Jestem prawdziwą czystokrwistą Gammą. Pochodzę z dziesięciu pokoleń Gamm. Dla większości ludzi to nic nie znaczy. Dla mnie znaczy wszystko. Jestem wojownikiem. Urodziłam się, aby być wojownikiem jak mój ojciec i matka, ich ojcowie i matki, i tak dalej, aż do dziesięciu pokoleń wstecz. Moja linia krwi jest czysta. Nasz gen wojownika jest jednym z najsilniejszych w królestwie wilkołaków. Moja rodzina była parą Gamma i głównymi wojownikami od czasu założenia stada ponad 1000 lat temu. W wieku siedemnastu lat jestem jednym z najsilniejszych wilków w naszym stadzie. Potrafię już wygrywać z dorosłymi wilkami, zarówno męskimi, jak i żeńskimi. Do tej pory tylko moi rodzice i Alfa wygrali ze mną. Beta i ja jesteśmy dość wyrównani. Chociaż częściej przegrywam z nim niż wygrywam. Większość członków stada jest dumna z mojej siły i wie, że zawsze będę używać swojej siły, aby chronić i szkolić moje stado. Przyszły alfa nie lubi, że jestem bardziej uzdolniona i prawdopodobnie silniejsza niż on, zwłaszcza że jestem kobietą, bardziej znaną jako "wilczyca". Mój wilk i ja uważamy, że powinien się z tym pogodzić. Jestem, kim jestem, i jestem z tego dumna. Mam na imię Seleste, przyszła Gamma stada Błękitnego Księżyca, najmłodsza główna wojowniczka w historii naszego stada i asystentka trenera wojowników. Jestem częścią elitarnych sił naszego stada znanych jako Elita 12. Jestem jedną z pierwszych i najmłodszych kobiet, które zostały częścią elitarnych sił. Moja babcia była pierwszą członkinią Elity 12, a moja matka drugą. Urodziłam się z symbolem obrońcy na ramieniu. To półksiężyc z gwiazdą w środku. Większość ludzi nie wie, że moja rodzina jest bezpośrednimi potomkami Fenroe, oryginalnej Gammy. Był pierwszym obrońcą i jednym z oryginalnych wilkołaków stworzonych przez boginię księżyca. Moja babcia opowiedziała mi historię naszej rodziny w moje dwunaste urodziny, kiedy przekazała mi wisiorek w kształcie Półksiężyca, który zazwyczaj jest przekazywany pierworodnemu każdej generacji. W naszym pokoleniu jestem to ja. Urodziłam się jeden dzień przed moją kuzynką Moną. Według historii przekazywanej przez moją babcię, bogini księżyca początkowo stworzyła sześć wilkołaków: trzy pary partnerskie. Były jej przedstawicielami w społeczności nadprzyrodzonej. Wszystkie sześć wilków było alfami o niezrównanych umiejętnościach i sile. Każda para miała do wykonania konkretną rolę. Bogini księżyca powierzyła jednej parze planowanie i nadzorowanie jej agendy na ziemi; jedna para była mistrzami negocjacji, łowcami i tropicielami; a moi przodkowie Fenroe i Tomyris byli wojownikami i obrońcami wszystkich wilków. Fenroe nosił oryginalny symbol obrońcy. Rada nadprzyrodzona wzywała go, gdy tylko pojawiły się problemy lub zagrożenia dla społeczności nadprzyrodzonej. W miarę rozwoju społeczności wilkołaków powstało oryginalne stado. Chociaż wszystkie oryginalne sześć wilków było dominującymi wilkami i nie podlegały sobie nawzajem, dzieliły zarządzanie stadem, przypisując różne obowiązki w oparciu o swoje umiejętności. Para, która była nadzorcami; Rommel i Zenobia zostali parą alfa, a negocjatorzy i łowcy; Takeko i Nakando zostali parą beta. Z biegiem czasu bogini księżyca stworzyła więcej stad, wysyłając przodków oryginalnych wilków do różnych obszarów i stad, aby utrzymać królestwo wilkołaków silne i zróżnicowane. Przodkowie oryginalnych mają tę samą siłę i umiejętności, co ich przodkowie. Ich wilki można również uznać za wilki alfa, chociaż rodziny beta i gamma zdecydowały się pozostać wierne swojemu dziedzictwu. Mój praprapra (cóż, nie pamiętam, ile prapra) dziadek nawiązał kontakt z alfą stada Błękitnego Księżyca ponad tysiąc lat temu i pomógł mu utworzyć to stado. Od początku moja rodzina, rodzina alfy i rodzina bety pozostają blisko siebie. Jesteśmy fundamentem tego stada i pozostaliśmy zaangażowani w służbę i wzmacnianie stada. Do tej pory żadna z rodzin nie złamała tego zobowiązania. Zawsze wybieraliśmy lojalność i podporządkowanie się rodzinie alfy, mimo że sami jesteśmy alfami. Rola obrońcy pozostała w mojej rodzinie. Tradycyjnie, pierworodne dziecko co drugiego pokolenia staje się obrońcą po śmierci poprzedniego. Obecny obrońca szkoli przyszłego, gdy skończy 12 lat lub doświadczy swojej pierwszej przemiany. Wszyscy obrońcy mają znamię narodzin na lewym ramieniu, które pokazuje ich status. Moja babcia była wcześniej wybraną obrończynią. Teraz rola ta przypada mnie. Jak dotąd rada mnie nie wezwała, ale jestem dobrze przygotowana. Obrońcy pełnią kilka ról w społeczności wilkołaków, jak i w watasze. Służymy jako Gamma, Główny Wojownik i trener. Jestem teraz asystentką trenera w watasze Błękitnego Księżyca. Alfa wybrał mnie, ponieważ studiuję różne formy walki.
Przez ostatnie pięć lat podróżowałam do różnych watah i trenowałam z ich elitarnymi wojownikami. Trenowałam też z wieloma ludzkimi mistrzami walki. Poważnie traktuję swoją rolę Gammy i obrońcy. Można powiedzieć, że to moje przeznaczenie.
Obecnie uczę samoobrony szczenięta, które jeszcze się nie przemieniły, oraz zaawansowanej walki wojowników wysokiej rangi. Kocham to, co robię. Chcę się upewnić, że moja wataha jest najlepiej wyszkolona w kraju.
Alfa niedawno rozmawiał z moimi rodzicami i ze mną o szkoleniu niektórych mniejszych watah w naszym stanie. To będzie świetna okazja, by poznać więcej osób i być może mojego partnera, jeśli nie jest częścią mojej watahy. Mam nadzieję, że mój partner będzie inną Gammą lub elitarnym wojownikiem.
Jesteśmy watahą wojowników. Ciężko trenujemy i ciągle uczymy się i rozwijamy nasze umiejętności walki. Sparing z Betą Vereenem prowadzę od 12 roku życia. Nie miałam wyraźnego zwycięstwa nad nim, odkąd nauczył mnie walki wręcz.
Dziś wprowadzamy nowe ruchy, które poznałam podczas treningu z watahą w Azji. Beta Vereen zgłosił się na mojego partnera na dziś. Okazało się to pełnym wyzwaniem między nami dwojgiem. Beta Vereen jest najlepszym wojownikiem po moich rodzicach, więc wszyscy uwielbiają patrzeć, jak trenujemy razem.
To pierwszy raz od kilku lat, kiedy się ze sobą mierzymy. Beta Vereen naciskał, żebym znów przyjmowała wyzwania. Przez ostatni rok skupiałam się bardziej na nauczaniu. Od mojej walki z Trevorem unikałam sparingów z kimkolwiek poza Elitarną 12. Z Elitarną 12 mogę być sobą i nie martwić się o ocenianie za pokazywanie moich umiejętności.
"Dalej Seleste, skup się!" krzyczy Beta Vereen. "Przepraszam Beta. Jestem gotowa." odpowiadam, otrząsając się po jego ostatnim ciosie. "Seleste. Nie jestem Trevorem. Mogę przyjąć porażkę, jeśli potrafisz mi ją zadać." Beta Vereen łączy się ze zrozumieniem.
Beta Vereen i ja rozmawialiśmy o tym, jak wahałam się walczyć z innymi rangą wilkami spoza Elitarnej 12 po tym, co stało się z przyszłym alfą. Nie chcę mieć więcej wrogów przez to, że jestem błogosławiona świetnymi umiejętnościami walki.
"Ok Beta, pamiętaj, że gdy dostaniesz łomot, sam o to prosiłeś." Wracamy do pozycji bojowych i tak, zgadłeś. Wygrałam. Położyłam Betę na tyłku tego ranka.
"Dobra robota Seleste. Dokładnie tak, jak cię nauczyłem - czekaj, obserwuj i wykonuj. Czekaj na okazję. Wypatruj podpowiedzi lub słabości, potem wykorzystaj swoją przewagę. Teraz możesz powiedzieć, że w końcu pokonałaś mnie w wyzwaniu. Jestem z ciebie taki dumny. Pamiętaj, nie musisz ograniczać swoich umiejętności dla nikogo. Po prostu bądź tym, kim bogini cię stworzyła. Teraz idź przygotować się do szkoły."
"Dzięki, Beta Vereen," mówię, chwytając moją butelkę wody i kierując się do naszego domu.
Członkowie Elitarnej 12 i moje grono przyjaciół, przynajmniej ośmioro z nich, byli tam, kibicując mi.
"Gratulacje Seleste. Byłaś niesamowita. Uwielbiałem sposób, w jaki położyłaś mojego tatę na tyłku. Gdzie nauczyłaś się tego sprytnego ruchu, kiedy prześlizgnęłaś się pod nim i przeskoczyłaś nad jego plecami, żeby go przewrócić?" zapytał Ben.
"To była mała sztuczka, którą poznałam podczas jednej z moich letnich podróży," odpowiedziałam.
"Mam nadzieję, że ten konkretny ruch zostanie dodany do zaawansowanego treningu walki." stwierdził Timothy, jeden z Elitarnej 12.
"Myślę, że mogę dodać ten ruch i kilka innych, których wam jeszcze nie pokazałam."
Kocham to, że moi współtowarzysze są podekscytowani nauką nowych technik. Tamaska jest tak dumna z uwagi i pochwał, które dostajemy od wojowników. Dosłownie biega w moich myślach, wykonując swój mały taniec radości. To był pierwszy raz, kiedy odniosłyśmy zdecydowane zwycięstwo nad Betą Vereenem.
Moja mama i tata witają mnie, gdy wchodzę, by przygotować się do szkoły.
"Słyszeliśmy o twoim dzisiejszym zwycięstwie." mówi mój tata. "Jesteśmy z ciebie tak dumni. Twoja babcia byłaby w siódmym niebie, że jej wnuczka pokonała niepokonanego Betę."
"Dzięki, tato. Naprawdę tęsknię za babcią. Chciałabym, żeby mogła zobaczyć, jakie postępy zrobiłam."
"Och kochanie, ona jest tam u góry z boginią księżyca i naszymi przodkami, patrząc na swoją małą dziewczynkę, uśmiechając się i chwaląc się." mówi moja mama, przytulając mnie.
"Teraz idź się wykąpać. Śmierdzisz," mówi moja mama.
Chwytam jabłko i biegnę na górę do mojego pokoju.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Seleste, jesteś już gotowa? Spóźnimy się do szkoły. Wiesz, jak pan Simms reaguje, gdy spóźniamy się na pierwszą lekcję" - krzyczy Talia na górę.
"Już idę, Talia!" - odkrzykuję, zbiegając po schodach. "Serio, Seleste, nie rozumiem, dlaczego tak długo się szykujesz do szkoły? Przecież nawet nie nosisz makijażu" - mówi Talia, przewracając oczami.
"Naprawdę, Talia, muszę wziąć prysznic po treningu, a potem się przygotować. Wiem, że nie chcesz jechać ze mną samochodem, gdy jestem spocona. No chodź, idziemy. Nie chcemy się spóźnić" - mówię, uśmiechając się złośliwie do Talii.
"Pa, mamo i tato. Do zobaczenia później!" "Pa, dziewczyny!" - krzyczą rodzice.
Talia i ja wychodzimy z domu. Jeździmy razem do szkoły, odkąd Talia dostała nowy samochód na swoje 16 urodziny. Większość z nas dostała wtedy samochody, ale ja nie znoszę prowadzić. Zwykle jestem zbyt pobudzona po treningu, żeby skupić się na czymś tak błahym jak prowadzenie.
Dojechałyśmy do szkoły w rekordowym czasie. Talia mogła nieznacznie przekroczyć dozwoloną prędkość. Pierwsza lekcja nie jest moją ulubioną. Pan Simms jest zawsze surowy i nie pozwala nam na żadne wybryki. Pan Simms to więcej niż nauczyciel, jest członkiem Elitarnej 12, więc jest dla mnie wymagający. Jako jeden z załogi ma wobec mnie wysokie oczekiwania. Czasami chyba zapominają, że jestem też nastolatką.
Talia i ja wchodzimy do klasy dokładnie, gdy dzwoni dzwonek. "Cieszę się, że panie do nas dołączyły" - mówi pan Simms, patrząc na nas i na swój zegarek. Dla pana Simmsa przyjście na czas oznacza spóźnienie. Talia spogląda na mnie, gdy zajmujemy miejsca.
"To moja wina, panie Simms. Trening się dziś przedłużył" - wyjaśniam, starając się wyglądać szczerze. Cóż, i tak była to moja wina.
"Cóż, panno True, wie pani, co mówią o wymówkach i niekompetencji? Ponieważ wiem, że nie jest pani niekompetentna, udajmy, że nie usłyszałem wymówki."
"Proszę nie zapominać, że byłem z panią na treningu dziś rano, więc wiem, o której skończyła pani pojedynek z Betą." Pan Simms połączył się ze mną mentalnie i miał czelność się uśmiechnąć.
Uczniowie próbują ukryć śmiech. Pan Simms rozgląda się po klasie.
"A teraz, klaso, zaczynamy. Proszę przekazać prace domowe na prawo."
Wszyscy oddaliśmy prace domowe i zaczęliśmy pracować nad zadaniami. Reszta lekcji minęła dość spokojnie. Pan Simms trzyma klasę w ryzach.
"Dziewczyno, pan Simms cię załatwił" - mówi Talia, gdy wychodzimy z klasy.
"Tak, wiem, ale wiedziałam, że lepiej mu nie odpowiadać."
"Nie rozumiem, dlaczego użyłaś treningu jako wymówki. HELLO Seleste, pan Simms jest członkiem Elitarnej 12! Oczywiście, że wie, kiedy skończyłaś trening."
"Wiem, Talia. To było jedyne, co przyszło mi do głowy w tak krótkim czasie. Gdzie są dziś Mona i Rose? Zwykle spotykają się z nami po pierwszej lekcji."
"Masz rację. Powinny już tu być. Napiszę do nich." - powiedziała Talia.
Szłyśmy dalej korytarzem na następną lekcję. Kolejny typowy dzień w ostatniej klasie liceum.
Spotkałyśmy się z Rose i Moną przed drugą lekcją. Mamy razem kilka zajęć. Ja i Talia mamy wszystkie lekcje razem oprócz jednej. Większość chłopców ma lustrzany plan zajęć do naszego. Gdy my mamy angielski, oni mają matematykę. Wszyscy mamy razem naukę tuż przed lunchem. Kiedyś nauka była czasem, który wszyscy lubiliśmy, bo to była jedyna lekcja, na której była nas cała dziesiątka. Zwykle robiliśmy razem projekty, ale teraz już nie tak często.
Gdy idziemy same z Talią, wykorzystuję okazję, by zapytać ją o coś, co ostatnio mnie niepokoi. Nie wiem dlaczego, ale mój wilk zachowuje się ostatnio trochę inaczej. Przechodzi od ekscytacji do rozdrażnienia. Nie jestem pewna, co się z nią dzieje. Jakby na coś czekała. Mam nadzieję, że to nic złego. Nasza wataha ma za sobą dekady pokoju. Jesteśmy jedną z najsilniejszych watah w całym świecie wilkołaków.
"Talia, zauważyłaś coś dziwnego w ciągu ostatnich kilku dni?"
"Nie bardzo. Dziwnego, czyli jakiego?"
"Nie wiem. Tamaska jest niespokojna od kilku dni i nie wiem dlaczego."
"Cóż, Seleste, za kilka dni masz 18 urodziny. Może wyczuwa twojego partnera? To takie ekscytujące. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, który szczęściarz będzie miał najsilniejszą wilczycę jako partnerkę."
"Nie wiem, czy jestem na to gotowa. Co jeśli mój partner nie zaakceptuje tego, że jestem wojowniczką?"
"Seleste, każdy byłby szczęśliwy, mając cię za partnerkę. Jesteś piękna, uczciwa i słodka, a do tego silna. Więc jak myślisz, kto to będzie?"
"Szczerze, Talia, nie wiem. Kiedyś myślałam, że ja i Trevor mamy jakąś więź, ale to się zmieniło, gdy pokonałam go w zeszłym roku podczas treningu. Od tego czasu dał mi do zrozumienia, że mnie nie lubi."
"Dziewczyno, jak na przyszłego alfę, Trevor zachowuje się jak dziecko. Nie mogę uwierzyć, że jest takim złym przegrana. Wciąż się na ciebie gniewa za to, że jesteś sobą. Nie jest jedynym wysoko postawionym wilkiem, którego pokonałaś. Trevor musi to przeboleć. Minął cały rok. Mam nadzieję, że dorośnie, zanim Alfa Connor przekaże mu tytuł, bo inaczej wataha będzie w tarapatach."
"Szczerze, Talia, nie obchodzi mnie, kto będzie moim partnerem, o ile będzie kochał i akceptował mnie i Tamaskę. Nie każdy potrafi sobie z nami poradzić." - stwierdziłam.
Resztę dnia spędziłam, myśląc o możliwości znalezienia partnera. Zastanawiam się, czy naprawdę jest nam pisane być z Trevorem. Wiem, że mnie odrzuci. Już przygotowałam się na taką możliwość, chociaż mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.
"Przestań się martwić, jesteśmy niesamowite! Nasz partner będzie nas kochał, a jeśli nie, skopemy mu tyłek" - warknął mój wilk. Przerażające jest to, że wiem, że Tamaska mówi to całkowicie poważnie. Nie przyjmuje żadnego gówna od nikogo.
"T, nie możemy chodzić i bić ludzi, bo nas nie lubią"
"Czemu nie?"
"Bo to jest wbrew prawom watahy. Przemoc nie jest odpowiedzią na wszystko." - mówię, robiąc minę "no duh".
"Hmm. Zobaczymy."
Mój wilk ma rację w jednej kwestii. Nie ma sensu się martwić. Nasz los jest już przypieczętowany. Muszę wierzyć, że bogini księżyca nie popełnia błędów. Co ma być, to będzie, a ja i tak przetrwam.
"O tym właśnie próbuję ci powiedzieć, jesteśmy niesamowite."
Mój wilk zawsze musi mieć ostatnie słowo. Wierzę, że bogini księżyca ma plan i nigdy nie popełnia błędów, więc muszę wierzyć, że osoba, którą dla mnie stworzyła, będzie idealna, nawet jeśli to będzie cholerny Trevor Munroe.
Przesuń w górę, aby kontynuować