passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Reject Me Twice - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Reject Me Twice

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Ktoś potrząsa moim ramieniem, wyrywając mnie ze snu, który bardziej przypomina nieprzytomność niż odpoczynek.

"Wstawaj. Pierwszy dzwonek rozbrzmiał pięć minut temu."

Otwieram z trudem oczy i widzę nad sobą jedną z pracownic kuchni. Maria, tak się chyba nazywa. Kiedyś przynosiła mi śniadanie do łóżka, kiedy miałam być Luną.

Teraz budzi mnie jak każdą inną służącą. Kim zresztą jestem.

"Pierwszy dzwonek?" Mój głos jest ochrypły od snu.

"Poranne obowiązki." Jej ton jest neutralny. Uprzejmy, nawet. Ale zdystansowany. Jakby teraz dzielił nas niewidzialny mur. "Szorowanie podłogi zaczyna się za dziesięć minut. Lepiej coś zjeść przed tym."

Wychodzi, zanim zdążę odpowiedzieć, a drzwi cicho się zamykają.

'Obudziłaś się,' głos Miry jest ciepły w mojej głowie. 'Jak się czujesz?'

"Jakby przebiegło po mnie całe stado," mamroczę, podnosząc się z materaca. "Co zresztą nie jest tak dalekie od prawdy."

'Przetrwałyśmy. To się liczy.'

Zakładam prostą suknię służącej, którą zostawiono złożoną przy drzwiach — szorstka brązowa wełna drapie moją skórę. Niczym nie przypomina miękkich jedwabi, które kiedyś nosiłam. Które brałam za oczywistość.

"Mira," mówię cicho, obmywając twarz zimną wodą z beczki. "Dlaczego to nie zadziałało? Odrzucenie. Spłaciłam dług. Więź pękła. Dlaczego nie mogłam odejść?"

'Nie wiem.' Brzmi zaniepokojona. 'Ale myślę... że może jest tu inna magia. Coś więcej niż tylko przysięga krwi.'

"Inna magia?" Zatrzymuję się, woda ścieka mi z rąk. "Ale to nie ma sensu. Jestem nikim. Po co ktoś miałby marnować magię na uwiązanie mnie tutaj?"

'Może nie jesteś aż taką nikim, jak myślisz.'

Zanim zdążę to przetrawić, znów rozlega się pukanie. "Dwie minuty!" Głos Marii, oddalający się już.

Nie mam czasu o tym myśleć. Nie mam czasu na nic oprócz ruchu, przetrwania, dotrwania do końca dnia.

Praca jest brutalna.

Robiłam już ciężką robotę — nie wychowałam się w luksusie, nawet jako rzekoma przyszła Luna nie próżnowałam. Ale to jest inne. To ma na celu cię złamać, przypomnieć ci twoje miejsce na samym dole hierarchii.

Najpierw szorowanie podłóg. Na kolanach w głównym holu, szoruję kamień, który nigdy nie wydaje się naprawdę czysty. Zimna woda sprawia, że palce drętwieją, potem bolą, potem drżą z wyczerpania.

Jestem w połowie korytarza, gdy słyszę stukot obcasów na kamieniu.

Nie podnoszę wzroku. Nie muszę. Znam ten chód, ten rytm drogich butów na podłodze. Celeste zatrzymuje się dokładnie przede mną, jej cień pada na mokre kamienie, które właśnie wyszorowałam.

"Jaka pracowitość," mówi, jej głos ocieka fałszywą słodyczą.

Szoruję dalej. Trzymam głowę nisko.

Nie reaguj. Nie dawaj jej satysfakcji.

"Spójrz na mnie, kiedy twoja Luna do ciebie mówi, suko."

Powoli opieram się na piętach i spoglądam w górę. Jest naprawdę olśniewająca w porannym świetle wpadającym przez okna. Złote włosy ułożone perfekcyjnie, suknia w głębokim odcieniu szmaragdu, która pewnie kosztuje więcej, niż zarobię przez rok służby.

Wisior Luny lśni na jej gardle.

Nie wita się ze mną. Nie uznaje mnie za nikogo poza przeszkodą na swojej drodze. Zamiast tego przechyla kieliszek wina — bo oczywiście pije wino przed południem — i pozwala mu się rozlać.

Ciemnoczerwony płyn rozlewa się na kamieniach, które właśnie czyściłam, rozprzestrzeniając się jak krew.

"Pominęłaś miejsce." Wskazuje na wino jednym delikatnym palcem. "Wytrzyj to."

Zaciskam szczękę, ale sięgam po szczotkę.

Pochylam się do przodu, ustawiając się nad plamą, gdy jej stopa opada na moją zabandażowaną dłoń.

Ból jest natychmiastowy i oślepiający. Wydaję zduszony jęk, próbując się wyrwać, ale ona dociska mocniej, obcas buta wgniata się w ranę pod bandażami.

Czuję, jak coś się rozdziera. Coś mokrego i ciepłego przesiąka przez materiał.

"Nigdy więcej nie próbuj mi się sprzeciwić, nędznico."

Jej głos jest niski, jadowity, przeznaczony tylko dla mnie.

"Upokorzyłaś Therona. Upokorzyłaś mnie. Myślisz, że twój mały pokaz buntu coś znaczy? Jesteś nikim. Mniej niż nikim. I jeśli kiedykolwiek — kiedykolwiek — spróbujesz czegoś podobnego, sprawię, że tego pożałujesz."

Mira wyje w mojej głowie, wyrywając się z taką siłą, że aż robi mi się ciemno przed oczami. Patrzę w górę na Celeste i wiem, że moje oczy płoną. Wiem, że widzi moją wilczycę, patrzącą na nią przez moją ludzką twarz.

Przez chwilę na jej doskonałej twarzy mignął cień strachu. Potem parska, zabiera nogę i odchodzi, jej obcasy wybijają ostry rytm pogardy.

Zostaję tam, klęcząc w winie i wodzie, a moja dłoń pulsuje nowym bólem. Krew przesiąka przez bandaże, mieszając się z winem na podłodze.

'Mogłabym ją zabić,' warczy Mira. 'Mogłabym się przemienić i rozszarpać jej gardło.'

"Nie." Zmuszam się, by znów szorować, ignorując krew, ignorując ból. "My przeżywamy. To robimy. Przeżywamy..."

Dni mijają w zamglonym ciągu wyczerpania i upokorzeń. Więcej szorowania. Noszenie wody. Obieranie warzyw w kuchni, podczas gdy kucharka szczeka rozkazy.

Uczę się brutalnego, nieustępliwego rytmu dnia służby — pobudka przed świtem, praca do późnego wieczora, z ledwo wystarczającą ilością czasu, by coś zjeść czy odetchnąć.

A potem, bo Bogini najwyraźniej ma chore poczucie humoru, zostaję wysłana do podawania kolacji.

Stoję w cieniu przy drzwiach, a dzban wina drży w moich rękach.

Theron jest... uważny wobec Celeste. Jego dłoń na jej ramieniu. Pochyla się, by szeptać jej coś do ucha. Śmieje się z tego, co mówi.

Każdy gest czułości, o którym kiedyś marzyłam, kierowany do niej, nie do mnie.

Kiedyś to ja dostawałam to wszystko. Tak krótko. Tak dawno temu, że zastanawiam się, czy nie zmyśliłam tego sobie. Te pierwsze tygodnie po tym, jak mnie naznaczył, gdy więź pary się uformowała, kiedy wydawał się... prawie czuły.

Zanim przyszła rzeczywistość. Zanim zrozumiał, kim jestem. Czego nie potrafię.

Jak mógł? Jak można tak włączać i wyłączać uczucia? Jak ten sam mężczyzna, który kiedyś odgarniał mi włosy z twarzy, teraz patrzy na mnie jak na powietrze?

'Trzymaj się,' szepcze Mira łagodnie. 'Znajdziemy wyjście.'

Skupiam się na dzbanie z winem i w końcu kolacja się kończy. Wszyscy wychodzą, śmiejąc się i syci, nie rzucając mi nawet spojrzenia, gdy mijają mnie w drzwiach.

Jestem meblem. Tapetą. Niczym.

Kiedy w końcu posiadłość zapada w sen, kiedy jestem pewna, że wszyscy są w swoich komnatach, wymykam się z mojej maleńkiej izby.

Archiwum stada jest w skrzydle wschodnim, ukryte za drzwiami, o których większość wilków już zapomniała. Tam są zapisy naszej historii, pokryte kurzem.

Zapisy rzekomej zdrady moich rodziców.

Zapalam jedną świecę i zaczynam szukać. Księgi sprzed dwudziestu lat, dokumenty z tamtego roku. Większość w ogóle nie wspomina o moich rodzicach — w końcu byli omegami. Nie byli wystarczająco ważni, by ich zapisać.

Ale te, które pozornie ich dotyczyły…

Strony są wyrwane. Czysto, jakby ktoś ostrzem wyciął dowody. Jedna księga, druga, trzecia. Każda wzmianka o rodzinie Moonscarów — mojej rodzinie — została systematycznie zniszczona.

'Coś tu nie gra,' szepcze Mira, pchając mnie, bym szukała dalej. 'To nie przypadek. Ktoś chciał to ukryć.'

"Ale dlaczego?" Przerzucam kolejną książkę, znajdując więcej wyrwanych stron. "Co oni ukrywają?"

Palce zahaczają o coś wsuniętego w grzbiet jednego z tomów — kawałek papieru, złożony i pożółkły od lat. Ostrożnie go rozkładam, zbliżając świecę.

Pismo jest kobiece, eleganckie, aż boleśnie znajome, choć ledwo pamiętam, by je widzieć.

"Kira, księżniczko moja, tak mi przykro."

To wszystko. Tylko te sześć słów ręką mojej matki.

Dźwięk oddechu rozdziera moje myśli. Nie mój. Czyjś inny. Drzwi otwierają się ze skrzypieniem, powoli, z rozmysłem.

Odwracam się gwałtownie, świeca niemal wypada z mojej drżącej dłoni, a krew w żyłach zamarza.

Theron stoi w progu, jego wzrok wbity w moje oczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Theron wygląda źle.

To pierwsza myśl, która przebija się przez moją panikę. Wygląda źle. Zdeprawowanie.

Jego włosy są rozczochrane, koszula w połowie wyciągnięta ze spodni, a oczy... jego oczy są szkliste, nieobecne, jakby był chory albo wypił za dużo wina. Ale czuję go stąd i nie ma alkoholu w jego oddechu.

Jest w nim tylko coś dzikiego i niestabilnego, jakby jego wilk był zbyt blisko powierzchni.

Jego serce bije tak mocno, że słyszę je przez cały pokój. Rytm jest nierówny, gorączkowy, zupełnie niepodobny do spokojnej, alfa postawy, którą zawsze nosił jak zbroję.

Moje własne serce dorównuje jego uderzeniom.

Nie ma gdzie się schować. Archiwum jest małe, a on blokuje jedyne wyjście. Już mnie zauważył. Już wie, że tu jestem, w miejscu, w którym nie powinnam się znaleźć. Z dowodami mojego szpiegowania rozrzuconymi po biurku za mną.

Cofam się instynktownie, usta otwarte, już formując wymówki.

Zgubiłam się. Szukałam środków czystości. Nie chciałam—

Lecz coś mnie zatrzymuje.

Co on może jeszcze zrobić? Co gorszego może się stać, co już się nie wydarzyło? Odrzucił mnie. Upokorzył. Zrobił ze mnie służącą. Kazał mi patrzeć, jak wybiera inną kobietę na swoją partnerkę.

Jestem tu związana magią, której nie mogę złamać, krwawiąca, wyczerpana i samotna.

Co jeszcze może mi zabrać?

Wymówki zamierają mi na języku. Zamiast tego prostuję się, unoszę podbródek i patrzę mu prosto w oczy. Jeśli ma mnie za to ukarać, niech tak będzie.

Ale nie będę się płaszczyć. Nie będę błagać. Nie dam mu satysfakcji widząc, jak się boję.

'Ostrożnie,' ostrzega Mira, ale w jej głosie słychać aprobatę.

Theron rusza w moją stronę powoli, każdy krok jest celowy. Drapieżny.

Moje instynkty krzyczą, żebym uciekła, przemieniła się, zrobiła cokolwiek. Ale stoję twardo. Moje plecy uderzają o regał, a on wciąż podchodzi bliżej, aż staje tuż przy mnie. Tak blisko, że czuję ciepło bijące z jego ciała.

Przez przerażającą chwilę myślę, że mnie zmusi. Myślę, że zapędzi mnie tu, w archiwum, i weźmie to, czego próbował zabrać na granicy. Jego ręka unosi się, a ja drżę mimo siebie.

Ale mnie nie dotyka.

On po prostu... stoi. Wdycha mój zapach.

Jego klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko, źrenice rozszerzone. Pochyla się bliżej, a ja mocniej przyciskam się do regału, palce wciskając w drewno za sobą.

Ręka Therona zawisa przy mojej twarzy, drży, jakby chciał dotknąć, ale nie może się na to zdobyć.

"Nie powinnaś była być w stanie tego zrobić." Jego głos jest szorstki, ledwo ponad szeptem. "Zerwanie więzi, odrzucenie... To powinno było zabić kogoś tak słabego jak ty."

Nie odpowiadam. Nie ruszam się.

Po prostu patrzę, jak przez jego twarz przetacza się coś na kształt zagubienia i strachu.

"Takie odrzucenie, na oczach całej watahy, całkowite zerwanie więzi dusz..." Jego ręka opada na pierś, przyciska się do serca. "Czułem, jak się rozrywa. Jak płonie. Myślałem... byłem pewien, że się przewrócisz. Że umrzesz, zanim w ogóle dotrzesz do granicy."

"Zawiedziony?" Słowo wyrywa się ostrzej, niż zamierzałam.

"Przerażony."

To przyznanie zaskakuje go chyba tak samo, jak mnie. Jego oczy skupiają się na moich, naprawdę skupiają, i teraz widzę to wyraźnie.

Strach. Prawdziwy, autentyczny strach.

"Czym jesteś, Kira?"

Pytanie zawisa między nami, ciężkie od znaczeń, których nie rozumiem.

Czym jestem? Nikim. Nikim ważnym. Służącą z krwią omegi i wilkiem, który pojawił się dopiero niedawno.

Tylko że to już nie do końca prawda, prawda?

"Nie kimś, kogo możesz już kontrolować," mówię, a w moim głosie jest stal, o której nie wiedziałam, że ją mam.

Duma płonie w mojej piersi, w moich oczach. Nawet jeśli każdy instynkt krzyczy, że ta sytuacja jest niebezpieczna, obca, zła.

Theron nieruchomieje. Jego oddech jest ciężki, szorstki w ciszy archiwum. Jego oczy przeszukują moją twarz, jakby czegoś szukał—odpowiedzi, może rozpoznania.

Albo śladu dziewczyny, która kiedyś patrzyła na niego z desperacką nadzieją.

Tamtej dziewczyny już nie ma.

Sekundy rozciągają się w wieczność. Żadne z nas się nie porusza. Żadne nie mówi. Płomień świecy migocze, rzucając tańczące cienie na jego twarz, i widzę moment, w którym coś zmienia się w jego wyrazie.

Coś się łamie. A może wraca na swoje miejsce.

Pochyla się.

Jego usta rozbijają się o moje—krótkie, gorące, rozpaczliwe. Nie delikatne ani czułe. Po prostu potrzeba, zagubienie i coś, co smakuje jak żałoba. Jego dłoń w końcu mnie dotyka, obejmując tył mojej szyi, a ten dotyk przeszywa mnie jak błyskawica.

Przez ułamek sekundy moje ciało odpowiada. Pamięta. Pragnie.

Potem mój umysł dogania rzeczywistość.

Odpycham go obiema rękami, całą nowo odkrytą siłą. On cofa się o krok, a ja ocieram usta wierzchem dłoni, jakbym mogła wymazać to, co właśnie się stało.

"Nie." Słowo drży od furii. "Nawet się nie waż—"

"Kira..."

"Nie masz do tego prawa!" Mój głos podnosi się mimo lepszego rozsądku. "Nie masz prawa mnie upokarzać, robić ze mnie służącą, a potem... potem mnie całować jak—"

"Wiem." Jego oczy są teraz bardziej przejrzyste, część tej szklistej niepewności znika. Przeciąga ręką po włosach i przez chwilę wygląda niemal... zagubiony. "Wiem. Nie powinienem był—"

"Nie. Nie powinieneś był." Trzęsę się teraz, adrenalina, złość i coś, czego nie potrafię nazwać, zalewają mnie. "Co to było? Co ty w ogóle—"

"Za dwa dni." Przerywa mi, jego głos znów przyjmuje ton alfy. Wraca chłodny autorytet, do którego przywykłam. "Król Lykanów Maelric Bloodmoon i następca tronu, książę Damon, przybywają na szczyt."

Nagła zmiana tematu sprawia, że kręci mi się w głowie. "Co?"

"Będziesz częścią obsługi."

Jego wyraz twarzy twardnieje, mury wracają na swoje miejsce. Jakby pocałunek nigdy nie miał miejsca. Jakby całe to spotkanie było... niczym.

"Ważni goście z królewskiej krwi. Wataha musi wyglądać na zjednoczoną, silną. Profesjonalną."

Patrzę na niego, próbując pojąć ten zwrot akcji. "Chcesz, żebym—"

"Potrzebuję, żebyś trzymała głowę nisko i wykonywała swoją pracę bez incydentów." Jego szczęka się zaciska. "Nie odzywaj się, jeśli nie zostaniesz zapytana. Nie zwracaj na siebie uwagi. Nie waż się przynieść tej watasze jeszcze więcej wstydu, niż już to zrobiłaś."

"Wstydu?" Słowo wybucha ze mnie. "To ja przyniosłam wstyd? Ja?"

"To ty odrzuciłaś mnie na oczach całej watahy podczas świętej ceremonii."

Jego głos staje się niebezpieczny.

"Zaburzyłaś wiązanie Luny. Przemieniłaś się w coś, co nie powinno istnieć, i próbowałaś uciec z terenów watahy. Więc tak, Kira. Przyniosłaś wstyd. A kiedy przybędzie królewska rodzina, będziesz niewidzialna, cicha i posłuszna. Rozumiesz?"

Każda część mnie chce się sprzeciwić. Wściec się. Powiedzieć mu dokładnie, gdzie może wsadzić swoje rozkazy.

Ale głos Miry szepcze ostrzeżenie. 'Wybieraj bitwy. Najpierw przetrwaj. Walcz później.'

"Rozumiem," wyduszam przez zaciśnięte zęby.

"Dobrze." Odwraca się do drzwi, potem się zatrzymuje. Nie patrzy wstecz. "Trzymaj się z dala od archiwum. Czegokolwiek szukasz, tu tego nie znajdziesz."

"Skąd wiesz, czego szukam?"

"Bo sam szukałem." Przyznanie jest ciche, niemal niesłyszalne. "Kiedy zmarł mój ojciec. Chciałem poznać prawdę o twoich rodzicach. O krwawym przysiędze."

Rzuca spojrzenie przez ramię, a w jego wyrazie pojawia się coś... na kształt żalu.

"Strony zniknęły. Ktoś się o to postarał. Zostaw to, Kira. Niektóre tajemnice pozostają ukryte z jakiegoś powodu."

Potem znika, drzwi cicho się zamykają, a ja zostaję sama ze swoim bijącym sercem, smakiem jego na ustach i notatką od matki zaciśniętą w drżącej dłoni.

"Kira, moja księżniczko, tak mi przykro."

Osuwam się na podłogę, moje nogi w końcu się poddają, i wciskam pięty dłoni w oczy.

Za dwa dni przybywa królewska rodzina wilkołaków.

Za dwa dni wszystko znów się zmieni.

Po prostu jeszcze nie wiem jak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Sala obrad przypomina grobowiec przebrany za salę tronową.

Przemieszczam się po krawędziach jak duch. Moje stopy są bezgłośne na wypolerowanym kamieniu, dzban wina ciężki w moich drżących dłoniach.

Król Lykanów Maelric siedzi naprzeciwko Therona i nawet stąd, nawet gdy ostrożnie trzymam wzrok spuszczony, czuję ciężar jego obecności. Pradawna moc sprawia, że powietrze smakuje metalem i dymem.

Następca tronu, książę Damon, zasiada po jego prawej stronie—młodszy, ale wcale nie mniej niebezpieczny. Ciemne włosy, ostre rysy, oczy jak odłamki czarnego lodu. Każdy wilk w sali jest przy nich spięty. Włącznie z Theronem.

Nawet członkowie rady utrzymują głosy starannie neutralne, dyskutując o sporach granicznych i umowach handlowych. Jakby negocjowali z ledwo powstrzymywanymi drapieżnikami.

Co, sądząc po wszystkim, jest prawdą.

Napełniam kielichy, kiedy są puste. Wymieniam półmiski, gdy są opróżnione. Trzymam głowę nisko, ruchy drobne i nieinwazyjne, dokładnie tak, jak mnie uczono.

Nie istnieć, dopóki nie będziesz potrzebna. Nie zwracać na siebie uwagi. Być meblem.

Sięgam ponad jednym z członków rady, żeby dolać wina, kiedy to się dzieje. Ręka błyskawicznie wyciąga się, palce zaciskają się na moim nadgarstku jak stalowa pułapka.

Szok sprawia, że gwałtownie wciągam powietrze. Uścisk miażdżący—czuję, jak kości trzeszczą, zgrzytają o siebie, aż na moment widzę tylko biel, a z ust wyrywa się cichy jęk.

Dzban wina niebezpiecznie się przechyla, ledwo łapię go drugą ręką, zanim się wyleje.

"Ciekawa blizna." Głos księcia Damona jest rozmowny, niemal uprzejmy.

Ale jego uścisk nie słabnie. Jeśli już, to się wzmacnia.

Szarpie mnie tak mocno do przodu, że się potykam, niemal wpadając mu na pierś. Moja wolna ręka odruchowo unosi się, by się podeprzeć, a on łapie także ten nadgarstek. Trzyma mnie bez wysiłku, przerażająco pewnie.

"Wasza Wysokość, ja…" Mój głos jest drżący, zdezorientowany. "Ja nie—"

Drugą ręką sięga do mojej twarzy, palcami ściska podbródek i zmusza mnie, bym spojrzała w górę. Próbuję się odsunąć, ale jego uścisk jest nieubłagany. Studiuje moją twarz, jakbym była zagadką, kciukiem kreśląc linię wzdłuż żuchwy, policzka, a potem—

Dotyka blizny na mojej szyi.

Podniesiony ślad, który mam odkąd pamiętam. Tuż pod lewym uchem, schodzący w dół ku obojczykowi.

Kiedy byłam mała, pytałam o nią matkę, a ona całowała mnie w czoło i mówiła, że zostałam naznaczona przez Boginię Księżyca.

Wyjątkowa. Wybrana.

Książę Damon kreśli kształt blizny z precyzją, która sprawia, że lodowaty dreszcz przebiega mi po kręgosłupie. Jego wyraz twarzy się zmienia—zaskoczenie, potem rozpoznanie, w końcu coś, co niemal przypomina triumf.

"Ojcze." Jego głos tnie powietrze jak ostrze, jedwab na stali. "Chyba powinieneś to zobaczyć."

Król Lykanów obraca się, jego pradawne oczy odnajdują mnie. Kielich zastyga mu w pół drogi do ust.

Kolor odpływa z jego twarzy, jakby ktoś odłączył wtyczkę.

"Nie…" szepcze. Słowo ledwie słyszalne, ale w nagłej ciszy sali wybrzmiewa echem. "To niemożliwe… Lyralei?"

Lyralei? To imię nic mi nie mówi. Nigdy wcześniej go nie słyszałam.

"Ja nie…" zaczynam, ale uścisk księcia Damona na moim podbródku się wzmacnia, ucina moje słowa.

"Oto ona." Jego uśmiech to tylko zęby, drapieżny i zimny.

Zmienia uścisk, puszcza mój podbródek tylko po to, by schwytać drugi nadgarstek, przyciągając go do pierwszego. Potem podnosi własny nadgarstek, odwracając go tak, by cały pokój mógł zobaczyć.

Blizna. Identyczna jak moja. Ten sam kształt, to samo miejsce, biegnąca od nadgarstka w górę przedramienia.

"Moja ukochana siostra bliźniaczka." Jego głos ocieka jadem podszytym udawaną czułością. "Dwadzieścia trzy lata poszukiwań i znalazłem cię tutaj. Podającą wino. Jak zwykła dziwka."

Te słowa nie mają sensu. Nic z tego nie ma sensu.

Siostra bliźniaczka? Królewska krew? Jestem nikim. Jestem Kira Moonscar, córka zdrajców, związana służebnicą w Stadzie Shadowpine.

Nie jestem… Nie mogę być…

'Mira?' Sięgam do mojej wilczycy, desperacko łaknąc jej kojącej obecności. 'Co się dzieje?'

Ale ona warczy, szarpiąc się wewnątrz mojego umysłu, jakby próbowała się wyrwać.

Nie na mnie. Na niego. Na księcia, który trzyma mnie jak schwytane zwierzę.

Próbuję się szarpnąć, ale jego uścisk jest żelazny. Nie do przełamania.

"Puść ją, Wasza Wysokość," głos Therona przebija się przez moją panikę, ostry jak rozkaz Alfy.

Stoi teraz, opierając dłonie o stół, a każda linia jego ciała emanuje ledwo powstrzymywaną przemocą.

"Cokolwiek to za gra, ta służąca jest własnością watahy. Moją odrzuconą partnerką, niczym więcej."

Ale z nim też jest coś nie tak. Jego oczy migoczą między ludzkimi a wilczymi, jego klatka piersiowa unosi się, jakby nie mógł złapać oddechu. Jego wilk szaleje—widzę to nawet stąd.

Coś w tej sytuacji wyzwala w nim najpierwotniejsze instynkty.

Książę Damon się śmieje. Dźwięk jest okrutny, zachwycony, i nie puszcza mnie. Zamiast tego odwraca mnie, jego ramię zaciska się wokół mojej szyi w parodii objęcia.

Mój plecy przylegają do jego piersi, teraz stoję twarzą do sali. Do wszystkich zszokowanych, zdezorientowanych twarzy.

Do Therona, którego wilk niemal wydostaje się przez skórę.

"Odrzucona?" Głos Damona jest na tyle głośny, by wszyscy go słyszeli, jego oddech gorący przy moim uchu. "Odrzuciłeś Bloodmoon? Królewską córkę najstarszej licyjskiej krwi?"

Jego wolna dłoń sięga mojej sukni i zanim zdążę zareagować, szarpie materiał w dół, odsłaniając moje ramię, obojczyk i bliznę.

To nie jest zwykła blizna. To pieczęć.

Złożone wzory rozchodzą się od głównego znaku, tworząc kształty przypominające runy. A gdy palce księcia Damona przesuwają się po niej, wszystko zaczyna świecić. Delikatne srebrzyste światło pulsuje z każdym uderzeniem mojego serca.

"Ojcze." Głos Damona to stal owinięta w aksamit. "Powiedz im. Powiedz im o przepowiedni."

Król Maelric wstaje powoli. Nagle wygląda staro, każdy z jego niezliczonych lat widoczny w sposobie, w jaki się porusza. Jego oczy odnajdują moje po drugiej stronie sali.

I widzę to tam—żałuję. Rozpoznanie. Żal.

"Stara przepowiednia mówi," zaczął, a jego głos brzmi ciężko od lat, "że gdy licyjska rodzina królewska wyda na świat bliźnięta, tylko jedno może odziedziczyć tron. Drugie musi umrzeć. Z ręki swojego rodzeństwa. W krwawych próbach."

W sali panuje cisza, przerywana tylko moim szarpanym oddechem.

"Twoja matka—twoja biologiczna matka, królowa Elara—nie mogła tego znieść." Jego dłonie zaciskają się na krawędzi stołu, jakby to była jedyna rzecz trzymająca go w pionie. "Nie mogła znieść widoku, jak jedno z jej dzieci zabija drugie. Więc podjęła decyzję. Oddała jedno. Ukryła ją. Powiedziała wszystkim, że umarła przy porodzie."

"Okłamała..." szepczę, ale to nie jest naprawdę pytanie.

"Okłamała, by cię ocalić." Oczy króla są wilgotne. "Myśleliśmy, że oddała cię rodzinie daleko stąd. Bezpiecznej. Ukrytej tam, gdzie przepowiednia nie mogła cię dosięgnąć. Myśleliśmy..." Jego głos się łamie. "Gdy Elara umarła, zabierając swoje sekrety do grobu, myśleliśmy, że ty też zginęłaś. Że ktokolwiek cię miał, nie zdołał cię ochronić. Że byłaś stracona."

"Ale nie była stracona," syknął mi do ucha książę Damon.

Jego ramię zaciska się wokół mojej szyi, nie do końca odcinając mi powietrze, ale prawie. Prawie.

"Była tutaj. Żyła z wilkami. Wychowywana przez zdrajców, którzy związali ją magią krwi, by trzymać ją w ukryciu. Marnowana na Alfę, który nawet jej nie chciał."

Jego dłoń przesuwa się z mojego ramienia na gardło, palce rozkładają się na mojej tchawicy.

"Przygotowywałem się na to całe życie," mówi przy moim policzku, na tyle głośno, by wszyscy słyszeli. "Wiedziałem, że żyjesz, więc trenowałem. Uczyłem się wszystkich sposobów, by cię zabić, kiedy się spotkamy."

Jego palce naciskają na skórę mojej szyi nieco mocniej. Zamykają powietrze na chwilę.

"A teraz znajduję cię w takim stanie. Rozkładasz nogi dla Alfy, który wyrzucił cię jak śmiecia."

'Nie,' warczy Mira w mojej głowie. 'Nie!'

"To nie—" wykrztuszam, ale jego uścisk tylko się wzmacnia.

"Nie?"

Odwraca mnie z powrotem do siebie, a jego oczy są czarnymi otchłaniami nienawiści, oprawionymi w uśmiech.

"Jesteś żałosna. Słaba. Przez dwadzieścia trzy lata bez wilka. Żyjesz w brudzie, podczas gdy ja trenowałem w pałacach. Nie jesteś godna być moją rywalką. Nie jesteś godna umrzeć z honorem w krwawych próbach."

Pochyla się blisko, jego nos niemal dotyka mojego.

"Ale umrzesz, siostro. Bo tylko jedno z nas może żyć. Taki jest prawo. Taka jest przepowiednia. Taki jest nasz święty dług krwi."

Jego uśmiech się rozszerza, pełen zębów i mrocznych obietnic.

"I czekałem zbyt długo, by teraz pozwolić, żeby twoja słabość mnie powstrzymała."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Reject Me Twice

Reject Me Twice

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa