
To taki kontrast wobec surowej krytyki, do której przywykłam, że prawie zaczynam płakać tam, na środku siłowni.
Ktoś, komu naprawdę zależy na moim dobrostanie, a nie tylko na wynikach? Rewolucyjna koncepcja.
Powoli się prostuję, próbując przełknąć dyskomfort i resztki dumy. "W porządku."
Kłamstwo. Wszystko to pieprzone kłamstwo. Nic nie jest w porządku.
Kiedy próbuję się cofnąć i odzyskać trochę przestrzeni osobistej, moja zdradziecka kostka całkiem odmawia posłuszeństwa.
Ford łapie mnie bez wahania, jego dłonie pewnie obejmują moją talię, a nagle jesteśmy tak blisko, że widzę ciemne plamki w jego szarych oczach.
Powietrze między nami aż iskrzy. Jego wzrok pada na moje usta, potem wraca wyżej, a w jego spojrzeniu pojawia się pytanie, którego żadne z nas nie ma odwagi wypowiedzieć na głos.
"To niestosowne," szepczę, ale nie odsuwam się, bo najwyraźniej mój instynkt samozachowawczy właśnie mnie opuścił.
Jego spojrzenie ciemnieje, intensywne i nieprzeniknione, jakby toczył tę samą walkę, która szaleje we mnie.
"Wszystko w tym jest niestosowne," mruczy, głos szorstki od czegoś, co sprawia, że aż wstrzymuję oddech.
Niedopowiedzenie stulecia.
Dystans między nami topnieje, aż czuję ciepło bijące od jego ciała, aż nasze oddechy się mieszają, a serce wali mi tak mocno, że dziwię się, iż nie słychać tego na zewnątrz.
Każda racjonalna myśl w głowie krzyczy, żebym uciekła, ale jest coś silniejszego, co ciągnie mnie bliżej, w tę niebezpieczną strefę, wokół której krążymy od dni, odkąd wydarzył się „incydent w taksówce”.
Jego palce delikatnie odgarniają kosmyk włosów z mojej twarzy, powoli, z namysłem, przesyłając przez moje ciało dreszcz elektryczności.
Ciężar jego spojrzenia przykuwa mnie do miejsca, a czas zawiesza się, jakbyśmy byli w jakimś alternatywnym wszechświecie, gdzie konsekwencje nie istnieją.
Pocałuj go. Nie całuj. To wszystko zniszczy. To może wszystko uratować. Zdecyduj się, tchórzu!
I wtedy moment roztrzaskuje się jak szkło na betonie.
Drzwi do siłowni trzaskają tak głośno, że mogłyby obudzić zmarłego, a do środka wpada jeden z młodszych trenerów, kompletnie nieświadomy napięcia, które między mną a Fordem iskrzy niczym przewód pod napięciem.
Odsuwam się jak porażona prądem, twarz płonie mi wstydem i frustracją po równo.
Ford odsuwa się z gracją, ale widzę w jego oczach ten sam konflikt—tę samą walkę między tym, czego pragniemy, a tym, co byłoby zawodowym samobójstwem.
Młodszy trener zaczyna paplać coś o grafiku albo sprzęcie, czy czymś równie nieistotnym, a ja stoję, próbując sobie przypomnieć, jak się normalnie oddycha.
Ford odpowiada odpowiednimi uwagami trenerskimi, ale czuję jego uwagę wciąż skupioną na mnie.
Gdy intruz wreszcie wychodzi, zostaje między nami cisza tak gęsta, że aż dusząca. Niewykończony moment wisiał w powietrzu jak znak zapytania—niebezpieczny i niemożliwy do zignorowania.
Nie mówimy nic, ale wszystko się zmieniło. Znowu.
To się źle skończy dla każdego z nas.
Przesuń w górę, aby kontynuować
