passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Second Chance with My Billionaire Boss autor Tessa Kelwyn

Second Chance with My Billionaire Boss

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Aubrey

Siniak, który sprawił mi mój ukochany mąż, zbladł do żółci na brzegach, ale środek wciąż pozostaje głęboko fioletowy.

Pochylam się bliżej lustra w łazience, przekręcam szczękę ku światłu. Wklepuję korektor w przebarwienie, rozcierając go powoli kolistymi ruchami, aż cień znika pod podkładem.

Moje odbicie patrzy na mnie zmęczonymi szaro-niebieskimi oczami, ale nie przestaję. Warstwa po warstwie. Kiedy kończę, kobieta w lustrze wygląda prawie normalnie.

Z sypialni dobiega elektroniczny dźwięk automatów do gry—ten pusty, wesoły dźwięk, który stał się ścieżką dźwiękową naszego rozpadłego małżeństwa. Daniel leży na łóżku z telefonem uniesionym nad twarzą.

Wybieram granatową bluzkę, najbardziej profesjonalną rzecz, jaką posiadam, i zapinam guziki drżącymi palcami. Howell Capital to moja ostatnia szansa na finansową stabilność. Rozmowa kwalifikacyjna za dwie godziny, a jeśli nie dostanę tej pracy, stracimy mieszkanie do końca miesiąca.

Wychodzę z garderoby i mój mąż wreszcie podnosi wzrok. Jego ton jest swobodny, niemal przyjemny, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.

"To w tym się wybierasz?" Daniel kładzie telefon na klatce piersiowej, przyglądając mi się z obojętnym zainteresowaniem. "Cóż, chyba to bez znaczenia—i tak wtopisz się w tło jak zawsze. Tak jak każde inne biurowe plankton."

"Myślałam, że lubisz tę bluzkę." Wygładzam tkaninę na brzuchu, nerwowy odruch. "Mówiłeś, że podkreśla moje oczy, pamiętasz? Na kolacji u twojej mamy?"

Nienawidzę nadziei w moich własnych słowach—tego, jak sięgam po wersję jego samego, która pojawia się coraz rzadziej z każdym kolejnym dniem.

Usta Daniela wyginają się, ale to nie jest uśmiech. "To było zanim straciłaś swoje kształty, kochanie."

Wraca do telefonu, sięgając po talerz śniadaniowy na szafce nocnej—jajka, które zrobiłam o szóstej rano, gdy on jeszcze spał. Żuje powoli, przewijając cokolwiek, co obiecuje mu fortunę.

"Staraj się nie skompromitować, Aubrey. Oboje wiemy, że nie jesteś materiałem na pracownika, ale rachunki same się nie zapłacą, skoro ktoś nie umie zarządzać pieniędzmi. Gdybyś była ostrożniejsza z rachunkami, nie bylibyśmy w tej sytuacji. Ale oto jesteśmy znowu…"

Ironia pali mnie w piersi jak połknięte szkło.

To jego długi hazardowe są powodem, dla którego potrzebuję tej pracy. Jego straty. Jego kompulsja.

Przez lata nie pozwalał mi w ogóle pracować.

'Żona powinna być w domu, skarbie,' mawiał. 'Nie potrzebuję, żeby inni mężczyźni patrzyli na ciebie cały dzień, sam potrafię utrzymać naszą rodzinę.'

Więc zostawałam, i prowadziłam dom za to, co mi dawał.

Rozciągałam pieniądze na zakupy, podczas gdy on wykrwawiał nasze oszczędności przy stolikach pokerowych i w aplikacjach sportowych.

Teraz długi urosły tak bardzo, że nawet jego duma nie potrafi już udawać, i nagle to mnie wysyła, bym naprawiła to, czego zabronił mi zapobiec. Ale w świecie Daniela wszystko jest moją winą.

Potrzebuję tej pracy. Potrzebuję własnych pieniędzy. Potrzebuję wyjścia z tego.

Rusza w stronę drzwi po torbę, a jego ręka błyskawicznie sięga, gdy przechodzę, palce zaciskają się na moim nadgarstku. Ściska, a kości zgrzytają pod jego uściskiem.

"Daniel…" Ból rozbłyska biało-gorący, promieniuje wzdłuż ręki. "To boli."

Nie luzuje uścisku, nawet nie mruga. Jakby nie słyszał, jakbym była tylko szumem w tle jego myśli.

"Pamiętaj, co ustaliliśmy." Jego kciuk wbija się w miękką skórę po wewnętrznej stronie nadgarstka, przyciskając żyłę, aż czuję własny puls dudniący pod jego naciskiem. "Wracasz prosto do domu. Idziesz, masz rozmowę, wracasz. Koniec, rozumiesz?"

"Proszę, ranisz mnie…" Mój głos załamuje się.

Nienawidzę, jak brzmi przy nim teraz—jak bardzo przypomina błaganie.

Jego wyraz twarzy się nie zmienia. Kontynuuje, jakby mnie tu nie było, jakby łzy w kącikach moich oczu nie miały żadnego znaczenia. Jakby mój ból nie był istotny dla rozmowy. "Rozumiesz? Odpowiedz mi, teraz."

"Rozumiem," mówię, bo nie puści, dopóki nie dostanie satysfakcjonującej odpowiedzi.

"I Aubrey?" Czeka, aż spojrzę mu w oczy, te niebieskie oczy, przez które kiedyś czułam się wybraną i kochaną. "Nie zapomnij, gdzie twoje miejsce."

Daniel puszcza mój nadgarstek i cofam się o krok, obejmując ramię drugą ręką.

Odwraca się z powrotem do telefonu, już mnie ignorując, i rzuca uśmiech, który nie sięga oczu. "Powodzenia. Przyda ci się."

Zamykam za sobą drzwi i stoję przez chwilę na korytarzu, oddychając.

Klatka schodowa jest pusta. Schodzę powoli, nadgarstek pulsuje przy każdym uderzeniu serca, a gdzieś między trzecim a drugim piętrem pojawiają się łzy.

To jest to, co wybrałam, gdy szłam do ołtarza i powiedziałam "tak" mężczyźnie, który obiecał się mną zaopiekować. I dzieckiem, które rośnie we mnie.

Teczka z dokumentami na rozmowę leży mi na kolanach, gdy jadę autobusem, ale jej nie otwieram.

Znam już historię firmy, wymagania stanowiska, punkty, które przećwiczyłam. Nie wiem tylko, jak przestać drżeć rękami.

Za oknem, szklana wieża Howell Capital wznosi się na tle szarego nieba pół godziny później, pełna ostrych kątów i drogiej architektury.

W środku podchodzę do recepcji i podaję swoje nazwisko, młoda kobieta w dopasowanym garniturze obdarza mnie wyćwiczonym uśmiechem. "Pani Palmer? Tędy proszę. Pan Howell już na panią czeka."

Idziemy korytarzem przeszklonych biur, a ja wyłapuję strzępy rozmów pracowników zgromadzonych przy dystrybutorze wody o niesławnej reputacji ich szefa. O reputacji mojego potencjalnego przełożonego.

"Pan Howell jest naprawdę przerażający. W zeszłym miesiącu cztery osoby zrezygnowały, bo nie wytrzymały presji. To potwór."

"Wymaga absolutnej perfekcji. Nawet nie próbuj się tłumaczyć. Pamiętasz, co powiedział Brianowi, jak próbował?"

"No tak, ale jest sprawiedliwy, jeśli naprawdę pracujesz. Tylko nie trać jego czasu jak Brian, stary."

Żołądek ściska mi się ze strachu. Boże… W co ja się wpakowałam?

Kiedyś znałam jakiegoś Howella, miałam wtedy dwadzieścia lat i byłam na tyle głupia, by wierzyć w różne rzeczy.

Ale Finn, którego znałam, marzył o tym, by udowodnić swoją wartość poza rodzinnym bogactwem. Nie przejąłby rodzinnego imperium. To musi być jedna z firm rodziny, z kuzynem, wujkiem albo innym członkiem rodziny jako CEO.

Tak czy inaczej, czy w ogóle jeszcze kiedyś go zobaczę? Nawet przelotnie?

Nie słyszałam o nim od lat… Czy bardzo się zmienił od tego chłopaka, którego pamiętam, który był moim najlepszym przyjacielem na studiach, który rozśmieszał mnie i przy którym łapało mi dech, gdy mnie dotknął?

Czy byłby rozczarowany tym, kim się stałam?

Recepcjonistka zatrzymuje się przed narożnym biurem z oknami od podłogi do sufitu, z widokiem na miasto. "Proszę wejść," mówi. "Już na panią czeka."

Otwieram drzwi. Mężczyzna stoi przy oknie, odwrócony do mnie plecami, sylwetka zarysowana na tle panoramy, szerokie ramiona pod grafitowym garniturem.

Jest na telefonie, głos ma niski i stanowczy. "Oddzwonię," mówi i kończy rozmowę.

Gdy się odwraca, całe powietrze ucieka mi z płuc. Serce zatrzymuje się, potem znowu rusza i znów staje, bo znam tę szczękę.

Znam sposób, w jaki jego brązowe włosy opadają na czoło, ciemniejsze niż w wieku dwudziestu jeden lat, ale wciąż takie same.

Finn Howell. Mój były najlepszy przyjaciel. Moja pierwsza i jedyna prawdziwa miłość.

Ostatni raz widział mnie, kiedy odchodziłam. Prosił, żebym została— po prostu została, porozmawiała, powiedziała, co się dzieje —ale i tak zniknęłam.

Nie umiałam mu wyjaśnić, że test ciążowy w mojej torebce już podjął decyzję za mnie. Że kochałam go na tyle, by zniknąć, zamiast patrzeć na jego twarz, gdy dowie się, co zrobiłam.

Nigdy nie odebrałam jego telefonów. Nigdy nie powiedziałam mu o ciąży.

Pozwalałam, by dzwonił, aż przestał, a potem pozwoliłam, by cisza rozrosła się do rozmiarów własnego muru. Szukał mnie jeszcze przez kilka miesięcy. Potem nic. Wmawiałam sobie, że to litość—pozwolić mu o mnie zapomnieć.

Nie spodziewałam się, że jeszcze kiedyś go zobaczę.

A teraz to on zdecyduje, czy chce być moim szefem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Finn wskazuje na krzesło naprzeciwko swojego biurka, a w tym geście nie ma niczego, co sugerowałoby, że kiedykolwiek już wcześniej wskazywał coś w moją stronę.

Nigdy nie podał mi kawy, nie pytając, jak ją piję. Nigdy nie śmiał się tak mocno, że aż trzęsły mu się ramiona w bibliotece o drugiej w nocy, kiedy udawaliśmy, że się uczymy. Jego wyraz twarzy jest wypolerowany i opanowany, a przy tym całkowicie, druzgocąco pusty.

Ani śladu opóźnionego rozpoznania pod zawodową maską.

— Proszę, usiądź — mówi i wraca do otwartego folderu leżącego przed nim.

Oczywiście, że mnie nie pamięta.

Siadam na krześle, z prostymi plecami, dłonie złożone na kolanach, żeby ukryć drżenie, które nie ustało zupełnie, odkąd wysiadłam z autobusu.

Byłam dziewczyną na stypendium z używanymi podręcznikami. On był Finnem Howellem — już wtedy, nawet w wieku dwudziestu trzech lat, przeznaczony do sal konferencyjnych i miliardowych majątków.

Dlaczego cztery lata przyjaźni miałyby zostawić jakikolwiek ślad na kimś tak potężnym jak on?

Siniak na moim nadgarstku pulsuje stałym, upartym ciepłem pod rękawem kurtki. Czuję w nim własne tętno — jak metronom, który trzyma mnie w teraźniejszości, kiedy wszystko inne grozi, by mnie porwać.

Skupiam się na tym. To łatwiejsze niż siedzieć z pustką w oczach, które kiedyś znałam na tyle dobrze, by je czytać.

Patrzy w górę. — Byłaś poza rynkiem pracy przez kilka lat. To poważna przerwa jak na stanowisko asystentki.

— Tak — mówię, starając się, by głos brzmiał spokojnie. — Sytuacja mojego męża wymagała, bym prowadziła dom na pełen etat. Ale znam biegle cztery pakiety oprogramowania i przez te lata zajmowałam się korespondencją z darczyńcami oraz koordynacją wydarzeń w dwóch organizacjach non-profit — obie prace nieodpłatnie.

— Nieodpłatnie. — Odkłada długopis i patrzy na mnie. — To nietypowy wybór na początek rozmowy.

— Większość ludzi zaczyna od najkorzystniejszej wersji prawdy. Wolę, żebyś miał tę prawdziwą.

Przez chwilę patrzy na mnie — spojrzenie człowieka, który przelicza na nowo wcześniejsze założenia. — Opowiedz mi, czym się zajmowałaś. Te organizacje non-profit.

— Pierwsza organizowała coroczny bal z ponad czterystoma uczestnikami i bazą darczyńców, którą zbudowałam od podstaw. Druga działała w trzech miastach. Zarządzałam całą komunikacją między biurami i dokumentacją grantową przez dwa kolejne cykle aplikacji.

— I robiłaś to bez zespołu?

— Bez płatnego zespołu. Zbudowałam go z wolontariuszy, co wymagało jeszcze większej koordynacji, nie mniejszej.

Zapisuje coś. Dźwięk długopisu jest niespieszny, celowy — każdy ruch przemyślany i bez zbędnych gestów. — Oczekiwania finansowe?

Podaję kwotę. Zweryfikowaną na rynku, przemyślaną o północy, gdy Daniel spał. Gdy niebieskie światło ekranu laptopa zostawiało ból tuż nad oczami, który trwał dwa dni. Skinął głową i kontynuuje pisanie.

— Referencje?

— Dwie osoby z branży. Obie potwierdzone i gotowe do kontaktu. — Wyjmuję kartkę z teczki i kładę ją na brzegu jego biurka. Rzuca okiem na nazwiska, ale nie podnosi jej.

— Dlaczego Howell Capital? — Odchyla się, zakładając kostkę jednej nogi na kolano drugiej — pozycja tak boleśnie znajoma, że rozpoznanie zatrzymuje mi się za mostkiem jak drzazga.

Nie zauważa tego. Nie może.

Popołudniowe światło wpadające przez okna od podłogi do sufitu wycina jego twarz w kąty, które przez lata zapamiętywałam nieświadomie — czystą linię szczęki, lekką asymetrię ust, gdy nad czymś się zastanawia.

— Nie jesteśmy największą firmą w mieście. Stanowisko jest wymagające, a większość kandydatów z twoim doświadczeniem traktuje nas jak przystanek w drodze dalej.

— Nie szukam przystanku. — Utrzymuję jego spojrzenie. — Chcę wykonywać prawdziwą pracę, która naprawdę coś utrzymuje. Z tego, co się dowiedziałam, taka praca jest tutaj doceniana. Dlatego aplikowałam.

Utrzymuje moje spojrzenie o ułamek sekundy dłużej, niż wymaga tego profesjonalizm. — Zrobiłaś rozeznanie.

— Nie byłoby mnie tu, gdybym nie zrobiła.

— Wiesz więc, że mamy dużą rotację.

— Bo wasze standardy są wysokie, właśnie o to mi chodziło.

Kącik jego ust drga — nie do końca uśmiech, ale najbliżej, jak był od chwili, gdy weszłam do pokoju. Zamykając teczkę, wydaje dźwięk tak ostateczny, że ściska mi się klatka piersiowa, zanim jeszcze wypowie kolejne słowa.

— Stanowisko jest twoje. Standardowa weryfikacja, papiery przez HR w tym tygodniu. Zaczynasz w poniedziałek.

— W poniedziałek. — Ulga przychodzi ostra i konkretna — czynsz, zakupy, o jeden wyrok mniej, który Daniel mógłby mi wypominać. — Tak. Dziękuję.

Wstaję, zanim ulga zdąży pojawić się na mojej twarzy. Nogi mam pewniejsze, niż się spodziewałam. Zbieram teczkę i liczę kroki do drzwi, myśląc o niczym innym.

Nie o kawie, której nigdy nie podał mi źle. Nie o popołudniu, gdy siedział obok mnie na klatce schodowej i nie mówił nic. Nie oferował pustego pocieszenia, tylko swoją obecność, spokojną i nieoceniającą, dopóki żałoba po pogrzebie nie opadła ze mnie.

Pamiętam chłód betonowej podłogi przechodzący przez dżinsy i to, jak wtedy czułam się najbardziej uziemiona od tygodni. Nigdy nie sprawił, bym poczuła, że nie należę do jego świata.

Sięgam po klamkę drzwi. Metal jest ciepły od nasłonecznionego pokoju, gładki pod moją dłonią. — Jeszcze jedno.

Jego głos jest tak cichy i pewny, że zatrzymuję się, zanim zdążę się zdecydować.

Kiedy się odwracam, Finn dalej siedzi, ale jego uwaga zmieniła się — w pełną skupienia ciszę, która chwilę wcześniej nie istniała.

— Co się stało z tą powieścią, którą pisałaś? — pyta. — Tą o dziewczynie, która podpala swoje rodzinne miasto, by się z niego wyrwać?

Moje palce zaciskają się na klamce. Ciepło metalu znika i czuję tylko nacisk własnego uścisku.

Ta historia należała tylko do mnie. Nigdy jej nie spisałam, nigdy nie powtórzyłam — ani współlokatorce, ani matce, ani Danielowi, który ożenił się ze mną, nie pytając nigdy, czego chcę poza nim.

Powiedziałam ją raz, w tej szczególnej bezbronności o czwartej nad ranem, w pokoju Finna w akademiku, kiedy zmęczenie zniosło wszystkie ostrożne warstwy autoprezentacji.

Nikt inny nie wiedział. Ani jedna osoba.

— Pamiętasz… — szepczę.

Finn patrzy mi w oczy, i siedem lat starannie budowanego dystansu rozpada się w jednej chwili.

— Pamiętam wszystko, Aubrey. — Jego głos jest cichy i spokojny, nie drży. — Próbowałem cię znaleźć po tym, jak zniknęłaś. Po weselu, na które mnie nie zaproszono.

Robi pauzę i widzę wysiłek powściągliwości w napięciu jego szczęki.

— Szukałem przez miesiące.

Stoję zupełnie nieruchomo, trzymając klamkę, i pozwalam, by to do mnie dotarło.

Pod ulgą, że ktoś mnie pamięta, jest jeszcze coś innego — ciemniejsza architektura powodu, dla którego odeszłam. Decyzja, którą podjęłam w łazience w wieku dwudziestu dwóch lat, z drżącymi dłońmi, i skutkiem, którego nie dało się cofnąć.

Są rzeczy, które przytrafiają się człowiekowi i na zawsze zmieniają plan jego życia. To, co wydarzyło się między ostatnim razem, gdy Finn widział moją twarz, a porankiem, w którym powiedziałam „tak” Danielowi, jest jedną z tych rzeczy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Second Chance with My Billionaire Boss

Second Chance with My Billionaire Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa