passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Rejecting the Mating Bond - Rozdział #4 - autor Anna Kendra

Rejecting the Mating Bond

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Punkt widzenia Flory

Była 23:30 w nocy, a mój dom był niezwykle cichy, gdy leżałam przebudzona w łóżku, przewracając się z boku na bok, nie mogąc pozbyć się wizji Claya i Pani McKellar z mojej głowy.

Avery McKellar była dyrektorką Redstone College i była również jednym z najstarszych żołnierzy watahy, o skrajnej dyscyplinie. Była jedną z najmądrzejszych osób, jakie znałam. Miała również ponad czterdzieści lat, co nie miało znaczenia dla wilka, który mógł żyć aż do

czterysta lat. Nasz Alfa Nicholas miał prawie trzysta lat i wyglądał bardziej jak człowiek w średnim wieku sześćdziesiątki, z siwymi włosami, umięśnionym ciałem i twarzą, która potrafiła przyciągnąć uwagę każdego w pobliżu, gdy wychodził na spacer. Był również szczęśliwie związany z dwójką dzieci w wieku ponad stu lat, którzy byli starszymi żołnierzami w Lindsay.

Ale Avery nie miała partnera. Jest jedną z nielicznych w naszej wataze, która jeszcze nie znalazła swojego partnera i jest otwarta na niezobowiązujące związki.

Spotkałem się z tym. Chociaż zastanawiałem się, czy cokolwiek było przypadkowe z panią McKellar. Ona traktowała wszystko poważnie i nigdy nie wstydziła się swojej seksualności. Przynajmniej tak słyszałem od mojej matki, gdy byłem trochę młodszy. Avery i moja mama były przyjaciółkami i pracowały w tej samej jednostce. Avery była starsza od mojej matki, zależnie od jej dominacji, mimo że moja matka miała trzydzieści lat więcej.

Narodziny wilków były nieprzewidywalne. Nikt nie wiedział, ile szczeniąt będzie miało i w jakim wieku, ale m

Mama była jedną z niewielu, która urodziła dwoje szczeniąt w tak krótkim odstępie czasu. Zazwyczaj narodziny wilczych szczeniąt były rozłożone na dużą odległość, tak jak mój tata i jego dwie starsze siostry bliźniaczki, które miały prawie sto sześćdziesiąt lat, podczas gdy mój tata miał tylko siedemdziesiąt dziewięć. Ale zarówno moja mama, jak i tata byli żołnierzami w armii ReedStone i chronili nasz lud przed wrogami oraz patrolowali granice, by ich odstraszyć.

Było prawie północ, gdy usłyszałem, że moje telefon otrzymuje wiadomość.

ponieważ obaj moi rodzice byli na służbie patrolowej, nie byłam narażona na to, że któryś z nich będzie wtrącał się w moje sprawy. Matthias i Lily Argentine byli wspaniałymi ludźmi i wspaniałymi rodzicami, ale byli również niezwykle nadopiekuńczy wobec swojej posłusznej małej córki, która chciała mnie owinąć w bawełnę i przechowywać na najwyższej półce, aby nikt nigdy nie mógł do mnie dotrzeć.

To również powód, dlaczego szeroki uśmiech rozpostarł się na mojej twarzy, gdy tylko przeczytałam wiadomość, która przyszła na mój telefon.

Dostałem dwie godziny wolnego od dyżuru patrolowego. Spotkaj mnie w zwykłym miejscu. Oczywiście, jeśli masz na to ochotę. - G.

Słowa były kodem i sprawiły, że wyskoczyłem z łóżka i pobiegłem się przebrać z mojej piżamy na bardziej wygodne spodnie dresowe i koszulkę w ciemnozielonym kolorze. Na wierzch założyłem czarną bluzę z kapturem. Na zewnątrz było chłodno, ale nie na tyle, żeby zamarznąć, jeśli zdejmę bluzę. Co do moich włosów, zaplatałem je z tyłu głowy, żeby nie przeszkadzały mi w twarzy. Przygotowałem się w rekordowym czasie.

czas, ponieważ teraz każda sekunda się liczyła.

Nie zawracałem sobie głowy wychodzeniem przez drzwi frontowe. Po prostu wymknąłem się przez okno mojej sypialni i pobiegłem do lasu tuż za moim domem. Nasza nora znajdowała się dokładnie pośrodku lasu, tak jak większość nor wilków, z łatwym dostępem do zieleni z każdej strony. Wilki kochają naturę; jesteśmy istotami dzikiej przyrody, dlatego większość domów została zbudowana blisko lasu i z materiałów przyjaznych dla środowiska. Wykorzystywaliśmy także naturalne zasoby, takie jak światło słoneczne, wiatr i wodę.

er, aby wytwarzać energię elektryczną, w zależności od obszarów, na których żyły poszczególne watahy. Wilki były również zwierzętami stadnymi i uwielbiały gromadzić się razem, dlatego wszystkie domy były blisko siebie.

Przybyłem na miejsce zaledwie pięć minut później i z hukiem runąłem na podłogę, z trudem łapiąc oddech, czekając na przybycie mojego wspólnika w przestępstwie.

"Jedenasta minuta i trzydzieści dziewięć sekund." Ochrypły głos Garricka Scotta dobiegł z cienia, gdy zbliżał się do mnie z przeciwnego kierunku, mając na sobie tylko spodenki, co oznaczało th

że patrolował w swojej wilczej formie. "Mógłbyś się o wiele lepiej spisać, gdybyś nie wziął tego miesiąca wolnego."

"Nic na to nie poradziłem," powiedziałem Garrickowi, wstając z ziemi i otrzepując brud z dresów. "Riley zaczął się podejrzewać. Nie możemy ryzykować, żeby się dowiedział, dopóki nie będziesz chciał być mielonym mięsem."

"W tym się nie mogę sprzeciwiać." Garrick westchnął, przeciągając ręce przez swoje nocno-czarne włosy, zanim położył te wielkie dłonie na biodrach. "Obdzierałby mnie ze skóry za nauczanie jego ba

przez siostrę, jak walczyć."

Mój oddech był jeszcze trochę płytki po biegu, gdy przyglądałem się postaci Garricka. Miał dwadzieścia lat więcej od Rileya, ale nie był tak dominujący jak on. Miał około sześciu stóp wzrostu, z bulgoczącymi mięśniami i skórą tak ciemną jak najciemniejsza czekolada, a ciemne włosy przycięte do centymetra na jego głowie. Garrick był również żołnierzem niskiego stopnia, który był moim przyjacielem i jednym z tych "szpiegów", których Riley zostawił, gdy poszedł na szkolenie. Garrick jednakże, h

Przyszedł do mnie wtedy, gdy nikt nie patrzył i od razu powiedział mi o małym planie Rileya.

"Wolałbym, żebyś umiał się bronić, zamiast polegać na innych, żeby cię ratowali" - powiedział mi tego dnia. "A jeśli Riley uważa, że jesteś słaby, to jego wstyd".

I tak więc zajął się mną, trenując mnie, ilekroć tylko mógł. Głównie pracowaliśmy nad moją szybkością i umiejętnością unikania ataków, zamiast skupiać się na ofensywie. Urodziłem się jako uzdrowiciel, moje kości nie były tak mocne.

Jako dominujące wilki, byłem mniejszy rozmiarem nawet w postaci wilka. Dawało mi to przewagę podczas walki, więc mogłem odwrócić się i uciekać, czego się rozczarowałem, ale Garrick powiedział mi, że najlepiej dla mnie jest uciekać od kłopotów, gdy się pojawiają, ponieważ pozwoli mi to pomagać wyleczyć rannych żołnierzy w bitwie.

„Ataki wędrowców stają się coraz bardziej chaotyczne. Jeśli dojdzie do ataku, będziemy potrzebować więcej uzdrowicieli. Wędrowcy znani są również z atakowania uzdrowiciela jako pierwszego, więc zachowajcie swojego.”

"Elfie, podczas gdy my utrzymujemy front. Twoje umiejętności przydadzą się po tym wszystkim" - powiedział mi Garrick po tym, jak po raz setny strącił mnie na ziemię, ale jego słowa dały mi odwagę, by wstać ponownie.

Garrick był pierwszą osobą w moim życiu, która sprawiła, że nie czułem się już tylko ciężarem dla wszystkich, rzeczą do ochrony i trzymania pod kluczem. Sprawił, że uwierzyłem, że jestem osobą, która potrafi zrobić znacznie więcej niż tylko ukrywać się w szafie, gdy przychodzą potwory."

d. Kiedy skończyłam szesnaście lat i Ciepło w końcu mnie dopadło, zwróciłam się do niego o pocieszenie. Był delikatnym kochankiem, tak samo jak surowym trenerem, ale po zakończeniu moich potrzeb, zakończył się również nasz związek w łóżku. Teraz to tylko trening i tak nam obojgu pasuje.

Garrick zmuszał mnie do ciężkich i szybkich rutyn biegowych jako rozgrzewki, zanim przystąpiliśmy do walki. Ale teraz szybciej się męczyłam z powodu miesięcznej przerwy w ćwiczeniach. Próbowałam nadążyć za niektórymi ćwiczeniami, ale moje ciało było słabsze i bardziej wyczerpane.

Ćwiczenia, które Garrick specjalnie dla mnie zaprojektował w domu, ale wydawało się, że Riley ma podejrzenie, że się szkolę, więc przerywał mi więcej niż raz dziennie, żeby się mną zainteresować. Jego wymówką było to, że wrócił po dziesięciu długich latach treningu i chciał spędzić więcej czasu z młodszą siostrą. Ale ja też byłem jego siostrą, coraz lepiej łapałem jego sztuczki niż gdy byliśmy dziećmi.

Mój bluza leżała na ziemi, kiedy doszło do

Unikając uderzeń, mój podkoszulek przylepiony do skóry, gdy pot kapał mi z czoła. Ciężko dyszałem, opadając na kolana, aby uniknąć uderzenia w twarz, a potem skoczyłem o stopę w górę, aby uniknąć stopy Garricka, gdy uderzał we mnie.

Ale źle obliczyłem czas na powrót do formy, gdy wstałem, gotowy bronić się przed kolejnym ciosem, gdy ramię Garricka poleciało w moje brzuch. I chociaż widziałem, jak zwolnił, był za blisko mnie, żebym mógł się obrócić lub powstrzymać atak. Miał mnie mocno uderzyć i...

To było pewne, że pozostawi na moim brzuchu ładny siniak, nie dało się temu uniknąć.

Nieświadomie zamknąłem oczy, ale cios nigdy nie nadszedł. Jedyne, co usłyszałem, to niskie groźne warczenie, które nie należało do Garricka, i zapach, który był mi zbyt dobrze znany, zbyt głęboko w mojej pamięci zakorzeniony. Ziemiście z nutą przypraw, może cynamonu? Zszokowany otworzyłem oczy, aby znaleźć ostatnią osobę, której się spodziewałem znaleźć na tym terenie.

Miał jedną rękę wokół gardła Garricka, podczas gdy druga blokowała Garricka.

Atak Claya. Jakoś także przesunął nas oboje do tyłu, dzięki czemu nie byłem już zagrożony trafieniem. Garrick wyglądał chwilowo zaskoczony, zanim odzyskał swoją opanowanie i próbował uwolnić się z jego uścisku, ale ten uścisk tylko się wzmocnił.

"Clay!" Przybiegłem w tamtym momencie, aby położyć dłoń na jego ramionach. "Puść go! To nie jego wina." Mówiłem przez mrowienie na końcu moich palców, w środku mojego żołądka, dotykając Claya przez cienką koszulkę, którą miał na sobie.

Zajęło mu chwilę, aby puścić Garricka, ale ostatecznie to zrobił i zdałem sobie sprawę, że trzymał go około stopy nad ziemią. Po uwolnieniu Garrick od razu sięgnął ręką do gardła, ale nie narzekał. Jako przyszły Alfa, Clay miał nad nim setki razy wyższą rangę, nawet jeśli był znacznie młodszy.

"Idź" - powiedziałem Garrickowi, gdy Clay nie odwrócił się w moją stronę. "Zadzwonię do ciebie później."

Garrick nie potrzebował więcej zachęty, a Clay w tym samym momencie odwrócił się, by spojrzeć na mnie, jego twarz

burza ledwo powstrzymana. Jego oczy z kamieniem szlachetnym świeciły od wewnątrz, a w ich głębi wirował gniew, sprawiając, że zaniemówiłem ze zdumienia i cofnąłem się o krok.

Wydobył się z niego warczący, gniewny i dziki dźwięk, który sprawił, że drobne włoski na mojej karku stanęły z przerażenia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

P.O.V Flory

Nigdy nie uciekaj przed gniewnym wilkiem. To było to, czego nauczyliśmy się jako szczenięta, obok naszych ludzkich towarzyszy, którzy dopiero zaczynali uczyć się etykiety w golfa. Ponieważ to pobudzało drapieżnika w nas i jeśli udało im się cię złapać po pościgu, bez wątpienia pójdą na gardło. Gniew był bestią, która zamieniała wilki w samotników. Gniew i utrata.

Ale w tamtym momencie bardzo chciałam odwrócić się i uciec tak szybko, jak tylko mogłam w

w przeciwnym kierunku z ogonem między nogami; jego dominacja pchała się ostry jak brzytwa przeciwko moim zmysłom. Clay był ostatnią osobą, którą mogłem sobie wyobrazić, że przyjdzie za mną dzisiaj wieczorem i na podstawie wyglądu, wydawało się, że myślał najgorsze o tym, co widział, że Garrick próbował mi zrobić krzywdę.

Nadal cofałem się powoli mierząc kroki, ostrożnie, żeby nie drażnić drapieżnika przede mną bardziej niż już był. Jednakże, wkrótce znalazłem się oparty plecami o drzewo. Bez moich współ-

Przytomny, z moich ust wydobył się cichy jęk, a mój wilk opuścił głowę w obliczu dominacji przyszłego Alfy i w tym momencie coś w środku Clay'a pękło.

Patrząc, jak wilk się cofał z jego oczu, straciły one świecące węgle, które wsiąknęły w szmaragdową zielen; jego dominacja już nie naciskała na mnie jak szalejący tornado, gotowe przytłoczyć mojego wilka. Jego moc nie zniknęła całkowicie, nie mógł wymazać tego, kim był, ale uspokoiła się w moich zmysłach bardziej jak

Jak podpowiedź, a nie pchnięcie, jego wilk powstrzymywany przez okrutną kontrolę, do tego stopnia, że już nie rozgłaszał swojej mocy. Ponieważ niektóre rzeczy były niezmienne. Wataha była rodziną, a dominanci chronili submisywnych za wszelką cenę.

"Czy wszystko w porządku?" Clay zapytał dobrych dwie minuty później, gdy w końcu całkowicie opanował swojego wilka.

"Tak" prawie pisnęłam i potem przeklinałam siebie za to. Clay nigdy by mi nie zaszkodził, pomijając relację alfa-lekarz; nie był człowiekiem, który znęcałby się.

Seduje kobiety dla swojej przyjemności. Nigdy nie widziałam ani nie słyszałam, żeby podnosił nawet głos na jakąkolwiek kobietę. "Nie byłem nigdy w żadnym niebezpieczeństwie" - dodałem to drugie tylko po to, żeby upewnić się, że nie zdecyduje się iść znaleźć Garricka, na wszelki wypadek, gdyby miał ochotę na bójkę.

Clay robił powolne, przemyślane kroki w moim kierunku, upewniając się, że nie ucieknę przy najmniejszym złym ruchu. Nie uciekłbym nawet gdyby nie powstrzymał swojego wilka, bo dziwnym trafem wiedziałam, że jestem bezpieczna przy nim. I, o! Ten widok, gdy szedł.

ku mnie, wzbudziła we mnie pragnienie, gdy powinna wzbudzić strach.

Clay może nie być zbudowany jak czołg, jak Garrick, ale mógłby zmielić Garricka przy najmniejszym wysiłku. Był pełen napiętych mięśni i płynnej gracji, gdy szedł, czarny materiał jego koszulki rozciągał się na jego klatce piersiowej i bicepsach przy każdym małym ruchu. Jego miedziane włosy były ciemne pod bezksiężycowym niebem, a jego oczy miały lekki blask, który nie był tylko wilkiem. Miał zniszczone czarne.

Jeansy i trampki, i zdałem sobie sprawę zbyt późno, że wyglądał po prostu oszałamiająco nawet w luźnym ubraniu, podczas gdy ja wyglądałem jak przemoczony szczur, który się przepocił, z przylegającym do ciała topem, ujawniającym fakt, że mam piersi znacznie mniejsze niż większość kobiet w grupie, a zdecydowanie mniejsze od bujnych krągłości pani McKellar.

Nie wiem, dlaczego w ogóle zrobiłem to skojarzenie, bo byliśmy oddzielonymi światami, ale od kiedy ich oboje widziałem razem, całujących się z taką otwartą namiętnością

ion, zostawiło to ślad, kiedy powinienem był to zignorować. Clay nie był mój, nigdy nie będzie mój.

Ale moje obecne rozkojarzenie dało Clayowi okazję, żeby mnie zaskoczyć i teraz stał bezpośrednio przede mną, jego dłonie oparte o pnie drzewa, uwięziły mnie z obu stron mojej głowy. "Kobiety zazwyczaj nie myślą o niczym innym, gdy jestem w pobliżu" - lekko przechylił głowę, bez arogancji w głosie, po prostu niezwykle piękny mężczyzna oświadczający.

oczywiste. "Co tu robisz w środku nocy, a do tego z tym niedorozwiniętym żołnierzem?"

Zazwyczaj po prostu bym zamknął usta i trzymał się z dala od takich prowokacji, ale Garrick był moim przyjacielem i niezwykle zdolnym żołnierzem. Nikt nie ma prawa go obrażać, nawet przyszły alfa. "To, co robię, kiedy to robię i jak to robię, nie jest twoją sprawą!" Wykrzyknąłem do Claya, zaciskając pięści przy bokach. "Nie masz prawa go obrażać tylko dlatego, że czujesz się"

groźnie".

Niski pomruk wibrował w jego klatce piersiowej i zanim się zorientowałam, Clay zbliżył się do mnie tak blisko, że nasze klatki piersiowe się dotykały, nasze oddechy mieszały się, gdy stałyśmy zaledwie kilka cali od siebie. Sensacje wstrząsnęły mną przy tej bliskiej bliskości, przy tym lekkim kontakcie, jaki mój tors miał z jego, a ja nie miałam gdzie się odsunąć. Przygwoździłam się jeszcze bardziej do drzewa, paznokcie wbiły się w dłonie, ale żadne z tych emocji nie prowadziło do bólu, wręcz przeciwnie. Wydychałam krótkimi oddechami, gdy on...

Zapach Clay'a rozgrzał moją krew od środka, pożądanie sprawiło, że moje piersi spuchły, a sutki stwardniały do sztywnych szczytów. Nie byłam przyzwyczajona do takich wzrostów napięcia seksualnego; w rzeczywistości, nie uważałam się za osobę seksualną... aż do Clay'a.

Clay głęboko odetchnął i jego oczy zatrzasnęły się z moimi. Piękno tych oczu wstrząsnęło mną, gdy zbliżył się jeszcze bardziej, upewniając się, że przygniata mnie do drzewa, jego klatka piersiowa przygniatająca moje piersi w taki sposób, który sprawił, że westchnęłam, twarde brodawki moich sutków ocierają się

Uderzając w moją klatkę piersiową, sprawił, że miałam ochotę zdjąć tę cholerną górę, która stanowiła barierę między moją skórą a jego. Na chwilę Clay spojrzał na moje usta, gdy westchnęłam, ale znów spojrzał mi w oczy, uderzając mnie pełną intensywnością swojego spojrzenia. Głębokość moich emocji mnie zaskoczyła. Nigdy wcześniej nie byłem tak podniecony przez nikogo, a on nawet mnie nie dotykał!

"Czyli teraz lubisz kopnięcia i ciosy jako gra wstępna?" Słowa były warczeniem, jego wilk znów bardzo blisko powierzchni.

Zajęło mi chwilę, żeby zrozumieć, co właśnie powiedział, i natychmiast poczułem, jak ciepło wypełnia moje policzki. "Garrick nie jest moim kochankiem" - powiedziałem, zanim zdążyłem się zatrzymać, bo nie chciałem, żeby Clay źle zrozumiał sytuację. "On trenuje mnie, żeby nauczyć się bronić."

"Och?" - słowa były ledwie szeptem, który poczułem na policzku, ale on ani drgnął, nie dając mi miejsca, żeby stawić opór szponom pożądania, które coraz głębiej wbijały się w moje ciało.

"Czy to oznacza, że nie spotykasz się z kimś?"

Ktoś teraz? Czy jest jeszcze jakiś kochanek, którego jeszcze nie odkryłam?" Słowa były szorstkim szeptem, gdy wdzierał się we mnie coraz głębiej... i czułam twarde grzbiety jego podniecenia na moim brzuchu.

Zaniemówiłam z szoku, a to było wtedy, gdy Clay stracił panowanie.

Zanurkował po moje usta, przyduszając swoje wargi do moich w pocałunku, który był szorstki i żądny, bez żadnych ograniczeń. Czułam ciepło tego pocałunku rozgrzewające mnie do głębi, a wilgoć na szczycie moich ud sprawiła, że je ściśnęłam razem.

Tam. Włosy Claya były jedwabiste miękkie pod moimi rękoma i nie miałem pojęcia, kiedy wyciągnąłem rękę, żeby go dotknąć, ale w tym samym momencie poczułem, jak jego dłonie trafiły na moje włosy, ciągnąc je na tyle mocno, że mój kark wygiął się, a Clay zanurkował, aby całować mój szyję.

To była bardzo podatna pozycja, mieć dominującego o takiej mocy jak Clay przy mojej szyi. Ale nie czułem żadnego poczucia niebezpieczeństwa, żadnej wahania, gdy Clay ssał przy nieregularnym bicie mojego tętna, po czym delikatnie pocałował to tętno i cofnął się, aby spojrzeć na moją twarz.

e.

Oddychałam ciężko, kiedy przerwał ten pocałunek, ale nie przegapiłam momentu, kiedy również on zaczął oddychać nieco przyspieszonym oddechem. To dało mi pewną satysfakcję, że w jakiś sposób mogłam na niego wpłynąć, choć pocałunek pozostawił mnie lekko zamroczoną.

"Zabiorę cię do domu, kotku" - powiedział Clay, uwalniając mnie powoli. "Zanim Riley dowie się, że jego małe dziecko stało się już małym dzieckiem".

Zmarszczyłam brwi i wystarczająco oczyściłam umysł, żeby przypomnieć sobie, gdzie porzuciłam mój bluzyk i...

Poszłam go odebrać spod krzaka. Mój wilk był zupełnie nieprzytomny po tym pocałunku, ale mój ludzki umysł był już prawie w pełni funkcjonujący, gdy otrzepałam moją bluzę z kurzu i założyłam ją na głowę. Chłodna noc nie miała na mnie żadnego wpływu, a po sesji i całowaniu z Clayem byłem zbyt spocony, ale bluza dawała mi dodatkową warstwę ochrony; sprawiała, że czułam się mniej bezbronny przed przyszłym alfa.

"I żadnych więcej sesji z tym żołnierzem."

Mój kręgosłup napiął się na te słowa, które padły beztrosko.

l polecenie. "Co sprawia, że myślisz, że będę cię słuchać?" Słowa po prostu wylewały się z ust. "Co sprawia, że myślisz, że masz prawo do tego żądania?"

Wilk Claya był niebezpiecznie blisko powierzchni, ale teraz spojrzałem w oczy wilka, zielonego jak klejnot, przesłoniętego przez bursztyn. "Może teraz nie mam tych praw, droga Flora. Ale zamierzam je zdobyć."

Wstrzymałem oddech na tę deklarację. Ponieważ alfa nie składa takich deklaracji lekkomyślnie.

p

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Punkt widzenia Flory

Najpierw myślałam, że Clay tylko sobie ze mnie żartuje, znaczy, co innego mogło być? Clay i Riley byli najlepszymi przyjaciółmi od dzieciństwa i zawsze traktował mnie jak młodszą siostrę. Ale coś się zmieniło w nim, kiedy wrócił z Lindsay, czego dokładnie, nie mogłam powiedzieć, nie do teraz.

Nie powstrzymywał się już. I czułam to intensywnie za każdym razem, gdy spojrzał na mnie w klasie, głębię tego uczucia.

Jego spojrzenie sprawiało, że dreszcz przechodził mi po plecach za każdym razem. I zawsze wiedziałabym, kiedy był w pobliżu, ponieważ delikatne włoski na mojej karku stawały się sztywniutkie, jakby mój wilk chciał, żeby owinął swoje palce wokół mojego karku w odważnym odczuciu posiadania, które powiedziałoby innym, że jestem poza zasięgiem.

Clay nigdy nie słynął z powstrzymywania się przed tym, czego chciał. Kiedy jeszcze chodził do gimnazjum, potrafił pokonać chłopców dwukrotnie większych od siebie i wygrać mistrzostwa w piłce nożnej w Lycan Yearly Championship Programie.

mężczyzna dla chłopców poniżej dwunastu lat, wersja wilkołaka Mistrzostw Piłki Nożnej Międzystanowych. A gdy dorósł, mógł zdobyć każdą kobietę, na którą zapatrzył się. A potem, gdy był w Lindersay, zawsze był najlepszy w klasie, zawsze pokonywał przeciwności i wygrywał z wilkami o dwa razy większych rozmiarów w każdej możliwej dziedzinie. Nie byłem w Lindersay, ale Riley zawsze mówił z taką dumą, kiedy dzwonił, żeby powiedzieć nam o ich osiągnięciach, o tym, jak on i Clay czynią naszą watahę dumna.

A teraz on

spojrzał na mnie.

"Pewnie dlatego, że uważa, że zakazane owoce są słodsze?" wzruszyłam ramionami, rozmawiając z Ruth przez telefon. "Jestem młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela, za którą nie powinien mieć uczuć, więc myśli, że jeśli raz się ze mną przespi, to się skończy."

"Cóż, ma tendencję do podążania za tym, czego nie powinien mieć, a potem i tak to zdobywa." Wyobrażałam sobie, jak Ruth przewraca oczami na myśl o tym. "Zazdroszczę ci, że przyciągnęłaś jego uwagę."

Chociaż. Zastanawiam się, kiedy skończy z tobą i będzie gotów przejść do kogoś innego."

Słowa Ruth zaskoczyły mnie swoją surowością. Chciałem ją zapytać, czy go lubi, ale myślę, że tylko przewróciłaby oczami i powiedziała "duh!" i poczułbym się kompletnym idiotą za zadawanie tego pytania. Oczywiście, była zazdrosna! Clay był przyszłym alfą, był potęgą. Każdy chciał być blisko niego, a gdyby nie jego dominacja, która odepchnęła wszystkich, to byłby oblężony przez osoby w różnym wieku.

Grupy zawsze są ważne.

Rozłączyłem się z Ruth po kilku krótkich słowach i mimo że jej słowa mnie zraniły, postanowiłem zakończyć temat wtedy i tam. Jeśli między mną a Clayem miałoby się coś wydarzyć, to byłoby to prywatne porozumienie. Nie pozwoliłbym nikomu się dowiedzieć, ani mojej rodzinie, ani Rileyowi, a już na pewno nie Ruth. Niektóre rzeczy dziewczyna musi zachować dla siebie, bo mogą powodować wiele kłopotów.

I w pełni rozumiem, jeśli ktoś jest typem, który dzieli się wszystkim ze swoimi najlepszymi przyjaciółmi, ale ja zazwyczaj zatrzymuję to dla siebie.

Trzymam większość rzeczy dla siebie. A z rozmowy, którą właśnie odbyłem z Ruth, coś w mojej głowie powiedziało mi, że nie jest już bezpieczne rozmawiać z nią o moim życiu prywatnym.

W miarę jak popołudnie przechodziło w wieczór, mój wilk zaczął czuć się niespokojny, więc postanowiłem pobiegać po lesie, żeby uspokoić mojego wilka. Kto wie, może nawet spotkam się z Rileyem podczas jego służby patrolowej.

Ubrałem się w luźną koszulkę w jaskrawym żółtym kolorze, która kiedyś należała do Rileya, i połączyłem ją z parą...

czarne spodnie sportowe dla elastyczności. Ponieważ nikogo nie było w domu o tej godzinie, wyszedłem przez drzwi frontowe i zamknąłem je za sobą.

Kilku moich sąsiadów, którzy byli w domu, pomachali mi i poczekałem, żeby z nimi trochę pogadać, zanim ruszyłem prosto do lasu i zacząłem biegać. Przez chwilę biegłem leniwie, żeby się rozgrzać, zanim zacząłem napędzać nogi. Po drodze wyczułem zapach kilku członków mojej watahy, kręcąc się między niektórymi olbrzymami lasu.

Uwielbiałem, jak wiatr szumiał mi przez włosy, a wysuszone liście trzeszczały pod moimi tenisówkami. Może należę do kategorii uległych, ale wciąż byłem wilkiem. Zwierzę dzikiej przyrody, dzieckiem lasu i boginią Księżyca. Podniecenie przepływało przez moją krew, gdy zapach świeżej sosny uderzył w moje nozdrza, a moje stopy pracowały ciężej, szybciej. Nie minęło wiele czasu, zanim biegłem na pełną prędkość, co niemal równało się biegowi wilka na pełnym sprintem.

Byłem mniejszy od większości wilków

i to dało mi przewagę pod względem prędkości. Byłem szybszy zarówno w postaci wilka, jak i człowieka, chociaż byłem zbyt tchórzliwy, żeby brać udział w jakiejkolwiek wyścigowej rywalizacji. Garrick był tym, który zwrócił mi uwagę na moje wady i zalety.

Mówiąc o Garricku ... powinienem do niego zadzwonić i przeprosić. Nie sądziłem, że zostaniemy złapani, a to jeszcze przez Claya. To nie był jego wina, a jednak to on był celem gniewu Claya.

Musiałem być rozproszony myślami, bo nagle zauważyłem

W powietrzu poczułem zapach, który przeszedł mi po plecach.

Gliny.

Obróciłem głowę, żeby spojrzeć na Glinę, jednocześnie uważając, żeby nie wpaść w żadne wypadki pośrodku lasu. Ale zobaczyłem tylko ledwo widoczne złote oczy i rozmazany kształt wilka. Był daleko za mną, ale nabierał prędkości i wraz z zachodem słońca na horyzoncie jego forma stawała się jeszcze bardziej nieuchwytna.

Obróciłem się w stronę drogi przed sobą i pobiegłem jeszcze szybciej. Ale zapomniałem, że to był wieczór.

Chociaż byłem szybki, nie dałem rady uciec wilkowi z alfa krwią. Zacząłem ciężko oddychać, gdy zużywałem coraz więcej energii próbując uciec przed Clayem.

Wiedziałem, że Clay mi nie zaszkodzi. Ta pościg to tylko zabawa, pewnego rodzaju test. Oboje wiedzieliśmy, że on jest o wiele silniejszy i szybszy ode mnie i nieuniknione było, że zostanę złapany. Ale zabawa polegała na pościgu. Uśmiech wymknął się z moich ust, gdy poczułem, jak Clay nadgoni. Był niewiarygodnie szybki. Ledwo zdążyłem zauważyć, kiedy się na mnie wyślizgnął.

. To również było prawdą, że nie byłem profesjonalnie wyszkolonym wilkiem ani wojownikiem, ale nadal byłem wilkiem, potrafiącym lepiej wyczuwać rzeczy niż ludzie. Powinienem był wiedzieć, kiedy on się zbliżał do mnie. To, że nie wiedziałem, było świadectwem siły Claya.

Ale to było punktem zwrotnym w naszej grze.

Sekundę później zobaczyłem, jak przemykał obok mnie zamazany kształt, co spowodowało, że zatrzymałem się gwałtownie, a także potknąłem się o własne nogi. Wkrótce znalazłem się na ziemi, ślizgając się do przodu z impetem.

Niewiarygodna prędkość w kierunku solidnego pnia olbrzymiego drzewa.

Coś ciężkiego spadło na mnie, zatrzymując mój poślizg i zatrzymując mnie zaledwie centymetry od pnia drzewa, z którym miałem zderzyć się. Zamknąłem oczy, gdy adrenalina przetoczyła się przez mój organizm, a moje serce grzmiało w klatce piersiowej. Moje oddychanie było przyspieszone, a poczułem, jak waga wilka odchodzi z mojej klatki piersiowej.

Clay nie oddalił się daleko. Wciąż był nade mną, i gdy otworzyłem oczy, zobaczyłem bogatą czerwoną sierść Claya.

wilk, złociste spojrzenie jego oczu. Siedział nade mną w postaci wilka i nagle zdałam sobie sprawę, że jestem nietknięta dzięki niemu.

"Clay?" zapytałam, gdy mój oddech nieco się uspokoił i serce przestało grozić, że wypadnie mi z piersi.

I wtedy zaczął się przemieniać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rejecting the Mating Bond

Rejecting the Mating Bond

105 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

105

Treść

Aa