Perspektywa Ashera
Nowi uczniowie wchodzą na arenę jeden po drugim, a mnie nie obchodzi żaden z nich.
Łyżwy mam już zasznurowane, kij oklejony świeżą taśmą z samego rana, a myśli skupione tylko na jednym — tytule kapitana, za którym gonię od trzech cholernych lat.
Trener Wellington zasugerował, że dzisiejszy sparing przesądzi o wszystkim. Trzy lata porannych treningów o szóstej, zakrwawionych kostek i mięśni błagających o litość. Trzy lata bycia pierwszym na lodzie i ostatnim, który go opuszcza.
To mój moment i nic mi go nie odbierze.
Rozciągam ramiona, rozluźniam napięcie w karku, gdy śmiech przebija się przez zgiełk. Nie byle jaki śmiech. Śmiech, który rozpoznałbym wszędzie, nawet po tylu latach.
Serce mi zamiera.
Odwracam się — i tam jest. Blaze Wilson. Włosy w nieładzie opadają mu na ciepłe, brązowe oczy, ta sama swobodna pewność siebie bije od niego falami. Wyższy teraz, szerszy w ramionach, ale nie da się go pomylić z nikim innym.
Chłopak, który nauczył się jeździć na łyżwach, bo ciągnąłem go na zamarznięte stawy, gdy mieliśmy dziesięć lat.
Chłopak, który płakał, kiedy jego rodzina ogłosiła, że przeprowadzają się na drugi koniec kraju.
„Obiecaj mi, że jeszcze kiedyś spotkamy się na tym samym lodzie.” Jego dłoń ściskała moją tak mocno, że aż bolało. „Obiecaj mi, Ash.”
Obiecałem. Każde słowo było szczere.
Przez lata ta obietnica napędzała mnie podczas brutalnych poranków i bolących mięśni. Zawsze, gdy chciałem się poddać, przypominałem sobie jego twarz. Nigdy nie wyobrażałem sobie, że spełni się to właśnie w ten sposób.
Blaze wchodzi na mój lód, w barwach mojej szkoły, uśmiechnięty do mnie przez taflę.
„Ash! To ty!” Pokonuje dystans między nami długimi krokami, a jego twarz rozjaśnia się tym uśmiechem, który kiedyś sprawiał, że wszystko wydawało się w porządku. „Mówiłem, że w końcu tu trafimy!”
Moje serce zalewa coś ciepłego i obcego. Mój najlepszy przyjaciel wrócił. Wreszcie jesteśmy w jednej drużynie, na tym samym lodzie, z tym samym marzeniem.
„Blaze.” Jego imię brzmi dziwnie na moim języku po tylu latach. „Nie wierzę, że naprawdę tu jesteś. Kiedy… Jak—”
„Przeniosłem się w zeszłym tygodniu. Chciałem cię zaskoczyć.” Obejmuje mnie ramieniem, ściskając krótko. Jego uścisk jest silniejszy, niż to zapamiętałem. „Tęskniłem, stary. Mamy sporo do nadrobienia. Nawet nie wiesz, jak długo na to czekałem.”
Chciałbym go złapać, wypytać o wszystko, co mnie ominęło, powiedzieć mu, jak bardzo te dziecięce wspomnienia dźwigały mnie przez samotne noce, kiedy hokej wydawał się bez sensu. Słowa piętrzą się w moim gardle, ale zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, gwizdek trenera Wellingtona przeszywa powietrze.
„Dobra, słuchać!” Jego głos odbija się echem po arenie, uciszając rozmowy. „Dzisiejszy sparing zdecyduje o waszych pozycjach w drużynie. Chcę zobaczyć, z czego jesteście zrobieni. Wszyscy na lód za pięć!”
Nowi uczniowie rzucają się do sprzętu. Blaze ściska jeszcze raz mój bark, zanim się cofa, z tym samym uśmiechem na twarzy.
„Widzimy się tam, Ash. Spróbuj nadążyć.”
Patrzę, jak odchodzi, a w żołądku rodzi się coś niepokojącego.
Spróbuj nadążyć.
Co to znaczy? On też walczy o kapitana?
Sparing się zaczyna, a ja rzucam się w każdą akcję ze wszystkich sił. Po to trenowałem. Każde ćwiczenie, każda ofiara, każda chwila bólu — wszystko sprowadza się do tego. Cisnę mocniej, szybciej, zdeterminowany, by udowodnić, że zasługuję na to C na mojej koszulce.
Wtedy dostrzegam Blaze’a.
Porusza się po lodzie z płynnością, która sprawia, że ściska mnie w żołądku. Każdy zwrot, każdy strzał, każde przewidywanie gry przychodzi mu bez wysiłku. Naturalnie. Techniki, które ja opanowywałem latami przez krew i powtarzanie, on wykonuje, jakby to było najprostsze na świecie.
Odbieram krążek obrońcy i pędzę w stronę bramki, nogi pracują, wzrok mam wlepiony w siatkę. Ale Blaze pojawia się znikąd, czysto mnie blokuje, aż czuję wstrząs w kościach.
Krążek ląduje na jego kiju i trzy sekundy później wpada do siatki.
„Niezły strzał.” Przejeżdża koło mnie tak blisko, że spod lodu i potu czuję zapach jego perfum. Mruga do mnie. „Prawie ci się udało.”
Szczęka mi się zaciska tak, że aż bolą zęby.
Prawie.
Historia mojego cholernego życia.
Sparing trwa, a z każdą minutą wszystko staje się jasne. Blaze nie jest tylko dobry — jest niezwykły. Czyta grę trzy ruchy naprzód, przewiduje podania, zanim się wydarzą, rządzi taflą bez podnoszenia głosu.
Reszta zawodników instynktownie się do niego garnie, słucha jego poleceń, ufa jego decyzjom. Ja trenowałem latami, by być tak dobrym. Poświęciłem imprezy, związki, sen.
A on po prostu... jest.
Kiedy trener gwiżdże po raz ostatni, płuca mnie palą i nogi się trzęsą. Pot ścieka mi po plecach, mocząc koszulkę. Ale fizyczne zmęczenie jest niczym w porównaniu z zimnym lękiem, który gromadzi się w mojej piersi.
„Zbiórka!” Trener Wellington czeka, aż formujemy luźny krąg. Jego wzrok omiata grupę, na chwilę zatrzymuje się na mnie, po czym przesuwa na Blaze’a. „Solidny występ. Właśnie tego potrzebowałem zobaczyć.”
Prostuję plecy, ignorując drżenie mięśni.
To jest to. Wszystko, na co pracowałem.
„Potrzebujemy nowego kapitana, który poprowadzi nas na mistrzostwa,” kontynuuje trener, a jego głos rozchodzi się po cichej arenie. „Kogoś, za kim drużyna pójdzie do walki, na lodzie i poza nim.”
Serce wali mi o żebra.
Trzy lata. Trzy lata bycia pomijanym, czekania na swoją kolej, ciągłego udowadniania swojej wartości.
„Na podstawie dzisiejszego występu…” Trener robi pauzę, a cisza się przeciąga. „Blaze Wilson zostaje kapitanem tej drużyny.”
Te słowa trafiają mnie prosto w pierś, odbierając oddech.
Przez chwilę nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę zrobić nic poza wpatrywaniem się w lód pod moimi łyżwami, podczas gdy świat wiruje wokół mnie.
Wszyscy koledzy klaszczą i wiwatują. Ktoś klepie Blaze’a po plecach. On przyjmuje to wszystko z typową dla siebie swobodą, kiwa głową drużynie, uśmiecha się tym swoim złotym uśmiechem. A potem jego oczy odnajdują moje po drugiej stronie kręgu.
Mruga do mnie. Naprawdę mruga, jakby to była kolejna gra, w którą się bawimy.
Może dla niego właśnie jest.
Próbuję znaleźć na jego twarzy coś — przeprosiny, zawahanie, świadomość, że właśnie odebrał mi wszystko. Ale nie ma tam nic. Tylko pewność siebie. Tylko ten urok, któremu wszyscy ulegają bez sprzeciwu.
To ciepło, które czułem jeszcze chwilę temu, zamienia się w coś gorzkiego. Coś ostrego i brzydkiego, co wżyna się między żebra i nie chce puścić.
„Ash!” Blaze podjeżdża do mnie, ciągle się uśmiechając. „Musimy to później uczcić, co? Kapitan stawia pierwszą kolejkę, nie? Pozwól, że cię wyciągnę, nadrobimy wszystko. Za długo czekałem, stary.”
Patrzę na niego. Na chłopaka, który pokochał hokej, bo ja go kochałem. Który obiecał, że podzielimy kiedyś ten sam lód. Który właśnie wparował z powrotem do mojego życia i bez wysiłku ukradł mi jedyne marzenie, jakie mi zostało.
Moje dłonie zaciskają się w pięści. Przyjaciel z dzieciństwa, za którym tęskniłem latami, nagle wydaje się obcym w znanej twarzy. Wrogiem.
„Gratulacje, Kapitanie .” Słowa są płaskie. Martwe. Zupełnie nie tak wyobrażałem sobie to spotkanie po latach.
Uśmiech Blaze’a blednie, w jego brązowych oczach pojawia się zdezorientowanie. „Czekaj, co– Ash, no weź. Nie bądź taki. Jesteśmy teraz w jednej drużynie. Czy nie o to nam zawsze chodziło?”
Nam chodziło.
Jakby cokolwiek z tego było tym, o czym marzyłem.
„Muszę iść.” Odwracam się, zanim zobaczy, co pęka za moimi oczami. „Mam jutro rano zajęcia.”
„Ash, czekaj—!”
Ale już odchodzę, a dźwięk jego głosu goni mnie przez całą arenę.
Nie oglądam się. Jeśli to zrobię, może zobaczy — zniszczenie, zdradę. Gorzki wniosek, że obietnice składane w wieku dziesięciu lat nic nie znaczą, gdy naturalny talent przeważa nad latami poświęcenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Ashera
Tej nocy nie przychodzi sen. Rano poddaję się i przestaję próbować.
Arena jest pusta o piątej rano. Tylko ja, lód i echo moich łyżew tnących ciszę. Jestem tu już od godziny, robiąc ćwiczenia aż do wrzasku mięśni i palących się od zimna płuc.
Jeśli nie mogę być kapitanem, będę nie do podważenia. Będę tak cholernie dobry, że nie będą mieli innego wyjścia, jak w końcu mnie zauważyć.
Kij raz za razem uderza w krążek, posyłając go z satysfakcjonującym stukiem do siatki. Pot spływa mi po kręgosłupie mimo chłodu. To mnie odróżnia od innych—kiedy oni śpią, imprezują albo się pieprzą, ja pracuję.
Wczorajszy dzień powtarza się w mojej głowie w kółko. Głos trenera ogłaszającego Blaze’a kapitanem. Ten moment, gdy żołądek mi się ścisnął. Sposób, w jaki Blaze puścił mi oko przez krąg, nieświadomy dewastacji wypisanej na mojej twarzy.
Drzwi trzaskają o szóstej trzydzieści i głosy zalewają przestrzeń. Nie podnoszę wzroku. Nie zwracam uwagi na kolegów z drużyny wchodzących do środka, szuranie torb ze sprzętem, leniwą poranną gadaninę. Skupiam się na technice, szybkości, precyzji. Na wszystkim, co mogę kontrolować.
Wtedy go słyszę. Śmiech Blaze’a niesie się przez lodowisko, ciepły i swobodny, a moja szczęka zaciska się odruchowo. Spoglądam w jego stronę, mimo że nie chcę.
Już otoczony przez resztę drużyny, klepią go po ramionach, żartują, przyciąga ich swoim niewymuszonym urokiem, który sprawia, że ludzie do niego lgną. Jeden dzień jako kapitan i już rządzi salą.
Odwracam się z powrotem do ćwiczeń, mocniej zaciskając kij.
Łyżwy szeleszczą po lodzie tuż za mną. Blisko. Zbyt blisko.
„Niezłe ruchy,” mówi.
Sposób, w jaki to mówi—powoli, z namysłem—sprawia, że coś skręca mi się w środku. Ignoruję to. „Nie masz drużyny do prowadzenia, Kapitanie?”
„Właśnie prowadzę.” Przechyla głowę, bada mnie tymi ciepłymi brązowymi oczami. „Przyszedłem wcześniej, żeby sprawdzić mojego najbardziej pracowitego zawodnika.”
„Nie trzeba mnie sprawdzać.”
„Jasne, że nie.” Jego uśmiech się poszerza. „Właśnie dlatego jesteś tu od świtu, robiąc te same ćwiczenia w kółko. Całkowicie normalne.”
„To się nazywa poświęcenie. Powinieneś kiedyś spróbować.”
„Auć.” Przykłada rękę do piersi udając ból. „To naprawdę zabolało, Ash.”
Gwizdek trenera Wellingtona ratuje mnie. Zbieramy się na środku lodowiska, a ja ustawiam się jak najdalej od Blaze’a. To i tak nie ma znaczenia. Czuję jego wzrok na sobie przez cały czas, gdy trener tłumaczy dzisiejsze ustawienia.
Ćwiczenia są brutalne. Dokładnie tego potrzebuję. Rzucam się w każdą akcję, dając z siebie więcej niż wszyscy. Ale Blaze dorównuje mi na każdym kroku. Szybszy. Płynniejszy. Czyta lód trzy ruchy do przodu, gdy ja jeszcze przetwarzam pierwszy.
„Ćwiczenia w parach!” ryczy trener. „Carpenter, Wilson—razem!”
Żołądek mi opada. Blaze podjeżdża, zbyt zadowolony. „Mam szczęście.”
„Zamknij się i rób ćwiczenie.”
Przechodzimy przez ustawienia, ciała zmuszone do bliskości. Podanie, przyjęcie, obrót, powtórka. Jego kij ociera się o mój. Ramiona zderzają się na zakręcie. Każdy punkt kontaktu wysyła niechcianą świadomość przez moje nerwy.
Podczas krótkiej przerwy Blaze pochyla się. Jego oddech muska moje ucho, ciepły w mroźnym powietrzu. „Dlaczego się spinasz? Za każdym razem, gdy się zbliżam.”
Odsuwam się, tętno przyspiesza. „Nie—”
„Wyluzuj, Ash.” Jego głos się obniża, drażniący, niemal intymny. „Nie gryzę. Chyba że ładnie poprosisz.”
Gorąco rozlewa się po mojej szyi. „Dotknij mnie jeszcze raz, a złamię ci kij na głowie.”
Coś błyska w jego oczach—nie gniew, ale zachwyt. „Możesz spróbować. Ale obaj wiemy, że ci się nie uda.”
Dość tego. Wbijam w niego ramię, mijając go na lodzie, mocno, żeby się zachwiał. Dziecinne? Może. Satysfakcjonujące? Absolutnie.
Jego śmiech goni mnie przez lód. „No i jest! Tęskniłem za tym ogniem!”
Nie odpowiadam. Nie mogę odpowiedzieć. Bo jeśli otworzę usta, powiem coś, co zdradzi, jak bardzo mi działa na nerwy.
Reszta treningu mija jak w transie. Gdy trener kończy, ciało mnie boli, a w głowie chaos.
W szatni zdejmuję sprzęt w milczeniu. Wokół mnie koledzy gromadzą się przy Blaze’u. Wszyscy chłoną każde jego słowo, zafascynowani.
Jeden dzień. Tyle mu wystarczyło, by stać się ulubieńcem wszystkich. Trzy lata mojego budowania szacunku w tej drużynie, a on wszedł i przebił mnie bez wysiłku.
Biorę torbę i uciekam. Zimne powietrze uderza mnie w twarz, powoli wypuszczam oddech.
„Ciężki dzień, skarbie?”
Odwracam się. Amelia stoi przy wejściu, otulona za dużą kurtką, ciemne włosy opadają jej na ramiona.
„Coś w tym stylu.” Podchodzę bliżej, a ona podnosi się, by pocałować mnie w policzek.
„Chcesz o tym pogadać?”
„Nie bardzo.”
Nie naciska. To jedna z rzeczy, które cenię w mojej dziewczynie—wie, kiedy odpuścić. Jej palce splatają się z moimi i przez chwilę chaos w mojej głowie cichnie.
Mam to. Mam ją. Nie potrzebuję przyjaźni ani uznania Blaze’a.
Idziemy w stronę parkingu. Mówi o czymś—chyba o swoich zajęciach—ale ja odpływam myślami.
„Ash.” Szarpie mnie za rękę, zatrzymując przy jej aucie. „Nie usłyszałeś ani słowa, co mówiłam, prawda?”
„Przepraszam. Po prostu jestem zmęczony.”
Wzdycha, podchodząc bliżej, oplata ramionami moją szyję. „Ostatnio ciągle jesteś zmęczony.” Jej palce bawią się włosami na karku. „Wiesz, ile już minęło, odkąd naprawdę spędziliśmy razem czas? Taki prawdziwy czas?”
„Wiem. Przepraszam.”
„Trzy tygodnie, Ash.” Podnosi się na palcach, jej usta muskają moją szczękę. „Trzy tygodnie, odkąd naprawdę mnie dotknąłeś. Tęsknię za tobą.” Jej głos cichnie. „Tęsknię za twoimi dłońmi na sobie. Za tym, żeby cię poczuć.”
Całuje mnie—najpierw delikatnie, potem głębiej. Odpowiadam, bo tak powinienem. Bo jest moją dziewczyną, jest piękna, i każdy normalny facet już by ją wciągnął na tylne siedzenie.
Ale mój umysł nie cichnie. Nie przestaje odtwarzać brązowych oczu śledzących mnie na lodzie.
Odsuwam się delikatnie. „Naprawdę jestem dziś zmęczony, Ames. Trening był brutalny.”
Rozczarowanie mignęło jej na twarzy. „Zawsze trening.”
„Wiem.” Całuję ją w czoło. „Jak sezon się uspokoi, obiecuję. Wynagrodzę ci to.”
„Czyli jak rozgryziesz, co się dzieje z tym nowym transferem?” Mówi to lekko, ale pod spodem jest nuta ostrości.
Zamieram. „Co?”
„Blaze.” Przechyla głowę. „Od kiedy tu jest, wymieniłeś jego imię z sześć razy. Więcej niż kogokolwiek z drużyny przez trzy lata.”
„Bo jest wkurzający. Ukradł mi pozycję kapitana. Jasne, że będę o nim mówił.”
„Mhmm.” Nie wygląda na przekonaną. „Tylko nie daj mu wejść sobie do głowy, okej?”
„Nie jest w mojej głowie.”
Uśmiecha się, ale nie dociera to do jej oczu. „Skoro tak mówisz.”
Odjeżdża. Stoję sam na parkingu, a jej słowa odbijają się echem.
Wymieniłeś jego imię z sześć razy.
Naprawdę? Może tak skupiłem się na tym, jak bardzo mnie irytuje, że nie zauważyłem, ile miejsca zajmuje w moich myślach.
Wtedy to czuję. To mrowiące uczucie na karku.
Patrzę przez ramię.
Blaze stoi przy drzwiach areny, ręce skrzyżowane, wciąż w stroju do treningu. Już się nie uśmiecha. Ten niewymuszony urok zniknął, zastąpiony czymś, czego nie umiem odczytać. Czymś, co ściska mi klatkę piersiową i wysusza gardło.
Nasze oczy się spotykają. Jedno uderzenie serca. Drugie.
Zmuszam się, by się odwrócić. Idę do samochodu. Nie oglądam się za siebie.
Ale czuję jego wzrok palący mi plecy do samego końca. Powtarzam sobie, że nie obchodzi mnie, co Blaze myśli. Powtarzam, że ten wzrok nic nie znaczył.
Cały czas powtarzam to sobie jeszcze wiele godzin później, leżąc w łóżku, gapiąc się w sufit, prześladowany przez brązowe oczy, które widzą zbyt wiele.
Przesuń w górę, aby kontynuować