passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Reject Me Twice - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

Reject Me Twice

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Perspektywa Kiry]

Gorąco uderza mnie jak gorączkowy sen podczas Uczty Cieni.

Zaczyna się jak szept pod moją skórą—delikatne ciepło, które rozpływa się po moich kończynach, w klatce piersiowej, zbiera się nisko w brzuchu. Potem zapala się. Moja krew zmienia się w płynny ogień, płonący w każdej żyle, aż dyszę za powietrzem, które niczego nie chłodzi.

Suknia przykleja się do spoconej skóry, jedwab sunie po moim ciele jak widmowe palce. Za ciasna. Zbyt wrażliwa.

Każdy oddech, każdy ruch, każdy dotyk materiału to pieszczota, której nie chcę, ale której tak bardzo, tak desperacko potrzebuję.

Święte bębny pulsują przez polanę—głęboki, pierwotny rytm, który dorównuje szaleńczemu biciu mojego serca. Wokół mnie członkowie watahy świętują w dzikim uniesieniu, ich twarze zlewają się w morze zębów, oczu i śmiechu.

Ale nie mogę się na nich skupić. Myślę tylko o nim .

Theron. Mój partner. Mój Alfa.

Przedzieram się przez tłum, nogi mam niepewne, szukając tej znajomej, szerokiej sylwetki. On mi pomoże. Musi.

Więź między partnerami napina się między nami jak pajęcza nić—tak cienka, że czasem zastanawiam się, czy w ogóle istnieje, czy wszystko sobie wymyśliłam.

Nigdy nawet nie poczułam jej właściwie, w pełni. Może dlatego, że coś jest ze mną nie tak, a może dlatego, że nigdy wcześniej się nie przemieniłam.

Ale na pewno on to czuje. Na pewno wie, że jego partnerka płonie, łamie się, potrzebuje .

Gaj leży poza ucztą, spowity pradawnymi drzewami. Obecność mojej wilczycy porusza się w mojej głowie, skomląc, pchając mnie naprzód z natarczywością graniczącą z paniką.

Chwiejąc się na nogach, idę naprzód, obraz mi się rozmazuje. Wtedy to słyszę.

„Och, Theronie!” – kobiecy stłumiony jęk, cichy i zadowolony. Potem jego głos—ten głęboki, pomrukujący warkot, który znam lepiej niż własne tętno. „Zwolnij, dobrze? Och, tak…”

Moje stopy zamierają. Płuca przestają pracować.

Nie powinnam patrzeć. Każdy instynkt krzyczy, żebym się odwróciła, odeszła. By ocalić tę kruchą nadzieję, której się trzymałam. Ale ciało mnie nie słucha.

Krok po bolesnym kroku idę naprzód, aż docieram do przerwy w drzewach.

I widzę ich.

Theron przyciska Celeste do najstarszego dębu. Jej nogi oplatają jego nagie biodra, suknia zwinięta wokół bioder. Głowę ma odrzuconą w ekstazie, kasztanowe włosy spływają w dół, gdy on się w niej porusza. W niej.

Jego dłoń plącze się w tych jedwabistych pasmach tak, jak śniłam, że znów mnie dotknie. Jego usta są na jej gardle, znacząc ją w najważniejszy sposób.

Świat przechyla się na bok, robi mi się niedobrze.

Gdy oczy Therona spotykają moje ponad jej ramieniem, czas staje w miejscu. Moje serce staje. Wszystko staje.

Przez jedno wstrzymane uderzenie serca tylko patrzymy na siebie. Czekam, aż szok pojawi się na jego twarzy. Aż pojawi się poczucie winy. Cokolwiek— cokolwiek —co powie, że to ma znaczenie. Że ja mam znaczenie.

Zamiast tego jego spojrzenie twardnieje jak kamień.

Nie przestaje. Nawet nie zwalnia, a zaczyna poruszać się szybciej i mocniej w niej.

A ja po prostu uciekam.

Moja wilczyca wyje w mojej głowie—dźwięk takiej udręki, że obraz rozmazuje mi się od łez. Słyszę ją, mówię do niej, ale nie mogę się przemienić . Nie mogę zmienić się w coś wystarczająco silnego i szybkiego, by uciec z tego koszmaru.

Jestem uwięziona w tym słabym, ludzkim ciele, podczas gdy moje serce rozpada się na kawałki zbyt małe, by je kiedykolwiek poskładać.

Uczta znów wraca do ostrości, ale wszystko się zmieniło. A może w końcu widzę to wyraźnie. Członkowie watahy patrzą na mnie z pobłażliwymi uśmieszkami, ich oczy błyszczą złośliwą satysfakcją.

Wiedzieli. Wszyscy wiedzieli.

„Patrzcie na złamaną 'wybraną Lunę'”, ktoś szydzi po lewej. „Nawet nie potrafi się przemienić. Jaka to partnerka, z którą nasz Alfa musiał się męczyć?”

Mój zapach rui nasila się wraz z moją rozpaczą, rozchodzi się falami. Patrzę z przerażeniem, jak niepołączeni partnerstwem samce podnoszą głowy, nozdrza im się rozszerzają.

Ich oczy śledzą mnie jak drapieżniki węszące ranne zwierzę. Zbliżają się, tworząc luźny krąg, a moja wilczyca warczy ostrzegawczo, choć nie potrafię tego wyrazić.

„Wilcza suka w rui”, śmieje się jedna z połączonych samic, obejmując swojego partnera. „Pewnie dlatego Alfa patrzy gdzie indziej. Kto chce Lunę, która ledwo różni się od człowieka?”

Tłum nagle się rozstępuje i Theron wkracza z Celeste u swojego boku. Ona promienieje, włosy idealnie rozczochrane, usta spuchnięte.

Przyciąga ją bliżej, dłoń obejmuje jej talię z niedbałą własnością, a moja wilczyca krzyczy .

„Wataho”, głos Therona rozbrzmiewa komendą Alfy, uciszając szepty. Jego oczy odnajdują moje wśród polany i zatrzymują się. „Przedstawiam wam moją wybraną Lunę. Celeste z rodu Srebrnego Księżyca stanie u mojego boku, urodzi moich dziedziców i poprowadzi nasze samice.”

Wataha wybucha wiwatami i wyciem. Celeste pyszni się, przyciskając pocałunek do szczęki Therona, od czego żołądek mi się przewraca.

Moja wilczyca wyje, wyje i wyje. To dźwięk, który słyszę tylko ja, bo jestem zbyt złamana, by ją wypuścić, zbyt słaba, by nadać jej formę.

Muszę odejść. Teraz.

Zanim rozpadnę się całkowicie. Zanim moja ruja popchnie mnie do desperackiego czynu.

Odwracam się i biegnę w stronę granicy, ciało krzyczy z potrzeby, bólu i upokorzenia. Las rozmazuje się przede mną, gałęzie szarpią suknię, rozrywając materiał.

Nie dbam o to. Muszę być gdziekolwiek, byle nie tutaj.

Czyjaś dłoń zaciska się na moim nadgarstku, brutalnie mnie zatrzymując. Garrett, jeden z wojowników Therona, patrzy na mnie z podłą satysfakcją. Palce zaciskają się mocno, aż czuję, że coś pęka.

„Pamiętasz, jak myślałaś, że będziesz naszą Luną?” Jego oddech cuchnie sfermentowanym miodowym winem. „Zanim przyłapałaś Therona, jak rżnie tamtą zwiadowczynię? Nawet twoja wilczyca wiedziała, że nie warto cię zatrzymać.”

Te słowa eksplodują w mojej piersi.

„Puść mnie”, wykrztuszam, łzy spływają mi po twarzy.

Puszcza mnie z takim pchnięciem, że się potykam. Ale nie oglądam się za siebie, po prostu biegnę dalej.

Granica wzywa mnie jak zbawienie—ta niewidzialna linia, gdzie kończy się teren watahy, a zaczyna reszta świata. Mogę odejść. Zacząć gdzieś od nowa, gdzie nikt nie zna dziewczyny bez wilka, która straciła partnera, zanim tak naprawdę go miała.

Ale uderzam w barierę z pełną prędkością.

Ból eksploduje na mojej skórze, jakbym stanęła w płomieniach. Pradawna magia trzaska we mnie, a ja krzyczę, gdy symbole wypalają się na moich nadgarstkach. Misternie świecące znaki, które palą i palą i palą .

Ponownie uderzam w niewidzialną ścianę, rozpaczliwie ją drapiąc, ale ona ani drgnie.

Nie… nie, nie, nie. Jestem uwięziona!

„Już wychodzisz, kochanie?”

Głos Therona zamienia moją krew jednocześnie w lód i lawę. Moja ruja wzrasta przez jego bliskość—jego zapach sosny i burzy zalewa moje zmysły. Moje ciało reaguje, choć umysł się cofa, i nienawidzę siebie za to.

Przysuwa mnie do drzewa z drapieżną gracją, osaczając mnie ramionami. Tak blisko czuję ją na nim.

Jaśminowy olejek Celeste zmieszany z jego potem i piżmem.

„Co mi zrobiłeś?” Wskazuję palące się znaki na nadgarstkach, głos mi się łamie.

„To nie ja, kochanie. Twoi rodzice zrobili to dawno temu.” Uśmiecha się okrutnie, gdy jego dłoń z kpiną pieści mój podbródek. Dygoczę, rozrywana między desperacką potrzebą a głębokim wstrętem. „Jesteś związana z moją ziemią. Zawsze byłaś.”

„Nie rozumiem…”

„Zrozumiesz.”

Pochyla się, jego oddech jest gorący przy moim uchu, a moja ruja skacze tak gwałtownie, że prawie się przewracam. Jego dłoń przesuwa się na moje gardło, nie ściska, tylko spoczywa tam—przypominając o jego władzy.

„Wiesz, mógłbym ci pomóc z twoim... stanem.” Kciukiem kreśli leniwe kółka na moim pulsującym miejscu, a moje zdradzieckie ciało wygina się ku niemu. „Jeszcze raz... na pożegnanie?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Moje ciało wciąż drży, wciąż reaguje na jego bliskość potrzebą tak gwałtowną, że mam ochotę zdrapać sobie z siebie skórę. Ale mój umysł—mój umysł uchwycił się czegoś zupełnie innego.

"Związana?" Słowo wychodzi z mojego gardła jak zadrapanie, gdy próbuję wrócić do tamtego tematu. "Co masz na myśli, mówiąc: związana?"

Dłoń Therona wciąż spoczywa na moim gardle, jego kciuk kreśli leniwe wzory, które prowokują we mnie ogień prosto do środka. Ale zauważyłam to—zmianę w jego wyrazie twarzy. Zwężone oczy. Zaciśnięta szczęka.

Myślał, że to pójdzie inaczej. Myślał, że będę tak zdesperowana, tak złamana przez żar i upokorzenie, że pozwolę mu wziąć mnie tutaj, przy tym drzewie, jakbym nic nie znaczyła.

"Theron." Wymuszam jego imię z siebie, walcząc z każdym instynktem, który krzyczy, bym wyginała się ku jego dotykowi. "Co zrobili moi rodzice? Dlaczego nie mogę odejść?"

"Twoja matka nigdy ci nie powiedziała?" Coś mignęło mu na twarzy—zaskoczenie, może niedowierzanie.

"Powiedziała mi co?" Mój głos się łamie.

Co miała mi powiedzieć? Choroba pochłonęła ją szybko, bezlitośnie. Miałam tylko dwanaście lat. Chciałam tylko, żeby mama była zdrowa i żyła, nie obchodziły mnie rodzinne tajemnice.

Przez chwilę milczy, obserwując mnie uważnie. Potem cofa się, a ten brak kontaktu sprawia, że moja skóra wręcz krzyczy w proteście.

"Twoi rodzice zostali oskarżeni o zdradę."

Te słowa uderzają mnie jak policzek. "Co?"

"O spiskowanie przeciwko stadu. Konkretnie przeciwko mojemu ojcu." Przeciąga dłonią po włosach i przez moment wygląda na zmęczonego. "Twój ojciec został za to stracony."

Mój ojciec. Przebłyski—głęboki głos, silne dłonie podnoszące mnie, zapach sosny i skóry. Nie ma go.

Theron opiera się o pobliskie drzewo. "Twoja matka miała być następna."

"Ale nie była." Mój umysł pędzi, próbując poskładać wspomnienia, których nie ma. "Wychowywała mnie jeszcze przez kilka lat, zanim—"

"Zanim zachorowała i umarła. Wiem." Teraz patrzy na mnie bardzo uważnie. "Ona nie umarła dlatego, że mój ojciec okazał łaskę, Kira. Wykupiła sobie czas."

"Nie rozumiem…"

"Przysięga krwi." Słowa spadają jak kamienie. "Uklękła przed całym radą. Przysięgła, że ona i jej dziecko nigdy nie zdradzą stada. Nigdy nie opuszczą jego granic. Związała was oboje, by udowodnić swoją niewinność."

Przysięga krwi.

Znaki na moich nadgarstkach palą przy tych słowach.

"Ona mnie związała?" To ledwie szept. "Za zbrodnię, której nie popełniłam?"

"Związała cię, by udowodnić, że sama jej nie popełniła." Coś na kształt współczucia przemyka przez jego twarz. Prawie. "Magia uniemożliwiała zdradę. To znaczyło, że nie mogłaś jej planować od początku."

Patrzę na niego, próbując to ogarnąć. Próbując zrozumieć.

"Więc płacę za zbrodnię, która być może nawet się nie wydarzyła? Za coś, z czym na pewno nie miałam nic wspólnego?"

"Długi krwi nie dbają o 'być może' czy 'na pewno'." Jego głos twardnieje jak stal. "Twoja matka złożyła przysięgę. Za was oboje."

"Byłam dzieckiem!" Słowa wyrywają mi się z piersi. "Nie prosiłam o to!"

"Myślisz, że ja tego chciałem?" Teraz pojawia się prawdziwy gniew, surowy i gwałtowny. "Partnerka związana długiem krwi? Która nie potrafi się przemienić? Z której stado się śmieje? Która sprawia, że codziennie wyglądam na słabego?"

Te słowa bolą bardziej, niż powinny. "To czemu nie odrzuciłeś mnie lata temu?"

"Bo wciąż byłaś użyteczna." Ta szczerość jest brutalna. "Luna, która nie może odejść, zdradzić, nie może zrobić nic bez zgody stada? Mój ojciec uznał to za ideał. Wygodne."

"Twój ojciec," powtarzam. "A ty?"

Milczy przez dłuższą chwilę.

"Myślałem..." Przerywa, zamyka na moment oczy i zaczyna od nowa. "Nie miało znaczenia, co myślałem. Więź była. Dług był. Próbowałem, żeby to zadziałało."

"Pieprząc połowę stada?"

Jego wyraz twarzy zamiera. "Chcesz prawdy, Kira? Proszę bardzo. Pieprzyłem inne wilczyce. Bo za każdym razem, gdy na ciebie patrzyłem, widziałem tylko kajdany. Dług. Słabość."

Coś we mnie pęka. "Więc postanowiłeś trzymać mnie przy sobie jak zwierzątko zamiast raz na zawsze mnie odrzucić?"

"I złamać prawo stada? Zhańbić 'więź partnerską'?" Śmieje się, ale nie ma w tym śmiechu ani krzty radości. "Ojciec odebrałby mi tytuł. Poza tym, myślałem..."

Theron przeciera twarz dłonią.

"Naprawdę myślałem, że kiedy w końcu się przemienisz, wszystko się zmieni. Że będziesz silniejsza. Że stado w końcu cię uszanuje. Że mógłbym..."

Bierze głęboki oddech, po czym patrzy na mnie z całą intensywnością.

"Byłaś moją piękną zabawką do ruchania, muszę przyznać, byłaś w tym niezła. Ale zawsze byłaś za słaba, by być Luną. Za bardzo złamana. Więc teraz jesteś tym, czym powinnaś być od początku."

"A czym?"

"Zapłatą." To słowo jest ostateczne, nieodwołalne. "Będziesz służyć stadu, dopóki dług nie zostanie spłacony. Biorąc pod uwagę, co zrobili twoi rodzice?" Uśmiech ma samą stal. "To prawdopodobnie nigdy."

Popycham go w pierś, tym razem odsuwam się naprawdę. "Nie możesz— Nie pozwolę—"

"Nie masz wyboru." Jego głos nie jest już okrutny. Tylko zmęczony. Rzeczowy. "Znaki na twoich nadgarstkach są dowodem. Nie możesz odejść. Jesteś tu związana, Kira. Pytanie tylko, czy ułatwisz sobie życie, czy też utrudnisz."

Spogląda w stronę posiadłości, skąd dobiegają mnie odległe dźwięki świętowania.

"Teraz wracam do swojej partnerki. Swojej wybranej partnerki. A ty..." Patrzy na mnie ostatni raz. "Ty nauczysz się żyć z tym, kim jesteś."

Coś we mnie pęka. A może już było złamane, a ja dopiero teraz zauważam te kawałki.

Zrywając się, uciekam, zanim zdąży mnie zatrzymać.

Moje ciało błaga, bym przestała, bym wróciła, bym pozwoliła mu się dotknąć i zakończyć to palące pragnienie. Ale ignoruję je. Po prostu biegnę, nogi mam niezgrabne i słabe bez mojej wilczycy, która mogłaby mi dać siłę.

Za mną słyszę trzask łamanych kości, ich przeformowywanie. Przemianę Therona.

Ten dźwięk przeszywa mnie jak ostrze. Ta lekkość przemiany, to połączenie z wilkiem, którego nigdy nie miałam. Moja własna wilczyca skomli w moim umyśle i przez chwilę—tylko przez chwilę—pozwalam sobie to poczuć.

Zazdrość. Tę gorzką, bolącą zawiść.

Gdybym potrafiła się przemienić, czy to wszystko by się wydarzyło? Czy on by mnie chciał? Zatrzymał przy sobie?

Te myśli przyprawiają mnie o mdłości.

Nie zwalniam, dopóki nie docieram do posiadłości. Muszę dostać się do swoich komnat. Muszę zamknąć drzwi i rozpaść się na kawałki w samotności, zanim—

Mijam pokój Therona. Dźwięki dobiegające ze środka sprawiają, że zamieram.

Oddechy Celeste, wilgotne, urywane jęki. Jego głęboki, zadowolony śmiech. Rytmiczne skrzypienie łóżka. Nawet nie próbują być cicho. Po co mieliby? Wszyscy wiedzą. Zawsze wiedzieli.

Moje ciało rozgrzewa się gwałtownie, a ja zagryzam jęk. Ciało nie rozumie, że on nie jest mój. Że nigdy nie był. Ono tylko czuje potrzebę, a on jest tuż obok i…

Zmuszam się do ruchu. Jedna noga przed drugą. Korytarzem. Za róg. Prawie do swoich komnat, gdzie mogę—

Z cienia wyłania się postać, zastępując mi drogę. Podnoszę wzrok, a krew w żyłach zamienia mi się w lód, gdy widzę ten drapieżny błysk w jego oczach. Ten uśmiech rozciągnięty na twarzy.

Cofam się o krok. On robi krok naprzód.

"No, no," mówi mężczyzna, jego głos gładki i zimny. "Co my tu mamy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

"Corel..." Przypomniałam sobie nagle.

Jeden z wojowników średniej rangi. Widziałam go na treningach, słyszałam jak śmieje się z innymi. Teraz już się nie śmieje.

Uśmiecha się, i to jest o wiele gorsze.

"Biedna mała Kira," mówi, a jego głos jest niemal współczujący. "W rui i całkiem sama. Twój partner ogłasza swoją nową wybraną Lunę, a ty nawet tego nie poczułaś, prawda?"

Robi kolejny krok w moją stronę, a ja cofam się, aż ramionami napieram na ścianę.

"Ból zdrady — więzi, który powinien powalić cię na kolana... Ale nic. Nawet iskry."

Serce tłucze mi się o żebra. Ma rację. Powinnam była coś poczuć, kiedy Theron wybrał Celeste. Każdy wilk wie, że zdrada partnera pali jak kwas przez więź.

Ale czułam tylko własne łamiące się serce.

Tylko moją przeklętą ruję.

"Jak bardzo musisz być zepsuta," ciągnie Corel, przechylając głowę, jakby naprawdę był ciekaw, "żeby nawet nie zarejestrować, kiedy twój partner jest po uszy w innej samicy? Co jest z tobą nie tak?"

"Nic mi nie jest," szepczę, ale słowa brzmią pusto nawet dla mnie samej.

"Nie?" Jest już tak blisko, że czuję jego zapach. "Bo normalny wilk już by się przemienił. Byłby czymś innym niż ten żałosny, pijany rują wrak, którym jesteś."

Moja wilczyca warczy w mojej głowie, ale nie może mi pomóc. Może tylko bezradnie się wściekać, podczas gdy jestem uwięziona w tym ciele. Przyciśnięta do tej ściany, bez możliwości ucieczki.

"Trzymaj się ode mnie z daleka." Próbuję nadać tym słowom siłę, ale wychodzą drżące. Zdesperowane.

"Czemu miałbym to zrobić?" Uśmiech Corela się rozszerza. "Wyraźnie potrzebujesz... pomocy. A dziś czuję się wyjątkowo hojny. Szczególnie mój kutas."

Jego dłoń wystrzeliwuje, palce zaciskają się na moim łokciu tak mocno, że aż syczę z bólu, podczas gdy drugą ręką chwyta mnie za biodra i przyciąga do siebie.

"Nie..." Słowo więźnie mi w gardle, gdy jego palce wbijają się głębiej w moje ciało, szukając miękkiego ciała. "Puść mnie!"

"No dalej, Kira." Jego oddech jest gorący na mojej twarzy. "Palasz się w środku. Twój partner cię nie chce. Stado cię nie chce. Ale ja tu jestem, prawda? Oferuję ci..."

" Pomocy! " Krzyk wyrywa mi się z gardła, odbijając się echem w pustym korytarzu. "Ktoś— ktokolwiek— pomocy!"

"Nikt nie przyjdzie." Corel się śmieje. "Wszyscy są na uczcie, świętują twoją następczynię. Myślisz, że komuś zależy, jeśli ja—"

Nie kończy. Ktoś wpada na niego z boku z taką siłą, że jego uchwyt na mnie puszcza.

Potykam się, łapiąc równowagę o ścianę, gdy Corel pada na podłogę z innym ciałem na sobie. Rozlega się obrzydliwy trzask, pięść spotyka się z kością, a Corel ryczy z bólu.

"Złaź— Nie możesz!" Słowa Corela przechodzą w świst, gdy zostaje przewrócony na brzuch i jedna ręka zostaje mu wykręcona za plecy.

"Powiedziała nie." Głos jest niski, zimny, całkowicie pozbawiony emocji. "A może mam ci wytłumaczyć, co to znaczy?"

Kolejny obrzydliwy trzask i Corel zawył. Potem, gdy tylko nacisk ustaje, wyrywa się, chwytając za ramię, zataczając się na nogi. Krew cieknie mu z nosa.

Patrzy na swojego napastnika i przez jego twarz przebiega coś jak strach. "Malik... Ja tylko—"

"Odchodzisz." To słowo jest ostateczne. "Natychmiast."

Corel nie dyskutuje. Ucieka, znikając za rogiem, a jego kroki odbijają się echem jak zwierzę uciekające przed drapieżnikiem.

Wtedy mężczyzna odwraca się w moją stronę.

Znam go. Oczywiście, że go znam. Każdy w stadzie zna Malika.

To żywa legenda, opowieść, którą matki opowiadają szczeniętom, żeby je zainspirować. Urodzony jako Omega — najniższa ranga, przeznaczona do pracy i uległości. Ale wydrapał się na szczyt czystą wolą i brutalną skutecznością.

Omega na Wojownika. Wojownik na Egzekutora. Egzekutor na Gammę, dowódcę ochrony stada. Zawsze poważny. Zawsze skupiony. Taki wilk, który wzbudza szacunek czynami, nie słowami.

Widziałam go z daleka niezliczoną ilość razy. Obserwowałam, jak szkoli wojowników na podwórzu. Słyszałam jego imię wypowiadane z mieszaniną podziwu i ostrożności.

Ale nigdy nie stałam tak blisko niego.

Jest taki wysoki, nawet wyższy od Therona, z ciemnymi włosami związanymi z tyłu głowy i oczami jak kawałki obsydianu. Blizna biegnie od jego lewego łuku brwiowego do kości policzkowej, a druga przez szczękę.

Jego postawa jest perfekcyjnie kontrolowana, emanuje z niego jakaś zwinięta groźba, przez którą moja wilczyca nieruchomieje w środku.

"Jesteś ranna?" Jego głos jest płaski.

Kręcę głową, nie ufając swojemu głosowi. Ruj jeszcze we mnie płonie. Potęgowana przez adrenalinę, strach, przez upiorne wspomnienie dłoni Corela na moim ciele.

A teraz to. Ten mężczyzna stoi przede mną. Ktoś, kto właśnie mnie uratował, patrzy na mnie całkowicie bez wyrazu na pooranej bliznami twarzy.

Coś niebezpiecznego rozkwita mi w piersi. Wdzięczność, tak. Ale też coś innego. Coś, co każe mi podejść bliżej, by—

"Wschodnie skrzydło. Pokój służby," mówi Malik, przerywając whatever szalona myśl kształtowała się w moim ogłupiałym rują umyśle. "Już przygotowany. Spróbuj nie umrzeć, zanim tam dotrzesz."

Te słowa uderzają mnie jak zimna woda. Oczy pieką mi od łez, których nie pozwalam sobie uronić.

Nie czeka na odpowiedź. Po prostu odwraca się i odchodzi, zostawiając mnie samą na korytarzu z moim wstydem, rują i śladami po palcach Corela na skórze.

Nie pozwalam sobie płakać. Jeszcze nie.

Zamiast tego wracam chwiejnym krokiem do tego, co kiedyś było moimi komnatami — komnat Luny, choć nigdy naprawdę nie były moje. Wszystko jest tak, jak zostawiłam, ale czuję się, jakbym patrzyła na czyjeś cudze życie.

Na kogoś, kto już nie istnieje.

Zbieram, co jestem w stanie unieść. Zmiana ubrań. Grzebień do włosów, który mama dała mi przed śmiercią. Mały, skórzany dziennik, do którego nigdy nie miałam odwagi pisać.

Resztę — piękne suknie, biżuterię, którą Theron dawał mi podczas naszego "zalotów", suknię Luny, której nigdy nie miałam okazji założyć — zostawiam.

I tak nie będę mogła ich zatrzymać.

Droga do wschodniego skrzydła wydaje się nie mieć końca. Nogi mi się plączą, ciało krzyczy ze zmęczenia, gorączki i bólu. Kiedy w końcu znajduję pokój, o którym mówił Malik, prawie się śmieję.

Jest malutki. Ledwie większy niż garderoba Therona. Materac na podłodze z cienką poduszką i zmechaconą narzutą. Beczka z wodą do mycia w rogu. Nic więcej.

Żadnych okien. Żadnego ciepła. Tylko kamienne ściany i drzwi, które się nie zamykają.

"Chyba to moje nowe komnaty," ogłaszam pustemu pokojowi, a mój głos brzmi ponuro nawet dla mnie samej.

Wrzucam swoje nieliczne rzeczy w kąt i opadam na materac. Jest wyboisty, lekko przesiąknięty pleśnią, ale i tak się na nim zwijam, próbując być jak najmniejsza.

Kolana do klatki. Ramiona ciasno owinięte. Jakbym zmniejszyła się wystarczająco, może zniknę całkiem.

Wydarzenia wieczoru wirują mi w głowie w mdłym, duszącym tańcu. Theron z Celeste w gaju. Uczta. Okrutny śmiech. Znaki wypalane na moich nadgarstkach. Dług krwi, o którym nie miałam pojęcia. Moi rodzice… zdrajcy.

Dłonie Corela na mnie. Jego słowa. 'Jak bardzo musisz być zepsuta?'

Chłodne odrzucenie Malika. 'Spróbuj nie umrzeć, zanim tam dotrzesz.'

A pod tym wszystkim stałe, palące pragnienie mojej rui. Ciało domaga się czegoś, czego umysł nie potrafi mu dać. Nie chce mu dać.

Wciskam twarz w poduszkę i próbuję myśleć. Próbuję planować.

Bo to nie może być wszystko. To nie może być moje życie — uwięziona, zniewolona, wykorzystywana. Służąca stadu, które się ze mnie śmieje. Mieszkająca w pokoju ledwie nadającym się na składzik. Będąca łupem dla wilków takich jak Corel, podczas gdy Theron pieprzy swoją nową partnerkę w komnatach, które miały być moje.

Na skraju świadomości zaczyna tlić się pomysł. Jeszcze nie w pełni uformowany. Jeszcze niekompletny. Ale jest tam, krystalizuje się z każdym bolesnym oddechem.

Nie pozwolę Theronowi upokarzać mnie już nigdy więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Reject Me Twice

Reject Me Twice

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa