passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Second Chance with My Billionaire Boss - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Second Chance with My Billionaire Boss

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Przetrwanie to w dużej mierze sprawy administracyjne.

Wypełniasz odpowiednie dokumenty. Odbierasz telefon przy drugim sygnale. Uczysz się, które kapsułki do kawy pasują do której maszyny i nie sięgasz po złe drugi raz.

I nazywasz to, prywatnie i bez ironii, postępem zawodowym.

Wracam do biurka, gdy drzwi do gabinetu Finna się otwierają. Nie podnoszę wzroku, ale i tak to rejestruję: ten charakterystyczny klik klamki, zmianę ciśnienia powietrza, miarowy stukot obcasów po marmurze.

Gwen mija moje biurko, nie zauważając nawet jego istnienia. Winda na końcu korytarza otwiera się, połyka ją, zamyka. Wracam do arkusza kalkulacyjnego, który już znam na pamięć, i wpatruję się w kolumny, aż liczby przestają cokolwiek znaczyć.

Załamanie w łazience wydrążyło mnie do cna. To najtrafniejsze słowo—pusta. Jak po gorączce, która już minęła: na zewnątrz funkcjonalna, w środku całkiem oczyszczona.

Odpisałam Danielowi z przeprosinami i przechodziłam przez resztę dnia na tej właśnie pamięci.

Segregowanie, planowanie, odbieranie telefonów głosem, który brzmi prawie jak mój, jeśli nie wsłuchiwać się w ton pod słowami, gdzie wszystko się strzępi z szybkością, na którą mnie nie stać.

Nie myśl o jego dłoni na swojej szyi.

Nie myśl o jego palcach na swojej skórze.

Nie myśl o tym, jak wypowiedział twoje imię.

Nie myślę o tym. Wcale. Naprawdę. Przynajmniej to sobie powtarzam. Segreguję prognozy Aldertona, potwierdzam jutrzejszą dziewiątą z panem Reevesem, odpowiadam na maile językiem tak neutralnym zawodowo, że mógłby być wygenerowany przez maszynę.

Co, w istotnym sensie, było prawdą.

Jest już prawie piąta, kiedy ich widzę, kiedy mój wzrok odpływa na drugą stronę piętra.

Finn opiera się o krawędź biurka przy szklanej ścianie, nadal bez marynarki, z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Jego postawa jest inna. Architektura jego ciała rozluźniła się w coś, co pamiętam z innej dekady.

I on… śmieje się.

Naprawdę się śmieje, z głową odchyloną do tyłu i ramionami poruszającymi się przy czymkolwiek, co powiedział stojący obok niego jasnowłosy mężczyzna.

Ten mężczyzna gestykuluje szeroko, wyraźnie opowiadając historię wymagającą pełnego zaangażowania ciała, a kobieta obok niego przyciska dłoń do ust, aby stłumić własny śmiech, podczas gdy drugą opiera na jego przedramieniu.

Wyglądają jak reklama życia, które potoczyło się właściwie.

Jestem świadoma tej specyficznej goryczy i mimo to ją kataloguję.

Wzrok jasnowłosego mężczyzny prześlizguje się po podłodze, zatrzymuje na mnie, a Finn też się odwraca. "Aubrey, chodź."

Jego głos niesie się przez otwartą przestrzeń z cichą pewnością siebie. Przechyla głowę w stronę grupy i teraz odmowa nie wchodzi w grę. Wiem to, udawanie czegoś innego kosztowałoby więcej niż alternatywa.

Zbieram resztki opanowania—mniej, niż bym chciała, ale więcej, niż powinnam sobie przypisać, zważywszy na popołudnie—i podchodzę do nich.

Moja koszula z drugiej ręki. Obgryzione paznokcie. Nowa warstwa podkładu przykrywająca to, co zawsze. Każdy znak, który noszę, informujący każdego, kto patrzy uważnie, z jakiej kategorii życia się wyczołgałam, by stanąć w tym budynku.

Zawsze patrzę uważnie.

"Timothee Harris," mówi Finn ciepło, "mój COO. A to jego żona, Sarah. Jest szefową marketingu."

Jego dłoń unosi się w stronę moich pleców—gest, który zatrzymuje się tuż przed dotykiem, zawieszony w naładowanym napięciem calu między jego dłonią a materiałem mojej koszuli.

"Aubrey Palmer, moja nowa asystentka."

"Ta Aubrey, jak sądzę." Uśmiech Timothee'a pojawia się ciepły, szeroki i całkowicie nieskrywany. "Słyszałem o tobie naprawdę wiele, wiesz."

Pytanie pojawia się od razu, precyzyjne i niechciane.

Cóż dokładnie mógł słyszeć? I od kogo?

Co Finn mu opowiadał—wersję z biblioteki, tę z drugiej w nocy, tę, która mówiła zbyt szybko?

A może tę, która pożyczała jego notatki i śmiała się z rzeczy, które nikogo innego w sali nie bawiły?

"Tim." Głos Finna niesie ostrzeżenie tak opanowane, że niemal nie do odróżnienia od rozmownego tonu.

Ale uśmiech Timothee'a wyostrza się w czystą uciechę na dźwięk tego tonu.

"Co?" Rozkłada ręce w uniwersalnym geście człowieka, który działa całkowicie świadomie i chce, żebyś o tym wiedział. "Jestem po prostu uprzejmy."

Jego oczy ponownie odnajdują moje, jasne, jakby odnalazł dokładnie właściwy przycisk i czerpał radość z bliskości do niego.

"Finn ciągle o tobie mówił na studiach, wiesz. 'Aubrey powiedziała to, Aubrey uważa tamto.' Powiedziałem mu, że był oczywiście—"

"Wystarczy." Ton Finna nie podnosi się, ale ostrze w nim jest o wiele głośniejsze.

Timothee zamyka usta, choć wygląda, jakby powiedział już wszystko, co chciał. Ale wtedy zauważam… rumieniec. Powolna, nieunikniona fala wspinająca się po karku Finna, widoczna tuż nad kołnierzykiem.

Wkładam to do katalogu rzeczy, których nie powinnam zauważać.

Sarah wkracza z wprawą kogoś, kto od lat wygładza szorstkości, które zostawia jej mąż.

"Tim chciał powiedzieć," mówi, a jej uśmiech jest prawdziwy, jakby nie potrzebował publiczności, by się utrzymać, "że naprawdę cudownie móc wreszcie połączyć twarz z imieniem."

Wyciąga rękę i ściska moje ramię. Delikatność tego gestu dociera do mojego wnętrza jak słowo w języku, którym kiedyś płynnie się posługiwałam, a który od tamtej pory zapomniałam.

"Jak się odnajdujesz w tej roli? Dobrze się wdrażasz?"

"Dochodzę do tego," mówię, a wyraz Sarah jest otwarty i sprawia, że szczerość staje się odrobinę mniej niebezpieczna. "Krzywa uczenia się jest ostrzejsza, niż się spodziewałam, ale sama praca jest ciekawa. Jestem za nią wdzięczna."

"Finn trzyma tu twardą ręką," przytakuje, rzucając mu spojrzenie równie czułe, co całkowicie pozbawione podporządkowania. "Ale jest sprawiedliwy. A Tim… cóż, Tim to Tim. To kategoria zupełnie sama w sobie, uwierz mi."

"Wolę 'niezastąpiony'," dorzuca Timothee.

"Wolisz wiele rzeczy, które nie są zgodne z prawdą," odpowiada mu Finn.

"A jednak tu jestem. COO." Unosi brew z teatralną precyzją. "Widocznie do czegoś ci się przydaję, stary."

Łatwość tej wymiany przechodzi przeze mnie, zanim zdążę ją powstrzymać. Rytm ludzi, którzy przez lata zbudowali własny kod, mogą być dla siebie okropni z pełną czułością.

Którzy istnieją na wspólnej częstotliwości, którą odbieram, ale do której nigdy nie zostałam zaprojektowana, by nadawać.

Moje ramiona opadły o pół cala bez mojej zgody, czuję też, że szczęka rozluźniła się z nawykowej czujności.

Tak właśnie czuje się normalność. Zapomniałam, że ma swoją własną, konkretną fakturę.

Potem Sarah pyta o moje doświadczenia. Timothee odpływa w opowieść o swoim pierwszym tygodniu tutaj, która sprawia, że Finn na chwilę zamyka oczy, jakby wracał do jakiejś szczególnej rany.

Śmieję się—prawdziwie, niekontrolowanie, niespodziewanie—i przez chwilę czuję się niebezpiecznie ludzka. Ale pod tym wszystkim wciąż krążą słowa, zapętlone z uporem frazy, której nie da się wyrzucić z głowy, gdy już zabrzmi w pomieszczeniu.

'Powiedziałem mu, że był oczywiście…'

Finn był oczywiście… czym dokładnie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Finna

„...więc jestem w łazience na trzecim piętrze”, mówi Tim z pełnym zaangażowaniem całego ciała, które rezerwuje tylko dla opowieści kończących się zawodową katastrofą, „na wyciszeniu podczas rozmowy z Hartwellem, i słyszę, jak Sarah pyta recepcjonistkę, czy ktoś mnie widział—”

„Powiedział, że utknął w windzie.” Sarah przechyla głowę w stronę Aubrey z opanowaniem kustoszki muzeum, która od lat każdemu zwiedzającemu bez wyjątku tłumaczy ten sam eksponat. „Nie było go dwadzieścia dwie minuty, na miłość boską!”

Aubrey się śmieje. To prawdziwy śmiech, nie ta ostrożna, wyważona wersja, którą stosuje od poniedziałku. Ten pojawia się na tyle szeroko, by uchodził za ciepły, i znika, zanim może cokolwiek znaczyć.

Dociera do jej jasnych, szaroniebieskich oczu i zostaje tam przez cały jeden oddech, zanim zgaśnie. Gdy to się dzieje, upina dwa palce pasmo ciemnorudych włosów za ucho, a rozpoznanie tego gestu uderza mnie pod żebrami, zanim zdążę to przetworzyć.

Wciąż tak robi.

Siedem lat, a najdrobniejsze gesty pozostają identyczne.

Odwracam wzrok, zanim ktoś zauważy, że ją kataloguję.

„Co się stało z kontem Hartwell?” – pyta, pochylając się lekko do przodu, jej postawa rozluźnia się o ułamek, mimo woli.

Zauważam to pochylenie. Sposób, w jaki jej ciało dostosowuje się stopniowo, dokładnie tak, jak zawsze.

„Straciliśmy trzy czwarte procenta,” mówi Tim, beztrosko nieprzejęty. „Finn wspomina o tym co roku.”

„To dosłownie jest w kalendarzu,” mówię. „Cyklicznie. Październik.”

„‘Przygoda Tima w łazience’”, potwierdza z pogodą ducha, jakby pogodził się już ze swoim dziedzictwem. „Co roku. Jak w zegarku.”

Śmieje się ponownie, tym razem pełniej, a Sarah łapie mój wzrok ponad ramieniem Aubrey.

Spojrzenie trwa cztery celowe sekundy i niesie w sobie wszystko, czego Sarah nigdy nie musiała wyrażać słowami. To specyficzna wiedza kobiety, która od lat patrzy, jak krążysz wokół czegoś i po prostu czeka, aż to nazwiesz.

To ja pierwszy odwracam wzrok.

„Więc jaki werdykt?” – pyta Sarah, pochylając się nieznacznie w stronę Aubrey. „Dwa tygodnie minęły... Zostajesz z nami, czy już aktualizujesz swoje CV?”

Usta Aubrey wyginają się—najpierw ostrożnie, potem cieplej, niż zamierzała. „Zapytaj mnie jeszcze raz w piątek.”

„Mądrze,” mówi Tim. „Bardzo mądrze. Piątki tu są diagnostyczne. Dowiesz się wszystkiego o czyimś charakterze po tym, jak poradzi sobie z podsumowaniem tygodnia prowadzonym przez Finna Howella.”

„To nie są takie spotkania,” mówię.

„Absolutnie są,” mówi Tim, jakby przeżył na to wystarczająco dużo dowodów. „Sarah robi notatki. Mamy arkusz kalkulacyjny.”

Aubrey zwraca się do Sarah z radosnym wyrazem twarzy, jakby odkryła spisek, którego obecność ją cieszy. „To prawda?”

„Nie mogę ani potwierdzić, ani zaprzeczyć istnieniu arkusza,” mówi Sarah, a jej opanowanie całkowicie potwierdza istnienie arkusza. „Ale powiem, że dane są przekonujące.”

Aubrey znowu się śmieje, zakrywając usta dłonią, i jestem za to wdzięczny. Tym gestem daje mi parę sekund odpoczynku od prób niespoglądania na jej usta, na jej naturalnie ciemnoróżowe wargi.

Nie mogę przestać na nią patrzeć. Nigdy nie mogłem.

Ona miała być moja.

Ta myśl pojawia się bez słów, prymitywna. Pewność, która poprzedza rozum i nie interesuje się tym, co postanowiłem. Zawsze wypływa, przecinając każdą ostrożnie budowaną architekturę wokół niej.

Chciałem jej tak, jak pragnie się czegoś, co tyle razy słyszałeś, że nie możesz mieć, że samo pragnienie staje się konstrukcyjne. Nośne. Częścią fundamentu wszystkiego innego.

I nigdy nie powiedziałem nawet słowa.

Ona widzi w tobie tylko bogatego przyjaciela, zawsze mówił mój własny głos w głowie.

Powiesz to, zniszczysz przyjaźń i stracisz ją całkowicie. A stracić całkowicie jest gorsze niż nigdy nie mieć jej jako kogoś więcej niż przyjaciela.

Więc połykałem te słowa tysiąc razy. Wmawiałem sobie, że bliskość wystarcza. Że bycie osobą, do której dzwoni, gdy wszystko się sypie, jest rozsądnym substytutem bycia wybranym.

Ale i tak ją straciłem, nie dowiedziawszy się nigdy dlaczego.

Dlaczego nigdy do mnie nie oddzwoniła? Dlaczego przestała odpowiadać na moje wiadomości? Dlaczego oddaliła się ode mnie? Dlaczego mnie zostawiła? Czego nie zauważyłem?

Co zrobiłem źle?

Wtedy Tim mi powiedział. Bezceremonialnie, przy drinkach w czwartek, w barze, do którego chodziliśmy od pierwszego roku studiów. "Byłeś na ślubie Aubrey Novak?"

Tak po prostu, mój świat runął. Z kieliszkiem w dłoni i hałasem szczęścia ludzi zbliżających się do piątku napierającym ze wszystkich stron.

Ona… wyszła za mąż?

"Palmer, chyba tak ma na nazwisko. Daniel Palmer. Jakiś prawnik." Tim skinął na barmana, już przechodząc dalej. "Dziwne, że nie wspomniała. Byliście blisko, prawda?"

Byliśmy. Czas przeszły.

Po latach przyjaźni, nocnych rozmowach o drugiej, odbieraniu z lotniska i byciu tą osobą, której mówiła, że może powiedzieć wszystko — nawet nie zostałem zaproszony.

"Kiedy?" Mój głos był równy, nie wiem jak to zrobiłem.

"Miesiąc temu, chyba? Słyszałem od Jess z prawa." Wzruszył ramionami. "Chyba mała ceremonia." Spojrzał na mnie wtedy, zrozumienie przesuwające się po jego twarzy. "Naprawdę nie wiedziałeś?"

Ostrożnie odstawiłem szkło. Tak właśnie się postępuje, kiedy twoje ręce przestają być całkiem twoje. "Nie," powiedziałem. "Nie wiedziałem."

Wściekłość przyszła dopiero później — samotnie, w samochodzie na parkingu, z wyłączonym silnikiem i betonowymi ścianami tak blisko, że mogłyby przycisnąć do klatki piersiowej.

A teraz ona wciąż nosi perfumy, które jej dałem.

Wanilia i delikatne kwiatowe nuty pod spodem — flakon, który znalazłem na straganie na trzecim roku, bo kiedyś mimochodem wspomniała, że nigdy nie miała prawdziwych perfum. Kupiłem je, nie tłumacząc, dlaczego to zauważyłem.

Ten zapach śledzi mnie w tym budynku od dwóch tygodni. Moje biuro, korytarz. Wczoraj w windzie przez szesnaście pięter, aż do drzwi.

Ona nie jest teraz dla mnie dostępna.

Rozumiem to. Rozumiałem to od lat. Zrozumienie nigdy nie było problemem.

Problem w tym, że stoi trzy stopy ode mnie i śmieje się całą sobą, a jej ciemnorude włosy łapią bursztynowe światło pod kątem, który jest mi zupełnie niepotrzebny. I mam trzydzieści lat, jestem prezesem firmy, którą zbudowałem, by wypełnić pustkę po niej, i nawet nie jestem bliski tego, by o niej zapomnieć.

Nie przestałem myśleć o ani jednym calu jej osoby. Jestem, jeśli już, w gorszym stanie niż w wieku dwudziestu trzech lat, bo wtedy mogłem sobie jeszcze wmówić, że to tylko bliskość. Tylko nawyk. Tylko ból pragnienia czegoś, czego nigdy nie nazwałeś na głos.

Teraz wiem dokładnie, czym to jest. Teraz ma ciężar i kształt oraz specyficzną fakturę czegoś, co niosłem tak długo, że przestałem zauważać siniaka, który zostawia.

Dwa tygodnie. Tyle dzieli mnie od wieczoru, gdy mój ojciec usiadł naprzeciwko Richarda Hendersona i zgodziliśmy się, w języku harmonogramów fuzji i uchwał zarządu, że Gwen i ja dopełnimy formalności.

Dwa tygodnie i imperium, które budowałem latami, przypadnie całkowicie zobowiązaniu, które podjąłem, gdy wmówiłem sobie, że pragnienie to coś, co już udało mi się pogrzebać.

Nic nie pogrzebałeś, żałosny głupcze.

"Mamy tę… rezerwację, właściwie," Tim ogłasza z teatralnym pośpiechem. Wyciąga rękę do Aubrey, a Sarah podchodzi do niego, delikatnie ściskając jej ramię.

"Naprawdę było wspaniale cię poznać," mówi Sarah i słychać w jej głosie szczerość.

"Wzajemnie," odpowiada ciepło Aubrey.

Potem są już na korytarzu, a piętro zapada w popołudniową ciszę — ten szczególny spokój opuszczanego budynku. Aubrey sięga po torbę, a kołnierz jej koszuli przesuwa się wraz z ruchem.

Siniak łapie światło, pół cala stopniowanej barwy, zanim jej dłoń poprawi materiał.

Patrzę, jak odwraca się w stronę drzwi.

Patrzę, jak wychodzi, nie patrząc na mnie, a decyzja, która przez cały wieczór formowała się w mojej piersi, ostatecznie zapada.

Gwen zrozumie albo nie. Fuzja się dostosuje albo nie. Mój ojciec będzie miał swoje zdanie, a stojąc w bursztynowej ciszy opróżnionego piętra, odkrywam, że nie potrafię odnaleźć tej części siebie, która zamierzała pozwolić, by to miało znaczenie.

Jest kobieta zmierzająca do drzwi ze śladami palców na szyi i siedmioma latami niewypowiedzianych pytań między nami, a ja wystarczająco długo byłem tym, który pierwszy odwraca wzrok.

"Zostań." Robię krok przed nią, blokując jej drogę do ucieczki, a słowo wychodzi ode mnie ostrzej, niż zamierzałem. "Musimy porozmawiać."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Aubrey

"Muszę cię poprosić, żebyś się odsunął," mówię. Mój głos jest spokojny i najwyraźniej sprawiłam, że potrafi robić niezwykłe rzeczy pod presją.

"A ja muszę cię poprosić, żebyś wróciła do mojego biura." Nie rusza się i mówi to tak, jakby już zdecydował o wyniku. "Pięć minut. Tylko o to proszę, proszę."

"Nie mam pięciu minut, muszę iść do domu teraz ."

"Nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie porozmawiamy."

"O czym dokładnie mamy rozmawiać?"

"Wiesz o czym." Jego wzrok na chwilę opada na moją szyję, potem wraca. "Nie zamierzam prowadzić tej rozmowy pośrodku sali, gdzie każdy może—"

"Dobrze." Mówię to, żeby powstrzymać go przed kolejnym wypowiedzeniem tego proszę tym głosem. "Pięć minut."

Jego gabinet wita nas bursztynem i cieniem. Finn zamyka drzwi i zostaje blisko nich. Trzymam torbę w rękach. To daje im jakieś zajęcie.

"Porozmawiaj ze mną." Jego głos jest cichy, nie ma w nim już nic zawodowego. "Siniaki. Odruchy..." Jego oczy nie odrywają się od mojej twarzy. "Obserwuję cię od dwóch tygodni. Nie mów mi znowu, że łatwo robią ci się siniaki."

Otwieram usta, ale on kontynuuje.

"Słuchaj, mam prawników." Mówi to jako pierwsze, zanim padnie cokolwiek innego. "Dwóch na stałe, którzy zajmują się dokładnie takimi sytuacjami. Mogę go zniszczyć i jego przyszłość jeszcze przed końcem tygodnia."

"Przestań." Słowo wychodzi wystarczająco ostro, by go przerwać. "Proszę, przestań."

Robi jeden krok do przodu i muszę włożyć prawdziwy wysiłek, by się nie cofnąć. Moje ciało ciągnie do niego na jakiejś częstotliwości poniżej świadomości, podczas gdy mój umysł kataloguje każdy powód, by się odsunąć.

"Mogę zniszczyć każdą jego relację." Kolejny krok. "Dopilnować, żeby nie odbudował żadnej w tym mieście ani innym."

"Nie słuchasz mnie..."

Jest już tak blisko, że widzę dokładną konfigurację jego wyrazu twarzy. Wściekłość, żal, siedem lat czegoś nierozwiązanego w jego rysach.

"Mogę dać ci pieniądze." Następny krok i czuję jego ciepło, zanim jeszcze się zbliży, zanim będzie wystarczająco blisko, by dotknąć, co wcale nie pomaga. "Mieszkanie, zespół prawników, cokolwiek będzie potrzebne. Powiedz tylko słowo, Aubrey. To wszystko. To wszystko."

"Finn, proszę..."

"Mogę dać ci prawdziwe życie, nie... to." Jego wzrok opada na moją szyję, potem na usta przez ułamek sekundy, po czym wraca na twarz. "Musisz mi tylko pozwolić."

Desperacja narasta za mostkiem, nie mając dokąd się udać.

Przestań mówić. Przestań oferować rzeczy, jakby były proste. Przestań patrzeć na mnie w ten sposób i mówić o pozwoleniu ci, kiedy jesteś ostatnią osobą, którą powinnam dopuścić do czegokolwiek z tym związanego.

Ostatni krok zamyka resztę dystansu.

Unoszę brodę, żeby utrzymać jego spojrzenie, a ten ruch kosztuje mnie – przyznanie, jak blisko jest, jak blisko pozwoliłam mu podejść, jak długo stoję tu bez ruchu. "Myślisz, że wiesz, czego potrzebuję, ale nie wiesz."

"To mi to wyjaśnij."

"Nie możesz po prostu zaoferować, że spalisz komuś życie i oczekiwać za to wdzięczności." Gardło mi się zaciska, czuję jak narasta ciśnienie za oczami. "To jest moje życie. I radzę sobie z nim."

"Radzić sobie z nim." Mówi to beznamiętnie. "Twój mąż cię krzywdzi. To nie jest sytuacja, z którą się radzi. To jest sytuacja, z której trzeba się wynosić."

"I dokąd niby mam pójść?" Głos wyrywa mi się, zanim zdążę to powstrzymać. "Dokąd, Finn? Do ciebie? Żebyś mógł się mną zaopiekować z litości?" Szloch w końcu przebija się przez moją klatkę piersiową. "Żebyś mógł sobie powiedzieć, że zrobiłeś coś dobrego, zanim wrócisz do narzeczonej i swojego życia, w którym nie ma absolutnie miejsca na—"

"Nie możesz z nim zostać," przerywa ostro.

"Nie wiesz, co mogę, a czego nie mogę zrobić."

"Aubrey." Wyciąga rękę i kładzie ją na boku mojej szyi – nie tam, gdzie są siniaki, ale tuż obok. Wie dokładnie, gdzie nie dotykać. "Spójrz na mnie."

" Patrzę na ciebie ." Naprawdę patrzę. To jest problem. "I mówię ci, że potrafię zająć się własnymi problemami. Ty nie możesz tego naprawić. Są rzeczy, których nie... Są powody ."

„Więc powiedz mi powody.” Jego kciuk porusza się — mały łuk pod moim uchem, ledwo muska skórę. „Powiedz je na głos. Jestem tu.”

„Proszę, puść mnie.”

Nie robi tego. Finn zamiast tego podchodzi bliżej i jego ciepło ogarnia mnie ze wszystkich stron — jego klatka piersiowa niemal dotyka mojej, jego twarz jest tak blisko, że widzę ciemne plamki w jego piwnych oczach, za którymi tak bardzo tęskniłam.

„Masz prawo potrzebować pomocy,” mówi, ledwo słyszalnie. „Masz prawo pozwolić komuś…”

„Są rzeczy, o których nie wiesz.” Odsuwam się i czuję nagłą pustkę po jego dłoni w miejscach, których nie chcę nazywać. „Rzeczy, przez które wszystko, co mi oferujesz, jest niemożliwe.”

„Powiedz mi.” Znów sięga do mojej twarzy i tym razem jego dłoń opiera się o moją szczękę. Delikatnie kieruje moją twarz w swoją stronę. „Proszę, Aubrey.”

„Na litość boską, Finn!” Cała walka opuszcza mnie nagle, a ja wybucham, czując łzy pod powiekami. „Jestem w ciąży!”

Te słowa wybuchają i wypowiadam je jak ostatnią deskę ratunku.

Granat, z którego wyciągnęłam zawleczkę, bo nie miałam innego wyjścia. Bo stał za blisko, a jego dłonie wiedziały dokładnie, gdzie mnie nie zranić, i czułam, że zaraz zrobię coś katastrofalnego, jak na przykład… uwierzę mu.

Finn nieruchomieje całkowicie. Cisza, która następuje, ma swoją specyficzną teksturę. Nie jest pusta — jest gęsta. Taka cisza, która ma masę.

Mówię dalej, bo przestać znaczy oddychać, a oddychać znaczy się rozsypać, a nie mogę się rozsypać w tym pokoju.

„Jedenaście tygodni.” Mój głos jest już tylko cieniem, ledwo się trzyma. „Więc możesz zabrać swoich prawników i swoje mieszkanie i to twoje absolutne przekonanie, że wszystko da się naprawić, i zrozumieć, że tutaj nie ma nic do naprawienia.”

Patrzę mu w oczy, nawet gdy wszystko za nimi układa się na nowo w wyrazie, którego nie mam w sobie siły znieść.

On nie zna Daniela tak jak ja. To, co mi zrobił, to nie wszystko, kim jest. Nie zawsze taki był. Nadal jest moim mężem i zostanie ojcem.

Może nie zawsze był dobrym mężem, ale może być dobrym ojcem.

I nie mogę tego odebrać mojemu dziecku.

Wiem, jak to brzmi, wiem dokładnie, jak to brzmi. Ale Finn prosi mnie, żebym uwierzyła, że lepsza wersja mojej przyszłości to ta, w której zostawiam wszystko, co znam, i powierzam się, że on przy mnie zostanie. Że zostanie. Że może nawet zaopiekuje się cudzym dzieckiem.

Że spojrzy na mnie i nie rozpozna pewnego dnia, czym to wszystko jest, i nie pożałuje.

„Bajki nie zdarzają się kobietom takim jak ja.” Mój głos się trzyma, musi się trzymać. „Odejście to bajka. Ty jesteś bajką, Finn. To, tu i teraz, ty w tym biurze — to najpiękniejsza rzecz, jaką ktokolwiek mi kiedykolwiek powiedział, i wciąż to nie jest prawdziwe. To nie życie. To chwila. A ja mam teraz dziecko, o którym muszę myśleć.”

„Aubrey…”

„Jesteś zaręczony.” To słowo pada między nami i zostaje. „Z kobietą, która należy do twojego świata w sposób, w jaki ja nigdy nie należałam i nigdy nie będę. Masz fuzję, radę, dwie rodziny i pierścionek, który aktualnie jest na jej palcu.”

Gardło mi się zaciska i walczę z tym, trzymając brodę wysoko, próbując, by mój głos pozostał choć trochę opanowany.

„I mam uwierzyć, że Finn Howell, prezes odnoszącej sukcesy firmy, mój szef, miliarder, postanowił mnie uratować, bo… co?”

Finn jednym krokiem niweluje resztę dystansu między nami i zapominam oddychać.

Jego druga dłoń unosi się powoli, otwarta, dając mi każdą szansę, by ją zatrzymać, a jego dłoń osiada na moim policzku, kciuk spoczywa na kości policzkowej. Jesteśmy tak blisko, że nie mogę patrzeć nigdzie indziej, tylko prosto w jego oczy.

Przygotowuję się na złość. Na presję mężczyzny, którego oferta została odrzucona. Ale to, co przychodzi, to nie jest złość.

„Bo kocham cię od dziesięciu lat, Aubrey. Gdy nie byłaś moja i gdy zniknęłaś, i zbudowałem połowę tego miasta w pustce, którą po sobie zostawiłaś.”

Jego kciuk się nie porusza. Jego głos jest cichy, spokojny i całkowicie pozbawiony obrony.

Moje serce robi coś, czego absolutnie nie chcę uznać.

„Nigdzie się nie wybieram. Nie przez Daniela. Nie przez ciążę. Nie przez cokolwiek, co powiedziałaś w tym pokoju.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Second Chance with My Billionaire Boss

Second Chance with My Billionaire Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa