Second Chance with My Billionaire Boss autor Tessa Kelwyn
Second Chance with My Billionaire Boss
Opis
Czy kiedykolwiek pragnales, by ktos w koncu zobaczyl prawde kryjaca sie za twoim wymuszonym usmiechem-i wkroczyl, zanim bedzie za pozno? Aubrey opanowala sztuke przetrwania do perfekcji. Skrywane siniaki, cicha uleglosc i zycie, ktore z zewnatrz wyglada niemal normalnie. Nauczyla sie, jak przetrwac, jak sie kurczyc, jak istniec w przestrzeni, ktora ktos inny pozwala jej zajac. Az do dnia, w ktorym wszystko zaczyna pekac-gdy praca, ktorej desperacko potrzebuje, stawia ja twarza w twarz z mezczyzna, ktorego sadzila, ze stracila na zawsze. Mezczyzna, ktory widzi zbyt wiele. Zauwaza zbyt wiele. I odmawia odwrocenia wzroku, gdy uswiadamia sobie prawde, ktora Aubrey tak dlugo ukrywala. Bo niektorzy mezczyzni przechodza obok rzeczy rozbitych... a inni? Wystarczy jedno spojrzenie, by postanowili zburzyc caly swiat, by je naprawic.
Rozdział 1
May 18, 2026
Perspektywa Aubrey
Siniak, który sprawił mi mój ukochany mąż, zbladł do żółci na brzegach, ale środek wciąż pozostaje głęboko fioletowy.
Pochylam się bliżej lustra w łazience, przekręcam szczękę ku światłu. Wklepuję korektor w przebarwienie, rozcierając go powoli kolistymi ruchami, aż cień znika pod podkładem.
Moje odbicie patrzy na mnie zmęczonymi szaro-niebieskimi oczami, ale nie przestaję. Warstwa po warstwie. Kiedy kończę, kobieta w lustrze wygląda prawie normalnie.
Z sypialni dobiega elektroniczny dźwięk automatów do gry—ten pusty, wesoły dźwięk, który stał się ścieżką dźwiękową naszego rozpadłego małżeństwa. Daniel leży na łóżku z telefonem uniesionym nad twarzą.
Wybieram granatową bluzkę, najbardziej profesjonalną rzecz, jaką posiadam, i zapinam guziki drżącymi palcami. Howell Capital to moja ostatnia szansa na finansową stabilność. Rozmowa kwalifikacyjna za dwie godziny, a jeśli nie dostanę tej pracy, stracimy mieszkanie do końca miesiąca.
Wychodzę z garderoby i mój mąż wreszcie podnosi wzrok. Jego ton jest swobodny, niemal przyjemny, co w jakiś sposób czyni to jeszcze gorszym.
"To w tym się wybierasz?" Daniel kładzie telefon na klatce piersiowej, przyglądając mi się z obojętnym zainteresowaniem. "Cóż, chyba to bez znaczenia—i tak wtopisz się w tło jak zawsze. Tak jak każde inne biurowe plankton."
"Myślałam, że lubisz tę bluzkę." Wygładzam tkaninę na brzuchu, nerwowy odruch. "Mówiłeś, że podkreśla moje oczy, pamiętasz? Na kolacji u twojej mamy?"
Nienawidzę nadziei w moich własnych słowach—tego, jak sięgam po wersję jego samego, która pojawia się coraz rzadziej z każdym kolejnym dniem.
Usta Daniela wyginają się, ale to nie jest uśmiech. "To było zanim straciłaś swoje kształty, kochanie."
Wraca do telefonu, sięgając po talerz śniadaniowy na szafce nocnej—jajka, które zrobiłam o szóstej rano, gdy on jeszcze spał. Żuje powoli, przewijając cokolwiek, co obiecuje mu fortunę.
"Staraj się nie skompromitować, Aubrey. Oboje wiemy, że nie jesteś materiałem na pracownika, ale rachunki same się nie zapłacą, skoro ktoś nie umie zarządzać pieniędzmi. Gdybyś była ostrożniejsza z rachunkami, nie bylibyśmy w tej sytuacji. Ale oto jesteśmy znowu…"
Ironia pali mnie w piersi jak połknięte szkło.
To jego długi hazardowe są powodem, dla którego potrzebuję tej pracy. Jego straty. Jego kompulsja.
Przez lata nie pozwalał mi w ogóle pracować.
'Żona powinna być w domu, skarbie,' mawiał. 'Nie potrzebuję, żeby inni mężczyźni patrzyli na ciebie cały dzień, sam potrafię utrzymać naszą rodzinę.'
Więc zostawałam, i prowadziłam dom za to, co mi dawał.
Rozciągałam pieniądze na zakupy, podczas gdy on wykrwawiał nasze oszczędności przy stolikach pokerowych i w aplikacjach sportowych.
Teraz długi urosły tak bardzo, że nawet jego duma nie potrafi już udawać, i nagle to mnie wysyła, bym naprawiła to, czego zabronił mi zapobiec. Ale w świecie Daniela wszystko jest moją winą.
Potrzebuję tej pracy. Potrzebuję własnych pieniędzy. Potrzebuję wyjścia z tego.
Rusza w stronę drzwi po torbę, a jego ręka błyskawicznie sięga, gdy przechodzę, palce zaciskają się na moim nadgarstku. Ściska, a kości zgrzytają pod jego uściskiem.
"Daniel…" Ból rozbłyska biało-gorący, promieniuje wzdłuż ręki. "To boli."
Nie luzuje uścisku, nawet nie mruga. Jakby nie słyszał, jakbym była tylko szumem w tle jego myśli.
"Pamiętaj, co ustaliliśmy." Jego kciuk wbija się w miękką skórę po wewnętrznej stronie nadgarstka, przyciskając żyłę, aż czuję własny puls dudniący pod jego naciskiem. "Wracasz prosto do domu. Idziesz, masz rozmowę, wracasz. Koniec, rozumiesz?"
"Proszę, ranisz mnie…" Mój głos załamuje się.
Nienawidzę, jak brzmi przy nim teraz—jak bardzo przypomina błaganie.
Jego wyraz twarzy się nie zmienia. Kontynuuje, jakby mnie tu nie było, jakby łzy w kącikach moich oczu nie miały żadnego znaczenia. Jakby mój ból nie był istotny dla rozmowy. "Rozumiesz? Odpowiedz mi, teraz."
"Rozumiem," mówię, bo nie puści, dopóki nie dostanie satysfakcjonującej odpowiedzi.
"I Aubrey?" Czeka, aż spojrzę mu w oczy, te niebieskie oczy, przez które kiedyś czułam się wybraną i kochaną. "Nie zapomnij, gdzie twoje miejsce."
Daniel puszcza mój nadgarstek i cofam się o krok, obejmując ramię drugą ręką.
Odwraca się z powrotem do telefonu, już mnie ignorując, i rzuca uśmiech, który nie sięga oczu. "Powodzenia. Przyda ci się."
Zamykam za sobą drzwi i stoję przez chwilę na korytarzu, oddychając.
Klatka schodowa jest pusta. Schodzę powoli, nadgarstek pulsuje przy każdym uderzeniu serca, a gdzieś między trzecim a drugim piętrem pojawiają się łzy.
To jest to, co wybrałam, gdy szłam do ołtarza i powiedziałam "tak" mężczyźnie, który obiecał się mną zaopiekować. I dzieckiem, które rośnie we mnie.
Teczka z dokumentami na rozmowę leży mi na kolanach, gdy jadę autobusem, ale jej nie otwieram.
Znam już historię firmy, wymagania stanowiska, punkty, które przećwiczyłam. Nie wiem tylko, jak przestać drżeć rękami.
Za oknem, szklana wieża Howell Capital wznosi się na tle szarego nieba pół godziny później, pełna ostrych kątów i drogiej architektury.
W środku podchodzę do recepcji i podaję swoje nazwisko, młoda kobieta w dopasowanym garniturze obdarza mnie wyćwiczonym uśmiechem. "Pani Palmer? Tędy proszę. Pan Howell już na panią czeka."
Idziemy korytarzem przeszklonych biur, a ja wyłapuję strzępy rozmów pracowników zgromadzonych przy dystrybutorze wody o niesławnej reputacji ich szefa. O reputacji mojego potencjalnego przełożonego.
"Pan Howell jest naprawdę przerażający. W zeszłym miesiącu cztery osoby zrezygnowały, bo nie wytrzymały presji. To potwór."
"Wymaga absolutnej perfekcji. Nawet nie próbuj się tłumaczyć. Pamiętasz, co powiedział Brianowi, jak próbował?"
"No tak, ale jest sprawiedliwy, jeśli naprawdę pracujesz. Tylko nie trać jego czasu jak Brian, stary."
Żołądek ściska mi się ze strachu. Boże… W co ja się wpakowałam?
Kiedyś znałam jakiegoś Howella, miałam wtedy dwadzieścia lat i byłam na tyle głupia, by wierzyć w różne rzeczy.
Ale Finn, którego znałam, marzył o tym, by udowodnić swoją wartość poza rodzinnym bogactwem. Nie przejąłby rodzinnego imperium. To musi być jedna z firm rodziny, z kuzynem, wujkiem albo innym członkiem rodziny jako CEO.
Tak czy inaczej, czy w ogóle jeszcze kiedyś go zobaczę? Nawet przelotnie?
Nie słyszałam o nim od lat… Czy bardzo się zmienił od tego chłopaka, którego pamiętam, który był moim najlepszym przyjacielem na studiach, który rozśmieszał mnie i przy którym łapało mi dech, gdy mnie dotknął?
Czy byłby rozczarowany tym, kim się stałam?
Recepcjonistka zatrzymuje się przed narożnym biurem z oknami od podłogi do sufitu, z widokiem na miasto. "Proszę wejść," mówi. "Już na panią czeka."
Otwieram drzwi. Mężczyzna stoi przy oknie, odwrócony do mnie plecami, sylwetka zarysowana na tle panoramy, szerokie ramiona pod grafitowym garniturem.
Jest na telefonie, głos ma niski i stanowczy. "Oddzwonię," mówi i kończy rozmowę.
Gdy się odwraca, całe powietrze ucieka mi z płuc. Serce zatrzymuje się, potem znowu rusza i znów staje, bo znam tę szczękę.
Znam sposób, w jaki jego brązowe włosy opadają na czoło, ciemniejsze niż w wieku dwudziestu jeden lat, ale wciąż takie same.
Finn Howell. Mój były najlepszy przyjaciel. Moja pierwsza i jedyna prawdziwa miłość.
Ostatni raz widział mnie, kiedy odchodziłam. Prosił, żebym została— po prostu została, porozmawiała, powiedziała, co się dzieje —ale i tak zniknęłam.
Nie umiałam mu wyjaśnić, że test ciążowy w mojej torebce już podjął decyzję za mnie. Że kochałam go na tyle, by zniknąć, zamiast patrzeć na jego twarz, gdy dowie się, co zrobiłam.
Nigdy nie odebrałam jego telefonów. Nigdy nie powiedziałam mu o ciąży.
Pozwalałam, by dzwonił, aż przestał, a potem pozwoliłam, by cisza rozrosła się do rozmiarów własnego muru. Szukał mnie jeszcze przez kilka miesięcy. Potem nic. Wmawiałam sobie, że to litość—pozwolić mu o mnie zapomnieć.
Nie spodziewałam się, że jeszcze kiedyś go zobaczę.
A teraz to on zdecyduje, czy chce być moim szefem.
Second Chance with My Billionaire Boss
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101